πυρετός

το λουλούδι του ξένου ο λωτός
το φεγγάρι του πόνου ο λυτός
αξεδιάλυτος γρίφος ο χρόνος
τα πέταλα πέπλα το φως


πυρετός

Πέννυ Μηλιά

 

οι νύχτες που καίγονται τ'αγάλματα

Θα μπορούσα κάλλιστα
Ν' απογοητεύσω οικτρά
Όλα τα δειλινά που ανυπομονούν να με κατασπαράξουν
Όλους τους δρόμους που πληρώνουν για τον έρωτά μου
Κι όλες τις θάλασσες που περιμένουν υπομονετικά την απελπισία μου


Αλλά δεν μου πάει η καρδιά να προδώσω
Αυτά τα μικρά λουλουδάκια που επιζούν απ' τη μέγγενη της ασφάλτου
Και τις φωνές των οργισμένων παιδιών της πολιτείας
Τις νύχτες που καίνε τα αγάλματα

Πέννυ Μηλιά

Κρίσιμη Μάζα

Ίδιος παντού ο πόλεμος
Ίδιο πάντα το θύμα
Ο αδύναμος


Μα, χαίρομαι, ίδια πάντα κι εγώ.


Θα'μαι πάντα το χέρι
Που απλώνεται να κρατηθεί
Το πληγωμένο κλήμα


Όσο δεν είμαι θύμα
Θα'μαι γι' αυτούς θεός


Κι άλλοι με την σειρά τους
Θ’ απλώσουν τα φτερά τους,
ξέρω, για να πιαστώ,
όταν ζητώ βοήθεια,
ελπίδα και πυξίδα
εκείνοι θα'ναι αυτό
που εγώ θα θεωρήσω
απάντηση και λύση
λίγο πριν τον γκρεμό

κι αυτούς καλώ θεό
όταν αυτό ζητώ




Πέννυ Μηλιά

το δέντρο του Ισκαριώτη

Ουαί κι αλίμονο, είπε ο άγγελος,

το όμορφο δέντρο να ξεπληρώνει τα κρίματά σου

Ουαί κι αλίμονο, είπε ο Ισκαριώτης,

ο άμοιρος άνθρωπος να εκπληρώνει τα σχέδιά σου

***

Η ομορφιά τραβάει σκυλιά

Κι ο πόνος, άλλο πόνο

Θέλει η αγάπη μου σκιά

Κι εσύ μ αφήνεις μόνο

***

Χίλιες γαμημένες φορές

ανοίγεις το ψυγείο

Κοιτάς την ημερομηνία λήξης

Κι αναρωτιέσαι

Πόσο παράξενο είναι που αυτό

Θα είναι ακόμα εδώ

Ενώ Αυτός θα έχει φύγει

Και πάνω στα τείχη:

Οι άνθρωποι φεύγουν

Μένουν οι πέτρες να θυμίζουν το φόβο,

τον εχθρό τους.

Μην φοβάσαι για το σώμα σου

Προφητικά

Κατοικεί την ερημιά

Φωνή που σαρώνει άδειες σπηλιές

«Πέεεεραασεεεεε, ήηηητααααν εεεδώωωωωω»

να διαλύει αμφιβολίες,

να διαλαλεί φυσώντας,

γουέστερν στο διηνεκές.
***

Πρέπει να βιαστώ

Σιγά σιγά όλα τα βιβλία

που θέλω να γράψω

Θα γράφονται από άλλους

Αφήνοντάς με γεμάτη

Κι αδειασμένη

από τα παράωρα λόγια μου

Πέννυ Μηλιά
[ανθολόγηση]

γυναίκα

Ρούχα από χώμα και νερό προτού φορέσεις

ήμουν μαζί σου σ' έναν άλλο ουρανό

κι αν ξέχασες τον δρόμο είμαι εδώ

να σου θυμίσω τα παλιά να μην πονέσεις

Γυναίκα είσαι ζωή

απ' τη φωτιά των άστρων

απ' του Ήλιου το φιλί

πνοή του ανέμου, ανάσα μου

τραγούδι σε γιορτή

Κατέβηκα μαζί σου μέχρι εδώ

όνειρο φαίνεται παλιό και ξεχασμένο

έκρυψες φως μέσα σε σώμα μυστικό

κράτησα μνήμες που με φέρανε κοντά σου 

αϋπνία

Ο φύλακας της αϋπνίας μου είναι η επιθυμία
Συχνά δικαιώνονται εσωτερικοί ερεθισμοί
Η αρχαιότερη θεωρία αποδίδει κάποια ενύπνια
Στην υπερένταση από σφοδρό έρωτα
Ή στην επέμβαση της θεότητας
Θυμάσαι?
Τα όνειρα στην Αινειάδα βγαίνουν από
Μια πύλη από ελεφαντόδοντο
Τα αληθινά από μια κεράτινη πύλη

κάτω στο μεγάλο Ύπνο Μυστικό σου ανάβω Δείπνο

"Ο νεκρός θέλει αγάπη",μου είχε πει κάποτε ο γαλανομάτης νεκροθάφτης της Κομοτηνής,όταν του ζητούσα να μου κουτσομπολέψει τα ασπρόμαυρα φαγιούμ που φωτογράφιζα.
"Θέλω να είμαι όμορφη μόνο για σένα",είχε γράψει με το κραγιόν της χαμηλά στην κοιλιά μου ένα κορίτσι που δεν μπορούσα ν'αγαπήσω(μετενσάρκωση της Μπετίνας?)τη νύχτα που άνοιξε την αγκαλιά της για να κλείσει μέσα το κενό του χωρισμού.
Λογαριάζω,όπως προαισθανθήκατε ίσως,να σας απευθυνθώ με τον τρόπο της αφοσίωσης(και της κουρασμένης αφοσίωσης,δηλαδή της προδοσίας)πάνω και κάτω από τη γη.
Όχι,μην πανικοβάλλεστε.Δεν θα χρειαστεί να πλύνω τα οστά σας με κρασί,ούτε να καταπιώ με τις χούφτες τα ηρεμιστικά για να βρεθώ στο πλάι σας.
Απλώς θ'ακουμπήσω τα δάχτυλά μου μαλακά στο πληκτρολόγιο και θα γράψω σε μια γλώσσα που δεν γνωρίζω .Τα βλέφαρά μου θα πέσουν βαριά.Πρόκειται για μια γλώσσα που προσδοκά το αδύνατο.Για μια γλώσσα που δεν μιλιέται πουθενά.Για μια γλώσσα καταχωρισμένη στο Λεξικό του Κανένα.Για μια γλώσσα που υπεραμύνεται μια αδιανόητη συναναστροφή:ανάμεσα σ'αυτούς που δεν μπορούν να μεταδώσουν την εμπειρία τους(ή τη μη εμπειρία τους) και σε εκείνους που όλο και πιο αποφασιστικά,όλο και πιο εξαντλητικά,κατανοούν ότι εμπειρία είναι αυτό που δεν μεταδίδεται στον άλλο.
Αυτή τη μέρα λοιπόν,αυτή την ξεχωριστή μέρα,που βέβαια θα'ναι μια μέρα σαν όλες τις άλλες,θα σας γράψω.Θα ταχυδρομήσω ατέλειωτην επιστολή στο ιδιωτικό σας κοιμητήρι.

Μισέλ Φαϊς

Ελληνική Αϋπνία

Πατάκης 2004

τα σπίτια που με φύλαξαν

στα σπίτια που με φύλαξαν
κανένας πια δε μένει
ξενοίκιαστα ρημάζουνε
κι από το δρόμο μοιάζουνε
κήποι παρατημένοι

σπίτια γεμάτα αγκαλιές
φιλιά αγάπες κι έρωτες
πόρτες μέσα στην άβυσσο
δρόμοι για τον παράδεισο

όλα τα σπίτια που άλλαξα
δεν τα'βαψα ποτέ μου
κι όσα καρφιά τους κάρφωσα
όλα στον τοίχο τ'άφησα
σαν λάφυρα πολέμου

σπίτια γεμάτα αγκαλιές
φιλιά αγάπες κι έρωτες
πόρτες μέσα στην άβυσσο
δρόμοι για τον παράδεισο




λόγια:Οδυσσέας Ιωάννου
μουσική:Σωκράτης Μάλαμας

αφιερώνεται στα σπίτια που με φύλαξαν:

Δία

Jimmy

Bασίλη

Λουκία της Δίκοπης Ζωής

Sταυρούλα Κουγιουμτσιάδη

Ευαγγελία Πατεράκη

filo twn Maasai

ktkouk

solomantzaro

nyxterino

αλαφροϊσκιωτο

speira

Major Tom

Τονίκ

π.Π.Κ.

kostasst

fragolino

ευχαριστώ

της Άρτας το Γεφύρι

Kάθε νύχτα σε γυρεύω

την αγάπη μου παιδεύω

στης ζωής το πανηγύρι

σαν της Άρτας το γεφύρι

Ένα σου βλέμμα, για δες

όλα γίναν όπως χθές

αν τα γκρεμίσεις ξανά

θα πνιγούμε στη στεριά

Για δες πώς φεύγει ο καιρός

κι έχω γίνει σαν τρελλός

άνοιξη μπαίνει ξανά

άνοιξέ μου μια αγκαλιά

Mοιάζεις σύννεφο και μπόρα

στης ζωής την ανηφόρα

σαν το χώμα διψασμένος

σε ζητάω σα μεθυσμένος

το τραγούδι αφιερώνεται στη Δία

για τα γενέθλιά της

***photo by Φαίδρα Φις

στο δρόμο από Καλλιρρόη Ασπροποτάμου

προς το Μέτσοβο

Άνοιξη του 2008

αφιερωμένη κι αυτή στη Δία

το τραγούδι του μεθυσμένου

Στήσαν χορό μες στη βροχή,
διαμάντια οι στάλες στη σκεπή
κι ένας ξημέρωμα περνάει,
παραμιλάει, παραπατάει.

Σαν όνειρο μου φαίνεται
και δεν μου κακοφαίνεται
ο κόσμος πάει κι έρχεται
μα πουθενά δεν φτάνει.

Μούσκεμα τα τσιγάρα μου,
τα σπίρτα κι η κιθάρα μου
μα δεν με νοιάζει μη χαθώ,
τά 'χω χαμένα από καιρό.

Κι όπως σας βλέπω βιαστικά,
τα μάτια σας ορθάνοιχτα
ξέρω της νύχτας το σκοπό
κι αν ξεμεθύσω θα σας πω.

Την αφεντιά σου προσκυνώ
κι ότι σ' αρέσει τραγουδώ
δεν έχουν λόγια οι στιγμές,
περνάν και φεύγουν θες δεν θες.

Πάω λοιπόν να κοιμηθώ,
μήπως συμβεί κι ονειρευτώ
ίσως μ' αφήσει το κρασί
να δω του κόσμου την αυλή.

νυχτολούλουδο

το γράμμα

το τραγούδι αυτό το επέλεξα,γιατί από την πρώτη στιγμή που το άκουσα μου έκανε εντύπωση η εισαγωγή του,κατόπιν έμαθα γι'αυτό,ότι ο Σωκράτης,καθόταν κάποια νύχτα στο μπαλκόνι του,καπνίζοντας ,την ίδια ώρα,κάτω στο δρόμο πέρναγε ένα ασθενοφόρο,
ακούγοντας τον ήχο της "σειρήνας" του, εμπνεύστηκε τη μουσική του τραγουδιού...
(Σωκράτη, αν σφάλλω ή αποτελεί ανακρίβεια αυτό που γράφω,διόρθωσέ με,
ευχαριστώ)