Πρωτοχρονιά είναι και γιορτάζεις

Mια χρονιά κλείνει.
Με μια (πικρή) γεύση αβίωτου στο στόμα

Γεμάτη σύντομες γενναιοδωρίες
μα με τα χέρια να κλείνουν τελικώς αδειανά


Μ' ένα ταξίδι που τέλειωσε στο σταθμό
τις αποσκευές ακόμα γεμάτες
τις αναμνήσεις και τα σουβενίρ ξέχειλα στο πάτωμα


Με τέσσερις εποχές αισθημάτων:
Άνοιξη αγωνίας
Καλοκαίρι αναμονής
Φθινόπωρο ματαίωσης
Χειμώνας χωριστά
(Μια πέμπτη εποχή που δεν ξεκίνησε ποτέ)


Ρήματα και ουσιαστικά:
Εδραιώνομαι, χαράσσω, ερωτεύομαι, αποχωρίζομαι
Άγχος, δουλειά, Έρωτας (ζητούμενο), ματαίωση


Με φιλίες αντοχής
αγαπημένους ανθρώπους
αφίξεις και αναχωρήσεις
σιωπές και παύσεις
τραγούδια και τέχνη
(πάντα αυτά θα 'ναι η διέξοδος)



Μ' ένα τέλος απροσδόκητο
την καρδιά στο pause
μια θλίψη βραδυφλεγή
μια επανεκκίνηση που αργεί


2009:
Μια χρονιά καθοριστική, δύσκολη, μεταβατική
Μια χρονιά- κινουμενη άμμος.

Τώρα τί κλαις και τί γκρινιάζεις
Πρωτοχρονιά είναι και γιορτάζεις


Όμως μια νέα δεκαετία ξεπροβάλλει στον ορίζοντα
ασημένια σύννεφα Ελπίδας και Προσδοκίας γεμάτη


Με τις χαρές και τις αναπόφευκτες λύπες της
τις νίκες και τις ήττες της
(την παλέτα δηλαδή της Ζωής)

Ας (προσ)ευχηθούμε να ειναι ευτυχισμένη

Χρόνια καλά!

---

Πρωτοχρονιές του ραδιοφώνου του Διονύση Σαββόπουλου. Κρυμμένο track από το άλμπουμ "Ο χρονοποιος" του 1999. Το τραγούδι καταγράφηκε επίσημα για πρώτη φορά στη δισκογραφία στο λάιβ "Σαββόραμα" του 2001. Διαβάστε σχετικά στο μπλογκ Το άρωμα του τραγουδιού.

Ομπρέλες και άνοιξη...

"Θα ξεχειμωνιάσει ή όχι" είναι το θέμα σύζητησης των ημερών, μαζί με την ποινικοποίηση της κουκούλας βεβαίως.

Η αλήθεια είναι ότι η κυκλοθυμία του καιρού μου έχει σπάσει ολίγον τα νεύρα, μια βροχή, μια ήλιος, πάλι βροχή, μετά κρύο, ξανά μανά βροχή... Δε λέω, χαίρομαι που βρέχει, αλλά δεν τις αντέχω τις ομπρέλες. Ούτε ως αισθητική (μην το σχολιάσεις) ούτε ως εργαλεία, πολύ επικίνδυνα και απρόσωπα βρε παιδί μου.

Τις βλέπω να τις κρατούν χέρια παγωμένα, κρύβοντας το κεφάλι, μόνο τα μαλλιά αφήνουν ν' ανεμίζουν και να έρχονται απειλητικά κατά πάνω μου όταν περπατάω στα στενά πεζοδρόμια της πόλης, ακέφαλα σώματα με μια ομπρέλα στη θέση του εγκεφάλου, δίχως να παραμερίζουν ή να κοντοστέκονται αλλά έτοιμες να μου βγάλουν το (τσακίρικο) μάτι και νιώθω ήρωας σε αμερικανική ταινία τρόμου (από αυτές που στο τέλος σκοτωνονται όλοι οι όμορφοι πρωταγωνιστές)...

(Σύντομο σχόλιο: Με όλες αυτές τις χαζοδικαιολογίες για να αποφύγω την ομπρέλα, γλιτώνω κι από το μπελά να προσπαθώ να θυμηθώ που την ξέχασα και να ξανακάνω προς τα πίσω όλη τη διαδρομή για να τη βρω).

Πέρα βέβαια από τις δολοφονικές ομπρέλες, το βροχερό του καιρού με τροφοδοτεί και με μια υπόγεια μελαγχολία. Πάντα τα γκρίζα σύννεφα ήταν αφορμή για περισυλλογή, είναι και οι καιροί (μου) δύσκολοι, το σταχτί χρώμα του ουρανού με προσγειώνει στην αγχωμένη πραγματικότητα, πρέπει επιτέλους να έρθει η άνοιξη και να γίνουν όλα πιο φωτεινά...

Κλείνω με την αισίοδοξη σοφία του Νιόνιου

Μα μπαίνει η άνοιξη στην πόλη,
κι απ' τ' ανοιχτό λεωφορείο μου φαίνεστε όλοι
τόσο γλυκούτσικοι κι αχνοί...

---

Νέο κύμα του Διονύση Σαββόπουλου. Τραπεζάκια Έξω (1983)

Επιστολή

Άμα σου 'γραφα ένα γράμμα
άμα σου 'γραφα ένα φως
θα είχε του μωρού το κλάμα
όπως κλαίει ένας σοφός
σαν κρεμάει τον κόσμο τάμα
στην Αγάπη που 'ναι η πιο παλιά τροφός

Αγαπητή Blackforest,

με τα σοφά λογάκια της Λίνας να παρακινούν συναισθήματα, ξεκινώ αυτή την πρώτη επιστολή στην παλιά μου φίλη.

Παρά τις παράλληλες διαδρομές μας -εσύ στο νησί κι εγώ στην μεγαλούπολη- καιρό τώρα η επιθυμία να σου γράψω επανερχόταν ιδεοληπτικά. Δεν ξέρω όμως ποια κρατήματα με σταματούσαν, ποιοι δισταγμοί με κλόνιζαν να μη σου χτυπήσω την πόρτα. Ίσως ο φόβος μη βιώσουμε -μετά από αιώνες χαμένοι στις ζωές μας- το ίδιο αίσθημα που ένιωσε ο Σαββόπουλος στη συνάντηση με την παιδική του φίλη Άννα:

Αγάλματα κομμάτια στα μάτια της τα δυο
βομβαρδισμένες πόλεις ναυάγια στο βυθό

Δεν ξέρω λαχταριστή μου Blackforest από πού να βάλω αρχή.

Πώς να σε εισάγω πάλι στη ζωή μου, να δούμε παρέα που βρίσκομαι, αν προχώρησα, αν μετεωρίζομαι στις ίδιες ιδέες και όνειρα. Πώς να χωρέσει εδώ μέσα το κλάμα του μωρού και του σοφού…

Πώς ξεκινάς να λες στον άλλον για τη ζωή σου όταν έχουν συμβεί τόσα πολλά και τόσα λίγα μαζί, μου θυμίζει reunion με τους φίλους από το σχολείο όπου θες να φανείς επιτυχημένος και ευτυχισμένος, λες και περισσότερο σε πειράζει μην καταλάβουν οι άλλοι ότι δεν κατάφερες κανένα από τα δύο παρά το αίσθημα της αποτυχίας καθεαυτό…

Και έπειτα, οι άνθρωποι αλλάζουν (εντάξει δεν το πολυπιστεύω αυτό αλλά ποτέ δεν ξέρεις) μπορούμε πάλι να επικοινωνήσουμε, να μιλήσουμε με τον ίδιο τρόπο, με τις ίδιες αναφορές ή μήπως ο κοινός μας κώδικας χάθηκε από τη σκληράδα της καθημερινότητας, την αμείλικτη τριβή της «σοβαρής» μας ζωης?

Γι’ αυτό αγαπητή μου φίλη θα επιλέξω να σου γράφω σαν να μη χωριστήκαμε ποτέ, σαν μην μπήκαν ποτέ ανάμεσα μας ολόκληρες θάλασσες και διαφορετικές πορείες και μας χώρισαν, σαν να ήμασταν πάντοτε δίπλα και ζούσαμε από κοινού τη ζωή μας και τη μοιραζόμασταν τρυφερά. Γιατί θέλω να σε ξαναβρώ, να σε ξανασυναντήσω –έστω μέσω αυτού του μπλογκ- ακόμα κι αν χρειαστεί να σε γνωρίζω πάλι από την αρχή.

Κανείς -θα πλανηθούμε μοναχοί
θάλασσες πόλεις έρημοι σταθμοί

ας μην πλανηθούμε άλλο μοναχοί, αυτή η λέξη «κανείς» είναι αδυσώπητη, όμως γιατί να μην προσπαθήσουμε να τη νικήσουμε…






Σε φιλώ…
Μάρκος

---

Επιστολή των Νίκου Αντύπα- Λίνας Νικολακοπούλου. Ερμηνεία: Άλκηστις Πρωτοψάλτη, από τις Υδρόγειες Σφαίρες (2000)

Είδα την Άννα κάποτε του Διονύση Σαββόπουλου, από το Περιβόλι του τρελού (1969)