Οκτώβρης 1917: «Η κρίση ωρίμασε»

Βρισκόμαστε στις 29 Σεπτέμβρη 1917, όταν ο Λένιν γράφει το κείμενο «η κρίση ωρίμασε». Το κείμενο αναφέρεται στο τέλος του Σεπτέμβρη ως μια τομή τόσο για ρωσική όσο και για τη «παγκόσμια επανάσταση». Η αρχικά μειοψηφική εναντίωση στην επίσημη γραμμή της πλειοψηφίας των κομμάτων της Β΄ Διεθνούς, συμμετοχή στον Α παγκόσμιο πόλεμο και στήριξη των εθνικών κυβερνήσεων, είχε μετατραπεί σταδιακά σε γενικευμένες αντιδράσεις από τη μεριά των μαζών, όπως π.χ. συνέβη στο εσωτερικό του Γερμανικού στρατεύματος:     

«Δεν μπορεί να υπάρχει αμφιβολία. Βρισκόμαστε στα πρόθυρα της παγκόσμιας προλεταριακής επανάστασης. Και μια που εμείς, οι ρώσοι μπολσεβίκοι, είμαστε οι μόνοι απ’ όλους τους προλετάριους διεθνιστές όλων των χωρών που απολαμβάνουμε μια συγκριτικά τεράστια ελευθερία, που έχουμε νόμιμο Κόμμα και καμιά εικοσαριά εφημερίδες, που έχουμε με το μέρος μας τα σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών στις δύο πρωτεύουσες, που έχουμε με το μέρος μας την πλειοψηφία των λαϊκών μαζών στην επαναστατική αυτή περίοδο, σε μας μπορούν στα αλήθεια και πρέπει να εφαρμοστούν τα λόγια: σε όποιον έχουν δοθεί πολλά, απ’ αυτόν και ζητούνται πολλά.»^[1]

Η δημιουργία μηχανισμών πρόνοιας ως βάση για την ανάπτυξη της εαμικήςαντιστασιακής δράσης στην Αθήνα

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου σε όλες τις κατεχόμενες από τις δυνάμεις του Άξονα ευρωπαϊκές χώρες, η τρομοκρατία, οι καταναγκασμοί και οι περιορισμοί της στρατιωτικής κατοχής έθεσαν σε δοκιμασία τις κοινωνίες. Τα αντιστασιακά κινήματα που εμφανίστηκαν στην Ευρώπη, είχαν διττό στόχο: να συμβάλουν στον αγώνα των συμμαχικών δυνάμεων δημιουργώντας εστίες αντίστασης στα μετόπισθεν του εχθρού και παράλληλα να στηρίξουν τις δοκιμαζόμενες κατεχόμενες κοινωνίες.

Αν και στις περισσότερες από τις κατεχόμενες μεγάλες πόλεις της Ευρώπης το επισιτιστικό υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα που αντιμετώπισε ο πληθυσμός, στην Αθήνα μετατράπηκε σε πρωτοφανή ανθρωπιστική κρίση, στοιχίζοντας τη ζωή σε περίπου 45.000 ανθρώπους. Πριν ακόμη από την εφαρμογή της Τελικής Λύσης που οδήγησε στην εξόντωση εκατομμυρίων Εβραίων, η ελληνική κοινωνία ήταν η πρώτη που αντιμετώπισε τον εφιάλτη της βιολογικής εξόντωσης λόγω του κατοχικού λιμού το χειμώνα του 1941. Η συλλογική τραυματική εμπειρία του λιμού

Κομαντάντε Ερνέστο ή ο απόλυτος επαναστάτης

Σαν σήμερα πριν απο 46 χρόνια σκοτώθηκε στα βουνά της Βολιβίας ο πιο αγαπητός ίσως επαναστάτης της σύγχρονης ιστορίας. Ο Ερνέστο Τσέ γκεβάρα.

Ο Τσέ υπήρξε πράγματι μια από τις σπουδαιότερες σύγχρονες, επαναστατικές φυσιογνωμίες για διαφορετικό όμως λόγο από τους υπόλοιπους. Δεν ηταν τόσο σπουδαίος διανοητής όσο ο Μαρξ, ούτε η επαναστατική του μεθοδολογία ηταν τόσο   άρτια όσο του Λένιν. Αυτό που ξεχώριζε τον Τσέ, αυτό που τον έκανε τον απόλυτο επαναστάτη είναι κάτι άλλο, κάτι που ιστορικά διέπραξε αυτός και μόνο.

Όταν ένας άνθρωπος ακολουθεί τον δρόμο της ανατροπής, τον δρόμο της επανάστασης, παίρνει έναν δρόμο χωρις γυρισμό. Στέκεται απέναντι στο σύστημα, εκτείθεται απέναντι του και το πολεμά.

Χρειάζεται συντονισμός και επεξεργασία κοινής επαναστατικής στρατηγικής

Παίρνοντας το λόγο στην έναρξη των εργασιών της Συνάντησης, ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, σημείωσε μεταξύ άλλων:

«Το ΚΚΕ θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του, με στόχο να δυναμώσει το ευρωπαϊκό κομμουνιστικό και εργατικό κίνημα, να ενισχύεται η αυτοτελής δράση των κομμάτων μας, στην κατεύθυνση της αναγκαιότητας διαμόρφωσης νικηφόρας επαναστατικής στρατηγικής.

Η σημερινή μας συνάντηση αποτελεί ταυτόχρονα κάλεσμα προς τους λαούς της Ευρώπης για συμπόρευση και συστράτευση με τα Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματά μας σε κάθε χώρα, για την αποτελεσματικότερη οργάνωση της πάλης, την προώθηση των κοινωνικών αγώνων και της λαϊκής συμμαχίας. Αποτελεί κάλεσμα προς τους λαούς να κατευθύνουν την πάλη τους στην αναμέτρηση με τον πραγματικό αντίπαλο, την ίδια την εξουσία των μονοπωλίων, τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ.

Οι λαοί να χαράξουν τη δική τους αντεπίθεση

Οι λαοί σήμερα έχουν συγκεντρώσει πικρή πείρα από τα αδιέξοδα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Ωστόσο, αστικές κι οπορτουνιστικές δυνάμεις επιδιώκουν να θολώσουν τη λαϊκή σκέψη. Κάνουν λόγο για κρίση που δήθεν οφείλεται σε κάποιον "νεοφιλελεύθερο δογματισμό", αθωώνοντας έτσι το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα και προπαγανδίζοντας μέσα στους εργαζόμενους μια άλλη, ονομαζόμενη "υγιή" ανάπτυξη του καπιταλισμού.

ΑΡΗΣ

     Είναι αναμφίβολα ένας από τους σπουδαιότερους επαναστάτες παγκοσμίως. Σπάνια μπορείς να διακρίνεις τόσα πολλά χαρίσματα σ έναν άνθρωπο. Ευφυής ,εύστροφος διορατικός, με τεράστια αντοχή σε κακουχίες και αντιξοότητες. Δεν είναι καθόλου τυχαίο αυτό που πολλοί φίλοι και εχθροί του συνομολογούν πως χωρίς τον Άρη  ο ΕΛΑΣ και η εθνική αντίσταση δεν θα ήταν αυτό που έγινε αλλά κάτι πολύ μικρότερο.

Στα πρώτα βήματα του ΕΛΑΣ που όλα ήταν πολύ πιο δύσκολα, οι αντάρτες λίγοι, δύσπιστοι για το εγχείρημα που θα ακολουθούσε, οι εαμικές οργανώσεις ελάχιστες για να μπορέσουν να στηρίξουν με τρόφιμα, όπλα και μαχητές τις αντάρτικες ομάδες, αν δεν ήταν τότε ο Άρης μπορεί και τίποτα να μην είχε ξεκινήσει

      Πιο συγκεκριμένα η μεγάλη πρόσφορα του Άρη Βελουχιώτη, αυτού του ανθρώπου που ακόμα και σήμερα προφέρεται το όνομα με δέος, ήταν οι καινοτομίες του στην ένοπλη πάλη και η τεχνογνωσία που άφησε πίσω του

Κατ αρχάς οι μεγάλες καινοτομίες του Άρη προέρχονται από το στρατιωτικό πεδίο. Εξαρχής επέλεξε τον ανορθόδοξο πόλεμο, τον πόλεμο των βουνών. Τα βουνά της Ελλάδας τουλάχιστον την εποχή εκείνη ήταν μια εξαιρετική αρχή διότι υπήρχαν περιοχές σχετικά άβατες για τον ταχτικό στρατό, οπότε οι αντίπαλοι χάναν το αριθμητικό τους πλεονέκτημα. Τα βουνά ήταν το πιο κατάλληλο μέρος για να χτυπήσεις και μετά να φύγεις , το μόνο δηλ που μπορούσαν να κάνουν τότε οι αντάρτες με βάση τον οπλισμό και την οργάνωση που είχαν. Επίσης στα ελληνικά βουνά εκείνης της περιόδου υπήρχαν αρκετά χωριά τα οποία μπορούσαν να εφοδιάσουν τις αντάρτικες ομάδες με τρόφιμα οπλισμό και άνδρες εμπειροπόλεμους ,τέλος τα άγνωστα στους εχθρούς περάσματα έγιναν πολλές φορές ο τάφος των κατακτητών.

       Άλλη μια πολύ σπουδαία στρατιωτική επινόηση του Άρη υπήρξε ο τριαδικός τρόπος διοίκησης των ανταρτών. Σε κάθε αντάρτικη ομάδα υπήρχε πάντα ένας καπετάνιος που ουσιαστικά ήταν ο φυσικός αρχηγός, αυτός που οι αντάρτες θαύμαζαν κι αυτός στον οποίο τελικά θα υπάκουαν. Ο καπετάνιος ήταν αυτό που λέμε ο λαός στην στην  εξουσία. Πολλοί από αυτούς τους αυτοφυείς ηγέτες όχι μόνο στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων αλλά ανέδειξαν σπάνια στρατιωτικά και διοικητικά προσόντα. Εκτός από τον καπετάνιο στην τριαδική διοίκηση υπήρχε και ο στρατιωτικός ο οποίος ήταν επιφορτισμένος με την εκπαίδευση των ανταρτών στις τεχνικές διεξαγωγής του πολέμου καθώς επίσης σχεδίαζαν και τον τρόπο με τον οποίο θα διεξαχθεί μια μάχη τεχνικά. Τέλος υπήρχε ο πολίτικος καθοδηγητής ,που έδινε το ιδεολογικό στίγμα κάθε φορά. Πάντως και οι αντάρτες είχαν ενεργότατο ρόλο στην λειτουργία των αντάρτικων ομάδων μιας και αυτοί μέσω των συνελεύσεων τους αποφασίζανε για το ποιος αντάρτης θα προαχθεί με αφορμή κάποιας ηρωικής του πράξης ή ποιος θα τιμωρηθεί για κάτι που έκανε. Αυτό δημιουργούσε ένα αίσθημα δικαιοσύνης στους αντάρτες και ταυτόχρονα ωρίμαζαν με την άσκηση εξουσίας.

Η ουσία της ταξικής πάλης

Η κυρίαρχη άποψη και φιλολογία ξορκίζει τον εμφύλιο ως ειδεχθές έγκλημα, ως παραβίαση της νομιμότητας και της εθνικής ενότητας. Η άποψη αυτή δεν πατάει στα πόδια της επιστημονικά. Σ' όλο τον κόσμο ο εμφύλιος πόλεμος ποτέ δεν εκδηλώθηκε ως ένα προαποφασισμένο σχέδιο. Ηταν αντικειμενική φυσιολογική εξέλιξη της σύγκρουσης ανάμεσα σε ριζικά αντιτιθέμενα κοινωνικά, ταξικά συμφέροντα. Που έφτανε στην εμφύλια σύρραξη όταν η ταξική πάλη κορυφωνόταν στον ανώτατο βαθμό της. Ο εμφύλιος πόλεμος, όσο κι αν ξορκίζεται, είναι έκφραση, είναι μέρος, στοιχείο, η ουσία της ταξικής πάλης. Είναι η κορύφωση της ταξικής πάλης, ανεξάρτητα από τις μορφές που μπορεί να πάρει. Συνήθως ένοπλες. Στις σύγχρονες αστικές κοινωνίες, στο στάδιο του ιμπεριαλισμού, η σύγκρουση με την αστική τάξη, με τους θεσμούς της εξουσίας της, εξαιτίας της αντιλαϊκής πολιτικής, είναι καθημερινή και οξύτατη. Το παρατηρούμε ειδικά σήμερα που η οικονομική κρίση μαίνεται. Το κεφάλαιο επιχειρεί να φορτώσει, με την απειλή της πείνας και του τρόμου, όλες τις συνέπειες της κρίσης στην εργατική τάξη. Από την πλευρά της αστικής τάξης είναι ένας ανελέητος πόλεμος. Είναι, ταυτόχρονα, συγκαλυμμένος με το μανδύα της συναίνεσης, δηλαδή της υποταγής της εργατικής τάξης στους σχεδιασμούς των επιτελείων του κεφαλαίου. Ο καπιταλισμός δε γνωρίζει έλεος απέναντι στην εργατική τάξη μπροστά στο κέρδος. Είτε σε φάση ανάπτυξης είτε σε φάση διακοπής της διευρυμένης καπιταλιστικής παραγωγής. Η εργατική τάξη δεν μπορεί, εφόσον δε θέλει να φτάσει σε ζωώδη κατάσταση, παρά να αντισταθεί. Δεν μπορεί να συμβιβαστεί, πολύ περισσότερο όταν η εποχή μας μπορεί να δώσει άμεσες και ουσιαστικές λύσεις και απαντήσεις στις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες. Πώς θα λυθεί αυτή η αντίθεση; Πώς θα εξαλειφθεί αυτό το φαινόμενο, όπως το λέει ο λαός μας, οι πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι; Πώς θα εξαλειφθούν οριστικά οι κρίσεις; Δεν υπάρχει άλλη λύση από την κατάργηση της κύριας αιτίας. Της ατομικής ιδιοκτησίας στα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή από την κοινωνική επανάσταση, τη σοσιαλιστική επανάσταση. Η λαϊκή εξέγερση με στόχο την εξουσία είναι αναπόφευκτη. Η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη. Είναι εξέλιξη αναγκαία και δυνατή. Ωριμάζει μέσα στην εξέλιξη της ταξικής πάλης, που δεν καταργείται, δεν αναστέλλεται. Η έκβαση, η νίκη της εξαρτάται και από ένα σύνολο παραγόντων, με καθοριστικό παράγοντα την ετοιμότητα και ωριμότητα του εργατικού κινήματος και της πρωτοπορίας του. Ούτε η εργατική τάξη μπορεί να παραιτηθεί από τη διεκδίκηση μιας καλύτερης ζωής, ούτε η κυρίαρχη τάξη από τα προνόμιά της. Είναι θέμα συσχετισμών. Είναι θέμα ωρίμανσης των συνθηκών για ριζικές αλλαγές, με κυρίαρχο στοιχείο τη συνειδητή θέληση και απόφαση της πλειοψηφίας του λαού. Η εργατική τάξη έχει συμφέρον να εξελιχθεί αυτή η πάλη ομαλά και αναίμακτα. Η αστική τάξη δεν υπάρχει περίπτωση να επιτρέψει μια τέτοια εξέλιξη. Η Ιστορία διδάσκει ότι η άρχουσα τάξη δεν παραιτείται από την εξουσία της ούτε στο μνήμα της. Να, η βασική αιτία των εμφυλίων, της οξύτατης ταξικής σύγκρουσης. Είναι η βίαιη, με όλα τα μέσα, υπεράσπιση της εξουσίας της που τη θεωρεί αιώνια και απαραβίαστη και όταν ακόμα έχει πολιτικά ηττηθεί. Οπως έγινε στην Ελλάδα, όπως έγινε χαρακτηριστικά στη Χιλή κι αλλού. Ο εξορκισμός, λοιπόν, των εμφυλίων, της ταξικής πάλης, είναι το σκιάχτρο της άρχουσας τάξης για την υποταγή του εργατικού και λαϊκού κινήματος σε αιώνια σκλαβιά. Και θα ήταν ασυγχώρητη αφέλεια και αισχρή προδοσία των συμφερόντων της εργατικής τάξης η αποδοχή αυτής της θεωρίας.

Πηγή Ριζοσπάστης

Εμιλιάνο Ζαπάτα (1879 – 1919)

Ηγέτης της Μεξικανικής Επανάστασης, προστάτης των φτωχών αγροτών της πατρίδας του. Ο Εμιλιάνο Ζαπάτα (Emiliano Zapata) γεννήθηκε στις 8 Αυγούστου του 1879 στο χωριό Ανενκουίλκο. Γόνος ευκατάστατου κτηνοτρόφου, έμεινε ορφανός στα 16 του χρόνια και εργάστηκε ως εκπαιδευτής αλόγων.
Την εποχή εκείνη, τη χώρα κυβερνούσε ο στρατηγός Πορφίριο Ντίας, η δικτατορία του οποίου σήμανε μια εποχή εγκατάλειψης των μεταρρυθμίσεων, ενώ το 85% της γης ανήκε στο 2% του πληθυσμού. Ο Ζαπάτα ανέπτυξε από νωρίς αντιπολιτευτική δράση και το 1909 εξελέγη πρόεδρος μιας τοπικής ομάδας για τη διεκδίκηση της καλλιεργήσιμης γης, που είχε κατασχεθεί προς όφελος των μεγαλογαιοκτημόνων. Εξαιτίας της δράση του, κλήθηκε στο στρατό, όπου υπηρέτησε για επτά μήνες.
Το Νοέμβριο του 1910, η εξαθλίωση των αγροτών οδήγησε σε μία εξέγερση υπό τον Μαδέρο. Ο Ζαπάτα τάχθηκε στο πλευρό του, πήρε τα όπλα και με σύνθημα «γη κι ελευθερία» ηγήθηκε των επαναστατημένων αγροτών, καταλαμβάνοντας όλο και περισσότερα εδάφη.