Τα όρια είναι δώρο του γονιού και του δασκάλου προς το παιδί

Αρκετοί γονείς επιθυμούν να είναι μόνο αρεστοί στα παιδιά τους. Σκέφτονται ότι αφού μπορεί να έχει αυτό που ζητάει, γιατί να μην το έχει; Προτιμούν να μην αντιπαρατεθούν, σπεύδουν να κάνουν αμέσως το χατίρι του παιδιού, και έτσι νομίζουν ότι κερδίζουν κι άλλους πόντους της αγάπης του. Πράγματι, αυτός που θέτει όρια παίρνει και την ευθύνη του να μην είναι πάντα αρεστός. Αυτό όμως δεν οδηγεί καλά. Κάποιοι άλλοι γονείς, όσο κι αν φαίνεται περίεργο δεν μπαίνουν καν στον «κόπο» να βάλουν όρια και να τα τηρούν! Δεν επιθυμούν να αναλάβουν κι άλλη ευθύνη ακόμα κι αν είναι για το καλό όλης της οικογένειας. «Δεν μπορώ άλλο φόρτωμα κι άλλον προγραμματισμό» μου έλεγε μια μαμά, «Τι θα πάθει δηλαδή; Μέσα στην αγάπη μεγαλώνει!» Ναι, σύμφωνοι, μόνο που το παιδί έγινε ανεξέλεγκτο και τυραννικό και η συγκεκριμένη μαμά πλήρωσε διπλά την αποφυγή του πρώτου κόπου και μάλιστα εις βάρος του παιδιού. Ο γονιός που θα θέσει όρια στο παιδί του, πρέπει πρώτα αυτός να τα σέβεται και να τα τηρεί. Να ένα πολύ απλό παράδειγμα: Στην μικρή Αφροδίτη θέσανε οι γονείς το όριο να πηγαίνει το βράδυ για ύπνο στις 8.30 μ.μ. Αυτό δεσμεύει και τη μαμά και τον μπαμπά. Ό, τι κι αν γίνεται στο σπίτι, ακόμα κι αν υπάρχουν φίλοι ή οικογενειακή συγκέντρωση, η ώρα αυτή πρέπει να είναι απολύτως αφιερωμένη στην μικρή. Κάποιος θα την πάρει από το χέρι να της πάει στο δωμάτιο, να αντιμετωπίσει με τέχνη (για την οποία θα γράψουμε άρθρο προσεχώς) τις ποικίλες αντιρρήσεις της, να την ετοιμάσει, να την αλλάξει, να την πλύνει και να την ηρεμήσει για να κοιμηθεί. Αν ο γονιός πρώτος δεν είναι συνεπής στο χρόνο και δεν σεβαστεί το όριο που ο ίδιος θέσπισε για το καλό και της μικρής και του ζευγαριού, γιατί να είναι σωστή η μικρούλα; Βλέπουμε εδώ ότι η θέσπιση ορίων μπορεί να είναι επίπονη και κουραστική, να απαιτεί δύναμη και αυτοέλεγχο, καθώς και αντιπαράθεση με το παιδί. Η αντιπαράθεση όμως μπορεί να σημαίνει αποδέσμευση και ελευθερία. Αντίθετα η άνευ όρων και ορίων προστατευτική αγάπη προς τα παιδιά δημιουργεί παιδιά εξαρτημένα και καταπιεσμένα. Συνέπεια στην τήρηση των ορίων σημαίνει να δίνουμε στα παιδιά την προσοχή που τους αξίζει, να τα αναγνωρίζουμε ως συνανθρώπους μας. Ο παιδοψυχολόγος R. Dreikurs λέει ότι η θέσπιση των ορίων και η συνεπής τήρησή τους θεμελιώνει αμοιβαίο σεβασμό της αξιοπρέπειας. Μέχρι τώρα τονίζουμε πόσο σημαντικά είναι τα όρια για τα παιδιά και πόσο καλό κάνουν στην ανατροφή τους. Δεν θίξαμε ακόμα τι γίνεται με τις αντιδράσεις τους σε αυτά. Γιατί δεν περιμένουμε όλα να είναι τόσο ιδανικά! Ο γονιός να βάζει όρια και το παιδί να τα τηρεί σαν υπάκουο προβατάκι! Υπάρχουν αντιδράσεις! Συχνά σημαντικές. Καλοδεχούμενες! Για αυτές και την αντιμετώπισή τους θα μιλήσουμε την επόμενη φορά.

Πηγή: https://www.pemptousia.gr 

Η ταπείνωση πηγάζει από την αγάπη

Αν αγαπάς κάποιον, δεν τον κακολογείς, δεν τον περιφρονείς, δεν τον στενοχωρείς, διότι πληγώνεται. Εάν στενοχωρήσεις κάποιον με τα λόγια ή τη συμπεριφορά σου, δεν μπορείς ούτε να φας, ούτε να προσευχηθείς, ούτε και να κοιμηθείς.

Γέροντας Παΐσιος Ολάρου

Το άφημα στα χέρια του Θεού

Η τέλεια εμπιστοσύνη στα χέρια του Θεού, αυτή είναι η αγία ταπείνωση. Η τέλεια υπακοή στον Θεό χωρίς αντίρρηση, χωρίς αντίδραση, έστω κι αν ορισμένα πράγματα φαίνονται δύσκολα και παράλογα. Το άφημα στα χέρια του Θεού. Αυτή είναι η εμπιστοσύνη στον Θεό. Αυτή είναι η αγία ταπείνωση. Αυτή μεταμορφώνει τον άνθρωπο. Τον καθιστά θεάνθρωπο.

Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Πηγή: http://www.pemptousia.gr

Στραβομάθαμε

Κακομάθαμε, στραβομάθαμε, συνηθίσαμε στο ανίερο, το αλλότριο, το ξένο.
Δίχως προφάσεις, δίχως δικαιολογίες θα πρέπει να ομολογήσουμε τα όποια λάθη μας.
Η μετάνοια θα δώσει εσωτερική ειρήνη, καρδιακή χαρά, ποιότητα ζωής.

Γέροντας Μωυσής Αγιορείτης 

Ποτίζει τους άλλους...

Ευτυχισμένος ο άνθρωπος που τεμαχίζεται και προσφέρεται στους άλλους, που χύνεται και ποτίζει τους άλλους. Όταν ο καιρός της δοκιμασίας του έλθει, δεν θα τρομάξει. Δεν θα έχει να φοβηθει τίποτε. Ήδη θα έχει καταλάβει ότι μέσα στην ιερουργία της αγάπης ο άνθρωπος κατά χάριν μελίζεται και δεν διαιρείται, εσθίεται και ουδέποτε δαπανάται. Έχει γίνει κατά χάριν Χριστός, και έτσι η ζωή του τρέφει και ποτίζει τον αδελφό. Δηλαδή τρέφει και αυξάνει την ίδια του την ύπαρξη.

Γέροντας Βασίλειος Ιβηρίτης

Είναι η βασίλισσα

 Όλοι οι Άγιοι Πατέρες φωνάζουν την πρώτη θέση στη ζωή του κάθε χριστιανού την κατέχει η προσευχή. Θέλεις να κάνεις κατάσταση; Προσεύχου. Θέλεις να σωθείς; Προσεύχου. Όλες οι προσευχές καλές και άγιες είναι, αλλά η νοερά προσευχή, είναι η βασίλισσα αυτών. “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”. Απ’ αυτήν τη μικρούλα αλλά παντοδύναμη προσευχή, ξεκίνησαν οι Άγιοι Πατέρες και έγιναν φωστήρες της εκκλησίας. Λέγε συνεχώς όσο μπορείς περισσότερες φορές την ημέρα και τη νύχτα αυτή την ευχούλα και αυτή θα σε διδάξει αυτά που θέλεις, αυτά που δεν γνωρίζεις. Βιάσου σ’ αυτήν την ευχούλα.

Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης

Σαν ένα σπαθί

Πρέπει ν’ αποκτήσετε ισχυρή πίστη, μόνοι σας, με υπομονή, με καλοσύνη, με δικαιοσύνη. Να μη χάσουμε την πίστη! Σταθερή πίστη, και ο Θεός θα δώσει βοήθεια. Χωρίς την προσευχή, πάμε χαμένοι. Μη σκέφτεστε για το μέλλον. Είναι όλα στα χέρια του Θεού. Η ευχή «Κύριε, ελέησον» είναι σαν ένα σπαθί που κόβει στα δύο τον σατανά.

Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης

Πηγή: http://www.pemptousia.gr

Δεν τελειώνει ποτέ

Αυτούς που έχουν καθαρισθεί στην διάνοια θα τους υποδεχθεί το άρρητο φως και η θεωρία της αγίας και βασιλικής Τριάδος, η οποία φωτίζει πιο λαμπρά και πιο καθαρά και διαποτίζει όλον τον νου, πράγμα το οποίο θεωρώ ως την κατ’ εξοχήν βασιλεία των ουρανών. Ενώ τους άλλους, που είναι τυφλοί στο νου, θα τους υποδεχθεί η τιμωρία, ή καλλίτερα, πριν από την τιμωρία, το ότι θα έχουν απορριφθεί από τον Θεό, και η καταισχύνη της συνειδήσεώς τους, που δεν τελειώνει ποτέ.

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Πηγή: http://www.pemptousia.gr

Κλαίει και οδύρεται...

Όλος ο κόσμος στην ουσία διώκεται και αδικείται, αλλά δεν χαίρεται, μάλλον πονά, κλαίει και οδύρεται. Τη χαρά και παρηγοριά στις θλίψεις και την αδικία δεν την προκαλεί η φύση των πειρασμών και δοκιμασιών, αλλά η Χάρη του Θεού, που παρηγορεί αυτούς «που κοπιάζουν και είναι φορτωμένοι» για την υποταγή τους στο θείο θέλημα -όχι μόνο στο παρόν-, αλλά και στην αιωνιότητα. «Να αισθάνεστε χαρά και αγαλλίαση γιατί η ανταμοιβή σας θα είναι μεγάλη στους ουρανούς» (Ματθ. 5,12).

Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός

Πηγή: http://www.pemptousia.gr

Προσπάθησε να μην θυμώνεις ποτέ...

Μην οργίζεσαι ποτέ εναντίον κανενός και για καμιά αιτία, εκτός κι αν κάποιος θελήσει να σε χωρίσει από τον Θεό και την αγάπη Του.
Ποιος όμως έχει τη δύναμη να το κατορθώσει αυτό, αν δεν το θέλεις εσύ ο ίδιος;

Να αγαπάς την ψυχή σου

Να της δίνεις ευκαιρίες και ανάσες....
Ευκαιρίες ''ακατόρθωτες'' για τους άλλους και ανάσες βαθιές, της προσευχής και του θάρρους....
Να αγαπάς την ψυχή σου, να της μαθαίνεις Αρετή και Αγάπη..

Πηγή: https://www.facebook.com/jimmyrodis

Ο χριστιανός οφείλει στο Θεό...

Ο χριστιανός οφείλει να δοξάζει το Θεό και με το σώμα του και με το πνεύμα του. Άλλωστε, και τα δυό ανήκουν στο Θεό και, επομένως, δεν έχει εξουσία να τα ατιμάζει η να τα διαφθείρει, αλλά ως άγια και ιερά πρέπει να τα χρησιμοποιεί με πολλή ευχαριστία.
Όποιος θυμάται ότι το σώμα του και το πνεύμα του ανήκουν στο Θεό, έχει μία ευλάβεια κι ένα μυστικό φόβο γι αυτά, και τούτο συντελεί στο να τα διατηρεί αγνά και καθαρά από κάθε ρύπο, σε αδιάλειπτη επικοινωνία μ' Εκείνον, από τον οποίο αγιάζονται και ενισχύονται.
Ο άνθρωπος δοξάζει το Θεό με το σώμα του και με το πνεύμα του, πρώτα, όταν θυμάται ότι αγιάστηκε από το Θεό και ενώθηκε μαζί του, και ύστερα, όταν ενώνει τη θέλησή του με τη θέληση του Θεού, ώστε να εκτελεί πάντοτε το αγαθό και ευάρεστο και τέλειο θέλημά Του.
Ένας τέτοιος άνθρωπος δεν ζει για τον εαυτό του, αλλά για το Θεό. Εργάζεται για τη βασιλεία του Θεού στη γη. Δοξάζει σε όλα το Θεό, με λόγια και με έργα. Οι πράξεις του, που γίνονται για το καλό των συνανθρώπων του, δίνουν αφορμή δοξολογίας του θείου ονόματος. Η ζωή του, καταυγαζόμενη από το θείο φως, λάμπει σαν φως δυνατό. Έτσι η πολιτεία του γίνεται οδηγός προς το Θεό για όσους ακόμα δεν Τον γνώρισαν.

Το πρώτο και κορυφαίο μέλημα της ζωής του ανθρώπου είναι η σωτηρία της ψυχής και η κατάκτηση της βασιλείας του Θεού

Η προσευχή των πιστών πρέπει να είναι μια διαρκής εκζήτηση της βασιλείας του Θεού, αυτό άλλωστε ζητούμε και στην Κυριακή Προσευχή: «ελθέτω η βασιλεία Σου» και όλα τα υπόλοιπα ακολουθούν.  Ο Θεός προνοεί για όλα τα δημιουργήματά του και με ιδιαίτερο τρόπο για το τέλειο δημιούργημά του τον άνθρωπο.  Η αλήθεια αυτή είναι περισσότερο από ποτέ άλλοτε επίκαιρη, αφού σήμερα το άγχος είναι η κατεξοχήν αιτία των ψυχικών διαταραχών και άλλων ασθενειών των ανθρώπων.  Ο σύγχρονος άνθρωπος πνίγεται μέσα στην προσπάθεια και την αγωνία για την απόκτηση όλο και περισσότερων υλικών αγαθών και ανέσεων.  Βέβαια οι λόγοι του Ιησού Χριστού δεν πρέπει να παρανοηθούν.  Δεν μας προτείνει σε καμία περίπτωση την παθητική στάση και αναμονή μια θαυματουργικής επίλυσης του προβλήματος της εξασφάλισης των απαραίτητων πραγμάτων της ζωής.  Εξάλλου ακόμα και αυτά τα πουλιά καταβάλλουν τη δική τους προσπάθεια, εξέρχονται προς αναζήτηση της τροφής τους, χωρίς όμως να αγχώνονται.  Άρα ο άνθρωπος οφείλει στη ζωή του και να εργάζεται και να προσπαθεί για τα απαραίτητα στοιχεία της καλής διαβίωσής του, χωρίς όμως αυτό να γίνεται αυτοσκοπός.  Χωρίς αυτό να σημαίνει την έλλειψη εμπιστοσύνης στην πατρική πρόνοια του Θεού.

Αρχιμανδρίτη Αυγουστίνου Κκαρά

Για ποιο λόγο προσεύχομαι;

Γιατί η ζωή μου ολόκληρη βρίσκεται στα χέρια του Θεού.
Γιατί με τη θέλησή Του υπάρχω, ζω και αναπνέω.
Γιατί η προσευχή είναι επικοινωνία με τον Θεό
Με την υπέρτατη Αγάπη, μέσα από την οποία αντλώ δύναμη
Να ατενίζω το μέλλον με αισιοδοξία
Και να μοιράζω φωτεινά χαμόγελα γύρω μου.
Γιατί ο Θεός είναι ο φίλος μου ο αληθινός
Που έγινε άνθρωπος και σταυρώθηκε για μένα!
Και γι΄ αυτό δεν πρόκειται να με αφήσει ποτέ μόνο!
Γιατί τον φίλο μου δεν τον ξεχνώ αλλά κάθε μέρα, κάθε στιγμή, θέλω να είμαι κοντά Του
Και να ζω τη χαρά της κοινωνίας μαζί Του.
Γιατί κοντά Του βρίσκω καταφύγιο στις τρικυμίες της ζωής στήριγμα εκεί που όλα καταρρέουν
Συμπαραστάτη στις στιγμές της μοναξιάς, αχτίδα φωτός στη μαύρη ομίχλη της απελπισίας…
Γιατί όταν χρειαστώ τη βοήθειά Του, βρίσκεται πάντα δίπλα μου ακόμα και όταν νομίζω πως δεν με ακούει…
Εκείνος όμως ρυθμίζει τα πάντα με τόση σοφία, για το δικό μου πνευματικό συμφέρον.
Γιατί νιώθω την ανάγκη καθημερινά να Τον ευχαριστώ που με διατηρεί υγιή και με σώας τας φρένας
Που ζω σε μια κοινωνία ελεύθερη και ειρηνική, που έχω όποιο αγαθό επιθυμήσω…
Δηλαδή, για τα αυτονόητα…
Γιατί ακόμα και αν ζούσα κάτω από αντίξοες συνθήκες η προσευχή θα ήταν το στήριγμά μου
Ο σύνδεσμός μου με την αληθινή Ζωή
Με την πραγματική Δικαιοσύνη
Με την ασάλευτη Αλήθεια
Με την μόνη τροφή που μπορεί να θρέψει την καρδιά μου.
Γιατί έχω το προνόμιο να γνωρίζω τον αληθινό Θεό, που αποκαλύφθηκε στους ανθρώπους
Και δεν είναι δημιούργημα της ανθρώπινης φαντασίας ή διανόησης.
Και αυτό με κάνει να νιώθω ξεχωριστός!
Γιατί είμαι πλασμένος να επιστρέφω σε Αυτόν
Την αγάπη που τόσο απλόχερα έχει σκορπίσει στον κόσμο.
Και αυτό το κάνω με τη ζωή μου ολόκληρη, αλλά πολύ περισσότερο με την προσευχή!

Να μη μισήσεις τον αμαρτωλό, διότι όλοι είμαστε υπεύθυνοι

Να μη μισήσεις τον αμαρτωλό, διότι όλοι είμαστε υπεύθυνοι.
Και αν παρακινείσαι εναντίον του από ζήλο Θεού, να κλάψεις για τον αμαρτωλό και να μην τον μισήσεις, αλλά να μισήσεις τις αμαρτίες του.
Να προσευχηθείς για αυτόν, για να μοιάσεις με το Χριστό ο οποίος δεν αγανακτούσε εναντίον των αμαρτωλών αλλά προσηύχετο δι’ αυτούς.
Γιατί λοιπόν να μισήσουμε και να αποστραφούμε εκείνον που εξηπατήθη και γελάστηκε από τον κοινόν μας εχθρό;
Αν μισείς τον αμαρτωλό επειδή κατά τη γνώμη σου δεν είναι δίκαιος, δείχνεις με αυτό τον τρόπο ότι και συ είσαι αμαρτωλός, επειδή δεν έχεις αγάπη.
Εκείνος που έχει αποστερηθεί την αγάπη έχει χάσει και το Θεό διότι ο Θεός είναι κυρίως αγάπη.
Μη μισείς λοιπόν και μην καταδιώκεις τον αμαρτωλό αλλά με την συμπάθεια σου προς αυτόν γίνε κήρυξ της αγαθότητος του Θεού, ο Οποίος αν και είσαι ανάξιος,
σε κυβερνά και δεν σε παραπετά, ούτε σε αποστρέφεται λόγω των πολλών και μεγάλων σου αμαρτημάτων.
Μιμήσου λοιπόν και συ, όσο μπορείς, την ευσπλαχνία Του και την αγαθότητά Του και γίνε οικτίρμων προς τον αδελφόν σου για να κερδίσεις από τον Θεό την μέγιστη συμπάθειά Του με τη μικρή δική σου συμπάθεια.

Από τη γυναίκα, λοιπόν, μη ζητάς λεφτά, αλλά αρετές

Είναι δυνατό ν’ αδιαφορείς για τα σπουδαι­ότερα και να φροντίζεις για τα ασήμαντα;
Δυστυχώς, όμως, σε όλα αυτό κάνουμε.
Αν αποκτήσουμε παιδί, νοιαζόμαστε όχι για το πως θα γίνει καλός άνθρω­πος, αλλά για το πως θα του εξασφαλίσουμε πλούτη· όχι για το πως θ’ αποκτήσει καλούς τρόπους, αλλά για το πως θα έχει πολλούς πόρους.
Στο επάγγελμά μας, πάλι, δεν κοιτάμε πως θα το ασκήσουμε τίμια, αλλά πως θα μας φέρει μεγάλα κέρδη.
Όλα, λοιπόν, γίνονται για τα λεφτά.
Μας έχει κυριέψει ο έρωτας του χρήματος, γι’ αυτό οδηγούμαστε στην καταστρο­φή.
"Έτσι", συνεχίζει ο απόστολος, «και οι άνδρες οφείλουν ν’ αγαπούν τις γυναίκες τους, όπως αγα­πούν τω ίδιο τους το σώμα.
Όποιος αγαπάει τη γυ­ναίκα του, αγαπάει τον εαυτό του.
Κανείς ποτέ δεν μίσησε το ίδιο του το σώμα, αλλ’ αντίθετα το τρέφει και το φροντίζει· έτσι κάνει και ο Κύριος για την Εκκλησία, γιατί όλοι είμαστε μέλη του σώματός Του από τη σάρκα Του και τα οστά Του» (Εφ. 5:28-30).

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Tα λόγια των Αγίων...

Tα λόγια των Αγίων ούτε τα συμπληρώνεις, ούτε τ' αναλύεις...
απλά στέκεσαι και μελετάς που βρίσκεσαι...

Τελικά ποιοι είναι πράγματι τρελοί και ποιοι λογικοί

Έλεγε ο μακαριστός Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης ότι κάποτε τον επισκέφθηκε στο κελί του ένας νέος με σοβαρά ψυχικά προβλήματα. Την πρώτη φορά που τον συνάντησε, όπως μας έλεγε, κάθισε μαζί του επί οκτώ ώρες. Ούτε τα πόδια του δεν κουνούσε, για να μη νομίσει ότι τον κουράζει. Τον άκουγε προσεκτικά κι ελάχιστα μιλούσε. Το παιδί αυτό πρώτη φορά μιλούσε τόσο άνετα στη ζωή του. Όλοι τον παρατηρούσαν· ανόητε, δεν ξέρεις τι λες, πάψε, δεν ξέρεις τι σου γίνεται… Τελειώνοντας το παιδί του είπε: Εκεί που πας, παιδάκι μου, και κάνεις ηλεκτροσόκ, δεν έρχεσαι σ’ έμενα; Τον ρώτησα περίεργα: Τι του κάνατε Γέροντα; Μου απάντησε με μία καλογερική έκφραση: Του ανέπαυα τον λογισμό. Στράβωνε ο νους του ότι δεν τον αγαπούν οι δικοί του και ότι τον μισεί ο κόσμος. Το παιδί πήγαινε κατά καιρούς στον Γέροντα και γινόταν όλο και καλύτερα. Την τελευταία φορά είχε πάει μαζί του και ο πατέρας του, φέρνοντας κι ένα γράμμα από τη μητέρα του. Έγραφε η μητέρα στο γράμμα, έλεγε κι ο πατέρας: Πάτερ Παΐσιε, το παιδί μας σάς αγαπάει, σάς εκτιμάει, σάς ακούει. Να του πείτε, όταν έχουμε εορτή στο σπίτι, να μη βγαίνει, γιατί μας εκθέτει στους καλεσμένους, και να μη πηγαίνει στην εργασία του πατέρα του -ήταν διευθυντής τραπέζης-, γιατί τον εκθέτει στους υπαλλήλους του. Τότε σηκώνεται το παιδί και λέει στον πατέρα του, ενώπιον του πατρός Παϊσίου: Δεν μπορείς να ταπεινωθείς και να παραδεχθείς ότι έχεις ένα παιδί άρρωστο και αν το υπομείνεις, θάχεις και μισθό στον ουρανό; Και μας λέει ο π. Παΐσιος: Πέστε μου ποιος είναι άρρωστος; Ο νομιζόμενος άρρωστος η ο νομιζόμενος γνωστικός; Αφού το βλέπεις το παιδί και είναι δυσκολεμένο, τι του βάζεις τα δύο πόδια σ’ ένα παπούτσι; Έτσι δεν είναι; Τελικά είναι ένα ζήτημα: ποιοι είναι πράγματι τρελοί και ποιοι λογικοί;

Επειδή πιάνεις το χέρι του άλλου, δεν σημαίνει ότι νοιάζεσαι γι'αυτόν

Εάν πλέον δεν χρειάζεται να εξηγείσαι στους άλλους και δεν θέλεις εξηγήσεις από τους άλλους τότε είτε τους έχεις συνηθίσει και σε έχουν συνηθίσει είτε τους έχεις αποδεχτεί και σε έχουνε αποδεχτεί.
Η διαφορά είναι μεγάλη, μερικές φορές όμως δυσδιάκριτη.
Διαφορετικό είναι να ανέχεσαι τον άλλον και να σε ανέχεται ο άλλος από το να τον αποδέχεσαι όπως είναι και εκείνος το ίδιο.Οι σχέσεις μας στην πλειονότητά τους διακατέχονται από την συνήθεια και όχι από την αποδοχή του άλλου. Δηλαδή «το παίρνουμε απόφαση» ότι ο άλλος είναι αυτός που είναι. Αυτό δεν είναι αποδοχή. Δεν ανοίγουμε δηλαδή την καρδιά μας στον άλλον, αλλά πλέον η σχέση μας κατευθύνεται από κάποια τακτική-στρατηγική η οποία διαφυλάσει το βόλεμά μας, όποιο κι αν είναι αυτό.Γι’αυτό και πολλές φορές κοιτώντας τις σχέσεις μας θα διαπιστώσουμε μία αδιαφορία. Μπορεί να τα πάμε «καλά» με τον άλλον αλλά τα πάμε «καλά» με τον άλλον ακριβώς επειδή αδιαφορούμε.
Τον έχουμε στην ζωή μας, μας έχει στην ζωή του, αλλά μέχρι εκεί. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Δεν υπάρχει ενδιαφέρον. Δεν νοιάζεται ο ένας τον άλλον. Δεν αγαπά ο ένας τον άλλον.Υπάρχει στην ζωή μας ο άλλος, υπάρχουμε στην ζωή του άλλου αλλά και να απομακρυνθούμε ο ένας από τον άλλον δεν θα μας στοιχίσει, διότι ούτως ή άλλως έχουμε απομακρυνθεί ο ένας από τον άλλον κι ας βρισκόμαστε μαζί συνεχώς, ακόμα και στο ίδιο σπίτι.Η κατάσταση αυτή είναι πολύ δύσκολο να θεραπευτεί (όχι αδύνατον) εάν την αφήσουμε να χρονίσει, δηλαδή αν έχουμε συνηθίσει αυτόν τον συμβιβασμό της ανοχής του άλλου, διότι πλέον θεωρείται δεδομένο-φυσιολογική κατάσταση.
Λύση μαγική δεν υπάρχει για αυτές τις καταστάσεις. Συνήθως σ’αυτές τις καταστάσεις φταίνε και οι δύο, ίσως κάποιος περισσότερο από τον άλλον, όμως και οι δύο φέρουν την ευθύνη γι’αυτήν την «σχέση» που βασίζεται πλέον σε αυτοματισμούς συμπεριφορών, παύοντας πλέον την θέα του άλλου ως πρόσωπο.Σημαντικό λοιπόν είναι να μην φτάσουμε στο σημείο αυτό και βασικό στοιχείο της αποτροπής αυτών των καταστάσεων είναι να μην αφήσουμε την καθημερινότητα να νεκρώσει το ενδιαφέρον μας για τον άλλον, να μην αφήσουμε την σχέση μας έρμαιο της παραξενιάς μας, των κουσουριών μας.Όλοι μας έχουμε τις αδυναμίες μας.
Υγιής σχέση δεν σημαίνει ότι τα πρόσωπα που την αποτελούν είναι τέλεια, χωρίς κουσούρια και διαφορές μεταξύ τους. Υγιής σχέση είναι ότι παρά τα κουσούρια και τις διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των προσώπων, τα πρόσωπα κάνουν την υπέρβαση να δεχτούνε τον άλλον μέσα στην καρδιά τους, κάνουν ένα άνοιγμα προς τον άλλον χωρίς φόβο· αποδέχεται ο ένας τον άλλον ως πρόσωπο διαφορετικό, μοναδικό και ανεπανάληπτο.Η ασυμφωνία χαρακτήρων είναι δεδομένη. Αυτή όμως είναι η γοητεία των σχέσεων. Το θέμα είναι κατα πόσο είμαστε διατεθειμένοι να δεχτούμε μέσα μας ότι ο άλλος δεν χρειάζεται να γίνει όπως εμείς για να τον αποδεχτούμε.Μην πιάνουμε το χέρι του άλλου, του γυρνάμε την πλάτη και τον σέρνουμε προς το δικό μας φως, γιατί πολλές φορές αυτό που θεωρούμε φως, σωστό, φυσιολογικό τελικά δεν είναι.
Επειδή του πιάνουμε το χέρι δεν σημαίνει ότι νοιαζόμαστε γι'αυτόν. Πολλές φορές του πιάνουμε το χέρι μόνο για να τον κατευθύνουμε εκεί που θέλουμε εμείς. Να πιάνουμε το χέρι του άλλου ως ένδειξη της ενότητας που υπάρχει μεταξύ μας, να τον κοιτάμε στα μάτια...κι ας μην πάμε και πουθενά. Γιατί αν υπάρχει αποδοχή και αγάπη, αυτό το πουθενά είναι τα πάντα, αυτή η ακινησία θα είναι το δικό μας αεικίνητο ταξίδι ζωής.

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Πηγή: http://imverias.blogspot.gr

Η κατάθλιψη μας είναι η αξόδευτη αγάπη μας

Είναι κάτι καρδιές που έχουνε τόση αξόδευτη αγάπη και δεν ξέρουνε πώς να την ξοδέψουν και γι’αυτό βασανίζονται. Βασανίζονται όχι γιατί αγαπούν, αλλά γιατί αγαπούν πολύ κι όμως φοβούνται να το εκφράσουν, να το δείξουν.
Μην φοβάσαι μη παρεξηγηθείς, μην φοβάσαι εάν φέρεις τους άλλους σε «δύσκολη θέση». Συνήθως η αγάπη κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν άβολα, γιατί μάθανε να μένουνε στους τύπους και στον καθωσπρεπισμό· μια γνήσια αγκαλιά και ένα φιλί συνήθως ξαφνιάζει τους ανθρώπους που συνθηκολόγησαν με τις τυπικές χειραψίες και τα αδιάφορα νεύματα «ενδιαφέροντος».
Ξόδεψε λοιπόν την αγάπη σου δείχνοντάς την.
Ξόδεξέ την γιατί αλλιώς μπορεί να γίνει ιδιοτροπία, απομόνωση, σκληρότητα ακόμα και κατάθλιψη.
Όπως πολύ σωστά είπε ένας πάτερ: «Η κατάθλιψη μας είναι η αξόδευτη αγάπη μας»

π. Παύλος Παπαδόπουλος