Είναι κλασικό επειδή δουλεύει - Το στόμα του Διαβόλου, Α. Κρύσιλας

Το σημερινό ποστ είναι για άλλη μια ανθολογία Έλληνα συγγραφέα, αυτή τη φορά ανθολογία τρόμου.
Ο Κρύσιλας είναι γνωστός για τις ιστορίες που είχε εκδόσει σε κάποιες από τις (κλασσικές πλέον) συλλογές τις Ωρώρα, τρεις από τις οποίες είναι στο βιβλίο αυτό.
Αν μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς με μία λέξη τις ιστορίες του Κρύσιλα, αυτή θα ήταν κλασικές. Όχι στην ποιότητα (αν και το αποτέλεσμα είναι σταθερά πολύ καλό) όσο στον τρόπο γραφής. Οι ιστορίες είναι γραμμένες στις παραδοσιακές φόρμες του μεταφυσικού, ατμοσφαιρικού τρόμου, παραπέμποντας σε παλαιότερες εποχές, με θεματολογία που έχουμε ξανασυναντήσει, αλλά γραμμένες με όρεξη και ρυθμό που κρατάει τον αναγνώστη.
Η ομώνυμη ιστορία είναι από βιβλίο της Ωρόρα. Μερικά αγόρια επισκέπτονται έναν αγωγό όμβριων υδάτων ως δοκιμασία θάρρους, χωρίς να ξέρουν τι τους περιμένει. Μία από τις καλύτερες ιστορίες του βιβλίου.
Η "Νύχτα τρόμου" είναι μια περίεργη ιστορία, κυρίως στη λογική της. Αν ο αναγνώστης δεν κολλήσει στα σημεία που δε βγάζουν και τόσο νόημα, θα ανταμειφθεί με μια ισχυρή ανατροπή. Αν όχι... έχουμε κι άλλες που ακολουθούν.
"Ο καθρέφτης", επίσης από Ωρόρα παίρνει άλλο ένα κλασσικό θέμα, το παλιό αρχοντικό που κρύβει ένα μυστικό και τον ήρωα που δεν αντέχει να το αντιμετωπίσει. Ωραία στημένο, αλλά παραμένει πολυφορεμένο θέμα.
"Τρέλα": Μια καθαρά "Ελληνική" ιστορία, με έναν φαντάρο στη σκοπιά να συναντάει... ας μη σας το χαλάσω. Πάντως είναι από τις ιστορίες που αναπροσαρμώζει τα μοτίβα στην Ελληνική πραγματικότητα.
Το ίδιο κάνει και το "Ψιλόβροχο", δένει άλλο ένα κλασσικό θέμα με την κίνηση της Αθήνας. Ο γνώριμος δρόμος της Πανώρμου έγινε κατά τη διάρκειά του ιδανικό σκηνικό για την ιστορία. Από τις πολύ καλές στιγμές του
Οι "Παιδικοί Φόβοι" είναι μάλλον η παραφωνία που κάνει το βιβλίο πιο ενδιαφέρον: ένα παιδί, ένας ψυχολόγος και ο μπαμπούλας. Εξαίρετη ιστορία και ένα βήμα πιο πέρα από το κλασσικό μοτίβο που υπάρχει εδώ.
Το "Τέρας" είναι Lovecraft with a twist. Επίσης δημοσιευμένη στην Ωρόρα, γραμμένη σαν χειρόγραφο ημερολόγιο, παίζει εξαιρετικά με τη θεματολογία της και κλείνει το βιβλίο με μια εξαίρετη ανατροπή.

Οι φαν του τρόμου τρέξτε να πάρετε το βιβλίο εδώ και τώρα. Είναι μία ακόμα πετυχημένη εκτέλεση όλων αυτών των ιστοριών που αγαπήσαμε.
Όχι ότι οι υπόλοιποι δε θα περάσουν καλά διαβάζοντάς το...

Ελληνικό Sci-Fi - Το σάρκινο φρούτο/ Σχέδιο Φράκταλ

Ελλάδα και φάνταζυ δεν πάνε πακέτο, αυτό το έχουμε αντιληφθεί όλοι νομίζω τόσο από τον μικρό αριθμό βιβλίων που βγαίνουν όσο και από την επιτυχία που (δεν) έχουν. Οι λόγοι πολλοί, αλλά ο κύριος λόγος είναι ότι το (δυτικοευρωπαϊκό) fantasy δεν επικοινωνεί με τον Έλληνα ούτε αναγνωστικά ούτε συγγραφικά.

Η Επιστημονική Φαντασία όμως έχει μια συνεχή παρουσία στα Ελληνικά γράμματα, έστω και μακριά από το προσκήνιο. Τόσο τις προηγούμενες δεκαετίες, με συγγραφείς όπως τον Διαμαντή Φλωράκη ή την Κύρα Σίνου (που, ως παιδικά τα βιβλία της, είχαν επιτυχία) όσο και σήμερα υπάρχει μια παραγωγή και ίσως και μια μικρή σκηνή στο χώρο.
Φέτος διάβασα 4 Ελληνικά βιβλία ΕΦ. Για την Ηγεμονία της Ευτυχίας και το "και το τέρας" έχω νομίζω αναφερθεί σε προηγούμενες αναρτήσεις, και ήταν και τα δύο εξαιρετικές δουλειές. Σήμερα θα δούμε τα δύο βιβλία που διάβασα στο ημερολογιακό έτος 2010.

Το "σάρκινο φρούτο" του 1999 είναι μια συλλογή διηγημάτων του Μ. Μανωλιού (βλ: "και το τέρας"). Αποτελεί το πρώτο του βιβλίο και, αν και δεν φτάνει συνολικά το περσυνό "Και το τέρας" σε τεχνική έχει πολύ ενδιαφέρουσες ιδέες και υποσχόμενη γραφή. Το εναρκτήριο "Σοκολάτα" είναι ιστορία ανθολογίας για το Ελληνικό Sci fi αν και, γραμμένη καθώς είναι από την ΟΓ ενός ατόμου με ιδιαίτερη αντίληψη μπερδεύει εύκολα τον αναγνώστη. Γενικά, οι ιστορίες της ανθολογίας δεν είναι γραμμένες για άνετο διάβασμα: αφήνουν ερωτηματικά, απαιτούν προσοχή στις λεπτομέρειες, δεν ξοδεύουν χρόνο σε εξηγήσεις. Ούτε χαρίζονται στους χαρακτήρες τους. Η ομώνυμη ιστορία, "ο επιτάφιος" ή η "Εξεταστική περίοδος" είναι πολύ χαρακτηριστικά παραδείγματα, ενώ το "Η άμυνα" αποτελεί παράδειγμα του πως σπλάττερ και space opera. Δε λείπει όμως και το χιούμορ ("Χριστοπαναγίες") ή και υπόνοιες ηρωισμού από τους γκρίζους χαρακτήρες του (πάλι στην ομώνυμη ιστορία ή στο "Μόνο ένα παιχνίδι")
Για τους φαν του είδους της παραδοσιακής ΕΦ, που αντέχουν όμως τα άσχημα φινάλε.


Το σχέδιο Φράκταλ πάλι του Κώστα Χαρίτου είναι από τα βιβλία εκείνα που τα χαρίζεις σε κάποιον που δεν δε διαβάζει φανταστικό και να το ξεκοκκαλίσει άνετα. Απλά γραμμένο και σε μία Αθήνα του κοντινού μέλλοντος, μας περιγράφει το πως οι ζωές ενός μυθιστοριογράφου (συγγραφέας που γράφει φανταστικές βιογραφίες κατά παραγγελία) και μίας επιστήμονα του ερευνητικού κέντρου CERN μπλέκονται σε μία δαιδαλώδη συνωμοσία.
Αφήνοντας πίσω τα διαστημόπλοια και τα ρομπότ, είναι μία καθαρά Λαβκραφτικού τύπου ιστορία ΕΦ (ναι, ο Λάβκραφτ κατά μια έννοια ΕΦ έγραφε) που, χωρίς να δειλιάζει να μπει ενίοτε στα χωράφια της αποκαλούμενης "σκληρής ΕΦ", δεν κουράζει με υπερβολικές τεχνικές αναλύσεις και εξηγήσεις  και κάνει τον αναγνώστη να γυρνάει τις σελίδες τη μία μετά την άλλη.
Μόνο μου παράπονο ήταν το τέλος του βιβλίου, αλλά οφείλεται περισσότερο στο αναγνωστικό μου γούστο και τις απόψεις μου για το τι πρέπει να κάνει ο κεντρικός χαρακτήρας στο τέλος μιας ιστορίας. Από τα βιβλία που θα πρότεινα άφοβα σε όποιον θέλει να αρχίσει να εξερευνά τον χώρο.