΄Οταν η εκπαίδευση δεν είναι μια επαναστατική διαδικασία ...

Εμπνευσμένη από την ιδέα του Όργουελ στο "1984" ότι " ελευθερία είναι να σου επιτρέπεται να πεις ότι 2+2=4... Από εκεί και πέρα, όλα επιτρέπονται", ο Βabak Anvari στη μικρού μήκους ταινία του "Two & Two" (2+2=5) δείχνει τι μπορεί να συμβεί όταν η εκπαίδευση έχει ως κύριο στόχο τη χειραγώγηση των νέων και τον έλεγχο της σκέψης τους προκειμένου να επιβάλλει την εξουσία της κυρίαρχης ομάδας χωρίς αντιστάσεις . Η ταινία ήταν υποψήφια για τα βραβεία BAFTA 2012 ως η καλύτερη ταινία μικρού μήκους 2012 .

" ... Να δίνεις στη λογική όλη την αξία της , να αποτινάσσεις το ζυγό της ισχυρογνωμοσύνης ..."

Ο καθημερινός εφιάλτης που λέγεται " δεν αξίζει τον κόπο "

 

 

Άραγε τι αξίζει τον κόπο σε μια εποχή βιασύνης , όπου το ζητούμενο είναι πρωτίστως η ταχύτητα στην παραγωγή του αποτελέσματος κι όχι το ίδιο το αποτέλεσμα και η ποιότητα που το χαρακτηρίζει ; Γιατί να κοπιάζει κανείς , αφού ο κόπος πιθανόν να απαιτεί χρόνο ;

΄Αραγε αξίζει τον κόπο ο αγώνας για ένα αβέβαιο αποτέλεσμα , όταν νιώθεις αδύναμος να επηρεάσεις τις εξελίξεις ή πολύ περισσότερο , όταν η αίσθηση ότι οι εξελίξεις σε υπερβαίνουν είναι έντονη και κυρίαρχη ;

Σε μια κοινωνία σύγχυσης και ηθικής κρίσης που οι θεσμοί και οι ιδέες  έχουν ευτελιστεί και έχουν πάψει να εμπνέουν , σε μια κοινωνία που ο σκοπός αγιάζει όλα τα μέσα και η ανάγκη πείθει για απραξία πώς να ορίσεις τι αξίζει τον κόπο ;

Κι αν δεν αξίζει τον κόπο να εγκαταλείψουμε τις βεβαιότητές μας για το ταξίδι του Οδυσσέα ή για να αναμετρηθούμε με τα όνειρά μας , η ύπαρξή μας δικαιώνεται όταν γίνεται ξένη , όταν στενεύουν καθημερινά τα όρια των ελπίδων μας ;

Μήπως η μιζέρια που την καλύπτει η απατηλή αίσθηση ασφάλειας που δίνει η υποταγή στο γνωστό , στο άνωθεν δοσμένο αξίζει περισσότερο ; Αν το κριτήριο είναι μόνο η πλούσια Ιθάκη , ίσως η απογοήτευση και η χαύνωση να είναι η απάντηση που αρνούμαστε να αντιμετωπίσουμε ...

΄Ισως πολύ απλά αξίζει ο κόπος , όταν στερεώνεται σε αξίες , όταν παλεύεις ενάντια σε ό,τι  εξαθλιώνει την ύπαρξη , όταν μοχθείς ενάντια σε ό,τι σε αλλοτριώνει και δε σε αφήνει να ονειρεύεσαι την επόμενη μέρα και να βάζεις στόχους  ...

 

 



" Η ομοιότητα μπορεί να περιμένει " η ζωή ποτέ ...

"΄Εγινα η αλλαγή που ήθελα " λέει ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος , ας το έχουμε κατά νου στους αγώνες που δίνουμε για τις σημαντικές αξίες και στόχους της ζωής μας .

Με το φως του Σεπτέμβρη ...

   

 

Μακάριοι όσοι μη έχοντας απωλέσει την ελπίδα αναγνωρίζουν ακόμη την ομορφιά του κόσμου , την αιχμαλωτίζουν και την αποδίδουν γενναιόδωρα ακέραιη και φωτεινή σε εμάς που μας βαρύνουν ελλείμματα αγάπης , ανοχής , θάρρους , επιμονής , χρόνου , υπομονής και ευαισθησίας , για να ξυπνήσει μέσα μας ό,τι δεν παραδόθηκε οριστικά στη φθορά . Καλό μήνα να ' χουμε και με το καλό να ξεκινήσει ό,τι προσμένουμε ...

 



 

Αναζητώντας τον ιδανικό δάσκαλο ...

Αφιερωμένο σε όλους τους μαχόμενους εκπαιδευτικούς ... και ιδίως σε όσους θεωρούν ότι πολλές φορές είναι κακοί  ως performer.

Με καλή προαίρεση η ομορφιά ανθίζει

Δανείζομαι την παρουσίαση που ακολουθεί γιατί μου άρεσε και με συγκίνησε...

ΡΑΓΙΣΜΕΝΟ ΔΟΧΕΙΟ

View more presentations or Upload your own.

Αντί για τη Eurovision... καλή μουσική