Είχα αναφερθεί παλιότερα, με αφορμή τη «Λατινική Αυτοκρατορία»
του Αγκάμπεν, στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως μια υπό διαμόρφωση αυτοκρατορία. Όπως έδειξε ο Κοζέβ, η παρούσα φάση της παγκόσμιας ιστορίας χαρακτηρίζεται από την παρακμή του έθνους-κράτους και τη δημιουργία αυτοκρατοριών. Το εθνικό κράτος ήταν ένα φαινόμενο της νεωτερικής εποχής και χάνεται μαζί της. Προήλθε από τη διάλυση και την αποσύνθεση των μεσαιωνικών προνεωτερικών αυτοκρατοριών. Στη θέση εκείνων των μεγάλων πολυεθνικών, πολυφυλετικών, πολυθρησκευτικών κρατών αναδύθηκαν νέα κράτη, μικρά και ομογενή. Χαρακτηριστικό τους ήταν ότι αποτελούνταν από ένα έθνος. Τα έθνη, τα νέα γεωπολιτικά υποκείμενα που εμφανίστηκαν στην παγκόσμια σκηνή, επιδίωξαν την πάση θυσία χειραφέτησή τους. Η διάλυση των αυτοκρατοριών ήταν η μοιραία συνέπεια, αφού κάθε έθνος θα έπρεπε τώρα να έχει το δικό του κράτος και τα όρια του κράτους θα έπρεπε να συμπίπτουν με τα όρια του έθνους. Ιδανικό ήταν τώρα η καθαρότητα: κάθε κράτος θα έπρεπε να περικλείει εντός του ένα μόνο έθνος, έναν πολιτισμό και μία θρησκεία. Αντίθετα, οι αυτοκρατορίες που προηγήθηκαν μπορούσαν να ανεχτούν, σε κάποιο βαθμό, τη διαφορετικότητα: τα διαφορετικά έθνη, τους διαφορετικούς πολιτισμούς, τις διαφορετικές θρησκείες.
