Τον ... προσαρμόζουν γρήγορα

Οι «ανησυχίες» που διατύπωσε το ΔΝΤ, στην πρόσφατη έκθεση αξιολόγησης, για την άνοδο της εκλογικής επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, ήταν αναμενόμενο ότι θα χρησιμοποιηθούν απ' τον ίδιο για να τονώσει το ξεθωριασμένο «αντιμνημονιακό» του προφίλ. Η παρέμβαση αυτή, του έδωσε την ευκαιρία να πλασαριστεί σαν δήθεν φόβητρο και αντίπαλο δέος στην τρόικα και την κυβέρνηση. Εδώ ισχύει το «αλλού τα κακαρίσματα κι αλλού γεννούν οι κότες». Στην πραγματικότητα, τέτοιες παρεμβάσεις δεν παίζουν άλλο ρόλο πέραν της άσκησης πίεσης στον ΣΥΡΙΖΑ να επιταχύνει την ήδη ταχύτατη πορεία πλήρους προσαρμογής του, με δεδομένη τη στρατηγική του για διαχείριση του συστήματος, στη βάση ενός άλλου μείγματος, με μεγαλύτερες δόσεις μέτρων ενίσχυσης των καπιταλιστικών επενδύσεων.

Η μέθοδος είναι δοκιμασμένη. Οσο περισσότερο οι ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί υπενθυμίζουν - με τον τρόπο που κρίνουν πρόσφορο κάθε φορά - στον ΣΥΡΙΖΑ ότι η ανέλιξή του στο αστικό πολιτικό σκηνικό και, πολύ περισσότερο, η αναβάθμισή του σε διαχειριστή της αστικής εξουσίας περνάνε μέσα απ' την πλήρη αποσαφήνιση της πρότασής του, την αποψίλωσή της από κάθε ίχνος ρητορείας ενάντια στον πυρήνα της στρατηγικής των μονοπωλίων, έστω και για λόγους δημαγωγίας και ψηφοθηρίας, τόσο περισσότερο ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ ανταποκρίνεται και προσαρμόζεται ακόμα και σε φραστικό επίπεδο. Αυτό επιβεβαιώνουν οι συναντήσεις του ΣΥΡΙΖΑ πότε με τον Σόιμπλε και πότε με το ΔΝΤ, οι κομπασμοί ότι τον αναβάθμισαν σε συνομιλητή τους. Παρακάμπτοντας το γεγονός ότι κάτι 

 

Σύστημα σάπιο

Το σκηνικό συγκάλυψης και εκφυλισμού που προσπάθησαν να στήσουν τα κόμματα της συγκυβέρνησης στη Βουλή, με αφορμή την ψηφοφορία για τη λίστα Λαγκάρντ, είναι άλλο ένα στοιχείο που πιστοποιεί ότι το σάπιο αστικό σύστημα δεν μπορεί παρά να έχει και θεσμούς που έχουν κυριολεκτικά σαπίσει. Το Κοινοβούλιο, εξαιτίας των αρνητικών για το λαό πολιτικών συσχετισμών, είναι ούτως ή άλλως εργαλείο νομιμοποίησης της βάρβαρης πολιτικής που διευθύνει η εκάστοτε κυβέρνηση. Αν όμως ψάξει κανείς πόσες φορές, την τελευταία μόνο τριετία, το Κοινοβούλιο έχει γίνει πλυντήριο μέτρων με διαδικασίες που ξεπερνούν κάθε όριο ακόμα και αυτής της πολύφερνης δημοκρατίας, αντιλαμβάνεται ότι καμιά φιλολαϊκή εξέλιξη δεν πρόκειται να προκύψει μέσα από αυτό.

Με διαδικασίες εξπρές και για πολλοστή φορά, το Κοινοβούλιο ενέκρινε τις προάλλες Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου με μέτρα που προστίθενται στα προηγούμενα και συντρίβουν το λαό. Τα μνημόνια πέρασαν με διαδικασίες που κάνουν αστεία όποια προσπάθεια των αστών να υπερασπιστούν την κοινοβουλευτική δημοκρατία. Ολα αυτά με την κάλυψη του Συντάγματος, το οποίο επικαλούνται σαν θεματοφύλακα της δημοκρατίας, προσαρμόζοντας την ερμηνεία του στην κάθε περίσταση. Μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, τσάκισμα δικαιωμάτων, ιδιωτικοποιήσεις και μέτρα φοροαφαίμαξης του λαού περνάνε με το μανδύα του κοινοβουλευτισμού και του Συντάγματος. Κι όταν κάποιος πάει να αντιδράσει, πολύ περισσότερο όταν υιοθετεί ταξικά αιτήματα στον αγώνα του, τότε αναλαμβάνει η αστική Δικαιοσύνη να βγάλει παράνομες και καταχρηστικές εννιά στις δέκα απεργίες.

Ακόμα και στο ζήτημα της λίστας Λαγκάρντ, ο εκφυλισμός κάθε διαδικασίας στόχο έχει να μείνει ελεγχόμενη η κατάσταση για τα αστικά κόμματα, χωρίς να ακουμπήσει τα ιερά και τα όσια του 

 

Δύναμη ενσωμάτωσης του λαού

Σε συνέντευξή του στην «Αυγή», ο Αλ. Τσίπρας υπόσχεται «μια κυβέρνηση εθνικής και κοινωνικής σωτηρίας και λαϊκής χειραφέτησης που θα ξαναχτίσει την Ελλάδα (...) μια κυβέρνηση του λαού για την ακύρωση του Μνημονίου και την αναπτυξιακή και παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας». Λίγο πιο πάνω έλεγε ότι «είμαστε η μόνη δύναμη που μπορεί να αποτρέψει την κατάρρευση και την καταστροφή». Αλήθεια, ποιανού τη σωτηρία υπόσχεται ο ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα μέσα από κυβερνητική αλλαγή; Τα μέτρα, που τώρα παίρνει η κυβέρνηση, είναι για τη σωτηρία του κεφαλαίου και προϋποθέτουν την καταστροφή του λαού. Να σωθούν και οι δυο δεν γίνεται. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως μιλάει για σωτηρία της οικονομίας, η οποία είναι καπιταλιστική και ενταγμένη στην ΕΕ, την οποία επίσης θέλει να σώσει από την καταστροφή.

 

Λέει συγκεκριμένα: «Αναφέρομαι στην αναστολή κάθε παραγωγικής δραστηριότητας (...) Στο πάγωμα της οικονομίας και της αγοράς από τη διαρκή λιτότητα και τη βαθιά ύφεση. Το πρόβλημα χρηματοδότησης της πραγματικής οικονομίας έχει ήδη προκύψει και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ έχει στόχο και σχέδιο να το επιλύσει». Αρα, το «σχέδιο» που υπόσχεται είναι η αναθέρμανση της αγοράς, η ανασυγκρότηση της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας, μέσα στην ΕΕ. Πώς θα το κάνει 

 

Η κόντρα ΔΝΤ - Ευρωζώνης

Η κόντρα που μαίνεται ανάμεσα στο ΔΝΤ και την Ευρωζώνη, για τη διαχείριση της κρίσης στην Ελλάδα, με αιχμή το δημόσιο χρέος, έχει για αντικειμενική βάση τους ανταγωνισμούς ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα και στο εσωτερικό τους, για τον καταμερισμό της ζημιάς από την αναπόφευκτη καταστροφή κεφαλαίου που προκαλεί η κρίση και η οποία επιχειρείται να γίνει ελεγχόμενα. Το ΔΝΤ ζητάει από την Ευρωζώνη και ιδιαίτερα από τη Γερμανία να επωμιστεί μεγαλύτερο μέρος από αυτή τη ζημιά και ένας τρόπος είναι να αποδεχτεί κούρεμα του ελληνικού χρέους. Να διαγραφεί δηλαδή ένα μέρος των αξιώσεων που έχουν τα κράτη - μέλη για τα δάνεια που έδωσαν στην Ελλάδα στο πλαίσιο των λεγόμενων «προγραμμάτων στήριξης», ενέργεια που ισοδυναμεί με καταστροφή κεφαλαίου.

Το ΔΝΤ επικαλείται τις εκτιμήσεις ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος δε θα καταστεί «βιώσιμο» το 2020, όπως προέβλεπαν οι δανειακές συνθήκες και άρα το ίδιο - βάσει του καταστατικού του - δεν μπορεί να συνεχίσει να συμμετέχει στο πρόγραμμα δανειοδότησης της Ελλάδας, σαν μέλος της τρόικας. Η εξήγηση είναι απλή: Στο ΔΝΤ συμμετέχουν καπιταλιστικές οικονομίες ανταγωνιστικές προς την Ευρωζώνη. Αυτές, από τη μια έχουν συμφέρον να προχωρήσει ελεγχόμενα η χρεοκοπία στα κράτη - μέλη και να μην οξυνθούν επικίνδυνα οι αναταράξεις στο ευρώ, άρα και στην παγκόσμια οικονομία. Από την άλλη, όμως, δεν είναι διατεθειμένες να στερούν κεφάλαια από τα δικά τους μονοπώλια, για

Συκοφάντες του σοσιαλισμού

Στην «Καθημερινή» πανηγυρίζουν για κατορθώματα στις χώρες της πρώην σοσιαλιστικής κοινότητας, οι οποίες, υποτίθεται, «κατάφεραν μέσα σε είκοσι χρόνια κάτι εντυπωσιακό και ίσως πρωτοφανές στη σύγχρονη Ιστορία: τη διπλή μετάβαση, δηλαδή, την οικοδόμηση μιας οικονομίας της αγοράς, πλαισιωμένης ταυτόχρονα από δημοκρατικούς πολιτικούς θεσμούς». Με τέτοια παραληρήματα, για την πορεία των πρώην σοσιαλιστικών χωρών, από τις ανατροπές μέχρι σήμερα, το μόνο που μπορείς να νιώσεις είναι ανατριχίλα. Βέβαια, για αρθρογράφους τύπου Μαρατζίδη, το μόνο που ενδιαφέρει είναι πώς θα συντριβούν οι δυνάμεις του λαού, ώστε να μην αμφισβητηθεί η κυριαρχία του κεφαλαίου, να διαιωνίζεται η εκμετάλλευση, να μπορούν να κερδίζουν οι κεφαλαιοκράτες, να ακυρωθούν λαϊκές κατακτήσεις. Τέτοιες, που πολλές φορές ήταν ...κολλητικές και για τις χώρες του καπιταλισμού.

Με το θράσος της αυθαιρεσίας του ...νικητή, περιγράφει την ιστορία των πρώην σοσιαλιστικών χωρών όπως γουστάρει στα αφεντικά του. Παραγράφοντας ότι μιλάμε για τις κοινωνίες που είχαν επιλύσει ακρογωνιαία ζητήματα επιβίωσης: Εξασφαλισμένη εργασίας για όλους. Προσφορά στέγης σε όλους. Πραγματικά πλήρης και ολότελα δωρεάν κάλυψη των αναγκών όλου του λαού σε όλες τις 

Η σαπίλα του αθλητισμού τους..

Η απαράδεκτη αναφορά της Βούλας Παπαχρήστου («Με τόσους Αφρικανούς στην Ελλάδα... Τουλάχιστον τα κουνούπια του δυτικού Νείλου θα τρώνε σπιτικό φαγητό») προκάλεσε τον αποκλεισμό της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου. Δεν είναι το μοναδικό κρούσμα που εμφανίζεται στο χώρο του εμπορευματοποιημένου αθλητισμού και κυρίως στους κόλπους των εθνικών ομάδων. Εχουμε ακούσει στο παρελθόν εθνικιστικά παραληρήματα και επιδείξεις εθνικής υπεροψίας, για τα ...DNA των Ελλήνων που είναι τα κορυφαία, για το πως «προσκυνούν όλοι μπροστά στην ελληνική ψυχή», το πως «περνάνε αυτοί που σας χρωστάνε» και άλλα τέτοια... Και όχι μόνο από τους αθλητές, αλλά και από τα αστικά Μέσα Ενημέρωσης, αλλά και από πολιτικούς ή αθλητικούς παράγοντες.

Τα παραπάνω είναι ένα το κρατούμενο. Και δείχνουν τη λογική που διέπει τη διεξαγωγή των αθλητικών διοργανώσεων όπου κυριαρχεί το πνεύμα της εμπορευματοποίησης, του άκρατου ανταγωνισμού, της ντόπας, των πολυεθνικών χορηγών. Μέσα σε όλη αυτή τη σαπίλα η επίδειξη της δήθεν ανωτερότητας των εθνών μέσω των διακρίσεων έναντι των άλλων, με δημόσιες αναφορές και τοποθετήσεις όπως αυτή της αθλήτριας, μοιάζει σαν φυσικό επακόλουθο. Διότι οι αξίες και τα ιδανικά που καλλιεργούνται μέσα από τον εμπορευματοποιημένο αθλητισμό - κορυφαία έκφρασή του είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες 

Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ιδιωτικοποιήσεις

«

Εμείς αντιπροτείνουμε αναπτυξιακές κοινοπραξίες είτε με διακρατικές συμφωνίες, είτε με τη σύμπραξη επιχειρήσεων είτε του δημόσιου, είτε του ιδιωτικού τομέα, όπου εσύ βάζεις την περιουσία, ο άλλος χρήματα για την αξιοποίησή του και έχετε κάνει μια συμφωνία ότι μακροχρονίως έχετε κέρδη από την αξιοποίησή της. Αυτή τη διαδικασία τη θεωρούμε επωφελή και κερδοφόρα, ενώ τη λογική των ιδιωτικοποιήσεων όπως-όπως τη θεωρούμε επικίνδυνη και επιζήμια». Αυτά έλεγε τις προάλλες ο Παπαδημούλης, σε συνέντευξή του, επιβεβαιώνοντας ότι κυβέρνηση και ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να ταυτίζονται απόλυτα στο θέμα των ιδιωτικοποιήσεων, συναντιούνται στο κύριο: Οτι το κεφάλαιο πρέπει να βάλει βαθύτερα το χέρι στη δημόσια περιουσία, προκειμένου να υπάρξουν επενδύσεις, με μοχλό φυσικά τους ιδιώτες.

Σ' αυτό το πνεύμα, ο ΣΥΡΙΖΑ συστείνει στην κυβέρνηση να μην πουλήσει, τώρα που οι τιμές είναι χαμηλές (!), αλλά να νοικιάσει. Να κάνει δηλαδή συμπράξεις με ιδιώτες σε έργα και δραστηριότητες που το κράτος θα βάζει τις υποδομές και το κεφάλαιο τα χρήματα. Εύλογα όμως αναρωτιέται κανείς: Ο ιδιώτης που θα επενδύσει σε μια τέτοια σύμπραξη, θα το κάνει για την ψυχή της μάνας του; 

 

Η επόμενη μέρα

Η δήθεν επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου που υποτίθεται θα λυτρώσει τους εργαζόμενους άρχισε να γίνεται τροποποίηση του μνημονίου, έτσι το προβάλλουν κάποιες πολιτικές δυνάμεις και μαζί τους ο ΣΥΡΙΖΑ, προσπαθώντας να προσαρμόσουν την προπαγάνδα τους σε επίπεδα που να φαντάζουν πιο... ρεαλιστικά. Σε αυτά τα πλαίσια προτείνουν στους εργαζόμενους σημείο συμφωνίας το... «δεν θα παρθούν πρόσθετα μέτρα». Για να αντιμετωπίσουν, δηλαδή, το γκρέμισμα του μύθου της δήθεν επαναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου, σερβίρουν, τη μη λήψη πρόσθετων μέτρων. Και πρόκειται για έωλη υπόσχεση, αφού...

Πρώτον: Είναι λάθος σκοπιμότητας και προσπάθεια αποπροσανατολισμού να ταυτίζει κάποιος τα 

 

Ο γέγονε, γέγονε;-Γιώργος ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ

Το καινούριο φρούτο που εμφανίζεται τις τελευταίες μέρες είναι διάφοροι ...πελάτες τηλεοπτικών πάνελ, που διακινούν την ιδέα της ...λήθης. Καθηγητάδες ορκισμένοι να υπηρετούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου και επώνυμοι με μόνιμο στασίδι την αφ' υψηλού αντιμετώπιση του λαού υποστηρίζουν ότι διέξοδος από την οξύτατη οικονομική κρίση, που έχει τσακίσει τα πάντα, είναι να ξεχάσουμε ό,τι έγινε και να συμβάλουμε όλοι μαζί στην ανάπτυξη της χώρας. Το λένε, μάλιστα, με μια προκλητική νηφαλιότητα, που είτε δείχνει ότι είναι κυνικοί υπέρ του κεφαλαίου στηρίζοντας όλα όσα έχουν συμβεί τα δύο τελευταία χρόνια, είτε αποδεικνύει την περιφρόνηση που στην πραγματικότητα έχουν όλα αυτά τα παράσιτα για τον απλό εργάτη, τον αυτοαπασχολούμενο βιοπαλαιστή, τους νέους που πασχίζουν να βρουν μεροκάματο και γυρίζουν άπραγοι στο σπίτι.

Εχουν σκεφτεί, οι άθλιοι, έστω και μια στιγμή, τι ζητούν από τους εργαζόμενους; Αντιλαμβάνονται τι είναι αυτό που απαιτούν από όλους μας, την ώρα που εκείνοι συνεχίζουν τον ευδαιμονικό τους χορό γύρω από τα πτώματα που προκαλεί η φιλομονοπωλιακή πολιτική; Γνωρίζουν τα πάντα και μάλιστα

 

Χρέος στα ... 400 δισ.!

Το παιχνίδι το 'χαν στημένο από αρχή. Φοβερό κόλπο το «κούρεμα», με ανυπολόγιστες συνέπειες για εκατομμύρια εργαζόμενους. Επικαλέστηκαν το υπέρογκο κρατικό χρέος, τα δανεικά, δηλαδή, που πήραν οι κυβερνήσεις για να «μπουκώσουν» τους διάφορους μεγαλοεπιχειρηματίες και εξαπέλυσαν έναν άνευ προηγουμένου πόλεμο ενάντια στο λαό. Το πρόβλημα, βέβαια, δεν ήταν οι ανοδικές τάσεις του χρέους, αλλά η οικονομική κρίση που ξέσπασε, όταν τα υπερσυσσωρευμένα κεφάλαιά τους δεν τους έδιναν τα αναμενόμενα κέρδη. Η αντιμετώπιση της κρίσης προς όφελος της πλουτοκρατίας και ο στόχος εξασφάλισης υψηλής ανταγωνιστικότητας για το μεγάλο κεφάλαιο καθόρισαν και το εύρος των μέτρων που υιοθέτησε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αρχικά και η κυβέρνηση συνεργασίας ΠΑΣΟΚ - ΝΔ στη συνέχεια. Ο στόχος τους ένας και μοναδικός, Να ρίξουν την τιμή της εργατικής δύναμης σε τέτοια επίπεδα που να εξασφαλίζουν υψηλή κερδοφορία. Τα άλλα, περί αντιμετώπισης του κρατικού χρέους, ήταν το πρόσχημα και το άλλοθι της επίθεσης.

Οταν, το 2009, υποτίθεται ότι εντοπίστηκε το πρόβλημα χρέους, το ύψος του ήταν 298 δισ. ευρώ. Από τότε, στο όνομα της αντιμετώπισης του χρέους πάρθηκαν αλλεπάλληλα μέτρα σε βάρος των εργαζομένων σε όλους τους τομείς της οικονομικής και κοινωνικής τους ζωής, με συνεχή χτυπήματα σε μισθούς και συντάξεις, στο σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης, στις εργασιακές σχέσεις, στην 

 

Η διακίνηση της πατάτας

Ο λαός δε χρειάζεται ούτε μεσάζοντες, ούτε τους καπιταλιστές συνολικότερα. Τις τελευταίες μέρες ξεκίνησαν πρωτοβουλίες από διάφορες εθελοντικές οργανώσεις, αλλά και από φορείς, που αγόρασαν απευθείας πατάτες από παραγωγούς και τις διέθεσαν στους καταναλωτές με την τιμή παραγωγού, σε πόλεις όπως η Κατερίνη, ο Βόλος, η Παλλήνη και η Θεσσαλονίκη. Η κίνηση αυτή, πάντως, δείχνει ότι κάτω από άλλες προϋποθέσεις και οι αγρότες μπορούν να εξασφαλίσουν κάποια τιμή που θεωρούν ικανοποιητική για την παραγωγή τους και τα αγροτικά προϊόντα να φτάσουν φτηνά και στους καταναλωτές - εργαζόμενους. Ομως, οι συγκεκριμένες ενέργειες δεν μπορούν να λύσουν το συνολικό πρόβλημα.

Πρακτικά είναι πάρα πολύ δύσκολο, είναι αδύνατον να οργανωθεί συνολικά η διανομή όλων των απαραίτητων αγροτικών προϊόντων για τη διατροφή του λαού σε όλη τη χώρα με εθελοντικές οργανώσεις με τιμές παραγωγού. Τέτοιες πρωτοβουλίες δεν πρόκειται να αντιμετωπίσουν τα δεδομένα που δημιουργούν οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και τους κανόνες της ... «ελεύθερης αγοράς» και του κέρδους που είναι και η ρίζα του κακού. Γιατί αύριο μπορεί να πάει κάποιος μεγαλέμπορος να δώσει ένα λεπτό παραπάνω στην τιμή και να πάρει από τον παραγωγό όλη του τη σοδειά.

Οι καταναλωτές μπορούν, πράγματι, να αγοράσουν φτηνά και υγιεινά τρόφιμα, αλλά σε μια οργάνωση κοινωνίας που δεν θα έχει ως στόχο το κέρδος και την εκμετάλλευση. Το αντίδοτο στην αισχροκέρδεια δεν είναι το «λελογισμένο κέρδος» που κάποια στιγμή θα διεκδικήσει ο όποιος 

Παραλήρημα με συγκεκριμένο στόχο

Με ένα αντιΚΚΕ παραλήρημα, από αυτά που πυκνώνουν το τελευταίο διάστημα από τους εκπροσώπους όλων των αστικών κομμάτων, ο πρόεδρος της ΝΔ προσπάθησε προχτές στη Βουλή να ενοχοποιήσει το ΚΚΕ για την κρίση και τη σημερινή βαρβαρότητα που βιώνει ο λαός. Επί της ουσίας, έστρεψε την «κάννη» της προπαγάνδας του στο εργατικό λαϊκό κίνημα και τις κατακτήσεις που απέσπασε τις προηγούμενες δεκαετίες με σκληρούς ταξικούς αγώνες. Αυτό είναι στην πραγματικότητα που ενοχλεί τη ΝΔ και τις άλλες αστικές δυνάμεις, που, για λογαριασμό του κεφαλαίου, θέλουν να ξεμπερδεύουν μια και καλή με κάθε εργατικό λαϊκό δικαίωμα. Γι' αυτό λένε ψέματα για το ΚΚΕ, που πρωτοστατεί στο αντιπάλεμα της πολιτικής τους. Προσπαθούν με συκοφαντίες να παρουσιάσουν τη στρατηγική του σαν μέρος του προβλήματος και όχι σαν πραγματική διέξοδο για το λαό.

Ο Σαμαράς, συνεπικουρούμενος από τον Βενιζέλο και τον Καρατζαφέρη, είπε ότι το ΚΚΕ «στήριξε προνόμια και αγκυλώσεις της δημόσιας διοίκησης, που δημιούργησαν ακυβερνησία και όργιο σπατάλης».