101 + readers call

Από ότι κοιτάζω στα στατιστικά του blog, το προηγούμενο ποστ στο μπλογκ ήταν το 100-στο. Να τα χιλιάσουμε λοιπόν.

Το ποστ αυτό είναι αφιερωμένο σε όλους όσους διαβάζετε το blog αυτό. Αρχικά το blog αυτό διαβαζόταν από γνωστούς και φίλους, από ότι βλέπω όμως έχουμε πλέον αρκετούς νέους αναγνώστες στην παρέα μας. Και τα σχόλια είναι ένας καλός χώρος να πείτε ένα γεια ή να συστηθείτε.

Υπάρχει καλύτερη eλλάδα;

Γεια σας σε όλους.
Έχω πολύ καιρό να κάνω κάποιο ποστ, αλλά φταίνε διάφορα για αυτό.
Πρώτα από όλα έχω αρχίσει να πήζω στο διάβασμα για το μεταπτυχειακό. Η μία εργασία ξεφυτρώνει μετά την άλλη και, όσο ενδιαφέρον κι αν έχουν (τώρα γράφω ένα essay για την ιδιωτικότητα πληροφοριών - και ελπίζω κάποια στιγμή να κάτσω να γράψω και επί διαφόρων θεμάτων που πετυχαίνω διαβάζοντας στο blog) δε μου αφήνουν και πολύ όρεξη για γράψιμο.
Όρεξη που όταν βρίσκω αφιερώνω στο να ξαναγράφω ένα μυθιστόρημα που ελπίζω κάποια στιγμή να πάρει το δρόμο του ψάχνοντας για εκδότες. Και, αν δεν ασχολούμαι με αυτό, έχω και κάτι άλλα project στα σκαριά τα οποία προχωράνε με το ρυθμό τους.

Θα μου πείτε που κολλάει ο τίτλος του άρθρου; Στο browser game erepublik με το οποίο και ασχολούμαι τον τελευταίο καιρό. Το παιχνίδι είναι κάτι σαν γεωπολιτική προσομοίωση, με τους παίχτες να αποτελούν πολίτες ενός εικονικού κράτους.
Ως παιχνίδι είναι πολύ γρήγορο, αρκούν μερικά κλικ την ημέρα και καθάρισες, αλλά έχει ενδιαφέρον ως αποτύπωση των διαφόρων εθνών και της συμπεριφοράς τους, ενίοτε με εντελώς διαφορετικό τρόπο από την πραγματική ζωή (πχ οι Eλληνες είναι σύμμαχοι με τους Κροάτες κατά των Σέρβων και οι ΗΠΑ κάνουν εισβολή στο UK που είναι σύμμαχοι με τους Ρώσσους, έτσι για να πάρετε μια ιδέα του τι παίζει)
Η eΕλλάδα πάντως τα πάει καλά οικονομικά και στρατιωτικά, έτσι για αλλαγή - αν και η πολιτική ζωή δε διαφέρει πολύ από τις πραγματικές συνθήκες.

(Επίσης κάθομαι και παίζω το πρώτο Baldur's Gate και ενίοτε Guild Wars και μάλιστα πολύ συχνά για τα δεδομένα μου - κάπου δύο φορές την εβδομάδα)

2009

Με αυτά και με αυτά πέρασαν 2+ χρόνια από το τελευταίο ποστ, και πηγαίνω για ανάσταση του ιστολογίου. Θα το κάνω όμως;
Στοιχηματίστε...

Με αυτά και αυτά

Πέρασε ένας μήνας και δεν έκανα ούτε μια καταχώρηση. Βασικός λόγος: βαριέμαι να γράφω, αφήστε που δεν έχω και τίποτα να πω. Το sffnowrimo πήγε μέτρια, με 25000 λέξεις και κάτι ψηλά στο τέλος του μήνα και τώρα έχει παγώσει για λίγο, μέχρι να ξαναβρώ κουράγιο να γράψω. Προέχει να τελειώσω τον Λύκο, αλλά και για αυτό δε μπορώ να βρω την όρεξη. Γενικά δεν έχω το κουράγιο να ανοίξω word αυτές τις ημέρες και έχω πολλά πράγματα που θέλω να αρχίσω/συνεχίσω/τελειώσω.
Αυτά από εμένα, over and out

Ακούγοντας: ένα από τα μισοτελειωμένα κομμάτια των Storm Elves με τίτλο (μάλλον) Decipher

Back for blood

Χθες βράδυ ένας φίλος μου μου παραπονιόταν ότι πρέπει να ξαναρχίσω να γράφω στο blog, επειδή, όπως ανέφερε, δεν μπορεί να βρει άλλο μπλογκ με τόση καφρίλα και σαρκασμό. Και, ως κρυπτοψώνιο, μπροστά στην αναγνώρηση της μοναδικότητας του blog μου αποφάσισα να ξαναρχίσω να γράφω. Ας με υποδεχτεί λοιπόν η blog-όσφαιρα με όλες τις τιμές που μου αρμόζουν (αγνοώντας με δηλαδή επιδεικτικά).
Μπι γουορντ, Αι'μ μπακ.

Τρελές ιστορίες από μέσα μαζικής μεταφοράς #Ν+1

Έχουμε και λέμε: Κυριακή απόγευμα και κατεβαίνω προς κέντρο μέσα στο λεωφορείο Α7 (Ν. Ερυθραία-Κέντρο). Κάπου στους Αμπελόκηπους μπαίνουν στο λεωφορείο 6-7 τύποι, σοβιετικής καταγωγής. Με ρωτάνε αν το λεωφορείο πάει Ομόνοια (ναι, με βρήκαν πρόχειρο). Τους λέω ναι. Φτάνοντας στο τέλος της διαδρομής με ξαναρωτάνε "πώς πάμε Ομόνοια;" Με τα πολλά με τα λίγα τους λέω να με ακολουθήσουν μέχρι την Ομόνοια (όπου και πήγαινα). Στον δρόμο λοιπόν, τους ρωτάω από που είναι. Έχω προσέξει μάλιστα ένα σήμα που φέρει στο πέτο του ο ένας από αυτούς. Ουκρανία μου απαντάει. Τουρίστες; συνεχίζω.
Ε δεν ήταν. Είχα την τύχη να οδηγώ, έστω και για λίγο, την εθνική Kick Boxing της Ουκρανίας που πήγαινε προς το ΟΑΚΑ για τους αγώνες πολεμικών τεχνών που γίνονταν. (και για να βάλουμε και λίγο σεξ για να πουλήσει παραπάνω η καταχώρηση, ήταν μαζί τους μια τύπισα με ένα απίστευτο κολλητό δερμάτινο παντελόνι - και το απίστευτο πάει και στο περιεχόμενο ;))

Ακούγοντας: Nick Cave - Nobody's baby now

Outside looking in

Συνέβη προχθες (και κλασικά σήμερα αξιώθηκα να το γράψω...)

Ήταν πρωί λοιπόν, κι εγώ έτρεχα να προλάβω να πάω να γράψω μάθημα. Μπαίνω σε ένα βαγόνι του μετρό πήχτρα στον κόσμο. Είμαι φάτσα κάρτα σε μια κοπέλα (όχι, δεν είναι αυτό το θέμα μας, θα μπορούσε να είναι και άντρας). Λίγο πιο πέρα ένας άντρας ακούει μουσική από ένα discman/walkman/mp3 player, κάτι τέτοιο τέλος πάντων (κι εγώ το ίδιο κάνω πάντα - εκείνη την ώρα ακούγα Bathory). Ακούει ποπ μουσική, γιατί κάνει ανάλογες χορευτικές πόζες. Τον κοιτάζω και στα χείλη μου σχηματίζεται το πνιγμένο χαμόγελο που σημαίνει "θέλω να γελάσω αλλά είναι αγενές". Η κοπέλα το ίδιο. Κοιταζόμαστε.
Ξανακοιτάζω τον τύπο. Το χαμόγελο υποχωρεί, αλλά πιέζομαι να μη γελάσω.
Την τρίτη φορά γυρνάω προς την κοπέλα και οι δύο παίρνουμε την γνωστή what the fuck!!! έκφραση.
Εκείνη την ημέρα κατάλαβα πως με κοιτάνε σε λεωφορεία/τρένα/δρόμους όταν ακούω μουσική. Αν και σπάνια φτάνω σε τέτοιο ρεζιλίκι...

Όλα αυτά ακούγοντας: New model army - Green and grey

Καλή Χρονιά

Και ευτυχισμένη σε όλους όσους διαβάζετε το κείμενο αυτό. Θα ήθελα να είχα κάτι πιο βαθύ να πω, αλλά ειλικρινά αυτή τη στιγμή δεν έχω όρεξη για γράψιμο. Έχω πολλές μελλονικές καταχωρήσεις στο κεφάλι μου αλλά καμία διάθεση να στρωθώ για να τις γράψω. Αλλά έχω βέβαια ολόκληρο χρόνο μπροστά μου για να το κάνω. Τα λέμε.

Σκουριά

Η μέρα σήμερα ήταν ελαφρώς εφιαλτική, κυρίως επειδή ξύπνησα από τις 7 (έχοντας κοιμηθεί στις 4) και επειδή όλη μέρα έτρεχα με τη σχολή. Αποτέλεσμα, άλλη μια 500 στο nanowrimo και 4500 λέξεις πίσω από το πρόγραμμα. Αύριο τουλάχιστον είναι πιο χαλαρά τα πράγματα, ενώ η ιστορία έχει αρχίσει να αποκτά ρυθμό (τουλάχιστον το πρώτο κεφάλαιο που γράφω)

Τραγούδι της ημέρας: Opeth - Beneath the mire

Το παιδίον παίζει

Και άλλαξε τα χρώματα στο blog του (τίποτα πιο δραστικό δε μπόρεσα να κάνω - ακόμα). Περιμένω εντυπώσεις/προτάσεις.
Α, και επειδή δε σκοπεύω να περάσω στο παλιό template μου μπορείτε να το βάλετε πάλι άφοβα όσοι το επιθυμείτε.

Σαπίλα...

Πριν μια βδομάδα παρακαλούσα να τελειώσει η εξεταστική να βρω χρόνο να γράψω τίποτα. Ε τελείωσε και το γράψιμο ακόμα να αρχίσει. Φέτος αποφάσισα να πατάω όσο πιο συχνά μπορώ στη σχολή και χάνω πολλές ώρες σε δρόμους. Πρέπει να αρχίσω σιγά σιγά να μπαίνω σε πρόγραμμα.
Ήδη από Σάββατο ξεκινάω πάλι sessions. Επίσης ελπίζω να αξιωθώ να πάω να γραφτώ πάλι σε γυμναστήριο επειδή έχω λαπαδιάσει πάλι. Πρέπει επίσης να αδειάσω λίγο τους σκληρούς για απρόσκοπτα downloads χωρίς να γράφω/σβήνω κάθε τρεις και λίγο (120 γίγα που να μου φτάσουνε;;;) Πρέπει επίσης να τελειώσω μια ιστορία για μια "συγγραφική μονομαχία" με μια σουφουφίτισσα, να κάνω κάτι κριτικές που χρωστάω, να κάτσω να παίξω λιγάκι με Photoshop, να συνθέσω τίποτα, να να να...
Τώρα πάντως θα κάτσω να παίξω με το template του blogger.
Τα λέμε.

Το χρώμα του blog - ένα τεστ...

http://www.blogthings.com/whatcolorshouldyourblogorjournalbequiz/

Με βάση το τεστ αυτό:
Your Blog Should Be Green Your blog is smart and thoughtful - not a lot of fluff.
You enjoy a good discussion, especially if it involves picking apart ideas.
However, you tend to get easily annoyed by any thoughtless comments in your blog.

6 και σήμερα

Για να τελειώσει η εξεταστική. Μου την έχει δώσει άγρια στα νεύρα, αλλά που θα πάει, άλλο ένα έμεινε. Θα λιώσω στη java τις επόμενες μέρες αλλά θα το περάσω το γαμ...μένο.
Καλή επιτυχία και σε όσους άλλους γράφουν.
Τώρα νύχτα σε όλους σας.

Του πούστη...

Μπήκα σήμερα να δω τι γίνεται με αυτό το blog που είχα κάποτε αρχίσει, και βλέπω ότι 8 μήνες μετά το τελευταίο post κάποιος κάνει ως σχόλιο μια διαφήμηση. Ρε δε πάμε καλά...

Που συχνάζω;

Ο Τιποτένιος αποφάσισε να ξαναρχίσει το blog του και σήμερα σας προτείνει μερικούς διαδικτυακούς τόπους ανταλλαγής απόψεων.
Για αρχή www.rpg.gr Μπαίνω με το ψευδόνυμο DarkAng3l. Rpg, παρακμή και καφρίλα, όλοι είμαστε μια μεγάλη παρέα (με ότι αυτό συνεπάγεται)
www.sff.gr μου με ψευδόνυμο Nihilio. Ο τιποτένιος (εγώ δηλαδή) βγάζω εκεί μέσα τις συγγραφικέςανησυχίες
www.animexnfo.com Για τους φίλους των anime (με τα οποία έχω αναθερμάνει τις σχέσεις μου εδώ κι έναμιση χρόνο) με παρατσούκλι Void0.
Ρίχτε μια ματιά αν θέλετε παίδες. Τώρα επιστρέφω στο Τίποτα.

I'm a Deviant

Επιτέλους εγκαινίασα τη σελίδα μου στο DeviantArt με ένα πρόχειρο σκίτσο μου. Και τώρα δουλειά για να το χρωματίσω και να το βάλω και ολοκληρωμένο. http://nihilio.deviantart.com για τους περίεργους

Πιστός στο ραντεβού μου

ξαναγράφω μετά από 4 μήνες. Δε ξέρω γιατί, αλλά ποτέ δεν έχω κάτι που πραγματικά να θέλω να γράψω στο blog μου. Καμιά ιδέα κανείς;

Κούραση

Πολύ διαβασμα και έχω ξεθεωθει. Δεν έχω κάτσει να κάνω τίποτα χρήσιμο, πέρα από το να διαβάζω για τη σχολή. Στο λίγο χρόνο που μου μένει κάθομαι και διαβάζω το game of thrones του George Martin, το οποίο, αν και δε με έχει ξετρελάνει είναι πάρα πολύ καλό.
Στο μεταξύ θέλω να τελειώσω μια νουβέλα 50.000 λέξεων, είμαι στις 49.000 και δε βρίσκω το κουράγιο να γράψω τις άλλες χίλιες. Ελπίζω από Τετάρτη που τελειώνω τις εξετάσεις να τα καταφέρω.

Τελικά μετά από πολύ καιρό μετά

το πρώτο post μου, και με τον εαυτό μου να αναρρωτιέται αν χρειάζεται πραγματικά ένα blog, κάνω αυτό το post. αφορμή του: καμία. Απλά ήθελα να το κάνω και να το. Τις επόμενες μέρες λογικά θα ακολουθήσουν κι άλλα posts.

Πρόβατο γαρ ακολουθώ τη μόδα

Και δοκιμάζω τη δημιουργία ενός BLOG. Να δούμε τι θα βγει από αυτό.