εις ανάμνησιν στιγμών θεατρικών - από τη γιορτή για τα 30χρονα του κ.θ.β.ρ.

30 χρόνια κ.θ.β.ρ.

Η πρόσφατή μας ανάρτηση στην εφημερίδα του Πανελλήνιου Σωματείου Καραγκιοζοπαιχτών

Με χαρά σε πληροφορούμε φίλε θεατή ότι η πρόσφατή μας ανάρτηση για τον καραγκιοζοπαίχτη Σάββα Γκιτζάρη φιλοξενείται στο τεύχος του Φλεφάρη της ηλεκτρονικής εφημερίδας του ιστορικού Πανελλήνιου Σωματείου Καραγκιοζοπαιχτών( έτος ίδρυσης 1925 ).

Εφημερίδα " Ο Καραγκιόζης μας " - www.karagkiozis.com



Υ.Γ. Επανερχόμαστε σε λίγες μέρες με το πρόγραμμα του Σεμιναρίου Θεατρικής Παιδείας

Για το Σάββα τον καραγκιοζοπαίχτη και το θιάσό του που αργοπεθαίνει

Ο καραγκιοζοπαίχτης Σάββας Γκιτζάρης μετά από παράσταση που έδωσε σε μία από τις Βαλκανιάδες Θεάτρου στην Κόρινθο, λίγο πριν το θανατό του (δεκαετία 80). Η παράσταση δόθηκε για τους θιάσους που έλαβαν μέρος στη Βαλκανιάδα.



Αν με ρωτήσεις φίλε θεατή που εκτίθονται οι φιγούρες του καραγκιοζοπαίχτη Σάββα Γκιτζάρη, θα σου πω στο παλιό δημαρχείο του Βραχατίου, στην άκρη ενός δωματίου δημοτικής υπηρεσίας, πίσω από τα γραφεία των υπαλλήλων, σαν σε τιμωρία, δίπλα σε χαρτόκουτα και αριθμούς πρωτοκόλλων, φάτσα απέναντι από οθόνες υπολογιστών, φιγούρες του θεάτρου σκιών μπερδερμένες με τα πορτοκαλί σωσίβια των ναυαγοσωστών.

Αν με ρωτήσεις πως έφτασαν εκεί θα σου πω ότι τις αγόρασε η κοινότητα του Βραχατίου από τη χήρα, λίγο μετά το θάνατο του Σάββα και αυτό με τη μεσολάβηση του Κ.Θ.Β.Ρ.









Αν με ρωτήσεις σε τι κατάσταση βρίσκονται θα σου πω ότι καταστρέφονται μέρα με τη μέρα, δυό από αυτές δεν είναι καν κρεμασμένες, στέκουν πεσμένες στο κάτω μέρος της μιας βιτρίνας, παραμορφώνονται από τη ζέστη το καλοκαίρι και κρυώνουν το χειμώνα, ενώ οι υπόλοιπες ξεθωριάζουν, γερνάνε και μελαγχολούν σαν άποροι γέροι ηθοποιοί που δεν έχουν αφήσει χρήματα για την κηδεία τους.

Αν με ρωτήσεις πως πέθανε ο Σάββας θα σου πω ότι άφησε το μπερντέ αυτού του κόσμου σε κάποιο χιονισμένο χωριό της ορεινής Κορινθίας, όταν τον καλοδέχτηκε τελικά κάποιος καφετζής μετά από αλλεπάληλες αρνητικές απαντήσεις την ίδια μέρα, από άλλους καφετζήδες ορεινών χωριών, που προτίμησαν να προβάλλουν στο καφενείο τους βιντεοταινίες αντί να καλωσορίσουν το Σάββα και το χάρτονένιο θίασό του.

Αν με ρωτήσεις για τη γριά γυναίκα του, θα σου πω ότι ζει στο Βραχάτι, σε νοικιασμένο σπίτι, λίγα μέτρα από τις φιγούρες του άντρα της, δίχως τη σύνταξη γυναίκας καραγκιοζοπαίχτη.








Αν με ρωτήσεις πόσο συχνά επισκέπτονται τα παιδιά των σχολείων αυτά τα έργα τέχνης, δεν ξέρω τι να σου απαντήσω.

Αν με ρωτήσεις γιατί δεν μεταφέρθηκαν οι φιγούρες ως έκθεση στο νέο Δημαρχειο Βόχας, δεν ξέρω τι να σου απαντήσω.

Αν με ρωτήσεις γιατί μοιάζει ο θάνατος αυτών των χαρτονόμουτρων με το θάνατο του μαστορά τους, πάλι δεν ξέρω να σου απαντήσω.






Αν σε ρωτήσω, για τις σκιές τις σκαλιστές που βγαίνουν τις νύχτες και σουλατσάρουν σε μάντρες, αλάνες και καφενεία μιλώντας με φωνές αλλόκοτες, που γελάνε ή κλαίνε, τραγουδάνε και χορεύουνε, δακρύζουν και πεθαίνουν για την αγάπη, μήπως ξέρεις να μου απαντήσεις;



ΥΓ. Αποσπάσματα από χαρακτηριστικά έργα του Ελληνικού Θεάτρου Σκιών παίζει ο Σάββας Γκιτζάρης στη ταινία της Λένας Βουδούρη "Ο Καραγκιόζης" (1975). Στην ίδια ταινία μιλούν για την τέχνη τους οι καραγκιοζοπαίχτες Μάνθος Αθηναίος, Μίμης Μάνος, (Σωτήρης Σπαθάρης, Ευγένιος Σπαθάρης).

Δ.Π.'Οθωνας

Βιβλιοπαρουσίαση - «Ο Βασίλης Ρώτας και το έργο του για παιδιά και εφήβους», Θανάση Καραγιάννη, ( Σύγχρονη Εποχή )

Στις 22 Νοέμβρη θα παρουσιαστεί στην πόλη μας η έκδοση της μελέτης του Θανάση Καραγιάννη «Ο Βασίλης Ρώτας και το έργο του για παιδιά και εφήβους». ( Σύγχρονη Εποχή )
Πρόκειται για την διδακτορική διατριβή στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, του δάσκαλου - ερευνητή Θανάση Καραγιάννη ο οποίος περίπου μια τριακονταετία ασχολείται με την παρουσίαση-κριτική βιβλίων, τη μελέτη -ιδίως της Παιδικής Λογοτεχνίας-, την αρθρογραφία, τη δοκιμιογραφία, τη δημοσιογραφία. Ο Θανάσης Καραγιάννης έχει επιμεληθεί αφιερωμάτων σε περιοδικά για την Παιδική Λογοτεχνία και την εκπαίδευση, με τα εξής θέματα: "Τα παιδικά βιβλία και οι συγγραφείς τους", "Μελέτη - κριτική και Παιδική Λογοτεχνία", "Θρησκειολογία ή θρησκευτικά στα σχολεία;", "για τον Παιδαγωγό Μίλτο Κουντουρά", "για το έργο του Βασίλη Ρώτα".

Το Κ.Θ.Β.Ρ. θα παρουσιάσει τα θεατρικά μονόπρακτα:
"Ο Πασάς μαθαίνει στον Καραγκιόζη τι εστί Πατρίς "
και " Ο Καρδούλας και ο Λύκος ", του Β.Ρώτα.

2 αποσπάσματα από τη μελέτη του Θ. Καραγιάννη:

«(...) Αρκετά ποιήματα του Ρώτα είναι αφιερωμένα στη θυσία επώνυμων αγωνιστών, όπως το ποίημα "Ηλέχτρα", κατάλληλο για εφήβους και νέους (ιδιαίτερα για μαθητές Λυκείου), που είναι αφιερωμένο στη θυσία της ηρωίδας της Εθνικής Αντίστασης, Ηλέκτρας Αποστόλου (...) Ο ποιητής χωρίζει το ποίημα σε πέντε ενότητες: Στις α΄ και β΄ ενότητες ο ποιητής, για να δείξει το μέγεθος και την αξία της ηρωίδας, την αντιπαραθέτει στον εαυτό του, τον οποίο χαρακτηρίζει συμβολικά "καθρέφτη", ο οποίος στην ουσία δε διαθέτει δική του οντότητα, παρά μόνο είναι ένα είδωλο που δείχνει τον άλλο κόσμο, είναι ένας ψεύτης κι ένα ετερόφωτο ανύπαρκτο, ουσιαστικά, ον. Είναι ένας τρόπος, ποιητική αδεία, για να φανεί η διαφορά και η απόσταση ανάμεσα σε έναν ήρωα πατριώτη και σε έναν προδότη. Στις γ΄ και δ΄ ενότητες η ίδια η ηρωίδα περιγράφει με παραστατικό τρόπο τα βασανιστήρια που υπέστη από τους δήμιους κατακτητές, από τους τυράννους, τους μπόγιες, τους απάνθρωπους, τους αιματοβαμμένους βασανιστές. Η ηρωίδα απορεί για το πώς όλα αυτά μπορούν να τα κάνουν άνθρωποι: "Και τώρα οι δυο μας,/ Ηλέχτρα./ Εμείς οι δυο/ κλεισμένοι εδώ,/ να η ζωή κι ο κόσμος./ Σε λεν Ηλέχτρα,/ με λεν Καθρέφτη./ Εσύ 'σαι φως/ κι εγώ σκοτάδι/ και σε σβήνω./ Εσύ 'σαι θάρρος/ κι εγώ 'μαι φόβος/ και σε χτυπάω./ Εσύ 'σαι ελπίδα/ κι εγώ 'μαι αγκούσα/ και σε δαγκώνω./ Εσύ η χαρά/ κι εγώ 'μαι η θλίψη/ και σε πατάω./ Εσύ ομορφιά/ κι εγώ η ασκήμια/ και σε στραβώνω./ Εσύ 'σαι η αγνότη/ κι εγώ 'μαι ασέλγεια/ και σε μολέβω./ Εσύ τιμή/ κι εγώ ντροπή/ και σε λερώνω./ - Ανόητε δούλε,/ δεν ξέρεις τι 'σαι,/ ούτε τι κάνεις:/ το σκοτάδι δεν μπορεί/ να σβήσει το φως" (...)».

«(...) Στο ποίημα "Αποχωρισμός", κατάλληλο για εφήβους, εικονοποιείται ποιητικά ο αποχωρισμός μεταξύ των συναγωνιστών, μετά τη λήξη του πολέμου. Είναι βαθιά ριζωμένο μέσα τους το χρέος που επιτέλεσαν για τη λευτεριά της πατρίδας, ένα χρέος που έφτασε για πολλούς ως τα όρια της θυσίας. Η συντροφικότητα που απέκτησαν στις ώρες του Αγώνα, υπόσχονται να μην τους εγκαταλείψει ποτέ και δηλώνουν πολύ συγκινημένοι κατά την ώρα αυτή του χωρισμού: "Το χρέος που μας είχε ενώσει/ τώρα μας θέλει άλλον αλλού,/ τι κι αν χωρίζουμε; Ενωμένοι/ θα 'μαστε πάντα και παντού./ Δάκρυ θολώνει τις ματιές μας/ πνίγει τα στήθια μας λυγμός,/ τόσο μας έδεσε η θυσία / που μας πονάει ο χωρισμός". (...) Στο ποίημα "Εχετε γεια ψηλά βουνά", κατάλληλο για παιδιά και εφήβους, ο ποιητής ακολουθώντας τη μορφή του δημοτικού μας τραγουδιού, μας δίνει το κλίμα του αγώνα των δυνάμεων του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (ΕΛΑΣ), στην περίοδο της Κατοχής, δηλαδή του στρατιωτικού σκέλους του ΕΑΜ. Ο ποιητής απευθύνεται προς τα βουνά της Ελεύθερης Ελλάδας, όπου εκεί ζούσαν και μετακινούνταν με μεγαλύτερη ασφάλεια οι αντάρτες πριν και μετά τα σαμποτάζ που πραγματοποιούσαν ενάντια στον κατακτητή. Οπως ο λαϊκός τραγουδιστής του δημοτικού μας κλέφτικου τραγουδιού, έτσι κι ο Ρώτας, "θέλει" τα βουνά να τον εμπνέουν και να του συμπαραστέκονται στον ένοπλο απελευθερωτικό του αγώνα ενάντια στους ξένους κατακτητές. Ο πόλεμος τελειώνει. Ο Ρώτας, όμως, νιώθει την υποχρέωση να αποχαιρετήσει τα βουνά που στάθηκαν πιστοί φίλοι και "συναγωνιστές" του και να τους πει και τα όνειρά του για την ειρηνική και λεύτερη, πια, ζωή τους. Σε αυτά αφήνει τα ιερά όπλα του αγώνα, γιατί ξέρει ότι αυτά δε θα τον προδώσουν, διότι, απλούστατα, αυτά δε διαθέτουν δόλο. Και ο ποιητής συνεχίζει με τις βάσιμες ανησυχίες του για τη μελλοντική δράση των ντόπιων φασιστών ενάντια στη δημοκρατία και στα λαϊκά συμφέροντα του λαού μας: "κι αν ψόφησε ο φασισμός ζουν όμως οι φασίστες / που χίλια δυο στοχάζονται και χίλια δυο πασκίζουν / για να μας ξαναβάλουνε στη ζεύγλαν αποκάτω. / Ε τώρα θέλει προσοχή να μη μας ξεπουλήσουν / γιατί είν' αυτοί παμπόνηροι, πολλά τερτίπια ξέρουν / και ρίχνουνε το δόλωμα, το χρήμα, το ταγήνι, / και παζαρεύουν τις ψυχές μ' αλεύρι και κονσέρβα / με λίρα στρογγυλούτσικη, χρυσήν όπου γυαλίζει / ω να σε βάλουν στον ζυγό απ' όπου πια δε βγαίνεις. / Ολοζωής για χάρη τους σκυφτός θα καματεύεις / κι αυτή τη λίρα τη χρυσή θα την ξεράσεις αίμα (...)". Το ποίημα ανήκει και στην κατηγορία ποιημάτων "Κοινωνικά"».

Σάββατο 22 Νοέμβρη - ώρα 7μ.μ.
Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Κορινθίων

Οργάνωση:
Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Κορινθίων, Σύλλογος Δασκάλων Νομού Κορινθίας, Σύμβολοι Δημοτικής Εκπαίδευσης Κορινθίας,Κορινθιακό Θέατρο " Βασίλης Ρώτας ".

Τέλος, να μοιραστούμε μαζί σου φίλε θεατή την αίσθησή μας, ότι ο Νοέμβρης είναι ένας μήνας της Άνοιξης.