ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ

                            "Ο ΧΡΥΣΟΣ ΜΟΣΧΟΣ ΚΑΙ Η ΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ"

Η  στεγνή   λατρεία  της  ύλης    απέδωσε  τα  δέοντα  στην  ιστορία  της  ανθρωπότητας;

                               (Στο βιντεάκι θα δείτε το κείμενο που έχω αναρτήσει εδώ. Είναι η πρώτη μου προσπάθεια να το οπτικοποιήσω)

Μέσα:  Εγκατάσταση  με  άξονα   το  σύμβολο  του  χρυσού  μόσχου  σε  βάθρο,  με  το  πνευματικό  τρίγωνο  τοποθετημένο  ψηλότερα.  Εννοιολογικά  υποστηρίζεται   με  κείμενα  που  λειτουργούν   δια δραστικά  για  τον  θεατή, δίνοντας  του  την  ευκαιρία  να  απαντήσει   γραπτά  στην  προβληματική  του  θέματος. 

Η  τοποθέτηση  μου  στο  θέμα  σε  σχέση  και  με  τον  θεατή:

Υπάρχουν  πολλά  είδη  τέχνης  που  ένας  καλλιτέχνης  εκφράζεται,  χωρίς  το  ένα  είδος  τέχνης  να  έχει  μεγαλύτερη  καλλιτεχνική  αξία  από  το  άλλο.  Το  έργο  που  σας  παρουσιάζω  εδώ  ενάγεται  στην  εννοιολογική  τέχνη  με  συμβολικό  χαρακτήρα.  Την  έννοια  αυτή την  κατανοεί  καλύτερα  κάποιος  από  τα  παρακάτω:

  Στο  βιβλίο  «Για  το  πνευματικό  στην  τέχνη»  ο  Καντίσκυ  αναφέρεται  στο  γνωστό  θέμα του  Μωυσή  και  του Χρυσού  μόσχου.   Υιοθέτησα αυτά  τα  κείμενα,  τα  ανάρτησα  στον  τοίχο,  τοποθετώντας  μπροστά  τους  ένα  βάθρο  με  τον  χρυσό  μόσχο.  Με  αυτή  την  εικόνα  ήθελα   να  μεταφέρω  στον  θεατή  την   αχαλίνωτη  ορμή  για  δύναμη  και  λάμψη  που  αντιπροσωπεύει  ο  χρυσός  μόσχος  που  έφτιαξε  ο  λαός  του προφήτη,  σαν  την  αρχέγονη  προέλευση   της  αντιπαράθεσης  πνεύματος  -  ύλη.  Και  αυτό  να  το  συνδέσω  με  την  σημερινή  πραγματικότητα  που  ζούμε.

  Στις  μέρες  μας  βοηθούμενοι και  από  τις  τεχνολογικές   και   επιστημονικές  κατακτήσεις,  ο  καθένας  μας  επικεντρώθηκε  όσο  ποτέ  άλλοτε  στην  λατρεία  της   ύλης.  Στο  λαμπερό,  το  χρυσό,  το  ακριβό,  που  θα  μας  κάνει  να  ξεχωρίσουμε  στο  κοινωνικό  μας  περιβάλλον  σε  δύναμη  και  να  επιβληθούμε.    Το  ενδιαφέρον  μας  για  τον  συνάνθρωπο  περιορίστηκε  όλο  και  πιο  πολύ  στο  πόσο  μας  είναι  χρήσιμος  στην  απόκτηση  αυτής   της  λάμψης  της  δύναμης.  Και   πάλι,  η  έλλειψη  ενδιαφέροντος  για  τον  συνάνθρωπο  σταματάει  στο  σημείο  που  μας  εκθέτει  και  μπαίνει  φραγμός  στο  ίδιο  στόχο  μας για  λάμψη  και  δύναμη.  Σαν  ο  καθένας  μας  να  θέλει   να  κατοχυρώσει  τη  ζωή για  τον  εαυτό  του  στο  επίπεδο  των  αισθήσεων,  την  σωματική  υπόσταση. Και  ενώ  ξέρει  συνειδητά  ή  ασυνείδητα, πως  αυτό  δεν  είναι  το  όλον  του  εαυτού του,   αρνείται,  εξορίζει,   παύει,  κοιμίζει,  την  συναισθηματική,  την  λογική  και  την  πνευματική  του υπόσταση.  Ή  τουλάχιστον  τις   περιορίζει  στο  μεγαλύτερο  μέρος  της,   μέσα  του  και  έξω  του.   Βαθειά  μέσα  του  όμως  ξέρει  πως  όλο  αυτό  έχει   ένα  κόστος  νομοτελειακό.  Αυτό  με  την  σειρά  του  δημιουργεί  έναν  δεύτερο  φόβο,   που  μας κάνει πολύ  σκληρότερους  και  επιθετικούς,  σαν  να  θέλουμε  να  νικήσουμε  την  ίδια  την  φύση  μας.

 Γινόμαστε  εξουσιαστές  ή  εξουσιαζόμενοι,  αρχηγοί  ή  ακόλουθοι.  Και  στους  δύο  ρόλους,  κατά  την  γνώμη  της  επιστήμης  της  ψυχολογίας (Φρόυντ),   η  αιτία   είναι  ο  φόβος  για  το θάνατο που  φώλιασε  στην  ψυχή  στα  τρυφερά  μας  χρόνια.  Τότε  που  δεν  ήμασταν  ικανοί  να  υπερασπιστούμε  τον  εαυτό  μας  και  δεν  νοιώθαμε  όσο  μας  χρειαζόταν,  την  σιγουριά  της  παρουσίας  και  της  φροντίδας  της  μάνας  μας.  Άλλος   περισσότερο  και  άλλος  λιγότερο.   Η  ανασφάλεια  αυτή  γίνεται  δεύτερη  φύση  μας  και  κουμαντάρει -  ελέγχει  την  ζωή  μας.

Τώρα,  στην  εποχή  μας,  ζούμε  το  νομοτελειακό  ταρακούνημα   της   ζωής αυτής  που  έχουμε  προσβάλει  με  την επιθετική  μας  στάση,  αρχηγοί   και  ακόλουθοι.  Όλοι  έχουμε  το  ίδιο  μερίδιο  ευθύνης  αλλά  είμαστε  και  το   ίδιο  δικαιολογημένοι  εξαιτίας  του  δυνατού  φόβου   μας  που  εκφράζεται  σε  άλλους  με  επίθεση  και  σε  άλλους  με  υποταγή.  

Μπορεί,  ο  μεγάλος   πόνος  που  φέρνει  η    κατάρρευση   του  οικονομικοκοινωνικού    συστήματος  θα  γίνει  το  σοκ   με  την  βοήθεια  του  οποίου   θα  ξεπεραστεί   ο  παιδικός  φόβος   του  θανάτου,  που  τον  αντισταθμίζαμε  με  την   δύναμη  της  επιβολής.  Και  μαζί   με  τον  φόβο   θα χαθεί  και  η  γοητεία  της  δύναμης,  που  κατόπιν   υπονομεύει  και  αυτή  την  ακεραιότητα  μας.    Χωρίς   αυτόν  τον  φόβο    και  χωρίς  την  γοητεία  της  δύναμης  στην  καρδιά,   μπορούμε  να  αποδεσμευτούμε από  την  άρνηση  και  την  συγκράτηση   της  συναισθηματικής,  της  λογικής,  και  της  πνευματικής  μας  υπόστασης  που  μας  ακρωτηριάζει  και  μας   συρρικνώνει    μόνο  στη  σωματική – υλική  μας  υπόσταση.  Θα  μπορέσουμε  να  ενώσουμε  όλα  τα  κομμάτια  του  εαυτού  μας  και  να  ζήσουμε  μια  πλήρη εσωτερική  ζωή που  εμπεριέχει  και  τον  συνάνθρωπο  τη  φύση,  το  σύμπαν,  όλα  σε  αρμονία.    Αυτά  όμως,  ίσως  μόνο  περνώντας  μέσα  από  το  σοκ  του  μεγάλου   πόνου.   Θα  είναι  ο  πόνος  της  γέννας  του  καινούριου.

Παρουσίαση  του  έργου.  Αυτή  τη  προβληματική  μου  την  παρουσιάζω και  την   υποστηρίζω με  πρώτο  στοιχείο   τον  χρυσό  μόσχο  σε  γλυπτό,  ο  οποίος  συμβολίζει  τη  λατρεία  της  ύλης.  Για  να  αποδίδει   την  έκρυθμη   κατάσταση  που  ζούμε,  τον  παρουσιάζω  σαν  μαινόμενο   ταύρο.  Τον  τοποθετώ  σε  βάθρο  και  αφήνω  τους    θεατές  να  αποτελούν  τον  χορό του  κόσμου   γύρω  του.  Το  Δεύτερο  στοιχείο  είναι  το  τρίγωνο  σαν  σύμβολο  της  πνευματικότητας,  το  οποίο  τοποθετώ  ψηλά  στον  τοίχο  πίσω  από  το  βάθρο  με  τον  ταύρο.  Και  για  να  συνδέω  τα  δύο  σύμβολα  με  την  ιστορία  τους  εννοιολογικά,  χρησιμοποιώ   ένα  τρίτο  στοιχείο,  το  κείμενο,  γραμμένο  στον  τοίχο - φόντο  του  βάθρου.  Ξεκινάω  από  τα  κείμενα  του  Καντίνσκυ  τα  οποία  συνδέουν  και  το  θέμα  μου  με  την  τέχνη,  και  δίνω  την  συνέχεια  με  δικά  μου  κείμενα  που  καταλήγουν  και  συνδέουν  το  θέμα   με  την  εποχή  μας,  στο  τώρα.    Επειδή  όμως  πιστεύω  πως,  κανείς   άνθρωπος  ή  οργανισμός  δεν  κατέχει  όλη  την  αλήθεια  της  ζωής,  χρειάζονται  και  οι  θέσεις  των  θεατών  στο  θέμα.  Εκτός  από  εννοιολογικό  με  συμβολισμούς,  το  κάνω  και  δια δραστικό.  Τοποθετώ  στην  σκηνή  ένα  βήμα  για  να  ανεβαίνει  ο  θεατής  και  να  γράφει,  να  απαντάει  γραπτά  στην  προβληματική  του  θέματος  βοηθούμενος  από  σχετικό  γραπτό  κείμενο   σαν  ερωτήσεις.  Τελειώνοντας  ο  θεατής,  το  γραπτό  του  μπορεί  να  το  εναποθέτει  δίπλα  του  κάτω  σε  ένα  χαρτόκουτο   ή  να  το  πάρει μαζί  του  φεύγοντας.  

Μαρία  Ουζούνογλου

Και εδώ μπορείτε να δείτε το πρακτικό κομμάτι. Πώς δημιουργείτε το γλυπτό του ταύρου   http://texni-zoi.blogspot.gr/2012/01/blog-post_15.html  

Β' ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΠΟΥ ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΤΟ ΓΛΥΠΤΟ

Στην προηγούμενη δημοσίευση δείξαμε την κατασκευή του γλυπτού μας, του ταύρου-μόσχου.  Όμως, ο ταύρος είναι ένα μόνο κομμάτι του όλο έργου, όπως το βλέπουμε  στην τελική του μορφή (τελευταία φωτογραφία). Πίσω από τον ταύρο βλέπουμε αναρτημένα κείμενα και την κορυφή του τοίχου τον τίτλο του έργου. Επίσης ψηλά υπάρχει και ένα φωτεινό τρίγωνο. Αυτή την κατασκευή θα δείξουμε σήμερα.

Ξεκινάμε σπατουλάροντας τιε τυχόν ανωμαλίες του τοίχου με στόκο και σπάτουλα. Περιμένουμε να στεγνώσει και το τρίβουμε με γυαλόχαρτο.


Και ξεκινάμε το βάψιμο. Έχουμε επιλέξει όλος ο τοίχος να γίνει ένα έντονο βαθύ κόκκινο πλαστικό χρώμα ή ακρυλικό.

 Για τις μεγάλες επιφάνειες χρησιμοποιούμε ρολό μεσαίου μεγέθους και για τις γωνίες μεσαίου μεγέθους πινέλο.

Για έναν άσπρο τοίχο θα χρειαστούμε να επαναλάβουμε το βάψιμο πάνω απο 2 φορές.

Κοντεύουμε να ολοκληρώσουμε το πρώτο χέρι..

Και τώρα ήρθε η σειρά της κατασκευής του βάθρου, πάνω στο οποίο στέκεται το γλυπτό-ταύρος.  Αφού αποφασίσαμε τα μέτρα που θέλουμε να έχει η  κάθε πλευρά, κόψαμε τα ξύλα σε κομμάτια σε ειδικό μαγαζί. Και αρχίζουμε να τα συναρμολογούμε. Ανοίγουμε τρύπες με το  ηλεκτρικό εργαλείο και  ενώνουμε τα κομμάτια με βίδες, ώστε να γίνει ένα κουτί.

Στην κατασκευή αυτού του κουτιού-βάθρου χρειάστηκε και ένας βοηθός.

Και τώρα είμαστε έτοιμοι και βάφουμε το κουτί στο ίδιο χρώμα με τον τοίχο. Για καλύτερη απόδοση χρησιμοποίησα το ρολό και όχι πινέλο που μπορεί να κάνει γραμμές.

Τελειώσαμε με αυτό!















Μετράμε τις αποστάσεις και αναρτούμε τα κείμενα στα σημεία που έχουμε ορίσει. Τα κείμενα τα είχαμε τυπώσει προηγούμενα σε μουσαμά σε  μαγαζί για επιγραφές.

Καλύπτουμε τις άκρες του μουσαμά με πηχάκια βαμμένα πριν στο χρώμα του τοίχου. Τα πηχάκια τα στηρίζουμε στον τοίχο με καρφάκια. Έτσι, συγκρατείται ο μουσαμάς με την ανάρτηση των κειμένων και καλύπτονται και τα ξέφτια του μουσαμά αν έχει.






Το βάθρο είναι στεγνό  τώρα και καρφώνουμε πηχάκια που καλύπτουν τις γωνίες του. Αυτό γίνεται για να έχει ωραίο τελείωμα.

Τα πηχάκια έχουν βαφεί στο χρυσό χρώμα του ταύρου.










Σειρά έχει ο φωτισμός του έργου.
Έχει 3 στελέχη για λάμπες τα οποία περιστρέφονται στα σημεία που θέλουμε να ρίξουμε τη δέσμη φωτός. Τις 2 λάμπες τις κατευθύνουμε στον τοίχο και την άλλη στον ταύρο που βρίσκεται κάνω στον ταύρο.













Η κατασκευή του τριγώνου:  Κόψαμε 3 λωρίδες  λεπτό ξύλο και τα ενώσαμε σε τρίγωνο με δυνατή κόλλα. Προσαρμόσαμε πάνω του τον ειδικό φωτισμό αποτελούμενο απο μικρά λαμπάκια σε όλο το τρίγωνο.









Και εδώ είναι αναρτημένο στον τοίχο. Φροντίζουμε να υπάρχει κοντά πρίζα  ή μεγάλο καλώδιο για να το συνδέσουμε και να το ανάψουμε.

                                                             ΤΕΛΙΚΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ
                                        του έργου  "Ο χρυσός  μόσχος και η σοφία του προφήτη"

Στην επόμενη ανάρτηση, θα μιλήσουμε για ένα πολύ σπουδαίο κομμάτι του έργου. Αυτό είναι τα κείμενα και το τι θέλω να πω με το έργο μου. http://texni-zoi.blogspot.gr/2012/01/blog-post_17.html

Ελπίζω να χαρήκατε την διαδικασία μαζί μου!
Μαρία Ζωγράφου Ουζούνογλου

ΟΛΗ Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΓΛΥΠΤΟΥ ΜΕ ΦΩΤΟ!

Και αφού στην προηγούμενη μου καταχώρηση εδώ παρουσίασα πως ξεκινάει η δομή του γλυπτού του ταύρου στηριγμένο σε σκελετό σιδερόβεργας, σήμερα παρουσιάζω όλη την εξέλιξη της κατασκευής-δημιουργίας σε σειρά φωτογραφιών.  

Ξεκινάω λοιπόν!

Έχουμε τον σκελετό και θέλουμε να του δώσουμε τον όγκο. Χρειάζομαι ελαφρύ υλικό. Επέλεξα το φελιζόλ που διαμορφώνεται καλύτερα το σχήμα του με το κοπίδι. 

Εδώ ξεκινάμε να γεμίζουμε τον σκελετό με φελιζόλ. Για να το στεραιώσουμε χρησιμοποιούμε την κόλλα μεταξύ των φελιζόλ και περιμετρικά το τυλίγουμε με κολλητική ταινία για να γίνει ένα συμπαγές σώμα. Διακρίνεται καθαρά η ταινία στην μέση του ταύρου.
tip :  Ώσπου να στεγνώσει η κόλλα μας εμείς έχουμε ενώσει μεταξύ τους τα φελιζόλ με μικρά σιδεράκια σαν μεγάλες βελόνες. Δεν χρησιμοποιούμε συρραπτικό! Θα μας τα διαλύσει όλα όταν πάμε να το αφαιρέσουμε.
Σε αυτό το κομμάτι της δουλειάς χρειαζόμαστε και έναν βοηθό ώστε ή να το κρατά ενωμένο και εμείς να το τυλίγουμε ή το αντίθετο.

Εδώ βλέπουμε πως έχουν μπεί σε σειρά τα φελιζόλ για τον επιθυμητό όγκο. Εδώ θέλει προσοχή στις αναλογίες του όγκου σε σχέση με το ύψος και το μήκος.

Εδώ, έχω αρχίσει να του δίνω σχήμα με ένα κοπίδι. Κόβοντας τα περιττά χοντρά κομμάτια.
Προσοχή μεγάλη με το κοπίδι!
















Εδώ διαμορφώνουμε το κεφάλι του ταύρου σκάβοντας και δημιουργούμε εσοχές  κυρίως γύρω απο τα μάτια και τα αυτιά.  Η δυσκολία εδώ είναι ότι θα πρέπει να βγει και απο τις 2 πλευρές το ίδιο και γίνεται και δια της ψηλάφησης  και με κλειστά τα μάτια, όπως κάνω στην φωτογραφία.

Τα κέρατα του ταύρου τα διαμορφώνουμε σε αυτή την φάση με άλλα πιο χοντρά φελιζόλ, αλλά τα αφήνουμε στην άκρη για να τα φορέσουμε σε άλλη φάση της κατασκευής.












Συνεχίζουμε την διαμόρφωση.....












Εδώ, διαμορφώνουμε τα πόδια. Παίρνουμε μικρά κομμάτια απο τα φελιζόλ που μας έχουν περισσέψει και τα προσαρμόζουμε. Χρειαζόμαστε και εδώ βοηθό για να τα συγκρατήσουμε τυλίγοντας τα με κολλητική ταινία. Θέλει πολύ γερό σφίξιμο η ταινία για να σταθεροποιήσει τα μικρά κομματάκια φελιζολ.
Ιδιαίτερη προσοχή στο σχήμα και στην ομοιότητα των ποδιών!!









Έτοιμα!!  Επιτέλους τελειώσαμε με τα φελιζολ!!!

















Περνάμε στην επόμενη φάση.
Για να μην τρίβεται το φελιζόλ και να αποκτήσει  ενιαία  μορφή, με κόλλα νερού τυλίγουμε την επιφάνεια του με χαρτί. Κατά προτίμηση εφημερίδα που είναι πολύ λεπτό φύλλο και  και εύκαμπτο.  Αφού πρώτα το κάθε φύλλο της εφημερίδας το κόψουμε σε μικρά κομματάκια. Αυτό το κάνουμε για να μην κάνει τσακίσματα το φύλλο στις καμπύλες μας. Στις μεγάλες επιφάνειες βάζουμε μεγαλύτερα κομμάτια.
 Η κόλλα νερού περνιέται με ένα μεγαλούτσικο πινέλο.














 Και έτσι γίνεται όταν ολοκληρωθεί το κόλλημα της εφημερίδας!!!
Πολύ σημαντικό να προσέξουμε:  Σε όλη την διάρκεια του στεγνώματος της κόλλας πρέπει να είμαστε εκεί. Γιατί μπορεί σε σημεία να ξεκολλήσει και να χρειαστεί και άλλο πέρασμα με κόλλα αλλά και γιατί μπορεί να κάνει τσαλακώματα. Τότε με το χέρι μας τα πιέσουμε για να στρώσουν.

Όταν στεγνώσει με ένα λεπτό γυαλόχαρτο τρίβουμε όλο το γλυπτό και ιδιαίτερα στα σημεία που ενώνονται οι εφημερίδες.Έτσι γίνεται μια λεία επιφάνεια.

 Όταν στεγνώσει πια, σε κάποια σημεία είναι πιο μαλακή η επιφάνεια και έτσι δυσκολότερα διαχειρίσιμη. Τότε προσθέτουμε αλοιφή απο στόκο για να σκληρύνει.

Αφού στεγνώσει, τότε με το ίδιο πινέλο που περάσαμε την κόλλα μας, και αφού προηγούμενα το έχουμε πλύνει καλά, περνάμε  όλη την επιφάνεια του γλυπτού μας με στόκο. Προσέχουμε όσο θα τον αραιώσουμε με νερό γιατί δεν πρέπει να ποτιστεί με νερό η εφημερίδα και φουσκώσει γιατί αν γίνει πρέπει να βγάλουμε την παλιά εφημερίδα και να επαναλάβουμε την διαδικασία.
(το χρυσό που βλέπετε στην φώτο είναι γιατί έψαχνα δείγμα χρυσού και το είχα βάλει σαν δοκιμή. Μην σας μπερδεύει! Δεν ήρθε η ώρα του ακόμα.)

Συνεχίζουμε κατά τον ίδιο τρόπο.

Εδώ φαίνεται καθαρά στο γλυπτό η μια του πλευρά να είναι στο στάδιο της εφημερίδας και η άλλη να έχει περαστεί με τον στόκο.

Εδώ το γλυπτό έχει περαστεί όλο με στόκο και έχει στεγνώσει. Ευτυχώς όλα πήγαν καλά!!
Τώρα μπορούμε να κολλήσουμε και τα κέρατα με κόλλα, συρματάκια και  κολλητική ταινία. Περνάμε και σε αυτά χαρτί όπως κάναμε πριν  στα υπόλοιπα.

Και ήρθε η ώρα του χρυσού!!!
Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε φύλλα χρυσού.
Όμως εδώ, μπορεί να μην  ταίριαζε να το κάνω λόγο του νοήματος του έργου. Έτσι χρησιμοποιώ χρυσό ανοιχτό χρώμα και το περνάω με το ίδιο πινέλο.
Το χρυσό χρώμα εδώ όμως δεν μπορεί να νερωθεί για να μην βραχεί το έργο. Ήδη το χρώμα είναι υγρό και προβληματίζει.
Η λύση είναι να περνάμε ελάχιστο χρώμα κάθε φορά για να προλαβαίνει να απορροφηθεί αλλά και να μην κάνει κόμπους.
Η πινελιά μας θα πρέπει να είναι στουμπωτή και όχι συρτή! Χρειάζεται προσοχή στην πίεση.

Άλλη μια φώτο που δείχνει σχετικά.















Και έτσι είναι το τελικό αποτέλεσμα

Η διαδικασία που παρουσίασα μου πήρε αρκετούς μήνες απο την σύλληψη της ως εδώ!!!
Και έπεται η συνέχεια να σας δείξω την διαδικασία του υπόλοιπου έργου με όλα τα υλικά του. Την επόμενη φορά.

Ελπίζω να το βρήκατε ενδιαφέρον.
Η συνέχεια αύριο θα είναι ακόμα πιο ενδιαφέρουσα!!!

Για να φθάσει σε αυτό το αποτέλεσμα, έχει πολύ δουλεία ακόμα...








Η συνέχεια της δημιουργίας του γλυπτού-εγκατάστασης είναι εδώ :  http://texni-zoi.blogspot.gr/2012/01/blog-post_16.html και στο τέλος της επόμενης δημοσίευσης υπάρχει και ο σύνδεσμος με το μήνυμα του έργου.
Maria Zografou Ouzounoglou

Αν σας άρεσε η δημοσίευση μου, πατήστε το κουμπάκι «Μου αρέσει»

Για άμεση ενημέρωση και στήριξη της προσπάθειας μου, μπορείτε να γίνετε ΜΕΛΗ φίλοι του Μπλόκ.

Όσοι πιστέυετε ότι τα παραπάνω μπορούν να είναι χρήσιμα και για τους φίλους  σας, μπορείτε να κοινοποιήσετε τη δημοσίευση

Σας ευχαριστώ θερμά που με τιμήσατε! Να είστε καλά! 

ΒΙΝΤΕΑΚΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΜΟΥ ΠΡΙΝ 1 ΜΗΝΑ

Ενα πολύ ερασιτεχνικό μικρό βίντεο  απο την ατομική μου έκθεση στις 3 Δεκέμβρη. Η έκθεση αποτελείται απο 3 ενότητες. Σκέφτομαι να σας παρουσιάσω την μια. Αυτή με τον ταύρο. Το γλυπτό. Θα σας δείξω με φωτογραφίες τον τρόπο και τα υλικά που εξελίσσεται η κατασκευή του. Μετά θα σας πω τι επιπλέον συμπεριλάμβανε εκτός απο τον ταύρο και τι θέλω να πω με αυτή τη δουλειά. 

Ξεκινάμε απο αυτές τις φώτο. 

Αφού έγινε η σχεδιαστική μελέτη για τα σωστά μέτρα, φτιάχτηκε ο σκελετός απο σιδερόβεργα με ηλεκτροσυγκόλληση. Βλέπε παρακάτω εικόνα. Το αποτέλεσμα είναι στην τρίτη εικόνα  όπου πια έχουμε τον σκελετό του ταύρου.

Έπεται η συνέχεια της κατασκευής...!