Τόν Σταυρό τῆς Μεγάλης Πέμπτης, τόν ἀντιμετωπίσαμε σάν μιά εὐκαιριακή συγκίνηση, τήν Ἀνάσταση, σάν ἀφορμή γιά γλέντι κοσμικό!
Τό Πάσχα (πέρασμα) δέν τό καταλάβαμε δέν διαβήκαμε! Μείναμε στήν ἀπό ἐδῶ ὄχθη! Καί τώρα ζοῦμε μιά διαρκή Σταύρωση χωρίς προοπτική. Ἡ δική Του θυσία μαρτυροῦσε γιά τή δική μας ἀξία. Περιφρονήσαμε τή θυσία Του καί ψάχνουμε στούς σκουπιδοτενεκέδες τό χαμένο μας πρόσωπο! Ζητήσαμε τή χαρά μακρυά ἀπό τό σπίτι τοῦ Πατέρα, τήν Ἐκκλησία Του, τώρα τρῶμε τά ξυλοκέρατα, κι αὐτά δέν μᾶς τά δίνουν.
Τό Πάσχα (πέρασμα) δέν τό καταλάβαμε δέν διαβήκαμε! Μείναμε στήν ἀπό ἐδῶ ὄχθη! Καί τώρα ζοῦμε μιά διαρκή Σταύρωση χωρίς προοπτική. Ἡ δική Του θυσία μαρτυροῦσε γιά τή δική μας ἀξία. Περιφρονήσαμε τή θυσία Του καί ψάχνουμε στούς σκουπιδοτενεκέδες τό χαμένο μας πρόσωπο! Ζητήσαμε τή χαρά μακρυά ἀπό τό σπίτι τοῦ Πατέρα, τήν Ἐκκλησία Του, τώρα τρῶμε τά ξυλοκέρατα, κι αὐτά δέν μᾶς τά δίνουν.










