Δικαιολογίες για να νοιώσουμε ελεύθεροι

Γράφει ο Ηλίας Τσάκαλος

«Βλέπω γύρα. Το Ιόνιο Και η ελεύθερη γη μου !
Σικελιανός , Αλαφροΐσκιωτος , 36,37
Ολάκερη η ζωή σου φαίνεται πως είναι μια δικαιολογία για να οδεύσεις απ΄ την μήτρα ως το μνήμα αγωνιζόμενος για διάφορα όνειρα ανεκπλήρωτα που σου μάθανε να τα λες ιδανικά. Και βέβαια τα χρειάζεσαι και σε χρειάζονται για να παραδώσεις την σκυτάλη στους επόμενους, στους επόμενους, στους επόμενους απ΄την αρχή έως την συντέλεια του κόσμου....

Η σκιά του ολοκληρωτισμού πάνω από τον πλανήτη

Михалюк Сергей

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Για «αντισημιτική έκρηξη μίσους» στις διαδηλώσεις για τη Γάζα κάνει λόγο το Συμβούλιο των Εβραίων της Γερμανίας. Φαίνεται οι φίλοι μας περίμεναν «έκρηξη αγάπης» προς τους Εβραίους για τη συνεχιζόμενη σφαγή στη Γάζα, το μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης στην ιστορία.

 

Δίπλα, στη Γαλλία, από τότε που εξελέγη ο Σαρκοζί και ακόμα περισσότερο επί των αξιοθρήνητων «Σοσιαλιστών» του Ολλάντ, στην εξωτερική πολιτική και τα ΜΜΕ έχει καθοριστική....

Γιώργος Ρούσης: Περί παραγωγικής ανασυγκρότησης

Για όλους εκείνους, όπως η αφεντιά μου, που υποστηρίζουν ότι η βασική αιτία της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης είναι η πτωτική τάση του μέσου ποσοστού κέρδους, η οποία οφείλεται στην αποπομπή ζωντανής εργασίας από την παραγωγή, λόγω της ανάπτυξης των υλικών παραγωγικών δυνάμεων, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η συλλογιστική που ανέπτυξε σχετικά με αυτήν την ανάπτυξη ο Walter Benjamin....

27% παλάτια στην άμμο

Του Περικλή Κοροβέση

Στον ενθουσιασμό μας για το ιστορικό εκλογικό ποσοστό που κέρδισε ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιουνίου, μας ξέφυγε μια μικρή λεπτομέρεια. Η χώρα δεν τραβάει αριστερά, αλλά πορεύεται ολοταχώς προς τη Δεξιά, την Άκρα Δεξιά και το Νεοναζισμό.

Ας το δούμε αυτό με κάποια στοιχεία. Κατ’ αρχάς οι πολιτικές δυνάμεις που βρέθηκαν στις κυβερνήσεις των τελευταίων τριών χρόνων και είναι υπεύθυνες για τη συστηματική καταστροφή αυτής της χώρας, ξαναέγιναν κυβέρνηση.....

Προς Κορινθίους επιστολή.

 Του Γιώργου Πήττα     Άνθρωπος πνευματικός και Δήμαρχος Πνευματικός. Προφανώς, δύο έννοιες που δεν συμπίπτουν πουθενά. Χωρίς λοιπόν καμία…πνευματικότητα, ο Δήμαρχος Κορίνθου κος Πνευματικός, δήλωσε πως η πόλη του βρίσκεται σε πόλεμο με την Πολιτεία.       Ως εκ τούτου ανερυθρίαστα, και προκειμένου να αναδείξει την αντίδραση του στον εγκλεισμό κάποιων μεταναστών σε στρατόπεδο της περιοχής, αποφάσισε το εξωφρενικό: Να κόψει την παροχή νερού στο στρατόπεδο και να σταματήσει επίσης την αποκομιδή των σκουπιδιών.
Έτσι, όπως σε κάθε πόλεμο, δημιουργεί ο κος Δήμαρχος τις παράπλευρες και κατά κανόνα άσχετες απώλειες.
Στην περίπτωση αυτή, είναι περίπου 300 μη Έλληνες, άνθρωποι....

Εκλογές βίας και νοθείας

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου.

Οι εκλογές της 29ης Οκτωβρίου του 1961 έμειναν στην νεώτερη ελληνική ιστορία ως οι κατ' εξοχήν εκλογές βίας και νοθείας. Είχε προηγηθεί η κατάρρευση του Κέντρου και η εκτόξευση της ΕΔΑ στη δεύτερη θέση, στην προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση, που προκάλεσε πανικό στον αστικό πολιτικό κόσμο και στους ατλαντικούς επικυρίαρχους. Με επιτελικό κέντρο τα Ανάκτορα και εκτελεστικά όργανα το στρατό, τη χωροφυλακή και το παρακράτος, οργανώθηκε μια ανηλεής εκστρατεία τρομοκρατίας εναντίον της Αριστεράς σ' όλη την Ελλάδα, που άφησε πίσω της κάμποσους νεκρούς.....

Πότε ενηλικιωνόμαστε;

 Της Καίτης Βασιλάκου                    Με τα μέτρα της φύσης ένας δωδεκάχρονος είναι ήδη έτοιμος για την ενήλικη ζωή. Μπορεί να αναπαραχθεί, να βρει μόνος την τροφή του και να αυτοπροστατευτεί, αν χρειαστεί. Γι αυτό το λόγο  οι κοινωνίες που ζουν πολύ κοντά στη φύση, παντρεύουν τα παιδιά τους σε τέτοιες νεαρές ηλικίες, επειδή δεν έχει νόημα να καθυστερούν περισσότερο. Στα αμέσως επόμενα χρόνια τα νεαρά αυτά άτομα θα βρίσκονται στην ακμή τους, η οποία θα διατηρηθεί περίπου ως τα τριάντα τους χρόνια, οπότε θα αρχίσει σταδιακά και με αργές διαδικασίες η παρακμή του οργανισμού τους . Οι σαραντάρηδες σ’ αυτές τις κοινωνίες είναι ήδη γέροι....

Ένας νέος «Μάης του '68» είναι εφικτός.

Του Νικόλαου Μόττα              Ήταν το 1992 όταν ο διάσημος πολιτικός επιστήμονας Φράνσις Φουκουγιάμα είχε προβλέψει ότι επήλθε το τέλος της ιστορίας.  Η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και η φαινομενική επικράτηση του αμερικανικού οικονομικού φιλελευθερισμού ήταν οι λόγοι που είχαν οδηγήσει τότε τον συντηρητικό καθηγητή σε αυτήν τη διαπίστωση. «Ζούμε», έγραφε τότε ο Φουκουγιάμα, «το τέλος της ιστορίας όπως την ξέραμε: το τέλος της ιδεολογικής εξέλιξης του ανθρώπου και την παγκοσμιοποίηση της Δυτικής Φιλελεύθερης Δημοκρατίας ως τελικής μορφής της ανθρώπινης διακυβέρνησης» [1]. Είκοσι χρόνια αργότερα, η ίδια η συστημική κρίση του καπιταλιστικού οικονομικοπολιτικού οικοδομήματος έρχεται να τον διαψεύσει. Η πρακτική και ηθική χρεωκοπία του συστήματος που υμνούσε ο Φουκουγιάμα επιβεβαιώνει ρητά πως όχι μόνο δεν επήλθε το τέλος της Ιστορίας, αλλά πως η Ιστορία αναπαριστά, κατά καιρούς, όψεις του παρελθόντος της.....

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει.Ρε.

Του Γιωργου Πηττα Πληκτρολόγησα στον υπολογιστή «κύκλωμα παιδεραστίας» στην ελληνική γλώσσα και, έχασα τον λογαριασμό από τις αναφορές που ξεπετάχτηκαν.

Πληκτρολόγησα ξεχωριστά και άλλες λέξεις: Διαφθορά, διασπάθιση, εκβιαστές, τοκογλύφοι, μετανάστες –εκμετάλλευση, παιδική πορνεία, πολιτική αλητεία, κ.α.

Σε κάθε περίπτωση, η οθόνη μου κυριολεκτικά μπουμπούκιαζε με την παραγωγικότητα της νεοελληνικής κοινωνίας και των συχνά υψηλά ισταμένων εκπροσώπων της.

Πολιτευτές, στελέχη, δικαστές, παπάδες, στρατιωτικοί, γραφειοκράτες, ελεγκτές, αστυνομικοί και δίπλα σε αυτούς....

Τα καλύτερά μας χρόνια...

Όπου σταθώ κι όπου βρεθώ τελευταία, εκπλήσσομαι. Όλοι μιλούν για την Ελλάδα του χθες με αγάπη και νοσταλγία. Μιλούν για τις παλιές καλές εποχές και θρηνούν για το κατάντημά μας. Μιλούν για την Ελλάδα που μας τελείωσε και όχι για την Ελλάδα που (απο)τελειώσαμε. Κατασυγκινημένοι κάνουν μνημόσυνο, απορώντας πώς φτάσαμε ως εδώ, λες και ο ασθενής ήταν υγιέστατος και αίφνης απεβίωσε από αναπάντεχο και οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου.

Οδυνηρή και απίστευτα θλιβερή η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα μας -δε λέω - και απ’ ότι φαίνεται η πορεία προς τους Εμμαούς τέλος δεν έχει. Όμως, προς τι η έκπληξη, βρε παιδιά;

Δεν ξέρω για σας, εγώ όμως συχνά κάθομαι και αναλογίζομαι την Ελλάδα του χθες και φέρνω στο μυαλό μου εικόνες του τόπου μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Ιδού λοιπόν μερικές:...

Η Ενότητα της Αριστεράς ως ιστορική αναγκαιότητα

Του Νικόλαου Μόττα*

«Βαδίστε χωριστά, χτυπήστε μαζί! Συμφωνήστε μόνο πώς να χτυπήσετε, ποιον και πότε. Μια τέτοια συμφωνία μπορεί να γίνει ακόμα και με το διάολο...» [1]. Με αυτήν τη φράση ο Λέον Τρότσκι προέτρεπε το 1928 τους γερμανούς κομμουνιστές να συμπράξουν με τους σοσιαλδημοκράτες σε μέτωπο κατά του επερχόμενου φασισμού. Παρ' ότι ιδεολογικά αντίθετος σε οποιαδήποτε συνεργασία του τότε Κομμουνιστικού Κόμματος (KPD) με τη ρεφορμιστική σοσιαλδημοκρατία (SPD), ο ρώσος επαναστάτης διέβλεπε ότι το πρωτεύον, ζωτικής σημασίας, ζήτημα ήταν η απόκρουση της φασιστικής απειλής. Άλλωστε, είχε προϋπάρξει το παράδειγμα του 1917 στη Ρωσία. Η τότε περιοδική συνεργασία μεταξύ των ριζοσπαστών μπολσεβίκων και των ρεφορμιστών απέτρεψε το πραξικόπημα που επιχείρησε ο στρατηγός Λαβρ Κορνίλοφ.

Την υπό προϋποθέσεις, προσωρινή συμμαχία κομμουνιστών και ρεφορμιστών σοσιαλδημοκρατών δεν απέρριπτε ούτε ο Βλαντίμιρ Λένιν....

Το κούρεμα, γουλί. (Απολύστε τους!)

του Γιώργου Πίττα

Η χάρτα αυτού του κράτους κρύβει απάτη
που φτάνει στον γνωστό αγριορωμιό
στο ντάτσουν μιας φυλής που ζει φευγάτη
απ ό,τι Ελληνικό στον κόσμο αυτό.
Δεν υπάρχει ελπίς
στην Ελλάδα ζεις.
Κι ενώ εδώ θα ζούμε καταρρεύσεις
ο έξω Ελληνισμός θα προχωρεί
και φως και μουσική μιας άλλης σκέψης
στη μείζονα Ελλάδα θα εκραγεί (από τους Κωλοέλληνες)

1989. Κυκλοφορεί ένας από τους λιγότερο δημοφιλείς δίσκους του Σαββόπουλου –κατά την ταπεινή μου άποψη ένας από τους σημαντικότερους.
Σε δύο τραγούδια μέσα, με όλη την οδύνη και την τρυφερότητα που τον χαρακτηρίζει στέκει στον καθρέφτη και πυκνώνει την ιστορία των τελευταίων πέντε σχεδόν δεκαετιών και την κεντάει βιωματικά. Οι «Κωλοέλληνες»....

Ο Έλλην ασθενής και η ευθανασία

του Γιώργου Πήττα                                        Έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια από τότε που ακούγαμε τον Γεώργιο Παπαδόπουλο να μιλά «δια τον ασθενήν» που βρίσκεται δεμένος στο τραπέζι του χειρουργείου «ίνα αυτός υποβληθεί εις την κατάλληλον θεραπείαν και να αποδοθεί εκ νέου θεραπευμένος εις την ελευθέραν διαβίωσιν»Το πιο παράδοξο από όλα είναι πως οι εντεταλμένοι «γιατροί» είναι αυτοί που καλλιέργησαν συστηματικά όλες τις παθήσεις του ασθενούς και φρόντισαν να τις γιγαντώσουν ως εκεί που δεν παίρνει άλλο.   

Έπρεπε να φτάσουμε στις μέρες μας για επανέλθει η Ελλάδα ως ασθενής που χρήζει θεραπείας, μόνο που αυτή τη φορά, κατά πως φαίνεται επειδή η εποχή και η ασθένεια χαρακτηρίζονται από περιπλοκότητα όχι μόνο δεν έχει βρεθεί το φάρμακο, αλλά ο ασθενής έχει μεταβληθεί σε πειραματόζωο πάνω στο οποίο μαθητευόμενοι μάγοι δοκιμάζουν διάφορες αγωγές με κύριο συστατικό στοιχείο το γνωστό τεστ κοπώσεως ή μάλλον εξοντώσεως.

Η Ελλάδα σαν «οργανισμός» μοιάζει με έναν αχαλίνωτο μεταστατικό καρκίνο που σε όλα (κυριολεκτικά) καρκινοβατεί.....

Μαζεύοντας εικόνες στο ακρογιάλι

 Του Γκασμεντ Καπλανι    Στο Μπατσί της Άνδρου το ΚΤΕΛ έχει «ιδιαίτερες» συνήθειες. Αν και το χωριό απέχει μόλις πέντε χιλιόμετρα από το λιμάνι του Γαυρίου, κάνοντας την διαδρομή με λεωφορείο έχεις την εντύπωση ότι ταξιδεύεις προς την πόλη του Μεξικού – πρέπει να αλλάξεις λεωφορείο δυο φορές. Όταν δε από το Μπατσί προσπαθείς να πας με ΚΤΕΛ στην Χώρα της Άνδρου ή σε κάποιον άλλον προορισμό η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο κωμικοτραγική. Ένας μουτρωμένος σοφέρ με το βαν του περνάει πάντα καθυστερημένα για να παραλάβει τους επιβάτες από την στάση στο Μπατσί. Μετά από δυο χιλιόμετρα τους κατεβάζει από το βαν σε ένα ερημικό σταυροδρόμι χωρίς να τους ενημερώνει καν τι θα κάνουν. Όσοι γνωρίζουν ελληνικά, μετά πολλών βασάνων, καταφέρνουν να μάθουν ότι θα περιμένουν το μεγάλο λεωφορείο του ΚΤΕΛ για να πάνε στον προορισμό τους. Όσο για τους ξένους τουρίστες εκείνοι είναι κυριολεκτικά χαμένοι στη μετάφραση. Ο σοφέρ τους απαντά σε βλοσυρά ελληνικά ότι δεν καταλαβαίνει τα ξένα, τους αφήνει σαν σάκους από αλεύρι στο ερημικό σταυροδρόμι και φεύγει. Τότε είναι που στο σταυροδρόμι ακούγονται πολυγλωσσικά επιφωνήματα όπως «merde», «shit», «cazzo», «scheife»...

Λατέρνα, φτώχεια και δημοσιογραφικό φιλότιμο

Κώστας Βαξεβάνης                                               Τα δείγματα τις τελευταίες μέρες είναι κατά διαβολική σύμπτωση πολλά, αν και δεν είναι απαραίτητα για να καταλάβουμε πώς δεν βρέχει. Μας φτύνουν.

Η πρώτη μπόρα ξεκίνησε όταν ο υπουργός κύριος Μόσιαλος ανακοίνωσε πώς καταργούνται επιτέλους τα μυστικά κονδύλια στη Γενική Γραμματεία Τύπου. Τα κονδύλια δηλαδή που χρηματοδοτούσαν Μέσα Ενημέρωσης και δημοσιογράφους για «εθνικούς» λόγους. Ποιοί ήταν αυτοί οι «εθνικοί» λόγοι, και βέβαια ποιοί ήταν οι σύγχρονοι εθνοσωτήρες με την εγγύηση του Δημοσίου; Ουδείς απάντησε και τα συλλογικά όργανα των δημοσιογράφων δεν ρώτησαν.

Βεβαίως οι μυστικές επιδοτήσεις Εθνικής σωτηρίας (όλα τα λεφτά για όλα τα κιλά «πατριωτισμού» που θα λέγανε και οι επιδοτούμενοι αγρότες), δεν είναι ούτε το μόνο ούτε το πιο σοβαρό πρόβλημα....

Οδυνηρό το τέλος των ψευδαισθήσεων

Tου Νικου Γ. Ξυδακη

Μαζί με τις θερινές διακοπές τελειώνουν και οι ψευδαισθήσεις. Οι συνεχιζόμενες καταρρεύσεις των χρηματιστηριακών αξιών διεθνώς, εν μέσω Αυγούστου, η εκρηκτική εξέλιξη της κρίσης των εθνικών χρεών, που αγγίζει πια και τις ΗΠΑ, και οι τεκτονικές αλλαγές στην Ευρωζώνη, εξανέμισαν δυστυχώς πολύ νωρίς την, έστω, συγκρατημένη αισιοδοξία για την ευρωπαϊκή συμφωνία της 21ης Ιουλίου. Σε λιγότερο από ένα μήνα, το επιδεινούμενο χρηματοοικονομικό περιβάλλον καταδεικνύει πόσο ευάλωτη είναι η πολιτική των Ευρωπαίων ηγετών, διαρκώς καθυστερημένη, μονίμως άτολμη και, κυρίως, υποκριτική. Η ρητορική περί ενιαίας ισχυρής Ευρώπης, απογυμνωμένη ήδη από ιστορικό όραμα και πολιτικό περιεχόμενο, έχει μεταπέσει σε ρητορική εθνικισμών και σε απολογητική νεοφιλελεύθερων δοξασιών.

Τούτο το θερμό, ταραγμένο καλοκαίρι είχαμε συχνά την αίσθηση ότι έχει ξεκινήσει άτυπος, βουβός, σκοτεινός, αόρατος πόλεμος, ένας παγκόσμιος πόλεμος. Χωρίς πυρά, χωρίς κρότους, χωρίς καπνό. Αλλά με πολλά θύματα....

Πόσα φεγγάρια τον Αύγουστο;

Κάποτε, πριν από πολλά χρόνια, διδάχτηκα να κοιτάζω πιο προσεκτικά τον ουρανό του Αυγούστου. Ήταν η ταινία του Κώστα Φέρρη «Δυο φεγγάρια τον Αύγουστο» που με έκανε να δω, με άλλα μάτια τον θερινό ουρανό, μία από τις ωραιότερες ταινίες της ελληνικής κινηματογραφίας.

Εμπνευσμένη από τις Λευκές Νύχτες του Ντοστογιέφσκι και, με ίσως την αρμονικότερη ζεύξη κινηματογραφικού ρυθμού και μουσικής που έχω δει από έλληνα σκηνοθέτη ποτέ.

Η ίδια η κάμερα, ήταν ένα ακόμη μουσικό όργανο.

Από τότε μέχρι σήμερα, κύλησαν ούτε λίγο ούτε πολύ κάπου 33 καλοκαίρια και γύρω μας τίποτα δεν είναι ίδιο.

Σκεφτόμουν μία από τις πρώτες σκηνές της ταινίας......

Ησυχες μέρες του Αυγούστου

Τoυ Γκάζμεντ Καπλάνι                                       Ο Τζων Φ. εργάζεται στο Bloomberg Tower ως οικονομικής αναλυτής. Τον γνώρισα τις προάλλες σε ένα φιλικό σπίτι στην Αθήνα. Κάποια στιγμή καθίσαμε στο τραπέζι, αρχίσαμε να τσιμπάμε μια νόστιμη σαλάτα και να ακούμε τις δικές του πικρές αναλύσεις.

Ως αναλφάβητος στα οικονομικά άκουγα με την προσήλωση ενός μαθητή του δημοτικού. Του ζήτησα την άδεια να κρατήσω σημειώσεις και είπε «ΟΚ» - υπό τον όρο να μην αναφέρω το όνομά του εάν τα δημοσιεύω. Σε αυτή την περίπτωση, θα έπρεπε να έχει την άδεια των προϊσταμένων του, είπε. Δέχτηκα, αν και μου φάνηκε υπερβολικό. Αναπαράγω κάποιες από τις σημειώσεις μου - όπως κατάφερα και κατάλαβα τα λεγόμενά του. «Ο καπιταλισμός» είπε ο Τζων Φ. «αναπαράγει τον εαυτό του μέσω διαδοχικών κρίσεων». (Το είχα ακούσει πολλές φορές αυτό στο μάθημα του Μαρξισμού - Λενινισμού στην Αλβανία). Οι μεγάλες κρίσεις, συνέχισε, έχουν τις ρίζες τους σε μεγάλες αδικίες. Σε αυτή την περίπτωση κάτι πήγε πολύ στραβά με την απότομη παγκοσμιοποίηση.....

Μην γιορτάζετε ακόμα

του Οδυσσέα Ιωάννου              Φεύγω για το πλοίο. Μερικές μέρες στις Κυκλάδες, στον πιο ευλογημένο τόπο του πλανήτη για Ιούλιο μήνα. Σκέτη θάλασσα και πέτρα. Και αέρας για να πλένει στεγνά το από μέσα. Χωρίς παράπονα. Αν γκρινιάζεις για τον αέρα να μην πηγαίνεις στις Κυκλάδες, υπάρχουν κι άλλες τρύπες να σε χωρέσουν. Τέτοιες μέρες πέρυσι, έλεγα -όπως και πολλοί άλλοι- πως δεν υπάρχει οικονομικό πρόβλημα, μόνο πολιτικό. Το να κόβεις την μπουκιά στην μέση για να φάνε δύο αντί για ένας, είναι πολιτική απόφαση, δεν έχει να κάνει ούτε με επάρκειες ούτε με οικονομικούς δείκτες, αυτοί έπονται. Η Ευρώπη δίχως πολιτικούς με άντερα που θα κάνουν το restart σε μία ήπειρο που κακοφόρμισαν όλες οι φιλοσοφικές της καταβολές και οι περισσότερες ανθρωπιστικές εφεδρείες της, είναι καταδικασμένη να γίνει η γαλέρα του επόμενου αιώνα. Ορισμένοι είναι λίγοι και μοιραίοι, άλλοι πουλημένοι -πολιτικοί που παίζουν και cds- και κάποιοι ελάχιστοι, άδολα ευρωπαϊστές που θέλουν να αφήσουν πίσω τους ανθρώπους και όχι ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς πάνω σε κλάματα και απόγνωση. Για τους αριστερούς της πλήρους ανατροπής δεν μιλάω, βλέπουν το παιχνίδι από την εξέδρα.........

Δημοκρατία σε stress test

Του Γιάννη Βούλγαρη

Πόση ανοχή μπορεί να βρει η διαχεόμενη πολιτική βία στην κοινωνία;

Πριν από οτιδήποτε άλλο, οι «Αγανακτισμένοι» είναι ασφαλώς το πιο επιτυχημένο επικοινωνιακό σλόγκαν των τελευταίων ετών. Ευνόητοι οι λόγοι. Ολοι στην Ελλάδα είναι αγανακτισμένοι γι' αυτά που χάνουμε και για την προοπτική που δεν βλέπουμε. Αρχικά εξάλλου, οι «Αγανακτισμένοι» δήλωσαν ότι απορρίπτουν τις κομματικές σημαίες και τη βία, ευθυγραμμιζόμενοι έτσι με το αντικομματικό κλίμα της εποχής και την απώθηση που προκαλούν στην ευρεία κοινή γνώμη οι συνεχείς καταστροφές στο Κέντρο της Αθήνας. Υπήρχε εξάλλου και μια ευρωπαϊκή «αύρα» που περιέβαλε το κίνημα. Οι ισπανοί indignados έμοιαζαν να παίρνουν τη σκυτάλη από την Πλατεία Ταχρίρ και να θέλουν να τη μεταδώσουν στην υπόλοιπη Ευρώπη. Προμήνυμα συμβολικό: είχε προηγηθεί η αιφνίδια εκδοτική επιτυχία του γνωστού και πολυμεταφρασμένου πλέον πάμφλετ του Εσέλ «Αγανακτήστε!», φαινόμενο επίσης αξιομνημόνευτο από επικοινωνιακή άποψη. Ο υπέργηρος συγγραφέας, άγνωστος στη συντριπτική πλειονότητα των μελλοντικών αναγνωστών του, αποτελεί ασφαλώς έναν εκπρόσωπο της αντιφασιστικής, δημοκρατικής, μεταρρυθμιστικής ευρωπαϊκής κουλτούρας, αυτής της πολύτιμης παράδοσης που βαθμιαία χάνεται. Το κείμενο - ομιλία λίγο καιρό πριν θα αντιμετωπιζόταν από τους αριστερούς με συμπάθεια και θυμηδία για την καλοπροαίρετη αφέλειά του....