Τα ερείπια του λαβύρινθου του Μινώταυρου βρέθηκαν στο νησί της Κρήτης: Ο μύθος αποδείχθηκε πραγματικότητα
11-7-24
Τα ερείπια ενός λαβύρινθου ανακαλύφθηκαν στο λόφο της Παπούρας περίπου 50 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο, την πρωτεύουσα της Κρήτης.
read more “ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ -ΚΡΗΤΗ--Λαβύρινθος του Μινώταυρου: γενετικό εργαστήριο? Χίμαιρες, Ο μύθος αποδείχθηκε πραγματικότητα”
11-7-24
Τα ερείπια ενός λαβύρινθου ανακαλύφθηκαν στο λόφο της Παπούρας περίπου 50 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο, την πρωτεύουσα της Κρήτης.
[Ο λόφος Παπούρας βρίσκεται στην Κρήτη, κοντά στην περιοχή της Ιεράπετρας. Είναι γνωστός για το φυσικό του κάλλος και τα μονοπάτια πεζοπορίας που προσφέρει.]
[σχετικό το βίντεο στον Κώδικα Μυστηρίων στις 12-7-2024
Αποκαλύψεις για τον Μινώταυρο/Το μυστήριο των κρυστάλλινων κρανίων!
Εδώ είναι μια νέα ανατροπή
Τα ερείπια μιας αρχαίας περίπλοκης κατασκευής με πολλά δωμάτια που συνδέονται με στενά περάσματα ανακαλύφθηκαν όχι από αρχαιολόγους, αλλά από οικοδόμους που ετοίμαζαν μια τοποθεσία για εγκαταστάσεις ραντάρ για το αεροδρόμιο που κατασκευαζόταν κοντά. Ωστόσο, οι αρχαιολόγοι ενεπλάκησαν αμέσως και ξεκίνησαν τις ανασκαφές, όπως αναφέρει το ελληνικό υπουργείο Πολιτισμού σε δελτίο τύπου.
Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι το εύρημα προκάλεσε έντονο ενδιαφέρον. Τα ερείπια μοιάζουν πραγματικά σαν να υπήρχε κάποτε ένας λαβύρινθος στη θέση τους.
Ο λαβύρινθος - και όχι οπουδήποτε, αλλά στην Κρήτη - θυμίζει αμέσως τον μύθο του Μινώταυρου.
Σύμφωνα με προκαταρκτικά στοιχεία , η περιοχή της ανακαλυφθείσας δομής ήταν περίπου 2 χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα. Στο εσωτερικό υπήρχαν οκτώ ομόκεντροι κύκλοι χωρισμένοι σε τομείς. Το πάχος του δακτυλίου και των ακτινωτών τοίχων έφτανε το ενάμιση μέτρο. Δεν είναι ακόμη γνωστό πόσο ψηλοί ήταν, αλλά μερικοί από τους επιζώντες υψώνονται σχεδόν δύο μέτρα.
Ο λαβύρινθος χτίστηκε πριν από περίπου 4 χιλιάδες χρόνια, όταν η Κρήτη κατοικήθηκε από τον μυστηριώδη μινωικό πολιτισμό - ανεπτυγμένο υπερφυσικά για την εποχή του, αλλά μετά κάπου εξαφανίστηκε.
Οι αρχαιολόγοι μέσα στον λαβύρινθο χάνονται.
Αν πιστεύετε στους αρχαίους ελληνικούς μύθους, η Κρήτη κυβερνήθηκε από έναν τοπικό βασιλιά, τον Μίνωα. Και στον λαβύρινθο κράτησε τον Μινώταυρο, τον γιο της γυναίκας του Πασιφάη. Αυτό το μακριά από φυτοφάγο τέρας με το σώμα ενός άνδρα και το κεφάλι ενός ταύρου καταβρόχθιζε χαμένα αγόρια και κορίτσια. Ο Μινώταυρος μπορούσε να κανιβαλίσει μέχρι που σκοτώθηκε από τον ήρωα-πρίγκιπα Θησέα, γιο του Αιγέα, από τον οποίο πήρε το όνομά του η ομώνυμη θάλασσα.
Κανείς δεν κατάφερε να βγει από τον λαβύρινθο. Όμως ο Θησέας τα κατάφερε. Μετά από αναγκαστικά αντίποινα -ο ίδιος στάλθηκε να τον κατασπαράξουν- ο Θησέας επέστρεψε στην είσοδο με τη βοήθεια ενός νήματος που έδωσε η πριγκίπισσα Αριάδνη - η κανονική κόρη του Μίνωα και της Πασιφάης. Της άρεσε ο πρίγκιπας.
«Το νήμα της Αριάδνης» είναι πλέον μια κοινή έκφραση - παρόμοια με ένα «άστρο-οδηγό». Ένας πραγματικός λαβύρινθος δίνει σε όλη αυτή τη φαινομενικά φανταστική ιστορία τουλάχιστον κάποια αξιοπιστία. Και όχι για πρώτη φορά.
Δύο ακόμη λαβύρινθοι
Πολλοί λάτρεις, συμπεριλαμβανομένων επιστημόνων, ακόμη και χωρίς την τρέχουσα ανακάλυψη, πίστευαν ότι ο μύθος του Μινώταυρου δεν εφευρέθηκε από τον αέρα. Πιστεύεται όμως ότι ο λαβύρινθος στον οποίο κρυβόταν ο ανατριχιαστικός θετός γιος του Μίνωα βρισκόταν στο λεγόμενο Παλάτι της Κνωσού. Ο πλούσιος Άγγλος αρχαιολόγος Sir Arthur Evans το ανέσκαψε στις αρχές του περασμένου αιώνα. Και απέδωσε την κατασκευή στη 2η χιλιετία π.Χ.
Το ανάκτορο αποδίδεται στη δημιουργία του διάσημου Αθηναίου αρχιτέκτονα Δαίδαλου. Η δομή είναι ακόμα πιο περίπλοκη από αυτό που μόλις ανακαλύφθηκε. Ίσως αυτό έδωσε στον Έβανς το δικαίωμα να ισχυριστεί ότι το παλάτι ήταν ένας λαβύρινθος για τον Μινώταυρο.
Οι ζωγράφοι συχνά απεικόνιζαν τον Μινώταυρο όπως τον φαντάζονταν. Σε ορισμένους πίνακες, το υβρίδιο δεν φαίνεται θυμωμένο, αλλά μάλλον λυπημένο.
Μια αποστολή που έγινε πριν από αρκετά χρόνια πρότεινε τη δική της επιλογή - ένα σύστημα σπηλαίων που βρίσκεται περίπου 30 χιλιόμετρα από το Ανάκτορο της Κνωσού - στην περιοχή της πόλης της Γόρτυνας, της αρχαίας πρωτεύουσας της Κρήτης. Τα υπόγεια περάσματα εδώ εκτείνονται σε δεκάδες χιλιόμετρα, έχουν κλαδιά, κύκλο, και πολλά καταλήγουν σε αδιέξοδα. Είναι πολύ εύκολο να χαθείς εδώ. Οι ντόπιοι αποκαλούν αυτές τις κατακόμβες «λαβύρινθο σπηλαίων» για πολλούς αιώνες.
Ένας από τους αρχηγούς της αποστολής, ο Nicholas Howarth, προτείνει ότι εδώ διατηρούσε ο Μίνωας τον Μινώταυρο. Και όχι στο Παλάτι της Κνωσού, όπου έμενε ο ίδιος.
Είναι πιθανό ότι ο Δαίδαλος είχε επίσης ρόλο στη διάταξη του «λαβύρινθου των σπηλαίων», που αρχικά ήταν λατομείο. Γενικά συμμετείχε ενεργά στις υποθέσεις της οικογένειας Μίνωα. Για παράδειγμα, έφτιαξε μια ξύλινη αγελάδα για την Πασιφάη. Ανέβηκε σε αυτό για να είναι πιο βολική η επικοινωνία με τον ταύρο, από τον οποίο η βασίλισσα, μάλιστα, γέννησε το υβρίδιο Μινώταυρος.
Σύμφωνα με τον Howarth, ο Evans δεν είχε χρόνο να εξερευνήσει το μπουντρούμι. Αλλιώς θα τον έδενε σίγουρα με τον Μινώταυρο.
Οι ανασκαφές στη θέση του δακτυλίου και στον «λαβύρινθο του σπηλαίου» συνεχίζονται. Υπάρχει ελπίδα ότι οι σύγχρονοι Έλληνες θα καταλάβουν τι είχαν στο μυαλό τους οι αρχαίοι πρόγονοί τους όταν μιλούσαν για τον Μινώταυρο.
Αποστολή του Ερνστ Μουλντάσεφ στο νησί της Κρήτης. Ανακάλυψη αρχαίου γενετικού εργαστηρίου; η ιδέα της διασταύρωσης διαφορετικών ειδών
Μεταξύ των ομοϊδεατών του Μουλντάσεφ σε εκείνη την αποστολή ήταν ένας ραδιοφυσικός και μηχανικός αεροσκαφών μερικής απασχόλησης. Επισήμανε ότι όταν σκιαγράφησε το διάγραμμα των αιθουσών από τις οποίες είχαμε περάσει, προέκυψε μια πολύ ενδιαφέρουσα συσκευή, ύποπτα παρόμοια με κάποιο είδος εγκατάστασης μέσω της οποίας θα έπρεπε να κινούνται οι ενέργειες. Φαίνεται, τι σχέση έχει η συσκευή και ο λαβύρινθος; Αλλά αποδεικνύεται ότι υπάρχει επιβεβαίωση αυτής της εκδοχής σε μύθους. «Εκατοντάδες άνθρωποι μπήκαν εδώ και βγήκαν Κένταυροι, Μινώταυροι, Άρπυιες, Μαντίκορες, Ιχθυάνδρες κ.λπ.».
[Οι Άρπυιες ήταν θηλυκά τέρατα της ελληνικής μυθολογίας, κόρες του Θαύμαντα και της Ωκεανίδας Ηλέκτρας. Είχαν σώμα πουλιού και κεφάλι γυναίκας και ήταν γνωστές για την ικανότητά τους να αρπάζουν ψυχές και να προκαλούν καταιγίδες.
Οι Μαντίκορες προέρχονται από την περσική μυθολογία και περιγράφονται ως πλάσματα με σώμα λιονταριού, κεφάλι ανθρώπου και ουρά σκορπιού. Ήταν γνωστές για την αγριότητά τους και την ικανότητά τους να καταβροχθίζουν ανθρώπους ολόκληρους.
Οι Ιχθυάνδρες ήταν πλάσματα της ελληνικής μυθολογίας με σώμα ανθρώπου και ουρά ψαριού. Συχνά συνδέονταν με τον θεό Ποσειδώνα και τις θαλάσσιες περιπέτειες. Αυτά τα πλάσματα προσθέτουν μια μαγική διάσταση στους μύθους και τις ιστορίες της αρχαιότητας.]
Θα μπορούσε ο λαβύρινθος να λειτουργήσει ως γενετικό εργαστήριο;
Αποδεικνύεται ότι ο λαβύρινθος του Μινώταυρου, που έχει επιβιώσει μέχρι σήμερα, θα μπορούσε να είναι ένα πραγματικό εργαστήριο για την αναπαραγωγή μεταλλαγμένων (γενετικό, αν θέλετε). Αφού πέρασε από πολλές αίθουσες, ένα άτομο βρέθηκε μπροστά σε ένα πολύ στενό πέρασμα και χρειάστηκε να αποϋλοποιηθεί για να πάει, με τη μορφή μιας μικρής πυγολαμπίδας, σε σημεία δυσπρόσιτα σήμερα. Πιθανώς, κατά την αντίστροφη υλοποίηση, προέκυψαν τα λεγόμενα μεταλλαγμένα (άρπυιες, μινώταυροι, κένταυροι κ.λπ.).
Ένας άλλος ερευνητής αρχαίων μύθων, που ειδικεύεται στις Βέδες και τις πραγματείες της Αρχαίας Ινδίας, ο Alexander Koltypin, επιβεβαίωσε την υπόθεση του συναδέλφου του Ernst Muldashev. Σύμφωνα με τον ίδιο, στην Ασία υπήρχαν επίσης αρκετές παρόμοιες εγκαταστάσεις, οι οποίες ονομάζονταν κυριολεκτικά «εργαστήριο της ζωής» σε πραγματείες. Οι θεοί έπαιξαν, δημιουργώντας όλο και περισσότερα νέα είδη. Διασταυρώνοντας διαφορετικά φυτά, φυτά και ζώα, ζώα και ζώα, ζώα και ανθρώπους, ανθρώπους και φυτά. Ίσως μια παρόμοια εγκατάσταση βρισκόταν στο νησί της Κρήτης.
=====================
Η ιστορία του Μινώταυρου και του λαβύρινθου είναι από τις πιο συναρπαστικές της ελληνικής μυθολογίας. Ο βασιλιάς Μίνωας της Κρήτης, σύμφωνα με τον μύθο, κράτησε τον Μινώταυρο, ένα τέρας με σώμα ανθρώπου και κεφάλι ταύρου, σε έναν περίπλοκο λαβύρινθο. Ο ήρωας Θησέας κατάφερε να σκοτώσει το τέρας και να βγει από τον λαβύρινθο με τη βοήθεια του νήματος της Αριάδνης, της κόρης του Μίνωα. Αυτή η ιστορία έχει εμπνεύσει πολλές εκφράσεις και παραδόσεις, και ο λαβύρινθος της Κνωσού, που ανασκάφηκε από τον Sir Arthur Evans, δίνει μια αίσθηση πραγματικότητας σε αυτόν τον μύθο.
Ο λαβύρινθος της Κνωσού είναι ένας από τους πιο διάσημους μύθους της ελληνικής μυθολογίας. Σύμφωνα με τον μύθο, ο λαβύρινθος κατασκευάστηκε από τον Δαίδαλο για τον βασιλιά Μίνωα, ώστε να φυλακίσει τον Μινώταυρο, ένα πλάσμα μισό άνθρωπος και μισό ταύρος. Ο λαβύρινθος ήταν τόσο περίπλοκος που ακόμη και ο ίδιος ο Δαίδαλος δυσκολεύτηκε να βρει την έξοδο.
Το παλάτι της Κνωσού, που ανασκάφηκε από τον Sir Arthur Evans στις αρχές του 20ού αιώνα, θεωρείται ότι ενέπνευσε τον μύθο του λαβύρινθου. Το παλάτι ήταν το κέντρο του Μινωικού πολιτισμού και περιλάμβανε πολύπλοκα διαμερίσματα και διαδρόμους, που πιθανώς έδωσαν την εντύπωση ενός λαβύρινθου. Σήμερα, η Κνωσός είναι ένας από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους στην Κρήτη και προσελκύει χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο.
----------
φωτο--Ύδρα σε ελληνικό αμφορέα.
Από πού προήλθαν τέτοιοι περίεργοι χαρακτήρες στη γη και πού πήγαν; Η απάντηση δίνεται από μία από τις τολμηρές υποθέσεις που διαδραματίζονται σε πολλές ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Η ουσία του: όλοι οι θεοί και οι θεές, καθώς και κάθε είδους τέρατα, είναι εξωγήινοι από άλλους πλανήτες. Αλλά όχι απλοί ταξιδιώτες, αλλά" κλέφτες "- στάλθηκαν [εξορίστηκαν] στη γη για να"κάνουν χρόνο".[να εκτίσουν την ποινή τους]
Με άλλα λόγια, κάποτε -σε μια πολύ άγρια εποχή, σύμφωνα με τις γαλαξιακές δικαστικές αρχές - ο πλανήτης μας ήταν μια "ζώνη" για εγκληματίες από άλλους κόσμους. Μερικές από τις" αποικίες-οικισμοί όχι πολύ αυστηρού καθεστώτος " βρίσκονταν στην αρχαία Ελλάδα.
Οι αρχαίοι Έλληνες δεν υποψιάζονταν καν το εγκληματικό παρελθόν των ηρώων των μύθων τους. Εκτός από το γεγονός ότι δεν ήταν υπεύθυνοι για το γεγονός ότι κάποιος αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τη γη για μια "ζώνη". Και στον σύγχρονο κόσμο μας, αυτό συνέβη: οι άνθρωποι ζούσαν κάπου στο Κολύμα. Και πηγαίνουν εκεί-κλέφτες και βιαστές στο πλευρό τους. Μερικές φορές τέτοιοι οικισμοί δεν ήταν καν περιφραγμένοι με συρματοπλέγματα.
[Η περιοχή της Κολυμά στη Ρωσία είναι γνωστή για την ιστορία της κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εποχής, όταν χρησιμοποιήθηκε ως τόπος εξορίας και καταναγκαστικής εργασίας. Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Στάλιν, η Κολυμά έγινε συνώνυμη με τα γκουλάγκ, όπου χιλιάδες άνθρωποι στάλθηκαν για να εργαστούν σε απάνθρωπες συνθήκες. Οι κρατούμενοι εργάζονταν σε ορυχεία χρυσού, κατασκευές και άλλες βαριές εργασίες, συχνά υπό ακραίες καιρικές συνθήκες. Η περιοχή αυτή, με το σκληρό κλίμα και την απομόνωση της, έγινε σύμβολο της καταπίεσης και των δεινών που υπέστησαν οι άνθρωποι εκείνη την εποχή.]
Λίγο νωρίτερα - τον προηγούμενο αιώνα-επίγειοι εγκληματίες προσγειώθηκαν [αποβιβάστηκαν]σε νησιά στον ωκεανό. Στη συνέχεια, ολόκληρη η ήπειρος, η Αυστραλία, προσαρμόστηκε για αυτήν την περίπτωση. Και δεν ενδιαφέρθηκαν επίσης για τη γνώμη των υπανάπτυκτων Αβορίγινων. Οι αρχαίοι Έλληνες θα μπορούσαν να είχαν αντιμετωπιστεί εξίσου κυνικά.
Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι οι εξόριστοι εξωγήινοι φάνηκαν στους ανθρώπους να είναι παντοδύναμοι θεοί. Παρά τις αηδιαστικές [αποκρουστικές] ηθικές τους ιδιότητες.
Κάποια όπλα έμειναν για τους" θεούς":" βροντές και αστραπές", οχήματα – "άρματα φωτιάς". Αυτοί, από τη φύση τους, διέθεταν διόραση, ύπνωση, τηλεκίνηση. Και ήταν, σύμφωνα με τις γήινες έννοιες, αθάνατοι.
Οι εξόριστοι δεν είχαν μέσο μεταφοράς μεγάλων αποστάσεων. Επομένως, δεν μπορούσαν να ξεφύγουν.
Βασικά, ανθρωποειδείς κρατούμενοι-ανθρωποειδή πλάσματα-στάλθηκαν στα μέρη όπου ζούσαν οι άνθρωποι. Και τέρατα, και άλλα "σκουπίδια" όπως μέδουσες γοργόνας ή Κύκλωπες, εγκαταστάθηκαν σε απομακρυσμένα νησιά.
[Η ελληνική μυθολογία είναι γεμάτη από φανταστικά πλάσματα που προκαλούν δέος και τρόμο. Η Γοργόνα Μέδουσα, με το βλέμμα της που απολίθωνε όποιον την κοιτούσε, είναι ίσως το πιο διάσημο από αυτά τα πλάσματα. Ήταν μία από τις τρεις Γοργόνες και η μόνη θνητή. Οι Κύκλωπες, γιγάντιοι μονόφθαλμοι, ήταν γνωστοί για την τεράστια δύναμή τους και τη δεξιοτεχνία τους στη μεταλλουργία. Αυτά τα πλάσματα, αν και φανταστικά, έχουν αφήσει ανεξίτηλο σημάδι στη λογοτεχνία και την τέχνη, εμπνέοντας γενιές με τις ιστορίες τους.]
Φυσικά, ο Δίας ήταν ο οργωτής [Το αφεντικό] των καταδίκων, ο οποίος σταδιακά καθιέρωσε τους δικούς του κανόνες, "εμποτίζοντας" τους ανταγωνιστές. Παρ 'όλα αυτά, η" αναμέτρηση " μεταξύ των αρχών συνεχίστηκε συνεχώς – με αιματηρές δολοφονίες και φρικαλεότητες (διαβάστε τους μύθους). Αλλά το αφεντικό και οι κολλητοί του «έξι» κέρδιζαν συνεχώς το πάνω χέρι.[ επικρατούσαν συνεχώς].
Και η ακολασία στην αρχαία Ελλάδα, προφανώς, δεν βασιλεύει για τίποτα. Και τι ένα! Απλά κοιτάξτε τις εικόνες που έχουν έρθει σε μας. Ακόμη και στις πλάκες και τους αμφορείς από τους οποίους έτρωγαν και έπιναν, οι αρχαίοι Έλληνες κατάφεραν να απεικονίσουν σεξουαλικά όργια.
[Στην αρχαία Ελλάδα, η έννοια της ακολασίας είχε διαφορετικές διαστάσεις και ερμηνείες. Η ακολασία, ή αλλιώς η έλλειψη αυτοσυγκράτησης και ηθικής, θεωρούνταν αρνητικό χαρακτηριστικό και συχνά συνδεόταν με την υπερβολική απόλαυση και την έλλειψη μέτρου. Οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι, όπως ο Σωκράτης και ο Αριστοτέλης, τόνιζαν τη σημασία της αρετής και της αυτοσυγκράτησης ως βασικά στοιχεία για την επίτευξη της ευδαιμονίας και της καλής ζωής. Η ακολασία θεωρούνταν εμπόδιο στην επίτευξη αυτών των στόχων και συχνά καταδικάζονταν ως ανήθικη συμπεριφορά.
Τα κύρια αίτια της ακολασίας στην αρχαία Ελλάδα περιλάμβαναν διάφορους κοινωνικούς, πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες. Η υπερβολική πολυτέλεια και η αναζήτηση ηδονής από την αριστοκρατία συχνά οδηγούσαν σε ακολασία. Επίσης, η έλλειψη αυστηρών ηθικών κανόνων και η ανισότητα μεταξύ των κοινωνικών τάξεων συνέβαλαν στην εξάπλωση της ακολασίας. Οι πολιτικές αναταραχές και οι πόλεμοι, που προκαλούσαν άγχος και ανασφάλεια, συχνά οδηγούσαν τους ανθρώπους σε συμπεριφορές ακολασίας ως μέσο διαφυγής.
Στην αρχαία Ελλάδα, οι περιπτώσεις ακολασίας αντιμετωπίζονταν με διάφορους τρόπους, ανάλογα με τη σοβαρότητα και το πλαίσιο της συμπεριφοράς. Οι κοινωνικές και θρησκευτικές κυρώσεις ήταν συχνές, με την ακολασία να θεωρείται παραβίαση των ηθικών και θρησκευτικών κανόνων. Οι παραβάτες μπορούσαν να υποστούν δημόσια διαπόμπευση, πρόστιμα ή ακόμα και εξορία. Επιπλέον, οι φιλόσοφοι και οι δάσκαλοι της εποχής, όπως ο Σωκράτης και ο Πλάτωνας, προωθούσαν την αυτοσυγκράτηση και την αρετή ως μέσα για την αποφυγή της ακολασίας και την επίτευξη της ευδαιμονίας.
Υπήρχε δημόσιο ενδιαφέρον γύρω από την ακολασία στην αρχαία Ελλάδα. Οι περιπτώσεις ακολασίας συχνά συζητούνταν σε δημόσιους χώρους, όπως η Αγορά, όπου οι πολίτες αντάλλασσαν απόψεις και κριτικές. Οι φιλόσοφοι και οι δάσκαλοι της εποχής, όπως ο Σωκράτης και ο Πλάτωνας, συχνά αναφέρονταν στην ακολασία στις διδασκαλίες τους, προωθώντας την αρετή και την αυτοσυγκράτηση. Επιπλέον, οι θεατρικές παραστάσεις και τα έργα της αρχαίας κωμωδίας και τραγωδίας συχνά περιλάμβαναν θέματα ακολασίας, προσφέροντας μια πλατφόρμα για δημόσια συζήτηση και προβληματισμό.
Στην αρχαία Ελλάδα, οι περιπτώσεις ακολασίας αντιμετωπίζονταν με αυστηρές κοινωνικές και θρησκευτικές κυρώσεις, όπως δημόσια διαπόμπευση, πρόστιμα ή εξορία. Η έλλειψη αυτοσυγκράτησης θεωρούνταν σοβαρή παραβίαση των ηθικών κανόνων και αντιμετωπιζόταν με αυστηρότητα.
Στη σημερινή εποχή, η αντιμετώπιση της ακολασίας είναι πιο σύνθετη και ποικίλει ανάλογα με το πολιτισμικό και νομικό πλαίσιο κάθε κοινωνίας. Οι κοινωνικές κυρώσεις μπορεί να περιλαμβάνουν δημόσια κριτική ή κοινωνικό αποκλεισμό, αλλά οι νομικές συνέπειες είναι συνήθως λιγότερο αυστηρές και επικεντρώνονται σε περιπτώσεις που παραβιάζουν συγκεκριμένους νόμους. Η σύγχρονη κοινωνία τείνει να δίνει έμφαση στην εκπαίδευση και την ψυχολογική υποστήριξη για την αντιμετώπιση τέτοιων συμπεριφορών.
Στη σύγχρονη εποχή, τα αίτια της ακολασίας μπορεί να ποικίλουν ανάλογα με το πολιτισμικό και κοινωνικό πλαίσιο. Κάποια από τα πλέον συχνά αίτια περιλαμβάνουν την υπερβολική πίεση και το άγχος της καθημερινότητας, την αναζήτηση άμεσης ικανοποίησης και την έλλειψη αυστηρών ηθικών κανόνων. Επιπλέον, η επιρροή των μέσων μαζικής ενημέρωσης και των κοινωνικών δικτύων μπορεί να ενισχύει την ακολασία, προβάλλοντας πρότυπα συμπεριφοράς που ενθαρρύνουν την υπερβολή και την έλλειψη αυτοσυγκράτησης. Η οικονομική ανισότητα και οι κοινωνικές πιέσεις επίσης συμβάλλουν στην εξάπλωση τέτοιων συμπεριφορών.]
Από τους μύθους προκύπτει ότι δεν υπήρχε γυναίκα κατάλληλης εμφάνισης στη ζώνη του πλανήτη με την οποία ένας από τους θεούς δεν θα κοιμόταν. Λοιπόν, ποια άλλη συμπεριφορά θα μπορούσατε να περιμένετε από τους κατάδικους; [κρατούμενους];
Ο παχάν ήταν ιδιαίτερα στοργικός, ο οποίος άλλαξε τις γυναίκες της θεάς σαν γάντια και αποπλάνησε τους συνηθισμένους γήινους στην πορεία. Επιπλέον, εάν οι υποσχέσεις της απόκοσμης ευχαρίστησης και η προοπτική να έχουν όμορφα και δυνατά ημίθεα παιδιά δεν λειτούργησαν, ο Δίας κατέφυγε στην ύπνωση. Προσποιήθηκε ότι ήταν κύκνος, μετά χρυσή βροχή, μετά καταρράκτης. Ή ακόμα και ο σύζυγος ενός αποπλανημένου πολίτη. Έτσι έκανε, ας πούμε, με την Αλκμήνη, τη μητέρα του Ηρακλή.
[Ο Δίας, γνωστός για τις πολυάριθμες μεταμορφώσεις του, χρησιμοποίησε διάφορα τεχνάσματα για να αποπλανήσει θνητές και θεές. Μεταμορφώθηκε σε κύκνο για να πλησιάσει τη Λήδα, σε χρυσή βροχή για να κατακτήσει τη Δανάη, και σε καταρράκτη για να προσεγγίσει την Ιώ. Μία από τις πιο διάσημες περιπτώσεις ήταν η μεταμόρφωσή του σε σύζυγο της Αλκμήνης, για να γεννηθεί ο Ηρακλής, ο ημίθεος ήρωας της ελληνικής μυθολογίας. Οι ιστορίες αυτές δείχνουν την πολυπλοκότητα και την πονηριά του Δία, καθώς και την επιρροή του στις ζωές των θνητών και των θεών.]
Ούτε ο Ποσειδώνας έμεινε πίσω. Σύμφωνα με μια εκδοχή, ήταν αυτός που προσποιήθηκε ότι ήταν ταύρος, συνάπτοντας στενή σχέση με τη σύζυγο του Μίνωα Πασιφάη. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, ο ίδιος ο Δίας σχεδόν υποδύθηκε τον Ταύρο. Είτε οι θεοί εκμεταλλεύτηκαν την κτηνοβασία της Πασιφάης, της κόρης του Θεού Ήλιου, είτε την κακοποίησαν με διεστραμμένη μορφή.
[Η μυθολογία είναι γεμάτη από συναρπαστικές και συχνά περίπλοκες ιστορίες. Στην περίπτωση της Πασιφάης, υπάρχουν διάφορες εκδοχές για το πώς προέκυψε ο Μινώταυρος. Μία εκδοχή αναφέρει ότι ο Ποσειδώνας μεταμορφώθηκε σε ταύρο για να συνάψει σχέση με την Πασιφάη, ενώ μια άλλη εκδοχή υποστηρίζει ότι ο Δίας ήταν αυτός που υποδύθηκε τον ταύρο. Αυτές οι ιστορίες αντικατοπτρίζουν τις περίπλοκες σχέσεις και τις συχνά σκοτεινές πτυχές της ελληνικής μυθολογίας.]
Παρεμπιπτόντως, το πραγματικό όνομα του "απογόνου" δεν είναι ο Μινώταυρος, αλλά ο Αστέριος, που σημαίνει Αστέρι. Είναι επίσης ένα είδος υπαινιγμού σε άλλους κόσμους.
Το πιο εκπληκτικό είναι ότι από τη σκοπιά της σύγχρονης επιστήμης, η εμφάνιση μιας τέτοιας Χίμαιρας ως "μισός άνθρωπος-μισό βοοειδή" δεν φαίνεται πολύ φανταστική. Η δημιουργία ενός τέτοιου υβριδικού εμβρύου ανακοινώθηκε πριν από αρκετά χρόνια από Βρετανούς επιστήμονες. Τα πειράματα συνεχίζονται σε διάφορες χώρες. Τις περισσότερες φορές, πειραματίζονται με χιμαιρικούς χοίρους και πρόβατα με την ελπίδα να αναπτυχθούν όργανα κατάλληλα για ανθρώπινη μεταμόσχευση.
Και γιατί δεν υπάρχει καμία αναφορά στους μύθους για το τι συνέβη στους θεούς και τις θεές; Πού πήγαν; Δεν μπορούσαν να πεθάνουν - ήταν αθάνατοι.
Είναι λογικό να υποθέσουμε ότι οι εξόριστοι υπηρετούσαν το χρόνο τους, "έσκυψαν πίσω" και άφησαν ποιος πού, στα διαστημόπλοια που έφτασαν γι ' αυτούς.
Παρεμπιπτόντως, η γειτονιά με τους "κρατούμενους" δεν ήταν άχρηστη για τους γήινους. Άλλωστε, αν πιστεύετε στους μύθους, τότε αυτοί, δηλαδή οι θεοί, δίδαξαν στους ανθρώπους πολλές χρήσιμες χειροτεχνίες. Για παράδειγμα, σφυρηλάτηση σιδήρου. Ή κάνοντας κρασί.
Φαίνεται ότι τώρα εξωγήινοι κατάδικοι δεν στέλνονται πλέον στη γη - από σεβασμό για εμάς.
Παρόλο που δεν αποκλείεται καθόλου ότι οι αδελφοί στο μυαλό μπορούν να επιστρέψουν στην προηγούμενη πρακτική τους, θεωρώντας την κοινωνία μας αρκετά κατάλληλη για ένα εγκληματικό περιβάλλον.
Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι το εύρημα προκάλεσε έντονο ενδιαφέρον. Τα ερείπια μοιάζουν πραγματικά σαν να υπήρχε κάποτε ένας λαβύρινθος στη θέση τους.
Ο λαβύρινθος - και όχι οπουδήποτε, αλλά στην Κρήτη - θυμίζει αμέσως τον μύθο του Μινώταυρου.
Σύμφωνα με προκαταρκτικά στοιχεία , η περιοχή της ανακαλυφθείσας δομής ήταν περίπου 2 χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα. Στο εσωτερικό υπήρχαν οκτώ ομόκεντροι κύκλοι χωρισμένοι σε τομείς. Το πάχος του δακτυλίου και των ακτινωτών τοίχων έφτανε το ενάμιση μέτρο. Δεν είναι ακόμη γνωστό πόσο ψηλοί ήταν, αλλά μερικοί από τους επιζώντες υψώνονται σχεδόν δύο μέτρα.
Ο λαβύρινθος χτίστηκε πριν από περίπου 4 χιλιάδες χρόνια, όταν η Κρήτη κατοικήθηκε από τον μυστηριώδη μινωικό πολιτισμό - ανεπτυγμένο υπερφυσικά για την εποχή του, αλλά μετά κάπου εξαφανίστηκε.
Οι αρχαιολόγοι μέσα στον λαβύρινθο χάνονται.
Αν πιστεύετε στους αρχαίους ελληνικούς μύθους, η Κρήτη κυβερνήθηκε από έναν τοπικό βασιλιά, τον Μίνωα. Και στον λαβύρινθο κράτησε τον Μινώταυρο, τον γιο της γυναίκας του Πασιφάη. Αυτό το μακριά από φυτοφάγο τέρας με το σώμα ενός άνδρα και το κεφάλι ενός ταύρου καταβρόχθιζε χαμένα αγόρια και κορίτσια. Ο Μινώταυρος μπορούσε να κανιβαλίσει μέχρι που σκοτώθηκε από τον ήρωα-πρίγκιπα Θησέα, γιο του Αιγέα, από τον οποίο πήρε το όνομά του η ομώνυμη θάλασσα.
Κανείς δεν κατάφερε να βγει από τον λαβύρινθο. Όμως ο Θησέας τα κατάφερε. Μετά από αναγκαστικά αντίποινα -ο ίδιος στάλθηκε να τον κατασπαράξουν- ο Θησέας επέστρεψε στην είσοδο με τη βοήθεια ενός νήματος που έδωσε η πριγκίπισσα Αριάδνη - η κανονική κόρη του Μίνωα και της Πασιφάης. Της άρεσε ο πρίγκιπας.
«Το νήμα της Αριάδνης» είναι πλέον μια κοινή έκφραση - παρόμοια με ένα «άστρο-οδηγό». Ένας πραγματικός λαβύρινθος δίνει σε όλη αυτή τη φαινομενικά φανταστική ιστορία τουλάχιστον κάποια αξιοπιστία. Και όχι για πρώτη φορά.
Δύο ακόμη λαβύρινθοι
Πολλοί λάτρεις, συμπεριλαμβανομένων επιστημόνων, ακόμη και χωρίς την τρέχουσα ανακάλυψη, πίστευαν ότι ο μύθος του Μινώταυρου δεν εφευρέθηκε από τον αέρα. Πιστεύεται όμως ότι ο λαβύρινθος στον οποίο κρυβόταν ο ανατριχιαστικός θετός γιος του Μίνωα βρισκόταν στο λεγόμενο Παλάτι της Κνωσού. Ο πλούσιος Άγγλος αρχαιολόγος Sir Arthur Evans το ανέσκαψε στις αρχές του περασμένου αιώνα. Και απέδωσε την κατασκευή στη 2η χιλιετία π.Χ.
Το ανάκτορο αποδίδεται στη δημιουργία του διάσημου Αθηναίου αρχιτέκτονα Δαίδαλου. Η δομή είναι ακόμα πιο περίπλοκη από αυτό που μόλις ανακαλύφθηκε. Ίσως αυτό έδωσε στον Έβανς το δικαίωμα να ισχυριστεί ότι το παλάτι ήταν ένας λαβύρινθος για τον Μινώταυρο.
Οι ζωγράφοι συχνά απεικόνιζαν τον Μινώταυρο όπως τον φαντάζονταν. Σε ορισμένους πίνακες, το υβρίδιο δεν φαίνεται θυμωμένο, αλλά μάλλον λυπημένο.
Μια αποστολή που έγινε πριν από αρκετά χρόνια πρότεινε τη δική της επιλογή - ένα σύστημα σπηλαίων που βρίσκεται περίπου 30 χιλιόμετρα από το Ανάκτορο της Κνωσού - στην περιοχή της πόλης της Γόρτυνας, της αρχαίας πρωτεύουσας της Κρήτης. Τα υπόγεια περάσματα εδώ εκτείνονται σε δεκάδες χιλιόμετρα, έχουν κλαδιά, κύκλο, και πολλά καταλήγουν σε αδιέξοδα. Είναι πολύ εύκολο να χαθείς εδώ. Οι ντόπιοι αποκαλούν αυτές τις κατακόμβες «λαβύρινθο σπηλαίων» για πολλούς αιώνες.
Ένας από τους αρχηγούς της αποστολής, ο Nicholas Howarth, προτείνει ότι εδώ διατηρούσε ο Μίνωας τον Μινώταυρο. Και όχι στο Παλάτι της Κνωσού, όπου έμενε ο ίδιος.
Είναι πιθανό ότι ο Δαίδαλος είχε επίσης ρόλο στη διάταξη του «λαβύρινθου των σπηλαίων», που αρχικά ήταν λατομείο. Γενικά συμμετείχε ενεργά στις υποθέσεις της οικογένειας Μίνωα. Για παράδειγμα, έφτιαξε μια ξύλινη αγελάδα για την Πασιφάη. Ανέβηκε σε αυτό για να είναι πιο βολική η επικοινωνία με τον ταύρο, από τον οποίο η βασίλισσα, μάλιστα, γέννησε το υβρίδιο Μινώταυρος.
Σύμφωνα με τον Howarth, ο Evans δεν είχε χρόνο να εξερευνήσει το μπουντρούμι. Αλλιώς θα τον έδενε σίγουρα με τον Μινώταυρο.
Οι ανασκαφές στη θέση του δακτυλίου και στον «λαβύρινθο του σπηλαίου» συνεχίζονται. Υπάρχει ελπίδα ότι οι σύγχρονοι Έλληνες θα καταλάβουν τι είχαν στο μυαλό τους οι αρχαίοι πρόγονοί τους όταν μιλούσαν για τον Μινώταυρο.
=====
σχετικές μας αναρτήσεις
σχετικές μας αναρτήσεις
22 Ιουνίου 2024
ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ -ΚΡΗΤΗ--Στην Κρήτη βρέθηκε ο λαβύρινθος του Μινώταυρου.
----------
12 Ιουλίου 2024
Αποστολή του Ερνστ Μουλντάσεφ στο νησί της Κρήτης. Ανακάλυψη αρχαίου γενετικού εργαστηρίου;
Αποστολή του Ερνστ Μουλντάσεφ στο νησί της Κρήτης. Ανακάλυψη αρχαίου γενετικού εργαστηρίου; η ιδέα της διασταύρωσης διαφορετικών ειδών
Μεταξύ των ομοϊδεατών του Μουλντάσεφ σε εκείνη την αποστολή ήταν ένας ραδιοφυσικός και μηχανικός αεροσκαφών μερικής απασχόλησης. Επισήμανε ότι όταν σκιαγράφησε το διάγραμμα των αιθουσών από τις οποίες είχαμε περάσει, προέκυψε μια πολύ ενδιαφέρουσα συσκευή, ύποπτα παρόμοια με κάποιο είδος εγκατάστασης μέσω της οποίας θα έπρεπε να κινούνται οι ενέργειες. Φαίνεται, τι σχέση έχει η συσκευή και ο λαβύρινθος; Αλλά αποδεικνύεται ότι υπάρχει επιβεβαίωση αυτής της εκδοχής σε μύθους. «Εκατοντάδες άνθρωποι μπήκαν εδώ και βγήκαν Κένταυροι, Μινώταυροι, Άρπυιες, Μαντίκορες, Ιχθυάνδρες κ.λπ.».
[Οι Άρπυιες ήταν θηλυκά τέρατα της ελληνικής μυθολογίας, κόρες του Θαύμαντα και της Ωκεανίδας Ηλέκτρας. Είχαν σώμα πουλιού και κεφάλι γυναίκας και ήταν γνωστές για την ικανότητά τους να αρπάζουν ψυχές και να προκαλούν καταιγίδες.
Οι Μαντίκορες προέρχονται από την περσική μυθολογία και περιγράφονται ως πλάσματα με σώμα λιονταριού, κεφάλι ανθρώπου και ουρά σκορπιού. Ήταν γνωστές για την αγριότητά τους και την ικανότητά τους να καταβροχθίζουν ανθρώπους ολόκληρους.
Οι Ιχθυάνδρες ήταν πλάσματα της ελληνικής μυθολογίας με σώμα ανθρώπου και ουρά ψαριού. Συχνά συνδέονταν με τον θεό Ποσειδώνα και τις θαλάσσιες περιπέτειες. Αυτά τα πλάσματα προσθέτουν μια μαγική διάσταση στους μύθους και τις ιστορίες της αρχαιότητας.]
Θα μπορούσε ο λαβύρινθος να λειτουργήσει ως γενετικό εργαστήριο;
Αποδεικνύεται ότι ο λαβύρινθος του Μινώταυρου, που έχει επιβιώσει μέχρι σήμερα, θα μπορούσε να είναι ένα πραγματικό εργαστήριο για την αναπαραγωγή μεταλλαγμένων (γενετικό, αν θέλετε). Αφού πέρασε από πολλές αίθουσες, ένα άτομο βρέθηκε μπροστά σε ένα πολύ στενό πέρασμα και χρειάστηκε να αποϋλοποιηθεί για να πάει, με τη μορφή μιας μικρής πυγολαμπίδας, σε σημεία δυσπρόσιτα σήμερα. Πιθανώς, κατά την αντίστροφη υλοποίηση, προέκυψαν τα λεγόμενα μεταλλαγμένα (άρπυιες, μινώταυροι, κένταυροι κ.λπ.).
Ένας άλλος ερευνητής αρχαίων μύθων, που ειδικεύεται στις Βέδες και τις πραγματείες της Αρχαίας Ινδίας, ο Alexander Koltypin, επιβεβαίωσε την υπόθεση του συναδέλφου του Ernst Muldashev. Σύμφωνα με τον ίδιο, στην Ασία υπήρχαν επίσης αρκετές παρόμοιες εγκαταστάσεις, οι οποίες ονομάζονταν κυριολεκτικά «εργαστήριο της ζωής» σε πραγματείες. Οι θεοί έπαιξαν, δημιουργώντας όλο και περισσότερα νέα είδη. Διασταυρώνοντας διαφορετικά φυτά, φυτά και ζώα, ζώα και ζώα, ζώα και ανθρώπους, ανθρώπους και φυτά. Ίσως μια παρόμοια εγκατάσταση βρισκόταν στο νησί της Κρήτης.
=====================
Η ιστορία του Μινώταυρου και του λαβύρινθου είναι από τις πιο συναρπαστικές της ελληνικής μυθολογίας. Ο βασιλιάς Μίνωας της Κρήτης, σύμφωνα με τον μύθο, κράτησε τον Μινώταυρο, ένα τέρας με σώμα ανθρώπου και κεφάλι ταύρου, σε έναν περίπλοκο λαβύρινθο. Ο ήρωας Θησέας κατάφερε να σκοτώσει το τέρας και να βγει από τον λαβύρινθο με τη βοήθεια του νήματος της Αριάδνης, της κόρης του Μίνωα. Αυτή η ιστορία έχει εμπνεύσει πολλές εκφράσεις και παραδόσεις, και ο λαβύρινθος της Κνωσού, που ανασκάφηκε από τον Sir Arthur Evans, δίνει μια αίσθηση πραγματικότητας σε αυτόν τον μύθο.
Ο λαβύρινθος της Κνωσού είναι ένας από τους πιο διάσημους μύθους της ελληνικής μυθολογίας. Σύμφωνα με τον μύθο, ο λαβύρινθος κατασκευάστηκε από τον Δαίδαλο για τον βασιλιά Μίνωα, ώστε να φυλακίσει τον Μινώταυρο, ένα πλάσμα μισό άνθρωπος και μισό ταύρος. Ο λαβύρινθος ήταν τόσο περίπλοκος που ακόμη και ο ίδιος ο Δαίδαλος δυσκολεύτηκε να βρει την έξοδο.
Το παλάτι της Κνωσού, που ανασκάφηκε από τον Sir Arthur Evans στις αρχές του 20ού αιώνα, θεωρείται ότι ενέπνευσε τον μύθο του λαβύρινθου. Το παλάτι ήταν το κέντρο του Μινωικού πολιτισμού και περιλάμβανε πολύπλοκα διαμερίσματα και διαδρόμους, που πιθανώς έδωσαν την εντύπωση ενός λαβύρινθου. Σήμερα, η Κνωσός είναι ένας από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους στην Κρήτη και προσελκύει χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο.
----------
ΠΟΙΝΙΚΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ BYE DAYS
Οι γαλαξιακές αρχές έχουν μετατρέψει τη γη σε αποικία - μια διευθέτηση όχι πολύ αυστηρού καθεστώτος
[Η ελληνική μυθολογία είναι γεμάτη από φανταστικά πλάσματα που θα μπορούσαν να ζουν στην Κρήτη. Οι νύμφες, πνεύματα της φύσης, συχνά συνδέονταν με τα δάση και τα ποτάμια. Οι Σάτυροι, με την τραγίσια εμφάνιση, ήταν γνωστοί για τις αταξίες τους και τη συνοδεία του θεού Διόνυσου. Οι βακχάντες, οι μανιώδεις ακόλουθοι του Διόνυσου, συμμετείχαν σε εκστατικές τελετές. Οι Κένταυροι, μισοί άνθρωποι και μισοί άλογα, ήταν γνωστοί για τη δύναμη και την αγριότητά τους. Η Ύδρα, το πολυκέφαλο τέρας, και οι έχιδνες, φίδια με ανθρώπινα χαρακτηριστικά, προσέθεταν στον τρόμο της μυθολογίας. Τέλος, οι Κύκλωπες, οι γιγάντιοι μονόφθαλμοι, ήταν γνωστοί για την τεράστια δύναμή τους και τη δεξιοτεχνία τους στη μεταλλουργία.]
Κύκλωπες θα μπορούσαν να ζήσουν στο έδαφος της αρχαίας Ελλάδας. Και μαζί Τους – εκείνοι που οι άνθρωποι θεωρούσαν θεούς.
ο λαβύρινθος του Μινώταυρου και ο ίδιος ο Μινώταυρος είναι μόνο ένας από αυτούς), κάποιος εξήγησε αυτό που κάποτε ήταν στην πραγματικότητα. Οι χαρακτήρες περιγράφονται πολύ ρεαλιστικά-τα πάθη και οι περιπέτειές τους. Και αν ναι, τότε είναι απαραίτητο να πάρουμε τις αφηγήσεις κυριολεκτικά ως επί το πλείστον.
Η γνώμη όχι των πιο μισών ενθουσιωδών ενθουσιωδών: με το πρόσχημα πολλών μύθων της αρχαίας Ελλάδας (και ο λαβύρινθος του Μινώταυρου και ο ίδιος ο Μινώταυρος είναι μόνο ένας από αυτούς), κάποιος εξήγησε αυτό που κάποτε ήταν στην πραγματικότητα. Οι χαρακτήρες περιγράφονται πολύ ρεαλιστικά-τα πάθη και οι περιπέτειές τους. Και αν ναι, τότε είναι απαραίτητο να πάρουμε τις αφηγήσεις κυριολεκτικά ως επί το πλείστον. Και μην αρνηθείτε, όπως λένε, από το κατώφλι ότι πριν από πολύ καιρό νύμφες, Σάτυροι, βακχάντες, Κένταυροι, Ύδρα, έχιδνες, Κύκλωπες θα μπορούσαν να ζήσουν στο έδαφος της αρχαίας Ελλάδας. Και μαζί Του – εκείνοι που οι άνθρωποι θεωρούσαν θεούς.
Οι γαλαξιακές αρχές έχουν μετατρέψει τη γη σε αποικία - μια διευθέτηση όχι πολύ αυστηρού καθεστώτος
[Η ελληνική μυθολογία είναι γεμάτη από φανταστικά πλάσματα που θα μπορούσαν να ζουν στην Κρήτη. Οι νύμφες, πνεύματα της φύσης, συχνά συνδέονταν με τα δάση και τα ποτάμια. Οι Σάτυροι, με την τραγίσια εμφάνιση, ήταν γνωστοί για τις αταξίες τους και τη συνοδεία του θεού Διόνυσου. Οι βακχάντες, οι μανιώδεις ακόλουθοι του Διόνυσου, συμμετείχαν σε εκστατικές τελετές. Οι Κένταυροι, μισοί άνθρωποι και μισοί άλογα, ήταν γνωστοί για τη δύναμη και την αγριότητά τους. Η Ύδρα, το πολυκέφαλο τέρας, και οι έχιδνες, φίδια με ανθρώπινα χαρακτηριστικά, προσέθεταν στον τρόμο της μυθολογίας. Τέλος, οι Κύκλωπες, οι γιγάντιοι μονόφθαλμοι, ήταν γνωστοί για την τεράστια δύναμή τους και τη δεξιοτεχνία τους στη μεταλλουργία.]
Κύκλωπες θα μπορούσαν να ζήσουν στο έδαφος της αρχαίας Ελλάδας. Και μαζί Τους – εκείνοι που οι άνθρωποι θεωρούσαν θεούς.
ο λαβύρινθος του Μινώταυρου και ο ίδιος ο Μινώταυρος είναι μόνο ένας από αυτούς), κάποιος εξήγησε αυτό που κάποτε ήταν στην πραγματικότητα. Οι χαρακτήρες περιγράφονται πολύ ρεαλιστικά-τα πάθη και οι περιπέτειές τους. Και αν ναι, τότε είναι απαραίτητο να πάρουμε τις αφηγήσεις κυριολεκτικά ως επί το πλείστον.
Η γνώμη όχι των πιο μισών ενθουσιωδών ενθουσιωδών: με το πρόσχημα πολλών μύθων της αρχαίας Ελλάδας (και ο λαβύρινθος του Μινώταυρου και ο ίδιος ο Μινώταυρος είναι μόνο ένας από αυτούς), κάποιος εξήγησε αυτό που κάποτε ήταν στην πραγματικότητα. Οι χαρακτήρες περιγράφονται πολύ ρεαλιστικά-τα πάθη και οι περιπέτειές τους. Και αν ναι, τότε είναι απαραίτητο να πάρουμε τις αφηγήσεις κυριολεκτικά ως επί το πλείστον. Και μην αρνηθείτε, όπως λένε, από το κατώφλι ότι πριν από πολύ καιρό νύμφες, Σάτυροι, βακχάντες, Κένταυροι, Ύδρα, έχιδνες, Κύκλωπες θα μπορούσαν να ζήσουν στο έδαφος της αρχαίας Ελλάδας. Και μαζί Του – εκείνοι που οι άνθρωποι θεωρούσαν θεούς.
φωτο--Ύδρα σε ελληνικό αμφορέα.
Από πού προήλθαν τέτοιοι περίεργοι χαρακτήρες στη γη και πού πήγαν; Η απάντηση δίνεται από μία από τις τολμηρές υποθέσεις που διαδραματίζονται σε πολλές ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Η ουσία του: όλοι οι θεοί και οι θεές, καθώς και κάθε είδους τέρατα, είναι εξωγήινοι από άλλους πλανήτες. Αλλά όχι απλοί ταξιδιώτες, αλλά" κλέφτες "- στάλθηκαν [εξορίστηκαν] στη γη για να"κάνουν χρόνο".[να εκτίσουν την ποινή τους]
Με άλλα λόγια, κάποτε -σε μια πολύ άγρια εποχή, σύμφωνα με τις γαλαξιακές δικαστικές αρχές - ο πλανήτης μας ήταν μια "ζώνη" για εγκληματίες από άλλους κόσμους. Μερικές από τις" αποικίες-οικισμοί όχι πολύ αυστηρού καθεστώτος " βρίσκονταν στην αρχαία Ελλάδα.
Οι αρχαίοι Έλληνες δεν υποψιάζονταν καν το εγκληματικό παρελθόν των ηρώων των μύθων τους. Εκτός από το γεγονός ότι δεν ήταν υπεύθυνοι για το γεγονός ότι κάποιος αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τη γη για μια "ζώνη". Και στον σύγχρονο κόσμο μας, αυτό συνέβη: οι άνθρωποι ζούσαν κάπου στο Κολύμα. Και πηγαίνουν εκεί-κλέφτες και βιαστές στο πλευρό τους. Μερικές φορές τέτοιοι οικισμοί δεν ήταν καν περιφραγμένοι με συρματοπλέγματα.
[Η περιοχή της Κολυμά στη Ρωσία είναι γνωστή για την ιστορία της κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εποχής, όταν χρησιμοποιήθηκε ως τόπος εξορίας και καταναγκαστικής εργασίας. Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Στάλιν, η Κολυμά έγινε συνώνυμη με τα γκουλάγκ, όπου χιλιάδες άνθρωποι στάλθηκαν για να εργαστούν σε απάνθρωπες συνθήκες. Οι κρατούμενοι εργάζονταν σε ορυχεία χρυσού, κατασκευές και άλλες βαριές εργασίες, συχνά υπό ακραίες καιρικές συνθήκες. Η περιοχή αυτή, με το σκληρό κλίμα και την απομόνωση της, έγινε σύμβολο της καταπίεσης και των δεινών που υπέστησαν οι άνθρωποι εκείνη την εποχή.]
Λίγο νωρίτερα - τον προηγούμενο αιώνα-επίγειοι εγκληματίες προσγειώθηκαν [αποβιβάστηκαν]σε νησιά στον ωκεανό. Στη συνέχεια, ολόκληρη η ήπειρος, η Αυστραλία, προσαρμόστηκε για αυτήν την περίπτωση. Και δεν ενδιαφέρθηκαν επίσης για τη γνώμη των υπανάπτυκτων Αβορίγινων. Οι αρχαίοι Έλληνες θα μπορούσαν να είχαν αντιμετωπιστεί εξίσου κυνικά.
Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι οι εξόριστοι εξωγήινοι φάνηκαν στους ανθρώπους να είναι παντοδύναμοι θεοί. Παρά τις αηδιαστικές [αποκρουστικές] ηθικές τους ιδιότητες.
Κάποια όπλα έμειναν για τους" θεούς":" βροντές και αστραπές", οχήματα – "άρματα φωτιάς". Αυτοί, από τη φύση τους, διέθεταν διόραση, ύπνωση, τηλεκίνηση. Και ήταν, σύμφωνα με τις γήινες έννοιες, αθάνατοι.
Οι εξόριστοι δεν είχαν μέσο μεταφοράς μεγάλων αποστάσεων. Επομένως, δεν μπορούσαν να ξεφύγουν.
Βασικά, ανθρωποειδείς κρατούμενοι-ανθρωποειδή πλάσματα-στάλθηκαν στα μέρη όπου ζούσαν οι άνθρωποι. Και τέρατα, και άλλα "σκουπίδια" όπως μέδουσες γοργόνας ή Κύκλωπες, εγκαταστάθηκαν σε απομακρυσμένα νησιά.
[Η ελληνική μυθολογία είναι γεμάτη από φανταστικά πλάσματα που προκαλούν δέος και τρόμο. Η Γοργόνα Μέδουσα, με το βλέμμα της που απολίθωνε όποιον την κοιτούσε, είναι ίσως το πιο διάσημο από αυτά τα πλάσματα. Ήταν μία από τις τρεις Γοργόνες και η μόνη θνητή. Οι Κύκλωπες, γιγάντιοι μονόφθαλμοι, ήταν γνωστοί για την τεράστια δύναμή τους και τη δεξιοτεχνία τους στη μεταλλουργία. Αυτά τα πλάσματα, αν και φανταστικά, έχουν αφήσει ανεξίτηλο σημάδι στη λογοτεχνία και την τέχνη, εμπνέοντας γενιές με τις ιστορίες τους.]
Φυσικά, ο Δίας ήταν ο οργωτής [Το αφεντικό] των καταδίκων, ο οποίος σταδιακά καθιέρωσε τους δικούς του κανόνες, "εμποτίζοντας" τους ανταγωνιστές. Παρ 'όλα αυτά, η" αναμέτρηση " μεταξύ των αρχών συνεχίστηκε συνεχώς – με αιματηρές δολοφονίες και φρικαλεότητες (διαβάστε τους μύθους). Αλλά το αφεντικό και οι κολλητοί του «έξι» κέρδιζαν συνεχώς το πάνω χέρι.[ επικρατούσαν συνεχώς].
Και η ακολασία στην αρχαία Ελλάδα, προφανώς, δεν βασιλεύει για τίποτα. Και τι ένα! Απλά κοιτάξτε τις εικόνες που έχουν έρθει σε μας. Ακόμη και στις πλάκες και τους αμφορείς από τους οποίους έτρωγαν και έπιναν, οι αρχαίοι Έλληνες κατάφεραν να απεικονίσουν σεξουαλικά όργια.
[Στην αρχαία Ελλάδα, η έννοια της ακολασίας είχε διαφορετικές διαστάσεις και ερμηνείες. Η ακολασία, ή αλλιώς η έλλειψη αυτοσυγκράτησης και ηθικής, θεωρούνταν αρνητικό χαρακτηριστικό και συχνά συνδεόταν με την υπερβολική απόλαυση και την έλλειψη μέτρου. Οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι, όπως ο Σωκράτης και ο Αριστοτέλης, τόνιζαν τη σημασία της αρετής και της αυτοσυγκράτησης ως βασικά στοιχεία για την επίτευξη της ευδαιμονίας και της καλής ζωής. Η ακολασία θεωρούνταν εμπόδιο στην επίτευξη αυτών των στόχων και συχνά καταδικάζονταν ως ανήθικη συμπεριφορά.
Τα κύρια αίτια της ακολασίας στην αρχαία Ελλάδα περιλάμβαναν διάφορους κοινωνικούς, πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες. Η υπερβολική πολυτέλεια και η αναζήτηση ηδονής από την αριστοκρατία συχνά οδηγούσαν σε ακολασία. Επίσης, η έλλειψη αυστηρών ηθικών κανόνων και η ανισότητα μεταξύ των κοινωνικών τάξεων συνέβαλαν στην εξάπλωση της ακολασίας. Οι πολιτικές αναταραχές και οι πόλεμοι, που προκαλούσαν άγχος και ανασφάλεια, συχνά οδηγούσαν τους ανθρώπους σε συμπεριφορές ακολασίας ως μέσο διαφυγής.
Στην αρχαία Ελλάδα, οι περιπτώσεις ακολασίας αντιμετωπίζονταν με διάφορους τρόπους, ανάλογα με τη σοβαρότητα και το πλαίσιο της συμπεριφοράς. Οι κοινωνικές και θρησκευτικές κυρώσεις ήταν συχνές, με την ακολασία να θεωρείται παραβίαση των ηθικών και θρησκευτικών κανόνων. Οι παραβάτες μπορούσαν να υποστούν δημόσια διαπόμπευση, πρόστιμα ή ακόμα και εξορία. Επιπλέον, οι φιλόσοφοι και οι δάσκαλοι της εποχής, όπως ο Σωκράτης και ο Πλάτωνας, προωθούσαν την αυτοσυγκράτηση και την αρετή ως μέσα για την αποφυγή της ακολασίας και την επίτευξη της ευδαιμονίας.
Υπήρχε δημόσιο ενδιαφέρον γύρω από την ακολασία στην αρχαία Ελλάδα. Οι περιπτώσεις ακολασίας συχνά συζητούνταν σε δημόσιους χώρους, όπως η Αγορά, όπου οι πολίτες αντάλλασσαν απόψεις και κριτικές. Οι φιλόσοφοι και οι δάσκαλοι της εποχής, όπως ο Σωκράτης και ο Πλάτωνας, συχνά αναφέρονταν στην ακολασία στις διδασκαλίες τους, προωθώντας την αρετή και την αυτοσυγκράτηση. Επιπλέον, οι θεατρικές παραστάσεις και τα έργα της αρχαίας κωμωδίας και τραγωδίας συχνά περιλάμβαναν θέματα ακολασίας, προσφέροντας μια πλατφόρμα για δημόσια συζήτηση και προβληματισμό.
Στην αρχαία Ελλάδα, οι περιπτώσεις ακολασίας αντιμετωπίζονταν με αυστηρές κοινωνικές και θρησκευτικές κυρώσεις, όπως δημόσια διαπόμπευση, πρόστιμα ή εξορία. Η έλλειψη αυτοσυγκράτησης θεωρούνταν σοβαρή παραβίαση των ηθικών κανόνων και αντιμετωπιζόταν με αυστηρότητα.
Στη σημερινή εποχή, η αντιμετώπιση της ακολασίας είναι πιο σύνθετη και ποικίλει ανάλογα με το πολιτισμικό και νομικό πλαίσιο κάθε κοινωνίας. Οι κοινωνικές κυρώσεις μπορεί να περιλαμβάνουν δημόσια κριτική ή κοινωνικό αποκλεισμό, αλλά οι νομικές συνέπειες είναι συνήθως λιγότερο αυστηρές και επικεντρώνονται σε περιπτώσεις που παραβιάζουν συγκεκριμένους νόμους. Η σύγχρονη κοινωνία τείνει να δίνει έμφαση στην εκπαίδευση και την ψυχολογική υποστήριξη για την αντιμετώπιση τέτοιων συμπεριφορών.
Στη σύγχρονη εποχή, τα αίτια της ακολασίας μπορεί να ποικίλουν ανάλογα με το πολιτισμικό και κοινωνικό πλαίσιο. Κάποια από τα πλέον συχνά αίτια περιλαμβάνουν την υπερβολική πίεση και το άγχος της καθημερινότητας, την αναζήτηση άμεσης ικανοποίησης και την έλλειψη αυστηρών ηθικών κανόνων. Επιπλέον, η επιρροή των μέσων μαζικής ενημέρωσης και των κοινωνικών δικτύων μπορεί να ενισχύει την ακολασία, προβάλλοντας πρότυπα συμπεριφοράς που ενθαρρύνουν την υπερβολή και την έλλειψη αυτοσυγκράτησης. Η οικονομική ανισότητα και οι κοινωνικές πιέσεις επίσης συμβάλλουν στην εξάπλωση τέτοιων συμπεριφορών.]
Από τους μύθους προκύπτει ότι δεν υπήρχε γυναίκα κατάλληλης εμφάνισης στη ζώνη του πλανήτη με την οποία ένας από τους θεούς δεν θα κοιμόταν. Λοιπόν, ποια άλλη συμπεριφορά θα μπορούσατε να περιμένετε από τους κατάδικους; [κρατούμενους];
Ο παχάν ήταν ιδιαίτερα στοργικός, ο οποίος άλλαξε τις γυναίκες της θεάς σαν γάντια και αποπλάνησε τους συνηθισμένους γήινους στην πορεία. Επιπλέον, εάν οι υποσχέσεις της απόκοσμης ευχαρίστησης και η προοπτική να έχουν όμορφα και δυνατά ημίθεα παιδιά δεν λειτούργησαν, ο Δίας κατέφυγε στην ύπνωση. Προσποιήθηκε ότι ήταν κύκνος, μετά χρυσή βροχή, μετά καταρράκτης. Ή ακόμα και ο σύζυγος ενός αποπλανημένου πολίτη. Έτσι έκανε, ας πούμε, με την Αλκμήνη, τη μητέρα του Ηρακλή.
[Ο Δίας, γνωστός για τις πολυάριθμες μεταμορφώσεις του, χρησιμοποίησε διάφορα τεχνάσματα για να αποπλανήσει θνητές και θεές. Μεταμορφώθηκε σε κύκνο για να πλησιάσει τη Λήδα, σε χρυσή βροχή για να κατακτήσει τη Δανάη, και σε καταρράκτη για να προσεγγίσει την Ιώ. Μία από τις πιο διάσημες περιπτώσεις ήταν η μεταμόρφωσή του σε σύζυγο της Αλκμήνης, για να γεννηθεί ο Ηρακλής, ο ημίθεος ήρωας της ελληνικής μυθολογίας. Οι ιστορίες αυτές δείχνουν την πολυπλοκότητα και την πονηριά του Δία, καθώς και την επιρροή του στις ζωές των θνητών και των θεών.]
Ούτε ο Ποσειδώνας έμεινε πίσω. Σύμφωνα με μια εκδοχή, ήταν αυτός που προσποιήθηκε ότι ήταν ταύρος, συνάπτοντας στενή σχέση με τη σύζυγο του Μίνωα Πασιφάη. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, ο ίδιος ο Δίας σχεδόν υποδύθηκε τον Ταύρο. Είτε οι θεοί εκμεταλλεύτηκαν την κτηνοβασία της Πασιφάης, της κόρης του Θεού Ήλιου, είτε την κακοποίησαν με διεστραμμένη μορφή.
[Η μυθολογία είναι γεμάτη από συναρπαστικές και συχνά περίπλοκες ιστορίες. Στην περίπτωση της Πασιφάης, υπάρχουν διάφορες εκδοχές για το πώς προέκυψε ο Μινώταυρος. Μία εκδοχή αναφέρει ότι ο Ποσειδώνας μεταμορφώθηκε σε ταύρο για να συνάψει σχέση με την Πασιφάη, ενώ μια άλλη εκδοχή υποστηρίζει ότι ο Δίας ήταν αυτός που υποδύθηκε τον ταύρο. Αυτές οι ιστορίες αντικατοπτρίζουν τις περίπλοκες σχέσεις και τις συχνά σκοτεινές πτυχές της ελληνικής μυθολογίας.]
Παρεμπιπτόντως, το πραγματικό όνομα του "απογόνου" δεν είναι ο Μινώταυρος, αλλά ο Αστέριος, που σημαίνει Αστέρι. Είναι επίσης ένα είδος υπαινιγμού σε άλλους κόσμους.
Το πιο εκπληκτικό είναι ότι από τη σκοπιά της σύγχρονης επιστήμης, η εμφάνιση μιας τέτοιας Χίμαιρας ως "μισός άνθρωπος-μισό βοοειδή" δεν φαίνεται πολύ φανταστική. Η δημιουργία ενός τέτοιου υβριδικού εμβρύου ανακοινώθηκε πριν από αρκετά χρόνια από Βρετανούς επιστήμονες. Τα πειράματα συνεχίζονται σε διάφορες χώρες. Τις περισσότερες φορές, πειραματίζονται με χιμαιρικούς χοίρους και πρόβατα με την ελπίδα να αναπτυχθούν όργανα κατάλληλα για ανθρώπινη μεταμόσχευση.
Και γιατί δεν υπάρχει καμία αναφορά στους μύθους για το τι συνέβη στους θεούς και τις θεές; Πού πήγαν; Δεν μπορούσαν να πεθάνουν - ήταν αθάνατοι.
Είναι λογικό να υποθέσουμε ότι οι εξόριστοι υπηρετούσαν το χρόνο τους, "έσκυψαν πίσω" και άφησαν ποιος πού, στα διαστημόπλοια που έφτασαν γι ' αυτούς.
Παρεμπιπτόντως, η γειτονιά με τους "κρατούμενους" δεν ήταν άχρηστη για τους γήινους. Άλλωστε, αν πιστεύετε στους μύθους, τότε αυτοί, δηλαδή οι θεοί, δίδαξαν στους ανθρώπους πολλές χρήσιμες χειροτεχνίες. Για παράδειγμα, σφυρηλάτηση σιδήρου. Ή κάνοντας κρασί.
Φαίνεται ότι τώρα εξωγήινοι κατάδικοι δεν στέλνονται πλέον στη γη - από σεβασμό για εμάς.
Παρόλο που δεν αποκλείεται καθόλου ότι οι αδελφοί στο μυαλό μπορούν να επιστρέψουν στην προηγούμενη πρακτική τους, θεωρώντας την κοινωνία μας αρκετά κατάλληλη για ένα εγκληματικό περιβάλλον.
=============
Ο Καρλ Γκούσταφ Γιουνγκ (1875-1961) ήταν ένας από τους σημαντικότερους ψυχιάτρους και ψυχαναλυτές. Εισηγητής της αναλυτικής ψυχολογίας, δημιουργός ευρέως πλέον διαδεδομένων όρων, όπως εξωστρεφής και ενδοστρεφής προσωπικότητα, σύμπλεγμα, αρχέτυπα και συλλογικό ασυνείδητο. Ο Γιουνγκ άλλαξε την πορεία της επιστήμης της ψυχολογίας, αναλύοντας τον ανθρώπινο ψυχισμό με πολυπλευρότητα και βάθος. Ενδιαφέρθηκε για θέματα όπως η αλχημεία και η αστρολογία, και προσέφερε μια εναλλακτική προσέγγιση στην ψυχολογία, εστιάζοντας στην αυτογνωσία και την ανακάλυψη του πνευματικού εαυτού. Συνεπώς, ο Γιουνγκ αποτελεί μια σημαντική φιγούρα στην ιστορία της ψυχολογίας και της ανθρώπινης κατανόησης.
Σχετικά με τον θεό Δία, ο Γιουνγκ θεωρούσε ότι η εικόνα του Θεού στον άνθρωπο δεν καταστράφηκε από την Πτώση, αλλά μπορεί να αποκατασταθεί μέσω της χάρης του Θεού. Η ολοκλήρωση υποδηλώνεται από την κάθοδο της ψυχής του Χριστού στην κόλαση, το έργο της λύτρωσης που αγκαλιάζει ακόμη και τους νεκρούς.
[Ο Δίας(Ζεύς) - στην αρχαία ελληνική μυθολογία, ο Θεός του ουρανού, βροντές και αστραπές. Είναι ο κύριος και ισχυρότερος από τους Ολύμπιους θεούς, ο τρίτος γιος του Τιτάνα Κρόνου και της Τιτανίδας Ρέας. Ο Δίας είναι ο αδελφός του Άδη, της Ήρας, της εστίας, της Δήμητρας και του Ποσειδώνα και η σύζυγός του είναι η θεά Ήρα. Στη ρωμαϊκή μυθολογία, ο Δίας ταυτίζεται με τον Jupiter. Έχει την ικανότητα να προβλέπει το μέλλον, διακηρύσσοντας το πεπρωμένο μέσα από όνειρα και βροντές. Ο Δίας προστατεύει επίσης τη δημόσια τάξη, παρακολουθεί την τήρηση των παραδόσεων και των εθίμων και προστατεύει την αστική ζωή.
Στη ρωμαϊκή μυθολογία, ο Δίας αντιστοιχεί στον Jupiter. Ο Δίας είναι ο θεός του ουρανού, της βροντής και του κεραυνού, καθώς και ο βασιλιάς των θεών στην αρχαία ρωμαϊκή μυθολογία. Ο Jupiter ήταν ένας ισχυρός θεός, παρόμοιος με τον Δία στην ελληνική μυθολογία, και κυβερνούσε τον Όλυμπο. Οι Ρωμαίοι θεωρούσαν τον Jupiter ως προστάτη του κράτους και της πόλης]
Ο Γιουνγκ προσέφερε μια πολύπλευρη προσέγγιση του ανθρώπινου ψυχισμού, εξερευνώντας τις συνδέσεις μεταξύ του εσωτερικού και του εξωτερικού κόσμου
Ο Καρλ Γιουνγκ, ένας από τους πιο σημαντικούς ψυχολόγους του 20ού αιώνα, είχε μια ιδιαίτερη θεωρία για τη μυθολογία και τους θεούς. Σύμφωνα με τον Γιουνγκ, οι μύθοι και οι θρύλοι, όπως αυτοί της ελληνικής μυθολογίας, είναι εκφράσεις του συλλογικού ασυνείδητου, το οποίο περιέχει αρχέτυπα - βασικά μοτίβα και σύμβολα που είναι κοινά σε όλους τους ανθρώπους. Οι χίμαιρες και οι θεοί της ελληνικής μυθολογίας, για παράδειγμα, αντιπροσωπεύουν αρχέτυπα που εκφράζουν βαθιές ψυχολογικές αλήθειες και ανθρώπινες εμπειρίες.
Ο Γιουνγκ πίστευε ότι οι μύθοι βοηθούν τους ανθρώπους να κατανοήσουν και να συνδεθούν με το ασυνείδητο τους, προσφέροντας μια γέφυρα μεταξύ του συνειδητού και του ασυνείδητου. Έτσι, οι μύθοι δεν είναι απλώς φανταστικές ιστορίες, αλλά σημαντικά εργαλεία για την ψυχολογική ανάπτυξη και την αυτογνωσία.
τα αρχέτυπα και τα σύμβολα που περιέγραψε ο Καρλ Γιουνγκ είναι παρόντα και στη σύγχρονη κοινωνία. Αυτά τα σύμβολα εμφανίζονται σε διάφορες μορφές, όπως στη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο, την τέχνη και τη θρησκεία. Για παράδειγμα, οι ήρωες και οι κακοί στις ταινίες συχνά αντιπροσωπεύουν αρχέτυπα όπως ο ήρωας, ο σοφός γέροντας ή η σκοτεινή πλευρά. Επίσης, τα σύμβολα της φύσης, όπως το δέντρο της ζωής ή ο κύκλος, συνεχίζουν να έχουν σημαντική συμβολική αξία.
© Στιγμιότυπο οθόνης: Ramstein Air Base/FacebookΆποψη από την κοινότητα του Landstuhl στην αεροπορική βάση των ΗΠΑ Ramstein, ένα στρατιωτικό αεροδρόμιο της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ και ταυτόχρονα το αρχηγείο τόσο της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ στην Ευρώπη όσο και μιας διοίκησης του ΝΑΤΟ που της έχει ανατεθεί.
