Γιατί το να πας φαντάρος είναι σα να παίζεις D&D:

- ένα σωρό τύποι που ποτέ δε θα μπορούσαν ή δε θα έπρεπε να πιάσουν όπλο παίζουν τους fighters
- ξεκινάς τσουτσέκι, αλλά προς το τέλος δε σε πιάνει τίποτα
- οι γυναίκες είναι ελάχιστες αλλά καβλώνεις μαζί τους ανεξάρτητα με το αν είναι καλές ή μπάζα
- κυκλοφορείς μέσα σε ερείπια γεμάτα με κάθε λογής πανίδα και χλωρίδα
- ταξιδεύεις σε μια σειρά από εξωτικές τοποθεσίες που μόνο ακουστά τις είχες
- ένα σωρό ασχετοι τύποι (NPC/μόνιμοι) σου λένε να κάνεις ότι μαλακία τους κατέβει
- ότι βρίσκεις πεταμένο μπορείς να το λουτάρεις
- ένα σωρό παίχτες/φαντάροι τραυματίζονται/ψοφάνε με ηλίθιους τρόπους.
- την πέφτεις σε ότι σερβιτόρα βρεις όταν φτάσεις σε κάποιο inn/καφετέρια
- Κάθε βράδυ που θα φυλάτε σκοπιά θα σας την πέφτουν διάφοροι
- σπάνια διαρκεί πάνω από 9 μήνες
- θα ακούτε για προφητείες και για επιστροφή σε χαμένα μεγαλεία (και αν είστε παιδιά του 83 και πετύχετε Λιακοπουλικό ΕΠΟΠ, όπως ο υποφαινόμενος, θα μάθετε ότι είστε ο εκλεκτός)
- ο παπάς (αν τον έχετε για βύσμα) κάνει θαύματα

3 τρόποι να κάνεις το φινάλε της ταινίας σου πιο έξυπνο

1) Ο πρωταγωνιστής είναι νεκρός
2) Όλα τα έκανε το σατανικό άλτερ ίγκο του πρωταγωνιστή
3) Τίποτα από όσα είδαμε δεν έγιναν στην πραγματικότητα

Ποια να είναι άραγε η πιο έξυπνη ταινία στον κόσμο;

ΥΓ: Και μην ξεχνάς, πρέπει να παίζει κάπου το θέμα από το ρέκβιεμ για ένα όνειρο.

To φαινόμενο Γιαννάκης: Dave Mustaine

Το παρακάτω άρθρο απαιτεί γνώσεις αρπιτζι και μέταλ μουσικής για να το κατανοήσετε και εκφράζει μια πρωτοποριακή θεωρία που εξηγεί καταστάσεις της πραγματικής ζωής μέσα από τις αρπιτζάδικες εμπειρίες μας.

Τι είναι λοιπόν το φαινόμενο Γιαννάκης;
Ας υποθέσουμε ότι η σκηνή του Bay Area στις αρχές του 80 ήταν ένα P&P RPG με όνομα Metal: the Thrashing. Μια ωραία μέρα λοιπόν ένας DM μάζεψε τον Γιαννάκη και τρεις φίλους του να φτιάξουν χαρακτήρες για ένα πάρτυ (στο συγκεκριμένο παιχνίδι λέγεται συγκρότημα) και ο καθένας ανέλαβε από κάποιον ρόλο.
Ο Γιαννάκης θα ήταν ο lead κιθαρίστας. "Lead guitarist is the star," εξήγησε στους υπόλοιπους.
OK, είπε ο GM, για να δω χαρακτήρες.
Πρώτος ήρθε στο τραπέζι ο χαρακτήρας του Lars. "Είναι ντράμερ και έχει φράγκα, γιατί παίζει επαγγελματικό τέννις," είπε ο παίχτης του. "Έχει μεγάλη δισκοθήκη και ξέρει από songwriting."
"Τενίστας;" είπε ο Γιαννάκης με απέχθεια. "Αδερφή Ευρωπαίος είναι. Και δεν του έχεις βάλει και πολλούς πόντους στο drumming ρε!"
"Μια χαρά είναι," σχολίασε ο GM, μου αρέσει.
Επόμενος χαρακτήρας ήταν ο James. "Κιθαρίστας και τραγουδιστής," είπε εκείνος, "ξέρει να γράφει τραγούδια και κάνει και λίγο scateboard."
"Και κιθαρίστας και τραγουδιστής;" ρώτησε ο Γιαννάκης. "Θα είσαι άχρηστος ρε. Εγώ δεν έβαλα τραγούδι, μόνο κιθάρα. Ούτε μαλακίες songwriting, τα σόλο μου γαμάνε όμως."
Ο GM τον αγνόησε. "Επόμενος;" ρώτησε.
"Έφτιαξα τον Ron," είπε ο τρίτος, "είναι ο μπασίστας. Βασικά είναι εντάξει παιδί και... εχμ..."
"Νουμπάς," σχολίασε ο Γιαννάκης.
"Γιαννάκη," του είπε ο GM, "για να δούμε τον χαρακτήρα σου."
"Ο χαρακτήρας μου είναι ο Dave. Γαμεί στην κιθάρα και δέρνει. Και είναι και Ιρλανδός."
"Έχεις πάρει το trait ξένος;" ρώτησε ο GM.
"Δεν είμαι αδερφή Ευρωπαίος σαν τον Lars," είπε ο Γιαννάκης με στόμφο, "είμαι ένας γνήσιος Αμερικάνος Ιρλανδός."
"Αχά," είπε ο GM, "βλέπω πήρες το flaw addictions."
"Sex drugs and rock and roll," απάντησε ο Γιαννάκης.
Ο GM στραβοκατάπιε με την απάντηση. Ήξερε ότι ήταν κάτι περισσότερο, αλλά ήταν ο μόνος τρόπος για το Γιαννάκη να βγάλει το ποσοστό που είχε στην κιθάρα
"Έχω αμφιβολίες για το violent tendencies," συνέχισε ο GM.
"Μου δίνει μπόνους στο ξύλο!"
Ο GM ξεφύσηξε. Τον ήξερε τον Γιαννάκη, δε θα άλλαζε γνώμη.
"Και πώς θα πείτε την μπάντα;" ρώτησε ο GM
"Metallica," είπε ο παίχτης του Lars.

Τρία session μετά, ενώ ο Dave έχει δείρει όλο το συγκρότημα, έχει πουλήσει όργανα για ναρκωτικά και γενικά σπάει τα αρχίδια ολονών, ο παίχτης του Ron πλησιάζει τον GM και του λέει: "θέλω να αλλάξω χαρακτήρα," του είπε, "Ο Ron τους κρατάει όλους πίσω. Θα φτιάξω τον Cliff, έναν γαμάτο μπασίστα/songwriter."
"Δε σου φτάνουν οι πόντοι," είπε ο GM βλέποντας το character sheet, βάλε κανένα flaw. To Addictions θα δούλευε. Ετοίμαζε ήδη ένα subplot με την απεξάρτηση του Dave και μπορούσε να τους πετάξει και τους δύο μαζί.
Ο παίχτης του Cliff κοίταξε στραβά προς το Γιαννάκη. "Σκέφτομαι το only the good die young," του είπε.
"Είσαι σίγουρος;" τον ρώτησε ο GM. "Ο χαρακτήρας σου θα πεθάνει αργά ή γρήγορα..."
"Ναι," είπε ο 'Cliff'. Εξάλλου δε θα κρατούσε πολύ το campaign, το έβλεπε.

Ακόμα μερικά σέσσιονς και το γκρουπ έχει αρχίσει να πετάει. Με την προσθήκη του Cliff και τις επιλογές του Lars η μπάντα μόλις έκλεισε συμβόλαιο με δισκογραφική.
Και ήρθε η δύσκολη ώρα να μιλήσουν στον Γιαννάκη.
"Γιαννάκη," του είπε ο Lars, "πρέπει να αλλάξεις χαρακτήρα."
"Να πας να γαμηθείς," του είπε ο Γιαννάκης, "o Dave γαμάει. Η ευρωπαία η αδερφάρα σου δεν μπορεί να παίξει ντραμς. Να δεις εκείνον τον Ιταλό που έφτιαξε ο Τάκης στην μπάντα του Αλέκου και του Κώστα."
"Δυστυχώς αποφασίσαμε να απολύσουμε τον Dave," του είπε ο 'James', "γιατί δεν φτιάχνεις κάποιον άλλο χαρακτήρα;"
Ο Γιαννάκης, νιώθοντας προδωμένος, γύρισε και κοίταξε τον GM.
"Δυστυχώς δεν μπορώ να κάνω κάτι," του είπε εκείνος. "Αν θες να συνεχίσουμε με τον Dave solo sessions."
Το μάτι του Γιαννάκη άστραψε. "Εντάξει," του είπε, και γυρνώντας προς τους άλλους είπε: "θα σας δείξω εγώ! Η μπάντα μου θα γίνει μεγαλύτερη από την δικιά σας."

Και κάπως έτσι ξεκίνησαν οι Megadeth...


Για να ανακεφαλαιώσουμε, το φαινόμενο Γιαννάκης αφορά άτομα που είναι εξαιρετικά σε κάτι (o Mustaine είναι εξαιρετικός κιθαρίστας και οι Megadeth γκρουπάρα) αλλά εντελώς αυτιστικοί σε οτιδήποτε άλλο.
Όταν, δε, έχουμε μαζικές εκφάνσεις Γιαννάκηδων το αποτέλεσμα είναι απλά απερίγραπτο: χαρακτηριστική περίπτωση: Οι Manowar.

Mario: ένας ήρωας της εργατιάς

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς συμφωνείτε, αλλά τα βιντεοπαιχνίδια δεν τα φτιάχνουν όπως παλιά. Πλέον όλα τα παιχνίδια είναι τίγκα στο μπλα μπλα και τα κατσινς και δε συμαζεύεται, κάνοντας τα κάποτε απλοϊκά παιχνίδια των 8-bit που όμως είχαν ιμπρεσιονιστικά σενάρια και βαθύτατους συμβολισμούς βαρετές χολυγουντιανές ταινίες.

Πάρτε για παράδειγμα τον Μάριο, ένα βαθύτατα συμβολικό έργο για τους πόνους και τα βάσανα της εργατιάς. Γιατί, φίλοι μου, ο Μάριο ήταν ο Ξανθόπουλος των video games (και ο Toad ο Βασιλάκης Καΐλας)

Ο Μάριο, ξεριζωμένος βιοπαλαιστής μετανάστης ξεκίνησε την καριέρα του ως ένας φτωχός και ταπεινός ξυλουργός που προσπαθούσε να σώσει την αγαπημένη του από έναν μεγάλο μαλλιαρό γορίλα (Donkey Kong).
Γρήγορα όμως κατάλαβε ότι το επάγγελμα του ξυλουργού δεν έχει προοπτικές (σκεφτείτε, ο πιο γνωστός ξυλουργός της ιστορίας, ο Ιησούς Χρηστός πέθανε καρφωμένος πάνω σε δύο σανίδες και θα καταλάβετε) και αποφάσισε να αλλάξει το επάγγελμά του σε αυτό του υδραυλικού.

Όμως ο ταπεινός και καταφρονεμένος Μάριο δεν μπορεί να ησυχάσει: η αγαπημένη του την βλέπει πριγκιπέσσα και καταλήγει στο κάστρο ενός πλούσιου τέρατος. Ο Μάριο είναι συντετριμένος και αρχίζει να την αναζητά. Προσπαθεί να ξεπεράσει τα (κοινωνικά) χάσματα που τον χωρίζουν από αυτή, βουτάει ολόκληρος μέσα σε σωλήνες για να βγάλει αρκετά χρήματα ώστε να έχει μια ακόμα ευκαιρία (ζωή) για να την κερδίσει πίσω, αντιμετωπίζει τους μπράβους του αντιζήλου του, ενώ πέφτει και στα ναρκωτικά για να αντέξει τις κακουχίες (μανιτάρια, παπαρούνες, στο Super Mario Bros 3 μάλιστα παίρνει και φύλλα για να πετάει...). Και κάθε φορά που νομίζει ότι έφτασε κοντά στην αγαπημένη του, μαθαίνει ότι έχει πάει σε κάποιο άλλο, πιο απόρθητο κάστρο.
Κάπου ενδιάμεσα τρώει ένα κακό τριπάκι από τα ναρκωτικά και αρχίζει να βλέπει τα πατζάρια ανάποδα (Super Mario Bros 2) αλλά το ξεπερνάει και συνεχίζει σε έναν ακόμα πιο δύσκολο αγώνα και σε νέες δοκιμασίες, όπως πχ να γίνει furry (φορώντας στολή ρακούν) για να κερδίσει την καρδιά της αγαπημένης του (Super Mario Bros 3).
Λίγο αργότερα, στα 16 bit, θα γίνει μέχρι και οδηγός σε παράνομους και ριψοκίνδυνους αγώνες ταχύτητας (Super Mario Cart) ενώ η κοινωνική του άνωδος θα τον φέρει βαθιά στον κόσμο των δεινοσαύρων που χειρίζονται το καπιταλιστικό σύστημα (Super Mario World)

Ο Μάριο είναι ένας γνήσιος ήρωας της εργατικής τάξης, παιδί του λαού και αξίζει τη συμπαράσταση όλων μας. Ντροπή και όνειδος στον καπιταλιστικό κολοσσό της Νιτέντο που τον έχει προδόσει έτσι την τελευταία δεκαετία.

Kings of metal?

Οι Manowar:

• Στα μισά τραγούδια τους λένε για το πόσο γαμάτοι είναι, πόσο πηδάνε και πόσο false είναι όλα τα άλλα συγκροτήματα
• Φωτογραφίζονται με αστεία ρούχα και τόνους από αλυσίδες (αλλά πολύ πιο σπάνια από τους συναδέλφους τους με όπλα)
• Έχουν τραγούδι που οι στίχοι του είναι μόνο τίτλοι άλλων τραγουδιών τους
• Λατρεύουν μια κουλτούρα που όχι μόνο δεν είναι δικιά τους, αλλά είναι από την άλλη όχθη του Ατλαντικού
• Έχουν τραγούδι σε άθλια Ελληνικά για τον πατέρα τους

Όχι, πείτε μου, είναι ή δεν είναι Ελληνικό hip hop;

O Δράκος και η Ελληνική μουσική σκηνή

Σίγουρα κάποιοι από εσάς θα έχετε διαβάσει το ιντερνετικό ανέκδοτο με τους μεταλλάδες που πάνε να σώσουν την Πριγκίπισσα από τον Δράκο. Ο Χεβιμεταλλάς για παράδειγμα σκάει με τη Χάρλεϋ, δέρνει τον Δράκο και πηδάει την πριγκίπισσα κτλ κτλ κτλ ανάλογα με το υποείδος του μεταλ που αναφέρεται. Για να δούμε όμως, πώς θα τα κατάφερναν τα διάφορα είδη Ελληνικής μουσικής:

Ελληνικό Ροκ: Ο ήρωας σκάει με το παπάκι, ρίχνει μια γρήγορη φάπα στο δράκο, τον περνάει όσο αυτός προσπαθεί να καταλάβει τι τον χτύπησε, πετάει την πριγκίπισσα στο κρεβάτι και παθαίνει πρόωρη εκσπερμάτωση.

Ελληνικό Πανκ: Ο ήρωας σκοτώνει τον δράκο με μια μολότοφ και οργανώνει συναυλία διαμαρτυρίας για τον πόλεμο του Βιετνάμ κάτω από το παράθυρο της πριγκίπισσας.

Ελληνικό Χιπ-Χοπ: Ο ήρωας μαζί με έναν φίλο του παίρνουν τον ηλεκτρικό για να πάνε να δείρουν τον δράκο. Μέσα στο τρένο μαλώνουν για το ποιος είναι ο πιο αληθινός και, με έναν φίλο του ο καθένας φτιάχνουν από ένα συγκρότημα και βρίζονται, ενώ μαζεύουν και οπαδούς που κάνουν συγκροτήματα και στήνουν labels. Έπειτα ο φίλος του ήρωα μαλώνει μαζί του, φεύγει από το label και φτιάχνει άλλο ένα συγκρότημα που βρίζει το συγκρότημα του ήρωα, ενώ ο φίλος του αρχικού φίλου μαλώνει μαζί του και πάει στο label του ήρωα.
Και ο δράκος ακόμα περιμένει.

Έντεχνο: Η ηρωίδα κυκλοφορεί και οπλοφορεί, τραβάει σκανδάλη, τέζα ο δράκος, βάζει την πριγκίπισσα στο διθέσιό της και άντε πιάσε την.

Έντεχνο-ροκ: Ο ήρωας μαζεύει άλλους 3-4 φίλους του και οργανώνει συναυλία συμπαράστασης στον αγωνιστή δράκο για την αντιβασιλική δράση του.

Λαϊκό: Ο ήρωας βαράει ένα ζεϊμπέκικο όλο ντέρτι και λέει στο δράκο ένα δριμύ κατηγορώ γιατί είναι παιδί του λαού και όχι ιππότης, αλλά την αγαπάει την πριγκίπισσα και θα την φροντίζει, ο δράκος παθαίνει καρδιακό από τη στενοχώρια και ήρωας και πριγκίπισσα ζούνε φτωχοί αλλά ευτυχισμένοι.

Λαϊκοπόπ: Ο ήρωας σκάει με ένα κάμπριο, φορώντας παλτό με γούνα και κρατάει μπαστούνι, τραγουδάει για το ότι είναι παιδί του λαού και ότι έχει γραμμένη την πριγκίπισσα, ο δράκος πεθαίνει από τα γέλια ενώ η πριγκίπισσα φωνάζει σαν υστερική το όνομά του από το κάστρο και του πετάει γαρύφαλλα. Τελικά βέβαια δεν του κάθεται γιατί τον βρίσκει μπας-κλας, αλλά το τραγούδι γίνεται σουξέ.

Σκυλάδικο: Ο ήρωας φτάνει στο κάστρο, τραγουδάει στον δράκο τον καημό του, που τον λυπάται και τον αφήνει να περάσει, και μετά τον τραγουδάει στην πριγκίπισσα που του κάθεται για να τον παρηγορήσει.

Φοιτητικό ροκ: Ο ήρωας φτάνει με μια κιθάρα, θέτει στον δράκο το υπαρξιακό δίλημμα: “υπάρχουν χρυσόψαρα στα δοκάρια που κρέμονται από το γρασίδι της σκεπής που τραγουδάει ο μπαμπούλας;” κάνοντας τον εγκέφαλό του να ανατιναχτεί, ενώ συνεχίζουν κάνοντας καντάδα με το σουξέ τους “γιατί έπαψες μοναξιά μου μυστική να είσαι;” (το οποίο κάθε φορά έχει και διαφορετικούς στίχους, παρά το ότι η μουσική του παραμένει η ίδια). Στο τέλος πάνε μαζί στο φεστιβάλ της ΚΝΕ.

Παραδοσιακή μουσική: Ο ήρωας σκάει μαζί με κλαρίνα, σφάζει το δράκο με το μαχαίρι του στο γόνατο και στη συνέχεια παντρεύεται την πριγκίπισσα με παραδοσιακό γάμο, τριήμερο γλέντι με σουβλιστά αρνιά, χορούς και πανηγύρια.

Μαντινάδες: Ο ήρωας σκάει με τα αδέρφια του, που ρίχνουν μπαλωθιές, ο δράκος την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια, και στεφανώνεται την πριγκίπισσα με παπά και με κουμπάρο. Άντε άντε, παπά μα και κουμπάρο.

Δημοτικό: Καβάλα πάει ο ήρωας στου δράκου το λημέρι/ Σαν φτάνει εκεί το θεριό τηράει/ και δίχως λέξη να του πει, ορμάει να το φάει/ Πόλεμο άγριο κάνανε, χτυπιούντανε τρεις μέρες/ Και μόνο την ετέταρτη τον δράκο κατεβάζει/ Και σαν είδε την πριγκίπισσα, έκαν' η καρδιά του κράτει/ Ήταν έμορφη σαν την αυγή και δροσερή σαν κρήνη/ Ευθύς την επαντρεύτηκε, στο κάστρο του την πήρε/ Και έκαναν πολλά παιδιά και ζήσαν μ' ευτυχία.

Νησιώτικο: Ο ήρωας σκάει με το καΐκι του στο νησί του δράκου το βράδυ, κλέβει την πριγκίπισσα και την πάει σε ένα ερημονήσι για να ζήσουν τον έρωτά τους.

Ρεμπέτικο: Ο ήρωας σκάει στο λημέρι του δράκου, καπνίζοντας χασίς, του δίνει μια τζούρα, δίνει και άλλη μία στην πριγκίπισσα και μαστουρώνουν και οι τρεις τους, τραγουδώντας “απαγορευμένα”

Bonus: Ελληνικό Black Metal: Ο ήρωας σκάει πάνω σε ένα άρμα, προσεύχεται στον Άρη να του δώσει δύναμη, σκοτώνει τον δράκο με το δόρυ του, ωσάν το νέο Διγενή Ακρίτα, παίρνει την πριγκίπισσα και πάνε μαζί στον Όλυμπο για να παντρευτούν με δωδεκαθεϊστικό γάμο.
---------------------------------SPECIAL REQUESTS----------------------------------
Gothic: Ο σκοτεινός και καταραμένος ήρωας κάθεται στο σκοτεινό και υγρό μπουντρούμι του, πίνοντας αίμα παρθένων από ένα ασημένιο δισκοπότηρο, ενώ νοσταλγεί τα ματτωμένα φιλιά της σκοτεινής πριγγίπισσας της νύχτας που ο δράκος φυλλάει στον σκοτεινό και καταραμένο πύργο της

Emo: Ο ήρωας πίνει τον, πικρό σαν τη ζωή του, μόκα φραπουτσίνο των Scarbacks καθισμένος σε ένα πεζούλι, γράφει ένα ποιήμα για το πόσο τον κάνουν να υποφέρει οι γονείς του, το σχολείο και ο δράκος που φυλάει την πριγκίπισσα και προσπαθεί να κόψει τις φλέβες του.
Όχι πολύ βέβαια για να μην πονέσει.

Storm Elves (διότι αν δεν παινέψεις το σπίτι σου): O ήρωας σκάει υπό τη μουσική υπόκρουση μελαγχολικών μελωδιών που συνοδεύονται από αιθέρια γυναικεία φωνητικά. Ο δράκος στέκεται απέναντί του. Η μουσική αλλάζει, καθώς τώρα μπαίνει και ηλεκτρονικός θόρυβος. Ο ήρωας πέφτει σε νιρβάνα ακούγοντας τις ηχητικές υφές που χαϊδεύουν τα αφτιά του, ενώ ο δράκος κλείνει τα αφτιά του επειδή δεν αντέχει.
Η πριγκίπισσα πάλι γουστάρει και πάει μαζί με τον ήρωα στο σπίτι του, για να ακούσουν non-stop όλα τα remix του Beloved.