Νικηφόρος Βρεττάκος 1912 - 2012
View more presentations or Upload your own.
Ταξίδι στη χώρα της φαντασίας
...με φαντασία κι όνειρο.... έργο του YURI GORBACHEV
Το μήνυμά μου
Πληροφορίες
- Σταυρούλα Χαϊδεμενάκου
- Ιωάννινα
- Φιλόλογος , διευθύντρια στο 5ο Γυμνάσιο Ιωαννίνων.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Νικηφόρος Βρεττάκος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Νικηφόρος Βρεττάκος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Κυριακή 5 Φεβρουαρίου 2012
Τετάρτη 11 Ιανουαρίου 2012
Νικηφόρος Βρεττάκος , ο γενέθλιος τόπος
Έτος αφιερωμένο στο Νικηφόρο Βρεττάκο το 2012 και στην πρώτη συνάντηση μαζί του φέτος , λόγω καταγωγής , τον παρακολουθώ στη βιωματική αποτύπωση του γενέθλιου τόπου και του τοπίου που τον περιβάλλει στην ποίησή του...
Τρίτη 28 Δεκεμβρίου 2010
Γράμμα στον Άνθρωπο της Πατρίδας μου
Νικηφόρος Βρεττάκος
Γράμμα στον Άνθρωπο της Πατρίδας μου
Και προπαντός να μην του πεις
πως μ' εγκατέλειψε η ελπίδα !
Καθώς κοιτάς τον Ταΰγετο σημείωσε τα φαράγγια
που πέρασα, και τις κορφές που πάτησα και τ' άστρα
που είδα. Πες τους από μένα,
πες τους απ' τα δάκρυά μου
ότι επιμένω ακόμα πως ο κόσμος
είναι όμορφος!
Πέμπτη 18 Μαρτίου 2010
Ένα πολύ αγαπημένο ποίημα του Νικηφόρου Βρεττάκου
Αν δεν μού 'δινες την ποίηση Κύριε
Ἂν δὲ μού δινες τὴν ποίηση, Κύριε,
δὲ θάχα τίποτα γιὰ νὰ ζήσω.
Αὐτὰ τὰ χωράφια δὲ θάταν δικά μου.
Ἐνῷ τώρα εὐτύχησα νἄχω μηλιές,
νὰ πετάξουνε κλώνους οἱ πέτρες μου,
νὰ γιομίσουν οἱ φοῦχτες μου ἥλιο,
ἡ ἔρημός μου λαό,
τὰ περιβόλια μου ἀηδόνια.
Λοιπόν; Πῶς σου φαίνονται; Εἶδες
τὰ στάχυά μου, Κύριε; Εἶδες τ' ἀμπέλια μου;
Εἶδες τί ὄμορφα ποὺ πέφτει τὸ φῶς
στὶς γαλήνιες κοιλάδες μου;
Κι' ἔχω ἀκόμη καιρό!
Δὲν ξεχέρσωσα ὅλο τὸ χῶρο μου, Κύριε.
Μ' ἀνασκάφτει ὁ πόνος μου κι' ὁ κλῆρος μου μεγαλώνει.
Ἀσωτεύω τὸ γέλιο μου σὰν ψωμὶ ποὺ μοιράζεται.
Ὅμως,
δὲν ξοδεύω τὸν ἥλιό σου ἄδικα.
Δὲν πετῶ οὔτε ψίχουλο ἀπ' ὅ,τι μοῦ δίνεις.
Γιατί σκέφτομαι τὴν ἐρμιὰ καὶ τὶς κατεβασιὲς τοῦ χειμῶνα.
Γιατί θἄρθει τὸ βράδι μου. Γιατί φτάνει ὅπου νἆναι
τὸ βράδι μου, Κύριε, καὶ πρέπει
νἄχω κάμει πρὶν φύγω τὴν καλύβα μου ἐκκλησιὰ
γιὰ τοὺς τσοπάνηδες τῆς ἀγάπης.
Ἂν δὲ μού δινες τὴν ποίηση, Κύριε,
δὲ θάχα τίποτα γιὰ νὰ ζήσω.
Αὐτὰ τὰ χωράφια δὲ θάταν δικά μου.
Ἐνῷ τώρα εὐτύχησα νἄχω μηλιές,
νὰ πετάξουνε κλώνους οἱ πέτρες μου,
νὰ γιομίσουν οἱ φοῦχτες μου ἥλιο,
ἡ ἔρημός μου λαό,
τὰ περιβόλια μου ἀηδόνια.
Λοιπόν; Πῶς σου φαίνονται; Εἶδες
τὰ στάχυά μου, Κύριε; Εἶδες τ' ἀμπέλια μου;
Εἶδες τί ὄμορφα ποὺ πέφτει τὸ φῶς
στὶς γαλήνιες κοιλάδες μου;
Κι' ἔχω ἀκόμη καιρό!
Δὲν ξεχέρσωσα ὅλο τὸ χῶρο μου, Κύριε.
Μ' ἀνασκάφτει ὁ πόνος μου κι' ὁ κλῆρος μου μεγαλώνει.
Ἀσωτεύω τὸ γέλιο μου σὰν ψωμὶ ποὺ μοιράζεται.
Ὅμως,
δὲν ξοδεύω τὸν ἥλιό σου ἄδικα.
Δὲν πετῶ οὔτε ψίχουλο ἀπ' ὅ,τι μοῦ δίνεις.
Γιατί σκέφτομαι τὴν ἐρμιὰ καὶ τὶς κατεβασιὲς τοῦ χειμῶνα.
Γιατί θἄρθει τὸ βράδι μου. Γιατί φτάνει ὅπου νἆναι
τὸ βράδι μου, Κύριε, καὶ πρέπει
νἄχω κάμει πρὶν φύγω τὴν καλύβα μου ἐκκλησιὰ
γιὰ τοὺς τσοπάνηδες τῆς ἀγάπης.
Δευτέρα 15 Μαρτίου 2010
Νικηφόρος Βρεττάκος
Μοναξιά δεν υπάρχει
| Μοναξιά δεν υπάρχει εκεί που ένας άνθρωπος σκάφτει ή σφυρίζει ή πλένει τα χέρια του. Μοναξιά δεν υπάρχει εκεί που ένα δέντρο σαλεύει τα φύλλα του. Εκεί που ένα ανώνυμο έντομο βρίσκει λουλούδι και κάθεται, που ένα ρυάκι καθρεφτίζει ένα άστρο, εκεί που βαστώντας το μαστό της μητέρας του [...] κοιμάται ένα βρέφος, μοναξιά δεν υπάρχει. | ||
«Μοναξιά δεν υπάρχει», 1-7, 9. Το βάθος του κόσμου, 1961. Τα ποιήματα, Β΄. Τρία φύλλα, 1981. 222.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)