Ετήσια Τακτική Συνέλευση

Την Κυριακή 15 Γενάρη,

στις 6μ.μ., Περιάνδρου 20,
θα πραγματοποιηθεί

η ετήσια τακτική συνέλευση

του θιάσου με τα παρακάτω θέματα:

1. Καλλιτεχνικός, διοικητικός

και οικονομικός απολογισμός του έτους 2010

2. Πρόγραμμα δράσης για το έτος 2011
3. Εκλογές για την ανάδειξη νέου Δ.Σ.

και εξελεγκτικής επιτροπής

Καλούνται να παραστούν τα μέλη του θιάσου,
οι φίλοι και οι συνεργάτες.

Καλούνται όλοι όσοι επιθυμούν να συμμετάσχουν

στη νέα θεατρική παραγωγή του κ.θ.β.ρ.

καθώς επίσης το θεατρόφιλο κοινό

που τόσα χρόνια μας στηρίζει.

Προς το τέλος της συνέλευσης

θα παρουσιαστούν 2 θεατρικά μονόπρακτα:

Κύκνειο Άσμα, του Άντον Τσέχωφ

Μετάφραση : Λυκούργος Καλλέργης
Σκηνοθεσία : Παύλος Καράγιωργας

Το έργο διδάσκουν:
Βασιλεία Βασίλεβιτς : Ρένα Λάιου
Νικίτα Ιβάνιτς : Χρήστος Πιτσίκος

Ο Επικήδειος, του Ιάκωβου Καμπανέλλη

Σκηνοθεσία : Παύλος Καράγιωργας
Το έργο διδάσκει ο Μάκης Λάιος

Υ.Γ. Βεβαίως και θα κοπεί βασιλόπιτα
( συνοδευόμενη από αλκοολούχα και μη ποτά),
βεβαίως και θα τραγουδήσουμε!

30 χρόνια θίασος

Πέρασαν 30 χρόνια
από εκείνες τις μέρες
του Φλεβάρη του 1981
όταν άντρες, γυναίκες και παιδιά,
πιαστήκαμε χέρι, χέρι
και τραγουδήσαμε τη ζωή μέσα από το θέατρο.

Ανηφορήσαμε στα δύσβατα μονοπάτια
της αναζήτησης της τέχνης
και φτάσαμε πολλές φορές
στις αετοφωλιές της γνώσης.
Εκεί ήπιαμε γάργαρο νερό και ξεδιψάσαμε.

Εκεί κουβεντιάσαμε με τους κορυφαίους της τέχνης,
και ότι πήραμε το δώσαμε απλόχερα
στον μόνο δικαιούχο και δημιουργό, λαό.

Παίξαμε θέατρο
και δώσαμε αμέτρητες παραστάσεις
σε θέατρα μεγάλα, σε φεστιβάλ,
στην Ελλάδα, στο εξωτερικό.
Εκεί όμως που καταλάβαμε
ότι η προσφορά μας έπιανε τόπο
ήταν στις παραστάσεις που κάναμε
στα απόμακρα χωριά, στα στρατόπεδα, στις φυλακές.

Μέσα από το θέατρο μιλήσαμε
για τα μικρά και τα μεγάλα.
Μιλήσαμε με τους αδικημένους της ζωής
και τους καταφρονημένους
και νιώσαμε τα χειροκροτήματα τους
να βγαίνουν μέσα από την ψυχή τους .

Αυτό μας δίνει το κουράγιο να συνεχίσουμε!

Μαντάμ ε Μεσιέ, το ατέλειωτο ατελιέ...

«Μαντάμ ε Μεσιέ, το ατέλειωτο ατελιέ...

το μαγικό βεστιάριο.

Δανείζουμε απόψε,

δεν πουλάμε ...

κοστούμια για τη μούρλια σας,

καπέλα για τα όνειρα σας...

ερασιτεχνικώς βεβαίως

και πανελληνίως

...ο οίκος διανυκτερεύει.»

Τα λόγια της παρουσιάστριας του Φεστιβάλ
έδωσαν εξ' αρχής το στίγμα
(και) της φετινής διοργάνωσης.
Η Πάτρα του Καρναβαλιού,
η πόλη που ξέρει να τιμά
την ερασιτεχνική δημιουργία,
άνοιξε το ...«ατελιέ» της .

Έντεκα ομάδες απ' όλη τη χώρα
(Ν. Μουδανιά, Σύρος, Λέρος, Κερατέα, Βύρωνας,
Σάμος, Ζωγράφου, Τριφυλλία,
Τρίπολη, Κόρινθος, Γαλλησάς
και το πατρινό Κομιτάτο)
φόρεσαν τα «κοστούμια» τους
και βγήκαν στο σανίδι
να σατιρίσουν πρόσωπα και προσωπεία,
συνήθειες και εξουσιαστικούς μηχανισμούς.

Ο λόγος για το
2ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Σάτιρας
Ερασιτεχνικών Θιάσων "Μώμος ο Πατρεύς"
που έγινε στην Πάτρα
στις 23 του Γενάρη.

Ο θίασός μας παρουσίασε
ένα δεκάλεπτο απόσπασμα
απο την παράσταση «Δον Κιχώτης»
( διασκευή Μιχάλη Χατζάκη –
σκηνοθεσία Πάυλου Καράγιωργα)
και αποχαιρέτησε την Αχαϊκή πρωτεύουσα
με τις καλύτερες εντυπώσεις στην καρδιά
και ένα ακόμα βραβείο στις βαλίτσες του.

Στέλνουμε τις ευχαριστίες μας στους φίλους από την Πάτρα και αντιγράφουμε από το site τους:

Ερασιτέχνης είμαι - του κερατά - με το συμπάθειο

και αν θυμώνεις με τη φωνή μου τη βραχνή,

έλα και βάλε δίπλα της τη δική σου.

Ετούτος ο κόσμος δεν κινδυνεύει από διαφορετικές φωνές.

Από αντίγραφα κινδυνεύει...

Το Κ.Θ.Β.Ρ. στην Αλβανία

Το Κ.Θ.Β.Ρ. θα ταξιδέψει στην Κορυτσά της Αλβανίας
καλεσμένο του Καλλιτεχνικού Οργανισμού ILYRIA
και θα συμμετάσχει στο Φεστιβάλ Δραματικών Μονολόγών (25-28 Μάη),
παρουσιάζοντας το μονόπρακτο του Ιάκωβου Καμπανέλλη
"Αυτός και το Πανταλόνι του".

Θυμίζουμε φίλε θεατή ότι το μονόπρακτο "Αυτός και το Πανταλόνι του"
πρωτοανέβηκε στην Κόρινθο, το χειμώνα του 2003
και παρουσιάστηκε μαζί με τη "Σονάτα του σεληνόφωτος" του Γ.Ρίτσου
και την "Παρέλαση" της Λόυλας Αναγνωστάκη,
στο Μικρό Θεατρικό Χώρο (Περιάνδρου 20).

Η ειρήνη στις τραγωδίες του ποιητή Φρίξου Σταυρόπουλου

Η μικρή αυτή παρουσίαση έγινε το 1994 από τον Παύλο Καράγιωργα , στο φιλολογικό πρωϊνό που οργάνωσαν "ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ" στην Κόρινθο, στη μνήμη του ποιητή Φρίξου Σταυρόπουλου από το Λέχαιο. Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Αίπυτος.
( http://www.korinthorama.gr/korinthia/aipytos/ )

"Ακόμα στην περιοχή μας δεν υπάρχει πλατεία κι ούτε υπάρχει θέατρο στ' όνομα του ποιητή για να ανταμώνουν και να κουβεντιάζουν τα παιδιά με τα περιστέρια. Στους δρόμους δεν υπάρχουν κιόσκια στ' όνομα του ποιητή που να δίνουν βιβλία και λουλούδια στους περαστικούς. Εμείς όμως σας καλέσαμε σήμερα εδώ στο φιλολογικό αυτό πρωινό για να γίνετε μάρτυρες κι όταν χρειαστεί να καταθέσετε και να πείτε ότι: Ναι σε πείσμα των καιρών εμείς ακούσαμε κάποιους να μιλάνε για ένα ποιητή που είχε γεννηθεί στο Λέχαιο. Για ένα ποιητή που δεν είχε προλάβει να κοιμηθεί σε νυφικό κρεβάτι γιατί τον κοίμησαν στο χώμα. Ναι Κυρίες και Κύριοι, εδώ θα τραγουδήσουμε για τον χαμένο ποιητή Φρίξο Σταυρόπουλο. Εδώ θα πούμε ότι η ποίηση είναι δημιούργημα του νου και ζει γιατί δεν υπακούει στους νόμους της φθοράς. Είναι γνωστό πως ο ποιητής γεννήθηκε σε μια ταραγμένη εποχή, τότε που ακούγονταν έντονα ο απόηχος των κραυγών των νεκρών του πρώτου παγκόσμιου πολέμου και τα πρώτα του ακούσματα ήταν τα κλάματα των θυμάτων της Μικρασιατικής καταστροφής. Κι όταν άρχισε να περπατάει πάνω στους χωματόδρομους του Λεχαίου, ένιωθε να τον χτυπούν όλοι οι αγέρηδες που έβγαιναν από τα βάσανα των πονεμένων ξωμάχων που πότιζαν τη γη με τον τίμιο ιδρώτα τους. Πριν γίνει 15 χρόνων, είδε να ποδοπατείται η Λευτεριά της Ελλάδας κι έγινε μάρτυρας της Γερμανικής φασιστικής κατοχής με τα εκατομμύρια των νεκρών. Μελετητής και γνώστης της παγκόσμιας ιστορίας. Μελετητής και γνώστης της Ελληνικής φιλοσοφίας, άνοιξε τα φτερά του και μπήκε στους χώρους της γνώσης. Αλήθεια, που να βρει το χρόνο για να γράψει ποιήματα για ανθισμένες αμυγδαλιές και τιτιβίσματα χελιδονιών, όταν όλα αυτά σκεπάζονταν από τα αίματα των νεκρών κι από τους καπνούς των καμένων νοικοκυριών! Ο ποιητής Φρίξος Σταυρόπουλος με τις τεράστιες δυνάμεις, κελαηδούσε σαν πληγωμένο αηδόνι. Ήταν εκείνες οι εποχές που γεννήθηκαν στην Ελλάδα οι σπουδαίοι ποιητές Εγγονόπουλος, Ελύτης, Βρετάκος, Ρίτσος, Αλεξάνδρου, Αναγνωστάκης, Πατρίκιος, Λειβαδίτης, Δικταίος, Σταχτούρης, Σινόπουλος, Λουμάνης και Χελιώτης, όλοι αυτοί είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Ύμνησαν την Ειρήνη. Ο Λεχαιώτης ποιητής ύψωσε τη φωνή του για την Ειρήνη - όπου όπως γράφει ο άλλος συμπατριώτης μας ποιητής Βασίλης Ρώτας- είναι η χαρά των λαών και των μανάδων ελπίδα. Οι τραγωδίες του πέρα από τη μορφή, τη θεατρικότητα, το δραματικό και το λυρικό τους μεγαλείο, είναι ένας ύμνος για την Ειρήνη. Είναι ένας ύμνος για μια νέα ζωή. Τη μια τραγωδία του την ονομάζει Αβεσσαλώμ. Το όνομα Αβεσσαλώμ εβραϊκά θα πει Πατήρ Ειρήνης. Στο πρώτο μέρος της τέταρτης σκηνής στην τραγωδία αυτή περπατούν στα μονοπάτια και κουβεντιάζουν ο Αβεσσαλώμ και ο Ροβοάμ. Ας ακούσουμε τι λένε:
Αβεσσαλώμ: Όσο κι αν βλέπουνε τα μάτια μας μεγάλο τον ωραίο μας πλανήτη πάντα έναν κόσμο μεγαλύτερο θα περιμένουμε νάρθη να του αφανίση κάθε μνήμα και να του σβύση κάθε πόλη αμαρτωλή. Μία νέα Γη να πέση στα βουνά τα παλιά και μαραμένα και να κυλήση τα ποτάμια της με άλλους ιερώτερους σκοπούς. Ροβοάμ: Αβεσσαλώμ! θα χάσουμε τον εαυτό μας, αν χαθούν οι εικόνες οι παλιές της Γης γιατί και πως θα θυμηθής πως ήσουν χώμα κάποτε αφού εσύ, χώμα δε θα βλέπεις πια ποτέ σου; Και θα γυρίζεις προς τα πίσω για να σου πουν από τι επλάστη η πονεμένη σου καρδιά κι απάντηση οι καινούργιες οι καρδιές δε θα σου δίνουν μεσ' στη νύχτα. Αβεσσαλώμ: Κόσμος θα είμαι ζωντανός κι απάνω μου θα μπόραγαν αν ήταν πιο μεγάλο το κορμί μου βωμούς να φτιάνανε λατρείας οι ωραίοι, ερχόμενοι θνητοί. Απ' τους παλιούς θνητούς εμάς θα μάθαιναν τις μάχες των λαών. Σαν θα κινούσαν για εκστρατείες θα μελετούσαν τις πληγές μας θα βλέπαν χαραγμένες, αδυσώπητα τις αναπόφευκτες του Μέλλοντος και του πολέμου συμφορές. Κι αφού έδειξε φριχτές επαναστάσεις πολέμους και ειρήνες και χαμούς στα άφωνα θλιμμένα εκείνα Έθνη, τραβάει ξαφνικά από τη φλούδα
Στο έργο του "Η τραγωδία των εθνών" παρουσιάζει με το δικό του μοναδικό τρόπο, όλα τα έθνη πάνω στη σκηνή της ζωής και τα καθιστά υπεύθυνα για τη συμπεριφορά τους. Στους στίχους 260-309 λέει για τον ηθοποιό Αβδεναγώ που έχει ανέβει πάνω στη Γη.
αυτής της άγριας Γης ένα χιτώνα ματωμένο και τόνε δείχνει προς τα κράτη που τότε μείναν άπνοα, βουβά και τους φωνάζει αγριεμμένος: Τον γνωρίζετε τον τιποτένιο, τον γελοίο εαυτό σας; Εμπρός! Κοιτάχτε τον! Μπροστά σας είναι! Ω επίσημα Έθνη της ζωής, ένας χιτώνας μόνο ψεύτικος γιομάτος σύνορα και ονόματα χωρίς πνοή, χωρίς φωνή, γιομάτος αίματα μονάχα αθωότητα αίματα αυτής της μάνας Γης. Κοιτάχτε, ω Κράτη, τ' όνομα σας σ' αυτό τον άχαρο χιτώνα Αγγλία, Γαλλία, Ελλάδα, Πολωνία Αίγυπτος, Κίνα και Ινδίες Ρωσία, Δανία, Τουρκεστάν και Αμερική. Η ύπαρξη σας, ήταν τ'ονομα! Ήταν ο τίτλος ο λαμπρός μα κάτω από τον τίτλο κι από τ'ονομα κι εσείς επολεμούσατε,ω άθλια, εν ονόματι της Ελευθερίας. Το προσωπείο σας το πέταξα και τώρα μένει μόνο η θεία Γη. Εσείς ονόματα σταθήκατε και τώρα πρέπει να χαθείτε. Αγγλίες, πετάξατε τα σκήπτρα στου Ατλαντικού σας τον βυθό. Πέτα Γαλλία τον Ναπολέοντα στης αιωνιότητας τον άγριο γκρεμό, δώσε Ελλάδα στον Αισχύλο σου στου απείρου την καρδιά χωρίς σκηνή και τέλος, πέντε ήπειροι, εσείς σβύστε τη μνήμη από τα Έθνη χαλάσατε τα σύνορα στη Γη. Αφήστε πια τον όμορφο πλανήτη μας να σμίξη πάλι λαμπερός με τους τρανούς αστερισμούς των ουρανών.
Ο ποιητής χάθηκε νωρίς, οι πόλεμοι συνεχίζονται. Αλοίμονο όμως στους λαούς που δεν ακούν τους ποιητές. Και τρις αλοίμονο στους λαούς που σκοτώνουν τους ποιητές.

Το δικό μας φεστιβάλ θεάτρου

Οι θεοί είχαν καταδικάσει τον Σίσυφο να σπρώχνει ασταμάτητα ένα βράχο μέχρι την κορυφή ενός βουνού, απ΄όπου η τεράστια πέτρα συνεχώς κατρακυλούσε προς τα κάτω, από το ίδιο της το βάρος.

Ο Σίσυφος βάζει όλη τη δύναμή του ανεβάζει τον βράχο πολύ ψηλά, αλλά τον βλέπει και πάλι να κατρακυλά προς τους πρόποδες του Ακροκόρινθου.

Πρέπει να τον ανεβάσει πάλι στην κορυφή.

Πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο.

Βάλτε κρασί να πιούμε!

Παύλος Καράγιωργας