«Στη δίκη του
Ιωσήφ Μπρόντσκι το 1964, η κύρια κατηγορία συνίστατο στο ότι, επειδή δεν είχε
μόνιμο επάγγελμα, ο Μπρόντσκι ήταν κοινωνικό παράσιτο (η επιγραφή έξω από την
αίθουσα του δικαστηρίου την ημέρα της ακροαματικής διαδικασίας έγραφε “Ακρόαση
του παράσιτου Μπρόντσκι”). Η δεύτερη κατηγορία εναντίον του συνίστατο στο ότι
είχε γράψει αντισοβιετικά ποιήματα. Στη δίκη όμως η δικαστής δεν επέτρεψε στον
συνήγορό του να εξετάσει τη δεύτερη κατηγορία παραθέτοντας τα σχετικά ποιήματα,
επιβάλλοντας έτσι σιωπή στα ενοχλητικά κείμενα ακόμη και μέσα στην αρένα της
δίωξής τους. Ούτε δέχτηκε την απάντηση του Μπρόντσκι “Γράφω ποίηση” στην
ερώτηση “Τι δουλειά κάνετε;”» (J.M. Coetzee, Περί
λογοκρισίας, μτφρ. Δέσποινα Ρισσάκη, Πατάκης, Αθήνα 2006, σελ. 307)
