ANNUS MIRABILIS

Δίνω κι εγώ « μια »... στη χρονιά που πέρασε, έτσι για να θυμάται τη  κλωτσιά στο πισινό της. Έπειτα ντύθηκα τα καλά μου, έγδυσα όλες τις αιτίες απο ενοχές που κλυδώνισαν το 2010, στάθηκα κάτω απο το χρόνο, μέτρησα τους χτύπους, έκανα το κόλπο με την εκτόξευση, ανέβηκα στον πύραυλό μου και ....ωπ... Να'μαι, σέντρα στο νέο έτος. Παρθενογέννεση, που λένε. Κι εδώ δεν υπάρχει παρελθόν, μονάχα αφετηρίες, στιγμιότυπα απο μπομπίνες ριγμένες στο πάτωμα να σου θυμίζουν πως πέρυσι έκλαψες, πέρυσι ''πέθανες'', πέρυσι ίσως να παρανόμησες, ίσως να χρεωκόπησες, ίσως να ομφαλοσκόπησες. Φέτος όμως, καταφτάνεις στο προαύλιο του σχολείου, πρώτη μέρα αγιασμού. Δίχως χρωστούμενα μαθήματα, δίχως απουσιολόγια σταυρωμένα με τ'όνομά σου και τη ποδιά καθαρή απο αφορισμούς καθηγητάδων. Εύγε αγόρι μου. (Αμ δε.......)

Ώσπου κάποιος κάποτε , δεν μπορεί, θα σε προφτάσει με την αλήθεια πως οι χρόνοι δεν εναλλάσσονται, αρχοντά μου. Ούτε αφετηρίες πλέουν στη ρότα τους. Πάει να πει, πως κυλούν μέχρι τα τώρα σαν τρεχούμενο ποτάμι , που είπε κι ο σκοτεινός Ηράκλειτος, δίχως εκβολές σε θάλασσες κι αναχαιτισμούς. Να μου βρεις τον θεομπαίχτη που καταδίκασε τον κόσμο την προτεραία του Γενάρη ν'αλλάζουμε έτος, όπως τα φίδια τη στολή τους. Ποιός χρόνος βρε παραστρατημένε, που όλα σ'έναν χρόνο βαδίζουν απο τις απαρχές του ''λεοφωρείου «η Γης» '' ; Ένας γκαζιάρης χρόνος που δε λέει να βάλει φρένο στις αποστάσεις, να πάρει μιαν ανάσα πάνω στη μέρα, να ξαλαφρώσει η καρδιά του ανθρώπου, βρε αδελφέ. Ημερολογιακά αναθύματα, απόπειρες να τον στοιβάξουμε  σε νούμερα και γιορτές, λες και θα ματώσει το χθες άμα ξεχάσεις τη χρονολογία. Κι εκείνος ο έρμος ο ενθουσιασμός που καλπάζει στις χώρες σαν αλλάξει η ετήσια φορεσιά, καμώματα ανθρώπινα λες και πανηγυρίζεις την πάταξη του θανάτου. « Απο φέτος», σου λέει, « θα γίνω καλύτερος». Έπεα πτερόεντα, κυβερνήτα , την πάτησες, σα να λέμε. Αλλά την έχεις ανάγκη την πουτάνα την αρχή, όπως έχεις ανάγκη και το τέλος να σου δηλώνει αναπαημό, αλλιώς δεν θα βάζαμε τελείες και κεφαλαία στα γραπτά μας ματαιοδοξήματα. Κι εγώ την έχω. Αλλά τον γκαζιάρη το χρόνο δε χωνεύω, γιατί μου ξεχερσώνει τη λογική. Κι όσο καταφτάνω να τον ''παιδεύω''  με το μυαλό μου σαν ουράνιο θόλο, άλλο τόσο γυρεύω να τον κάνω κομμάτια, να του βάλω σημάδια να μη χαθεί το μάτι στα κυανά του ρουμάνια.

Δεν ξαναγιορτάζω αλλαγές ετών, το πήρα απόφαση. Λέω πως εκείνη την ημέρα θα πίνω στην αιωνιότητα. Έτσι για του γούστου την αλήθεια. Για κείνη την αιωνιότητα που δεν τεμαχίζεται απο κανέναν μεθυσμένο πλανητάρχη, απο κανέναν ξυλοκόπο, που δεν χωράει στα μάτια και στις ψυχές των ανθρώπων. Δεν ζυγιάζεται στα βιβλία. Μονάχα αλητεύει, ποιός ξέρει πόσες και πόσες...μέρες, οργιές αιώνων κάτω απο τη θάλασσα.

Στην υγειά της αιωνιότητας, λοιπόν. Και όχι , φέτος δεν θα γίνω καλύτερος. Πάρα θα πάψω να βάζω σηματωρούς στη ρότα μου, μπας και μπορέσω του λόγου μου να τιθασσέψω το χρόνο.

*Εσαεί τα σπουδαία (περιπαίζω τη φράση)

read more “ANNUS MIRABILIS”

VICKI KRISTINA BARCELONA ( AND WHO THE HELL AM I ? )

«Πεθαίνουμε χωρίς να'χουμε μάθει
 τί μας κρατούσε έτσι σφιχτά αδιευκρίνιστους»
 Κική Δημουλά


Γενναία η προσπάθεια του Γούντι Άλεν. Νευρωτικά υποδυόμενη τη Μαρία Ελένα η ισπανίδα πρωην ενζενι Πενελοπε- χαρισματικά δε, χαοτικά συγκεντρωμένο σενάριο, αμφιθεατρικές εικόνες, στοχαστικοί διάλογοι,μηδαμινά κενά, σπιρτάδα. Κι αν είδες το « vicki Kristina Barcelona» στη δύση του 2008 εγώ κατηγορηματικά θα απολογηθώ πως το διάβασα πριν λίγες ώρες. Μη ρωτάς πως διαβάζεται ο κινηματογράφος παρα με τον ίδιο τρόπο που ''παίζεται'' ένα λογοτεχνικό βιβλίο. Εσκεμμένα δεν θα σταθώ στις ανικανοποίητες οπτικές του διαταραγμένου Γούντι Άλεν( γελάω), αντιπαρέρχομαι τις διθυραμβικές φαντασιώσεις του και τις αναιτιολόγητες επαναληπτικές μετάνοιες στις δημιουργίες του, ναι, μου άρεσε η προσπάθεια του αναίσχυντου αιμομίκτη σκηνοθέτη. Δίψασα παρ'όλα αυτά για αδιάκριτες ερωτικές σκηνές που καταβρόχθησε ένας ισπανικός ρομαντισμός και οι μελωδίες καταλανής κιθάρας, τέχνη- ποίηση - χρώματα και ζωγράφοι και ντροπαλός ερωτισμός που κοκκίνιζε αποδιωγμένος πίσω απο παραπετάσματα αμερικανικών δισταγμών. Να το πω;  Κάνει έρωτα και ο ρομαντισμός για να αποκορυφώσει το δράμα του, αγαπητέ Γούντι. Φανερά. Αδιάκριτα. Πορνογραφημένα.

Στιγματικά υπεκφεύγω. ΄Αλλο το θέμα μου. Επέλεξα να καταχωρηθώ ανάμεσα στους ρόλους, ικανοποίηση που ταυτίζεται με τη ματαιοδοξία του θεατή  αφήνοντας αδιευκρίνιστη την υπόνοια να διαπράξει λάθος η ίδια η επιλογή ή έστω να λεηλατήσει την αλήθεια. Επιλέγουμε εκείνο που αναγεννά η φαντασιόπληκτη μνήμη μας , εκείνο που η επιθυμία μας στιγματίζει ανελέητα ή περικυκλώνει το πάθος μας για κάτι διαφορετικό. Ας πούμε πως απέφυγα τα υποτυπώδη λάθη των θεατών και κατέληξα στην αλήθεια. Ας πούμε πως η '' χρόνια δυσαρέσκεια'' της Κριστίνα , οι ανερμάτιστες αναζητήσεις ''λαθών'' οι κυκλοθυμικές ενστάσεις της, η χαοτική αποδοχή των πιο εκκεντρικών δεδομένων στη ζωή της, η απουσία ταλέντων  με οδήγησαν να αγαπήσω τη ξανθή κώμη της. Μα το ερώτημα που καίει τις σελίδες αναγνώστη μου, είναι εκείνο που δεν σε αφήνει να σαγηνεύσεις τους εφιάλτες . Τα αποπνικτικά ξεσπάσματα που απαρνούνται σαδιστικά την αίσθηση  γαλήνης καθε  φορά που το οτιδήποτε -εκείνο το μετρημένο οτιδήποτε - ασφαλές και γεωμετρικά τετραγωνισμένο συναίσθημα παρεμβάλλει τις ''μοίρες '' του στη ζωή μας. Τί είναι εκείνο που αναζητά η Κριστίνα μέσα σ'ένα κόσμο που απαυγάζει μονάχα ημιτελή έργα, ανεκπλήρωτα όνειρα, ατελείς χαρακτήρες, αμφισεξουαλικές φαντασιώσεις;

                             

Κι αν υπάρχει ''εκείνο''  το ''τί'' της αναζήτησης πως μπορεί να το εκπληρώσει η δημιουργία της φύσης πάνω σ' έναν μόνο άνθρωπο; Κι αν είμαστε τάχα κομμάτια ενός ψηφιδωτού που επιπόλαια ή κωμικοτραγικά μας περιπαίζει στα χέρια του η συμπαντική δημιουργία, τότε πως περιμένεις να κρατήσω στις χούφτες μου το κομμάτι που ξέπεσε τυχαία στο δρόμο μου κυνηγώντας το βλέμμα μου μακριά απο τα υπόλοιπα; Θέλω να πω, είμαστε ημιτελεις, ξέρεις. Και τίποτε δεν θα μπορέσει να πλαισιώσει ποτέ τις ερωτικές μας φαντασιώσεις που χάνονται μέσα σε αποκυήματα τελειότητας και ολοκλήρωσης. Έχουμε την αίσθηση του τέλειου, αλλά δεν θα υπάρξουμε ποτέ. Παρα μόνο αν δέσουμε τα χέρια. Παρα μόνο αν αποδεχθούμε κοινόβιες ερωτικές περιπτύξεις, αναπόδραστα συλλογικά μπερδέματα, συντροφικά παντρέματα και διασταυρώσεις. Και ξέρω πως χαμογελάς, όμως σκέφτεσαι πως πάντα κάπου στο πλάι μας χάνεται η τελειότητα, στον άνθρωπο που ξεχάσαμε υποκείμενοι στο νόμο της επιλογής. Στο νόμο του λάθος. Γιατί η επιλογή κουβαλά αναπόφευκτα μισοφέγγαρα στους χρησμούς της  και λάθη που αρνιέται η ανθρώπινη φύση να προβεί σε παραδοχή. Μακρηγόρησα. Να πω στην ''Κριστίνα'', ν'άλλάξει; Την παραπήραν τα χρόνια για πισωγυρίσματα κι εκχριστιανισμούς. Φτάνει που ξέρει τί ''δεν θέλει'' και ας μένει ν'αλληλεπιδρά το θετικό πρόσημο της επιθυμίας με το χάος.
Καληνύχτα!

υ.γ Πάντα πολλοί οι άνθρωποι που ολοκληρώνουν τη θαλπωρή στη ζωή μου. Ποτέ ένας. Μ ην σε παρασύρουν οι εξομολογήσεις μου και οι εστιασμένa ''μονογαμικές'' αναφορές μου. Μπορεί απλά να είναι παραπλανητικές. Απλά.

read more “VICKI KRISTINA BARCELONA ( AND WHO THE HELL AM I ? )”