Συναλλαγές μέσω ίντερνετ και ένας νέος καλλιτέχνης από το εξωτερικό

Είμαι από εκείνους που δεν εμπιστεύονται τη σκιά τους σε θέματα συναλλαγής. Όχι μόνο στην περίπτωση της αγοραπωλησίας αγαθών. Γενικότερα, αυτό το δώσε μου για να σου δώσω δεν με πολυχωράει. Κι αυτό γιατί δεν εμπεριέχει ούτε στο ελάχιστο κάποια δικλείδα εμπιστοσύνης. Αθετεί κανείς με την άνεση που αναπνέει. Προτιμώ το αν θέλεις δώσε, αν θέλω θα σου δώσω. Δεν είναι μόνο πιο ειλικρινές, έχει και μια μεγάλη δόση ασφάλειας αυτός ο μηχανισμός σκέψης. Φτιάχνω τους ψυχολογικούς μου αερόσακους για να είμαι σίγουρος, ας πούμε. Εν πάσει περιπτώσει. Πριν ένα μήνα, ξεπέρασα τον εαυτό μου. Παρήγγειλα μέσω ίντερνετ δύο σιντί από Γαλλία, δύο άλμπουμ του Yann Tiersen (μαγεία...). Όταν το ταχυδρομείο έφερε το χαρτάκι του συστημένου, ένιωσα μια ανακούφιση. Διαβάζεται ψυχωτικό όλο αυτό. Μπορεί και να είναι. Αγαπώ τους δίσκους όσο αγαπώ και τη βόλτα στα δισκοπωλεία. Όσο αγαπώ τα βιβλία και τον αντίστοιχο περίπατο στα βιβλιοπωλεία. Προχθές έκανα ένα βήμα παραπάνω. Κι εξηγούμαι. Όλα ξεκίνησαν από το γεγονός ότι ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης με έκανε follow στο twitter. Ποιος ξέρει, είδε Journalist και πάτησε το κουμπί; Είδε φάτσα και έκρινε; Μπήκα στο site του και άκουσα τη μουσική του. Τέσσερα μινιμαλιστικά soundtracks, δύο εκ των οποίων έχουν και υλική υπόσταση, βγαίνουν δηλαδή σε σιντί. Με τα άλλα βολεύεσαι ψηφιακά. Όλα τα ακούς δωρεάν από το site. Όλα μπορείς να τα κατεβάσεις έναντι ενός σχετικά μικρού αντιτίμου. Τα δύο πρώτα έχεις τη δυνατότητα να τα παραγγείλεις, να τα πληρώσεις μέσω πιστωτικής, χρεωστικής, paypal κλπ, να μπουν σε φάκελο και να έρθουν συστημένα με ιδιόχειρη υπογραφή και αφιέρωση από τον ίδιο τον καλλιτέχνη. Γιατί όχι; Μια επαφή πιο προσωπική (το τερπνόν μετά του ωφελίμου) στην εποχή που η βιομηχανία καταρρέει. Και όχι μόνο η βιομηχανία, αλλά και ό,τι τροφοδοτούσε αυτή με τον τρόπο της. Να βλέπουμε εδώ και να μαθαίνουμε, αν και υπάρχουν κάποιοι που έχουν κάνει την αρχή. Η δισκογραφία πέθανε, ζήτω η δισκογραφία. Και η νέα δισκογραφία είναι σχέση προσωπική. Είναι φετίχ και εκείνοι που επιμένουμε να δίνουμε χρήματα για να αγοράζουμε δίσκους, σιγά- σιγά γινόμαστε σέχτα. Εν πάσει περιπτώσει, εκείνο που παρήγγειλα είναι το πρώτο του άλμπουμ με τίτλο Under the Hill Skin. Το ωραίο της υπόθεσης έχει ως εξής: ενθουσιασμένος ων με το άλμπουμ B-sides έστειλα στον καλλιτέχνη ένα μέιλ ρωτώντας αν υπάρχει η κανονική του έκδοση και όχι η ψηφιακή. Μετά από ένα δυο μηνύματα ασυνεννοησίας (γι' αυτόν μάλλον η κανονική έκδοση είναι η ψηφιακή και η υλιστική κάτι το εξτρίμ) δεσμεύτηκε ότι μιας και είναι τόσο σημαντική μια τέτοια έκδοση για εμένα (πελάτης), μπορεί να φτιάξει μία επί τόπου. Μια χειροτεχνία αντίστοιχη της κανονικής η οποία θα εξυπηρετήσει έναν φαν της δουελειάς του που απέχει γεωγραφικά μισή Ευρώπη και που εύκολα όπως όλοι να συμβιβαστεί με ένα μάτσο mp3. Το αποτέλεσμα δεν το ξέρω ακόμα και ίσως αναρτηθεί εδώ σε μία- δύο εβδομάδες- θα έχει αν μη τι άλλο ενδιαφέρον. Εν αναμονή λοιπόν. Προς το παρόν τον βρίσκουμε ΕΔΩ. Το όνομά του είναι Jordi Clapes- Bot. 

Λάκης Παπαδόπουλος και οι φίλοι του 3πλό cd

(ΕΜΙ)

Από τα χρόνια που ο Λάκης Παπαδόπουλος σήκωσε για πρώτη φορά ψηλά τα ρεβέρ των παντελονιών του έχει περάσει καιρός πολύς και πολύ νερό έχει κυλήσει στο αυλάκι της μουσικής διαδρομής, τόσο που να του επιτρέπει να καυχιέται μέσα του για πολλά. Ένα από αυτά είναι οι συνεργασίες του. Τα τραγούδια που προέκυψαν όλα αυτά τα χρόνια από τις συμπράξεις του με ερμηνευτές και δημιουργούς, από παλαιότερους και σημαντικούς έως νεότερους κι ελπιδοφόρους, προσπάθησαν να χωρέσουν στο τριπλό άλμπουμ που κρατάμε στα χέρια μας με τον συγκεκριμένο χαρακτηριστικό τίτλο. Εκείνα που πληροφορούμαστε από τα εισαγωγικά σημειώματα, τόσο του ίδιου του Παπαδόπουλου όσο και του Γιάννη Πετρίδη, ο οποίος ήταν από τους πρώτους που πίστεψε στο ταλέντο του καλλιτέχνη, είναι αφενός ότι υπάρχουν και άλλα τραγούδια που δεν χώρεσαν, αφετέρου ότι αυτά που χώρεσαν δεν υπέστησαν καμία ταξινόμηση. Το πρώτο σημαντικό στοιχείο που έχει αυτή η ανθολογία είναι ότι συγκεντρώνει επαρκώς και μας κάνει γνωστό το μεγαλύτερο μέρος του έργου ενός δημιουργού που δεν τσιγκουνεύτηκε ποτέ τις συνεργασίες κι έδινε αφειδώς τα καλά του τραγούδια εκεί που πίστευε ότι θα πιάσουν τόπο∙ από την Αρλέτα, τον Δημήτρη Μητροπάνο και τη Σωτηρία Λεονάρδου μέχρι τον Σάκη Ρουβά και το Μιχάλη Χατζηγιάννη. Το δεύτερο σημαντικό είναι ότι αυτά τα τραγούδια διατίθενται στις αυθεντικές τους εκτελέσεις και όχι σε κάποια πρόχειρη ζωντανή ηχογράφηση ή βολική επανεκτέλεση. Το τρίτο είναι η προσεγμένη συσκευασία, χαρακτηριστικό γνώρισμα των εκδόσεων της ΕΜΙ. Εκείνο που θα προτιμούσα να συναντήσω στο εν λόγω άλμπουμ είναι ο τρόπος με τον οποίο ο ίδιος ο καλλιτέχνης αντιμετωπίζει μέσα του τα τραγούδια, πώς τα τακτοποιεί στη συνείδησή του, πώς αντιλαμβάνεται τις δημιουργικές περιόδους του και πώς τα μουσικά είδη στα οποία έχει επιδοθεί. Βεβαίως, δεν ξέρω πώς θα μπορούσε να γίνει εφικτό κάτι τέτοιο, δεδομένου ότι αφενός έχει ασχοληθεί από τα λεγόμενα λαϊκό, έντεχνο και ελαφρό τραγούδι μέχρι νεοπόπ και ροκ, αφετέρου ότι και ο ίδιος παραδέχεται την αταξία που τον χαρακτηρίζει σε τέτοια θέματα. Εν ολίγοις πρόκειται για μια πολύ καλή συλλογή, χρήσιμη σε όσους θέλουν να έχουν μια επαρκή εικόνα των συνεργασιών του Λάκη Παπαδόπουλου, αλλά και σε όσους θέλουν μερικά από τα διαμάντια του ελληνικού τραγουδιού στην προσωπική τους δισκοθήκη. 

Τάνια Τσανακλίδου- Παλιές αγάπες και τραγούδια μεθυσμένα/ Ζωντανή ηχογράφηση από το ΜΕΤΡΟ

(Lyra)

Ως μια απλή καταγραφή της δουλειάς της μας καλεί να αντιμετωπίσουμε αυτό τον δίσκο η ίδια η Τσανακλίδου. Το αίτημα δεν μοιάζει παράλογο, δεν θα μπορούσαμε εξάλλου να το αντιμετωπίσουμε κάπως αλλιώς. Έξι χρόνια μετά την προηγούμενη ζωντανή ηχογράφηση της, την τρίτη κατά σειρά στο ίδιο μαγαζί, τη δεύτερη στην ίδια ακριβώς (ακουστική) αισθητική με τους ίδιους καθ’ όλα εξαιρετικούς συνεργάτες (Παπαζαχαριάκη στην κιθάρα, Καραντίνη στο μπουζούκι και Τσεβά στο ακορντεόν) θα μπορούσαν να έχουν αλλάξει τόσα πράγματα. Κι όμως το άλμπουμ αυτό μοιάζει φυσική συνέχεια του «2 χρόνια Μετρό» με όλα τα συστατικά να προωθούνται απλώς μέσα στο χρόνο. Το νέο ρεπερτόριο καλύπτει ένα φάσμα του ελληνικού πεντραγράμμου που σαφώς προσφέρεται για ένα πρόγραμμα αλά Τσανακλίδου: από το Ηθοποιός του Χατζιδάκι μέχρι το Ένα βράδυ που’ βρεχε του Γούναρη και από την Αχάριστη του Τσιτσάνη μέχρι το Ο κόσμος έγινε για μας  του Μιχάλη Σουγιούλ, κάποια από αυτά παραλλαγμένα στιχουργικά κατά περίσταση. Φυσικά δεν λείπουν και τα δικά της γνωστά τραγούδια όπως η Ηλιαχτίδα και το ξεχασμένο από τα λάιβ Τσάρλι Τσάπλιν. Παρών ως δημιουργός φυσικά είναι και ο Κραουνάκης του οποίου τις επιτυχίες δεν αποχωρίζεται ποτε: Πάτωμα, Φωφώ, Μοίρες, Αυτή η νύχτα μένει, Ζελατίνα κ.α. ενώ σε μεγάλο μέρος ακούμε τον Παναγιώτη Τσεβά να αναλαμβάνει αξιοπρεπώς ρόλο τραγουδιστή. Ανάμεσα στα τραγούδια μεσολαβούν τα λόγια της ίδιας της ερμηνεύτριας χωρίς καμία τεχνική επεξεργασία, προσδίδοντας ζωντάνια και θεατρικότητα σε ένα άλμπουμ που το μόνο που φιλοδοξεί είναι να μας μεταφέρει λίγη από τη μαγεία της στιγμής εκείνης. 

*Πρώτη δημοσίευση Δίφωνο

Ιανουάριος 2011. 

Φίλιππος Πλιάτσικας- Την αλήθεια να πω

(MINOS ΕΜΙ)

Τα 15 νέα τραγούδια του Φίλιππου Πλιάτσικα, αφού δόθηκαν δωρεάν (και νόμιμα) μέσω γνωστής ιστοσελίδας και αφού εν συνεχεία προσφέρθηκαν μέσω κυριακάτικης εφημερίδας, τώρα κυκλοφορούν στα δισκοπωλεία. Ωστόσο όχι μόνα τους: άλλα δύο πολύ ενδιαφέροντα cd τα συνοδεύουν στην ίδια συσκευασία. Ένα με ανθολογημένα τα κρυμμένα διαμάντια του τραγουδοποιού (σε νέες ηχογραφήσεις) από την προσωπική του δισκογραφία και από την εποχή των Πυξ Λαξ κι ένα με συγκεντρωμένα τα ορχηστικά θέματα που έγραψε από το 1998 μέχρι σήμερα, ξεκινώντας από το Στίλβη και φτάνοντας μέχρι το Indian Summer. Όσον αφορά τα νέα κομμάτια, πρόκειται ως επί των πλείστων για ηλεκτρικά ντυμένες μπαλάντες που ακολουθούν τη γνωστή μελωδική γραμμή που προτιμά ο τραγουδοποιός καθ’ όλη τη μοναχική του πορεία, αλλά δοσμένες αυτή τη φορά με μιαν εξωστρέφεια υιοθετημένη από την προηγούμενη κιόλας δουλειά του. Σποραδικά κάποια τραγούδια είναι έχουν ρέγγε και ska ρυθμό, πράγμα που αμφιβάλλω αν ταιριάζει στο προφίλ του δίσκου και κατά συνέπεια του καλλιτέχνη. Στιχουργικά το ερωτικό στοιχείο υποβόσκει ενώ το υπαρξιακό και το αίσθημα απολογισμού είναι εκείνα που κυριαρχούν∙ άλλοτε εξαιρετικά και άλλοτε τετριμμένα. Εν ολίγοις δημιουργικά μπορεί να μην έχουμε ανατροπές και εκπλήξεις, αλλά έχουμε κάποια πολύ όμορφα τραγούδια που αξίζουν ακροάσεις, όπως τα Μια γρατζουνιά για να θυμάσαι, Sam, Θα πάρω ένα χάπι και Χιλιάδες άλλοι. 

*Πρώτη δημοσίευση Δίφωνο

Ιαννουάριος 2011. 

Onirama- Στη χώρα των τρελών

(Lyra)

Το ότι η δημοφιλία ενός συγκροτήματος συνεπάγεται αυτόματα την ποιότητα τής μουσικής του, είναι ένα δόγμα με το οποίο δεν συντάσσομαι. Υπάρχουν κι άλλοι παράμετροι προς εξέταση, όπως η διάρκεια αυτής της επιτυχίας, η θνησιμότητα των τραγουδιών αλλά κυρίως τι χώρο έπιασαν τα τραγούδια στη μουσική μας συνείδηση. Οι Onirama έχουν ρεύμα κι αυτό είναι και γνωστό και κατανοητό. Ασχολούνται με το δημοφιλέστερο από τα είδη της μουσικής αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, απευθύνονται σε ένα ενθουσιώδες νεανικό κοινό και είναι ευχάριστοι σε κάθε δημόσια παρουσία τους. Εν προκειμένω, έχουμε στα χέρια μας έναν δίσκο με ιδιαίτερη δυναμική και πολύ καλή ενορχήστρωση, ενώ η ερμηνεία τού Θοδωρή Μαραντίνη είναι βελτιωμένη και όπως πρέπει στα τραγούδια. Η παραγωγή ανταποκρίνεται στις προσδοκίες ενός απαιτητικού ακροατή και το artwork είναι ιδιαίτερα προσεγμένο και απολαυστικό. Όλα καλά μέχρι εδώ. Στην ουσία των πραγμάτων τώρα, αναρωτιέμαι πόσο καλά θα ακουγόταν το συγκεκριμένο υλικό παιγμένο αποκλειστικά με μια κιθάρα. Τα τραγούδια μοιάζουν να υπηρετούν επιτελικά την εικόνα τού συγκροτήματος∙ τις μελωδίες στοιχηματίζεις ότι τις έχεις ξανακούσει (χωρίς να εντοπίζεις πού) και οι στίχοι δεν προτείνουν κάτι ιδιαίτερο ακόμα και στο πλαίσιο τής ποπ την οποία υπηρετούν πιστά. Πρόκειται για εκρηκτικά και ταξιδιάρικα κομμάτια που θα ταίριαζαν σε μια «road tripping» αμερικάνικη σειρά ή ταινία, ταιριάζουν στις ραδιοφωνικές συχνότητες των μεγάλων επιτυχιών και στους νεανικούς χώρους διασκέδασης. Για πόσο όμως; 

Δήμος Αναστασιάδης- Αντίθετη τροχιά

(Universal) 

Δεύτερος ολοκληρωμένος δίσκος από το Δήμο Αναστασιάδη, ο οποίος από την αρχή φάνηκε να τηρεί αποστάσεις ασφαλείας από την ταύτισή του με το τηλεοπτικό μουσικό παιχνίδι που τον έκανε αναγνωρίσιμο, χωρίς να τον αναδείξει νικητή. Ο δίσκος αυτός, σε παρόμοια τροχιά με τον πρώτο, είναι ένας ερωτικός δίσκος που μοιάζει να απευθύνεται στις νεαρότερες ηλικίες αλλά και σε όσους αναζητούν από τη μουσική μια αφορμή κι έναν τρόπο να δώσουν λίγο γκάζι στην καθημερινότητα. Σε αυτή τη στόχευση βοηθάει αφενός η φωνή και η πολύ καλή ερμηνεία του (τα οποία παρεμπιπτόντως, όπως έχει αναφερθεί και στο παρελθόν, μοιάζουν πολύ με εκείνα του Μιχάλη Χατζηγιάννη), η εμφάνισή του καθώς και όλο το artwork του δίσκου. Ο Αναστασιάδης είναι ένας μουσικός ο οποίος μοιάζει να αγαπάει τον σκληρό ήχο της ηλεκτρικής κιθάρας ίσως περισσότερο από την ίδια τη μελωδία. Κι εξηγούμαι: ενώ μελωδικά δεν έχουμε κάτι το ιδιαίτερο, το ντύσιμο της μουσικής ενορχηστρωτικά μάλλον καλύπτει κάτι από το κενό. Βέβαια ένα σημείο και μετά η ακρόαση καταλήγει κάπως κουραστική, πράγμα που ίσως οφείλεται στο ότι όλα τα όργανα του δίσκου τα έχουν αναλάβει μόνο δύο άτομα, εκ των οποίον ο ένας είναι ο ίδιος ο καλλιτέχνης. Τη μουσική υπογράφει ο ίδιος ενώ τους στίχους στο μεγαλύτερο μέρος η Βίκυ Γεροθόδωρου η οποία στο παρελθόν έχει δώσει καλύτερα αλλά και χειρότερα δείγματα δουλειάς.  

*Πρώτη δημοσίευση Δίφωνο,

Ιανουάριος 2011.

Οδυσσέας Τσάκαλος- Εσύ που δε μιλάς

(Sony)

Ο δεύτερος προσωπικός δίσκους τού Οδυσσέα Τσάκαλου, πρώην μέλος των Φατμέ, νυν τραγουδοποιού και εσαεί ντράμερ, μετράει μόνο οχτώ τραγούδια και διαρκεί συνολικά 31 λεπτά. Στην εποχή του ορυμαγδού των νέων κυκλοφοριών, και της δισκογραφικής κρίσης, το να βγαίνει ένας δίσκος με ασφαλή χρονική διαφορά από τον προηγούμενο, ο οποίος δεν καταχράται το χρόνο του ακροατή όντας γεμάτος με τραγούδια πιθανότατα άνευ ουσίας, κάτι σημαίνει. Καταρχήν ότι ο καλλιτέχνης λέει αυστηρά αυτό που θέλει να πει, όταν κρίνει εκείνος απαραίτητο και μακριά από τη λογική τού μάρκετινγκ που θέλει διαρκώς παρόντες τους τραγουδοποιούς, ακόμα και όταν προβαίνουν σε πλεονασμούς. Πέραν τούτου, ο εν λόγω δίσκος αφορά κόσμο. Είναι φτιαγμένος με αγνά υλικά. Καλός και σε πρώτη φάση ειλικρινής στίχος, που εμπεριέχει μια διακριτική οξυδέρκεια χωρίς να γίνεται δεικτικός και μια απλότητα χωρίς να γίνεται απλοϊκός. Μουσική μοναχική και ταυτόχρονα έτοιμη να διαμοιραστεί στις παρέες που επιμένουν να μαζεύονται με μια κιθάρα. Η ενορχήστρωση δεν έχει εκπλήξεις, ωστόσο βρίσκεται σε πλήρη αρμονία με τα ίδια τα τραγούδια. Σε ένα πολύ ωραίο τραγούδι συμμετέχουν ο Νίκος Ζιώγαλας και η Ευτυχία Μητρίτσα. 

*Πρώτη δημοσίευση Δίφωνο,

Ιανουάριος 2011.

Όναρ- Όσα αντίο μας μένουν

(Legent)

Ελάχιστα διαφοροποιημένοι από τις προηγούμενες δουλειές τους, οι Όναρ μας παρουσιάζουν ένα υλικό στα γνώριμα μονοπάτια της ποπ- ροκ τραγουδοποιίας. Η δημιουργία μοιρασμένη ανάμεσα στον Λευτέρη Πλιάτσικα και την Πένυ Ραμαντάνη φαίνεται να διαπραγματεύεται πάνω- κάτω τα ίδια θέματα, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, χωρίς απαραίτητα κάτι τέτοιο να σημαίνει κακά τραγούδια. Οι στίχοι έχουν κάποιες όμορφες στιγμές, όπως Το κακό αστείο και κάποιες πολιτικές κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις, όπως στο Ν’ αλλάξεις τον κόσμο, ενώ συνθετικά κυριαρχούν οι ηλεκτρικές και ακουστικές μπαλάντες με βαρύ το μελωδικό στίγμα της γραμμής «Πλιάτσικα». Στις καλές στιγμές τού δίσκου πιστώνεται η ύπαρξη τού ποιήματος Ερωτήσεις, τού Μπερτολντ Μπρεχτ, σε απόδοση Νάντιας Βαλαβάνη και μελοποιημένο από την Πένυ Ραμαντάνη. Με την πρώτη ακρόαση ωστόσο κι έτσι όπως έχουν αποδοθεί η κιθάρα και οι πρόζες μάς τραβάει πίσω στη Μπαλάντα τού νερού και της θάλασσας τού 2000 σε ποίηση Frederico Garcia Lorca. Σε γενικές γραμμές πρόκειται για έναν δίσκο που ακούγεται ευχάριστα χωρίς να εμβαθύνει και απευθύνεται είτε στο νεανικό κοινό, είτε σε όσους μεγάλωσαν προσπαθώντας να επεκτείνουν τρόπον τινά την αθωωμένη εφηβεία τους. 

*Πρώτη δημοσίευση Δίφωνο,

Ιανουάριος 2011.

Νίκος Τσούκας- Τα τραγούδια δε σώπασαν ποτέ

(Legend)

Μετά από πολλούς ενδοιασμούς- σύμφωνα με το δελτίο τύπου- ο Νίκος Τσιούκας μάς παρουσιάζει την πρώτη του δισκογραφική δουλειά, η οποία αποτελείται από δεκατρία τραγούδια γραμμένα από τον ίδιο συν τρία μελοποιημένα ποιήματα των Μπωντλαίρ, Πόε και Μπόρχες. Εκείνο που παρατηρείται από τα πρώτα λεπτά ακρόασης είναι η πολύ καλή παραγωγή και ενορχήστρωση τού δίσκου την οποία υπογράφει ο Θάνος Μικρούτσικος. Θεωρώ πολύ σοφή την επιλογή τού δημιουργού να μοιράσει το μεγαλύτερο μέρος των τραγουδιών σε συναδέλφους του (Γρηγόρης Κλιούμης, Χρήστος Θηβαίος, Μίλτος Πασχαλίδης) και Θάνος Μικρούτσικος, όσον αφορά την ερμηνεία, καθώς και πολύ σωστές τις επιλογές του σχετικά με το ποιος θα τραγουδήσει τι (ίσως με εξαίρεση το τραγούδι Παιδική πλάνη). Οι συνθέσεις διαμορφώνουν δυνατές σχέσεις συνάφειας μεταξύ τους, έχοντας ως βασικό άξονα το λεγόμενο έντεχνο τραγούδι, με πολλές πινελιές από ροκ ενώ στιχουργικά συναντάμε όμορφα δομημένες την τάση φυγής, τη νοσταλγία, το άγγιγμα τού χρόνου, τη ματαιότητα και φυσικά τον έρωτα.  Ξεχωρίζουν Των ονείρων μας οι μουσικές, Τα τραγούδια δεν σώπασαν ποτέ, Θα φύγω από’ δώ,  Απ’ τα δικά σου πλάνα θα χαθώ. 

*Πρώτη δημοσίευση Δίφωνο,

Νοέμβριος 2010.

Δάρνακες- Libra, το προξενιό της Αντιγόνης

(Παρουσία) 

Δεν είναι εδώ Βαλκάνια σού το’ πα, εδώ είναι παίξε γέλασε και σώπα, έγραφε σχεδόν πριν μια δεκαετία ο Άλκης Αλκαίος. Κι όμως, να που τα Βαλκάνια κάνουν αισθητή την παρουσία τους (που ούτως ή άλλως υπήρχε πάντα διακριτική) στην εγχώρια δισκογραφία, φιλτραρισμένη από το πρίσμα ενός παράξενου αλλά άκρως ενδιαφέροντος μουσικού σχήματος από τη Βόρεια Ελλάδα. «Δάρνακες» είναι μια φυλή που κατοικεί σε πέντε χωριά ανατολικά της πόλης των Σερρών και είναι από εκεί που πήρε το όνομα με το οποίο μας παρουσιάζεται σήμερα. «Κάποτε η μουσική ως τέχνη είχε άμεση συνάφεια με την γεωγραφία. Δηλαδή αν καταγόσουν από την Ήπειρο έπαιζες βαριά και αργή μουσική, αν ήσουν από την Κρήτη, ζωηρή και γρήγορη, αν ερχόσουν από τον Πόντο, άγρια κλπ. Προβάλλοντας με το όνομα μας τον τόπο καταγωγής μας θέλουμε να δείξουμε ότι στην μουσική μας παρεισφρέουν (ακούσια ή και συνειδητά) στοιχεία μιας μακράς μουσικής παράδοσης που εξελίχθηκε μέσα στα γεωγραφικά πλαίσια της Νότιας πλευράς της βαλκανικής χερσονήσου», μας λέει ο Φώτης Δούσος, μέλος του συγκροτήματος. Πέραν τούτων και με απόλυτη φυσικότητα, συνηθίζουν να τραγουδούν Ισπανικά, Ελληνικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Πορτογαλικά, Σέρβικα και Ρώσικα. Αυτοπροσδιορίζονται ως ένα σχήμα post Balkan μουσικής με gipsy punk στοιχεία, συνδυάζουν το νταούλι με την ηλεκτρική κιθάρα, χρησιμοποιούν στα Ισπανικά τραγούδια ως βασικό όργανο το στεριανό λαούτο, στα ρώσικα χάλκινα brass ή Prodigy  με εμβόλιμα μουσικά σχόλια από γκάιντα. Προσεγγίζουν τη λόγια ποίηση μέσα από την παράδοση και φωνές που μοιάζουν βγαλμένες μέσα από τα σπλάχνα της βορινής επαρχίας. Μια ατμόσφαιρα που περιπλέκει τους προαιώνιους προβληματισμούς του ανθρώπου με την ανάγκη της εποχής να πιαστεί από κάποια σταθερά σημεία αναφοράς. «Το ύφος μας θέλουμε να είναι εξωστρεφές χωρίς να γίνεται φτηνό. Συνδυάζει στοιχεία παράδοσης και νεωτερικότητας. Είναι άμεσα συνδεδεμένο με το χορό, το γλέντι, την μέθεξη, την αίσθηση κοινότητας. Έχει αρχετυπική δύναμη», συμπληρώνει ο ίδιος.  Μετά το πρωτόλειο «Virgo», το καθοριστικό cd single «Darnakes», σειρά παίρνει το τρίτο τους άλμπουμ με τίτλο «Libra, το προξενιό της Αντιγόνης». Μέσα του συναντά κανείς πέρα από τα τραγούδια των Δαρνάκων, μελοποιημένα ποιήματα του Καρυωτάκη και του Πολέμη καθώς και διασκευασμένα παραδοσιακά τραγούδια. Κι όλα αυτά κλεισμένα σε μια πολύ όμορφη και ιδιαίτερη συσκευασία η οποία πετυχαίνει την απόλυτη αρμονία με το ίδιο το υλικό. 

*Πρώτη δημοσίευση Δίφωνο,

Οκτώβριος 2010. 

Ο καθόλου αόρατος δικός μας Φοίβος

Άκουσα τα νέα τραγούδια που θα κυκλοφορήσουν σε λίγες ημέρες από την Inner Ear (!). Είναι όπως καταλαβαίνετε ο πρώτος ελληνόφωνος δίσκος της "Πατρινιάς" εταιρίας που ειδικεύεται στο αγγλόφωνο εναλλακτικό (Lolek, Tang with Lions, Marietta Fafouti). Ο Φοίβος είναι από τις πιο ιδιαίτερες περιπτώσεις στο ελληνικό τραγούδι. Και είναι χαράς και υπερηφάνειας άξιο ότι κάθε φορά που βγάζει δίσκο, στο νου μάς έρχεται ξανά και ξανά η ίδια αυτή φράση. Τουλάχιστον για εμάς τούς τραγουδολάγνους. Από την Παρέλαση σε παραγωγή Μάνου Χατζιδάκι, μέχρι τώρα. Ο Αόρατος άνθρωπος είναι ένας δίσκος εμπνευσμένος με το σωστό timing. Όπως σωστό timing είχαν όλοι οι προηγούμενοι. Χωρίς βιασύνες και χωρίς καθυστερήσεις. Ωστόσο δεν ξέρω αν έχει τις κορυφώσεις που απαιτεί η ραδιοφωνική πραγματικότητα. Πλήρως κατανοητός, απόλυτα ειλικρινής, σε μέγιστο βαθμό έντεχνος με την ουσία τού όρου, καθόλου δήθεν. Απόλυτα Δεληβοριάς. Ή τον αγαπάς και τον εντάσεις στο soundtrack τού χειμώνα (αν έρθει-λέμε τώρα) ή τον απορρίπτεις με σεβασμό- σε καμία περίπτωση δεν είναι  αδιάφορος. Συμμετέχει η Αρλέτα (μας) και η Ρένα Μόρφη. Όταν κυκλοφορήσει αγοράστε δύο και χαρίστε τον έναν. 

ΥΓ: Στο youtube υπάρχει αυτό.

Σταύρος Σιόλας- Στα μισά της νύχτας

(ΑΚΤΗ)

Τέσσερα χρόνια μετά το Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης, ο Σταύρος Σιόλας επιστρέφει με έναν προσωπικό δίσκο (τον δεύτερο μετά από χρόνια) σε παραγωγή Γιώργου Ανδρέου. Όπως όλες οι δουλειές που επιμελείται ο συνθέτης υπό το label ΑΚΤΗ, πρόκειται για μια καλοδουλεμένη παραγωγή με προσεγμένες ενορχηστρώσεις στο ύφος που ταιριάζει θα έλεγα απόλυτα στον καλλιτέχνη. Οι συνθέσεις, που ανήκουν εξολοκλήρου στον Σιόλα, μοιράζονται στα δύο• άλλες φέρουν μια ιδιαίτερη ευαισθησία η οποία σε κάνει να ταξιδεύεις και άλλες χρειάζονται 2-3 ακροάσεις για να αποκτήσουν στίγμα. Οι στίχοι γραμμένοι στην πλειοψηφία από τον Πόλυ Κυριάκου, ένα τραγούδι από τον Φίλιππο Γράψα και ένα από τον Σιόλα, δεν έχουν ιδιαίτερες κορυφώσεις και δυνατές αναφορές σε πράγματα και αισθήματα πέρα από τα συνήθη, ωστόσο δένουν πολύ καλά με τη μουσική κι αυτό προσφέρει ένα συμπαγές αποτέλεσμα από την αρχή μέχρι το τέλος. Σχετικά με την ερμηνεία, δεν φαίνεται να έχει διαφοροποιηθεί ιδιαίτερα με το πέρασμα του χρόνου (πράγμα όχι απαραίτητα κακό) κι ενώ δεν θα τη χαρακτήριζα πολυδιάστατη, παραμένει το δυνατό σημείο του δίσκου. Θα έλεγα ότι περισσότερο απ’ όλα είναι ένας καλός ερμηνευτής για το ύφος και τα τραγούδια που έχει ερμηνεύσει• θα ήθελα ωστόσο να τον ακούσω και σε κάτι διαφορετικό, έχοντας την υποψία ότι θα μας εκπλήξει θετικά. Ξεχωρίζουν τα Χωρίς εσένα (με την Ελευθερία Αρβανιτάκη), Άναψα φώτα και Μέσα στα μισά της νύχτας. 

*Πρώτη δημοσίευση Δίφωνο,

Οκώβριος 2010. 

Νίκος Γώγος- Κρυμμένος Θησαυρός

(Μικρός Ήρως)

Στο πλαίσιο της ηλεκτροπόπ σκηνής, που απασχολεί πάρα πολλά ραδιόφωνα των επιτυχιών, κινείται πιστά η πρώτη δισκογραφική δουλειά του Νίκου Γώγου. Ακούγοντας τα τραγούδια προσεκτικά και αφού ξεπεράσουμε από την αρχή κιόλας της πρώτης ακρόασης τον δυναμισμό που μας διοχετεύει πονηρά η ενορχήστρωση, καταλήγουμε στα εξής βασικά συμπεράσματα. Πρώτον, ο καλλιτέχνης υποστηρίζει πολύ καλά το υλικό του στον τομέα της ερμηνείας, δεδομένων των δυνατοτήτων του και του είδους που διάλεξε να ακολουθήσει. Δεύτερον, στιχουργικά ο δίσκος δείχνει να μην έχει να προτείνει κάτι ξεχωριστό, ούτε σε ύφος, ούτε σε τεχνική ούτε σε θεματολογία. Από τη μια- ο κατά τ’ άλλα σεβαστός- αδικημένος έρωτας και η αγάπη που δυσκολεύεται να ανασάνει. Από την άλλη η γνωστή γενική τάση των νέων καλλιτεχνών που τους θέλει να μη χωράν στη ζωή που δεν όρισαν οι ίδιοι, στη ρουτίνα που πρέπει να υπερνικήσουν και στην ασχήμια της πόλης που τους φιλοξενεί, δοσμένα όλα με νεανίστικες εικόνες, δεδομένους στίχους και προκάτ χαλαρές ρίμες. Τέλος, μουσικά ακολουθείται η γνωστή συνταγή της ποπ με σκληρότερη ενορχήστρωση, ηλεκτρική μπαλάντα και σποραδικά κάποιες χορευτικές και ταξιδιάρικες μελωδίες του δρόμου (σαφέστατη η συμβολή του Γιώργου Δημητριάδη στην παραγωγή του δίσκου). 

*Πρώτη δημοσίευση Δίφωνο,

Οκτώβριος 2010. 

Μαρίνα Σένα- Σε σένα κρυμμένο

(Μικρός Ήρως)

Πέντε χρόνια μετά το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης που τη φιλοξένησε, η Μαρίνα Σένα καταθέτει την πρώτη της ολοκληρωμένη δουλειά. Πρόκειται για έναν δίσκο εξ’ ολοκλήρου ταγμένο στην ερωτική θεματολογία. Έρωτες που ασθμαίνουν, που ζορίζονται, που βρίσκονται σε πλήρη αδιέξοδα ή που απελευθερώνονται λυτρωτικά μέσα από στίχους αυτοθυσίας και υποταγής. Δεν ξέρω αν τέτοιο είναι το αίτημα του δίσκου, αλλά η πλήρης απουσία κοινωνικοπολιτικών ή υπαρξιακών αναφορών (ή έστω αιχμών) και μάλιστα σε ένα είδος που τραβάει νερό κατ’ εξοχήν από νέους ανθρώπους αστικών καταβολών, αν μη τι άλλο προκαλεί απορία. Από κει και πέρα, η μουσική παρουσιάζει ενδιαφέροντα σημεία, με ανεβαστικές κιθάρες, ξεσηκωτικούς ρυθμούς αλλά και μια μπαλάντα (Συγγνώμη) που γλυκαίνει την ατμόσφαιρα. Επίσης η φωνή και η ερμηνεία της Μαρίνας Σένα στέκουν αξιοπρεπώς απέναντι στα τραγούδια που κλήθηκε να ερμηνεύσει• αρκετές φορές ωστόσο μοιάζει να μιμείται πιστά τις επιρροές της, οι οποίες φαίνονται ξεκάθαρα από την πρώτη ακρόαση. Τις καλές στιγμές του δίσκου αποτελούν τα τραγούδια Φταις, Αντίο, καθώς και το Live your life. 

*Πρώτη δημοσίευση Δίφωνο,

Οκτώβριος 2010. 

Στέλιος Δάβαρης- Όλα είναι νερό

(EMI)

Στο ντεμπούτο άλμπουμ του νέου τραγουδοποιού κάποια πράγματα γίνονται σαφή ευθύς εξαρχής: ταξιδιάρικη διάθεση, έρωτες που αναζητούν λύσεις μέσα από ματ απελευθερωτικές κινήσεις ενάντια σε κάθε είδους εμπόδιο, καθώς και μια συνεχής διάθεση για αλλαγή με οδηγό την ξεγνοιασιά (τα πάντα δηλαδή σε απόλυτη συνάρτηση με τον γενικό τίτλο). Μουσικά κυριαρχεί ένα όμορφα δομημένο ηλεκτροπόπ περιβάλλον το οποίο τυχαίνει να ανθίζει στις μέρες που διανύουμε με πάμπολλα συγκροτήματα και καλλιτέχνες στο ίδιο μήκος κύματος. Όσοι αναζητήσουν συνθετικές ή ενορχηστρωτικές εκπλήξεις σε αυτό τον δίσκο δεν θα τις εντοπίσουν• στον αντίποδα, όσοι προσδοκούν καχύποπτα για τσάμπα εντυπωσιασμούς, θα πρέπει να αναθεωρήσουν. Στιχουργικά το υλικό έχει μεγάλες διακυμάνσεις ανάμεσα σε  έξυπνα, ακομπλεξάριστα στιχουργήματα και σε τετριμμένες προσεγγίσεις. Στις πολύ καλές στιγμές του δίσκου περιλαμβάνονται το εναρκτήριο Το κορίτσι της βροχής, το φθινοπωρινής αισθητικής Τίποτα, το ευφυώς απελευθερωτικό Τρόλλεϋ της Ευτυχίας, το ψιθυριστό Ήρθες ξανά σε jazz διάθεση και το σκοτεινό Πλάι σου μπορώ. Σε γενικές γραμμές αυτού του είδους οι δίσκοι διεκδικούν αρκετό χώρο στα ακούσματά μας όταν έχουν το σωστό timing και θεωρώ ότι για τη συγκεκριμένη δουλειά, αυτή η περίοδος (καλοκαίρι- αρχές φθινοπώρου) είναι η ιδανική.

*Πρώτη δημοσίευση Δίφωνο,

Οκτώβριος 2010.

Ευτυχία Μητρίτσα- Μυστικός προορισμός

(Ακτή)

Η Ευτυχία Μητρίτσα έχει στη φωνή της ένα αίσθημα ξενοιασιάς. Ακούγοντάς την στο κάθε ένα από τα επτά τραγούδια που απαρτίζουν συνολικά την πρώτη της δισκογραφική δουλειά, νιώθεις ότι θέλεις να ταξιδέψεις, να αλλάξεις παραστάσεις, να ξεφύγεις. Η χροιά της είναι το εισιτήριο και η ερμηνεία το μέσο. Όσον αφορά την ουσία των τραγουδιών αυτών καθαυτών και εκ των οποίων η ίδια υπογράφει δημιουργικά τα έξι, είναι γεγονός ότι δεν έχουμε στοιχεία από τις εκπλήξεις που επιθυμεί (και προσδοκά) η εποχή από τους νέους της. Κι εξηγούμαι: ο δίσκος στο σύνολό του μπορεί να αποτελεί μια πολύ καλή παραγωγή η οποία φέρει την υπογραφή του Γιώργου Ανδρέου, όμως το πρωτογενές υλικό- δηλαδή τα ίδια τραγούδια- δεν καταφέρνει να δώσει σε έναν συγκεντρωμένο ακροατή του καλού ελληνικού τραγουδιού τις κορυφώσεις που αναμένει. Χωρίς αυτό ωστόσο να σημαίνει καταδίκη· η Ευτυχία Μητρίτσα είναι μια πολύ καλή νέα τραγουδίστρια. Πιο συγκεκριμένα, τραγούδια όπως ο «Μυστικός προορισμός», το «Όλο με ρωτάς» και το «Από την αρχή να σε βλέπω» αποτελούν σαφώς ευχάριστα ακούσματα κατέχοντας περίοπτη θέση σε έναν υψηλό μέσο όρο. Ατυχή θα χαρακτήριζα την επιλογή του τραγουδιού «Σκλαβάκι της αγάπης» που υπογράφει ο κατά τ’ άλλα πολύ ταλαντούχος νέος τραγουδοποιός Ορέστης Ντάντος. Τέλος, ευτυχές και ελπιδοφόρο είναι το γεγονός ότι ο δίσκος διατίθεται στα δισκοπωλεία με ενδεικτική τιμή 7 ευρώ, που σημαίνει πως η παραγωγός εταιρία ΑΚΤΗ έχει συνειδητοποιήσει τις περιστάσεις και σέβεται τον ακροατή. 

Tracklist


01. Μυστικός προορισμός
02. Όλο με ρωτάς
03. Τώρα τι μένει
04. Σκλαβάκι της αγάπης
05. Απ’ την αρχή να σε βλέπω
06. Δέκα χρόνια στη σιωπή
07. Βγάλτο από μέσα σου

*Πρώτη δημοσίευση Δίφωνο,

Ιούλιος 2010.

Σαββέρια Μαργιολά- Πράξη πρώτη

(Sony- Columbia)

Πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά στη δισκογραφία για τη Σαββέρια Μαργιολά την οποία έχουμε ήδη παρακολουθήσει σε ζωντανές εμφανίσεις, δίπλα σε γνωστά και καταξιωμένα ονόματα, όπως ο Γιώργος Νταλάρας, η Χάρις Αλεξίου και ο Κώστας Μακεδόνας. Εκείνο που ξεχωρίζει από τον πρώτο στίχο είναι η φωνή της τραγουδίστριας· δείχνει να χειρίζεται με τρόπο σωστό, αξιοποιώντας στο έπακρον τη χαρακτηριστική, ημίβραχνη χροιά που διαθέτει.  Η «πράξη πρώτη»  λοιπόν στη δισκογραφία γίνεται κάτω καλές συνθήκες: έναν δίσκο λαϊκό (παρά την πλήρη απουσία μπουζουκιού, αλλά με την παρουσία άλλων λαϊκών οργάνων όπως λαούτο και τζουρά), μια άρτια παραγωγή την υπογραφή της οποίας δεν αναλαμβάνει κανείς στο κατά τ’ άλλα αξιοπρεπές εσώφυλλο, μια στιβαρή ενορχήστρωση. Η θεματολογία μοιράζεται μεταξύ εσωτερικής αναζήτησης και ερωτικής αγωνίας ενώ είναι σαφές πως η δεύτερη κατηγορία ταιριάζει στη Μαργιολά περισσότερο. Εξαιρώντας μερικά τραγούδια που  αν και υφολογικά ταιριαστά δεν ακολουθούν τις απαιτήσεις των υπολοίπων (Δυο φιλιά, Βότκα πορτοκάλι), θα έλεγα ότι ο δίσκος έχει έναν συγκεκριμένο άξονα χωρίς μεγάλες διακυμάνσεις ακολουθώντας έναν δρόμο λαϊκό. Στις δυνατές στιγμές συμπεριλαμβάνονται το Έχουνε φωνή τα δέντρα, Όταν θέλω να θυμάμαι αλλά και η πολύ όμορφη διασκευή στο κλασικό Βάλε κι άλλο πιάτο στο τραπέζι, ιδέα η οποία πιστώνεται στον Σταμάτη Κραουνάκη. 

Tracklist

01 ΔΥΟ ΦΙΛΙΑ 

02 ΣΤΟ 'ΧΑ ΠΕΙ ΑΠ' ΤΗΝ ΑΡΧΗ 

03 ΣΤΕΙΛΕ ΜΗΝΥΜΑ

04 ΒΑΛΕ ΚΙ ΑΛΛΟ ΠΙΑΤΟ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ 

05 ΧΡΩΜΑ ΣΤΑΖΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ (DUNYA DURMA) 

06 ΕΧΟΥΝΕ ΦΩΝΗ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ 

07 ΟΤΑΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΘΥΜΑΜΑΙ 

08 ΒΟΤΚΑ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ 

09 ΦΙΛΗΣΕ ΜΕ 

10 ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ Η ΤΡΕΛΑ 

11 ΠΕΛΑΓΑ 

*Πρώτη δημοσίευση Δίφωνο

Ιούλιος 2010.

Σωτηρία Λεονάρδου/ Βασίλης Γισδάκης/ Στέλιος Μποτονάκης - Sing City

(Lyra)

Ένας διπλός δίσκος, τρεις φωνές σε ζωντανή ηχογράφηση, ένα ρεπερτόριο που η μια άκρη του απέχει πολύ με την άλλη. Εν ολίγοις: εκ διαμέτρου αντίθετα ακούσματα, παράδοξες επιλογές, ερμηνείες έκπληξη. Πέρα από τα τραγούδια υμών των ιδίων, θα ακούσουμε τη Σωτηρία Λεονάρδου να τραγουδά Θανάση Παπακωνσταντίνου, τον Βασίλη Γισδάκη να ροκάρει με Τρύπες και τον Στέλιο Μποτονάκη να ακροβατεί παρέα με τους υπόλοιπους στο εναρκτήριο Τσάμικο του Διονύση Σαββόπουλου. Το καλό με αυτό τον δίσκο είναι πως κανείς δεν προσπάθησε να μιμηθεί κάτι το οποίο δεν είναι· έφεραν τα τραγούδια στα μέτρα τους και τα παρουσίασαν στο κοινό σε ένα πρόγραμμα που στόχο του είχε την ανάδειξη της σκοτεινιάς που φέρει η πόλη- εξ’ ου και ο τίτλος. Η πρώτη μεγάλη μου ένσταση αφορά την ηχοληψία η οποία με βάζει σε υποψίες πως τα πράγματα δεν δουλεύτηκαν όπως θα έπρεπε. Η ηχογράφηση αποπνέει μια βιασύνη, ίσως και προχειρότητα. Η δεύτερη στο πολύ φτωχό εσώφυλλο. Αν μη τι άλλο όταν τρεις καλλιτέχνες, φύσει διαφορετικοί, ενώνουν τις δυνάμεις τους απαιτείται να υπάρχει ένα booklet με δυο λόγια από τους ίδιους (πέραν του εκλεκτού συνάδελφου που φρόντισε το υπάρχον σημείωμα) και μερικές παραπάνω φωτογραφίες, ένα βιβλιαράκι με προσωπικότητα ανάλογη των παραστάσεων. Εν κατακλείδι πρόκειται για έναν δίσκο που τον χρειάζονταν και οι τρεις, όχι με στεγνά εμπορικές προσδοκίες, αλλά με στόχο την απαθανάτιση και την παρουσίαση στο ευρύ κοινό μιας ιδιότυπης σύμπραξης σε έναν χώρο ιστορικό όπως το Κύτταρο της οδού Ηπείρου.

Tracklist

CD1
1. Τσάμικο [Σωτηρία Λεονάρδου, Βασίλης Γισδάκης, Στέλιος Μποτωνάκης] Διονύση Σαββόπουλου
2. Παράξενος κόσμος (Things Have Changed) [Σ. Λεονάρδου] Bob Dylan, απόδοση στα ελληνικά: Πάνος Φουρτούνας
3. Ατζέντα [Σ. Λεονάρδου] Λάκης Παπαδόπουλος
4. Η νύχτα κόκκινο κρασί [Στ. Μποτωνάκης] Στ. Μποτωνάκη
5. Θα βάλω πλώρη [Στ. Μποτωνάκης] Στ. Μποτωνάκη
6. Το τρένο [Βασίλης Γισδάκης] Β. Γισδάκη
7. Αλίμονο [Β. Γισδάκης] Λένας Πλάτωνος
8. Κοιτώ τον ήλιο [Στ. Μποτωνάκης] Στ. Μποτωνάκη
9. The Day [Β. Γισδάκης] Μάνου Χατζιδάκι & Brian Corrigan
10. Φυσάει αέρας [Στ. Μποτωνάκης] Ποίηση: Μαρία Πολυδούρη, Στ. Μποτωνάκη
11. Αγρύπνια [Σ. Λεονάρδου] Θανάση Παπακωνσταντίνου

CD2
1. I'm deranged [Στ. Μποτωνάκης] Brian Eno/ David Bowie
2. Tempa's Song [Σ. Λεονάρδου] Βαγγέλη Φάμπα/Ελένης Μαχαίρα
3. Είμαι τυχερός [Σ. Λεονάρδου] Γιώργου Καρρά/ Γιάννη Αγγελάκα
4. Βραδινή πλάνη [Σ. Λεονάρδου] Γιώργου Καρρά/ Γιάννη Αγγελάκα
5. Το τρένο [Β. Γισδάκης] Γιώργου Καρρά/ Γιάννη Αγγελάκα
6. Ουλαλούμ [Σ. Λεονάρδου] Νικόλα Ασιμου Ποίηση: Γιάννης Σκαρίμπας
7. Μπαταρία [Σ. Λεονάρδου] Ν. Ασιμου
8. Της επανάστασης [Σ. Λεονάρδου] Ν. Ασιμου
9. Θα 'ρθω να σε βρω [Β. Γισδάκης] Ν. Ασιμου
10. Πού να γυρίζεις [Β. Γισδάκης] Παύλου Σιδηρόπουλου
11. Ζεϊμπέκικο μπλουζ [Σ. Λεονάρδου, Στ. Μποτωνάκης] Παύλου Σιδηρόπουλου
12. Pan Alley [Σ. Λεονάρδου] Ben Nisbet/ Reed Leslie David

*Πρώτη δημοσίευση Δίφωνο,

Απρίλιος 2010.

Ελισσάβετ Καρατζόλη- Σαν προσευχή στην πιο βαθειά εμπιστοσύνη

(Μουσικό ταχυδρομείο)

Την Ελισσάβετ Καρατζόλη είχαμε τη χαρά να την απολαμβάνουμε ζωντανά επί πολλά χρόνια πλάι σε γνωστούς καλλιτέχνες, όπως ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας κ.α. Δεν ξέρω γιατί πέρασε τόσος καιρός μέχρι να αποφασίσει να μαζέψει υλικό και να μας καταθέσει τον πρώτο της δίσκο ο οποίος αποτελείται από έντεκα νέα τραγούδια και μια διασκευή. Τι αντιλαμβάνεται κανείς από την πρώτη ακρόαση; Ότι πρόκειται για μια καταπληκτική ερμηνεύτρια της οποίας η φωνή θυμίζει πέλαγος: άλλοτε γαλήνια, τρυφερή, ηλιόλουστη και άλλοτε βαθιά, σκοτεινή και τρικυμισμένη. Η έκταση της φωνής, η χροιά και η τεχνική της είναι το λιγότερο εκπληκτικές, προϊόντα (πέραν του ταλέντου) της μακρόχρονης θητείας της στις ζωντανές εμφανίσεις. Όσον αφορά τα τραγούδια, τα πράγματα είναι μοιρασμένα. Για παράδειγμα το Μου φτάνει ένα παράθυρο σε στίχους Μάνου Ελευθερίου, μουσική Αλέξανδρου Εμμανουηλίδη με την συμμετοχή του Μίλτου Πασχαλίδη, θεωρώ ότι είναι από τα καλύτερα τραγούδια που μας έχουν δοθεί μέσα στη διετία 2009-2010. Επίσης η οριακή ερμηνεία στο Καληνύχτα του Σωκράτη Μάλαμα δίνει στο τραγούδι μια άλλη διάσταση για την οποία ο δημιουργός του πρέπει να καμαρώνει. Εξαιρετικό επίσης και το Νύχτες σιωπής. Από την άλλη, σημεία όπως η αμήχανη μουσική στην Ανάμνηση, η έλλειψη πρωτοτυπίας στο Λάμψη και χώμα και η άτυχη μελοποίηση στο Αυθαίρετο (παρά τα ευφυέστατα λόγια) φέρνουν στον ακροατή ένα μούδιασμα που δύσκολα παρακάμπτεται. Την όμορφη ενορχήστρωση όπως και τη διεύθυνση παραγωγής υπογράφουν τα Κίτρινα Ποδήλατα. 

*Πρώτη δημοσίευση Δίφωνο,

Μάιος 2010.

Μπάμπης Στόκας- Βόλτα

Μουσική: Μπάμπης Στόκας
Στίχοι: Διάφοροι
(Seven)

Μετά το διάλειμμα της ζωντανής ηχογράφησης Τραγουδήστε μην ντρέπεστε, ο Μπάμπης Στόκας επιστρέφει στο ύφος που υπηρετεί ανεξάντλητος σε όλη την προσωπική του δισκογραφία με 16 (!) νέα τραγούδια. Χαλαρές ακουστικές μπαλάντες με γερές πινελιές ηλεκτρισμού ενίοτε, εσωστρεφή και υπαρξιακή κατά κύριο λόγο στιχουργική κατεύθυνση. Τραγούδια δίνουν την εντύπωση ότι βρισκόμαστε μόνοι καπνίζοντας σε έναν άδειο δρόμο, σε ένα άδειο δωμάτιο, στο σκοτάδι, σε μια αέναη πάλη με τον ίδιο μας τον εαυτό, με τη σιωπή ή με έναν χαμένο έρωτα. Σαφείς οι αποστάσεις από την ξεγνοιασιά των ανθρώπων· η μοναξιά επικρατούσα γύρω μας κι εντός. Μετά από μερικές ακροάσεις, την προσοχή τραβούν το Απλές κουβέντες, το Δεν είναι αργά, το πολύ δυνατό Όλα τα ψέματα του Ισαάκ Σούση και του Αλκιβιάδη Κωνσταντόπουλου, η Στρυχνίνη σε στίχους Μάνου Ελευθερίου, το ξέγνοιαστο Κι έμεινα εδώ και η περίπτωση του (αρκούντως;) κοινωνικοπολιτικού Έρασμος που έδειξε να έχει μια κάποια ραδιοφωνική δυναμική μέχρι σήμερα. Πέραν τούτων (που μάλλον δεν είναι και λίγα) θα δυσκολευτούμε να βρούμε τραγούδια που να αξίζουν 100% τις ερμηνείες του Μπάμπη Στόκα, ο οποίος για ακόμα μια φορά στέκεται πληρέστατος, αποδεικνύοντας πόσο καλός τραγουδιστής είναι. Την ενορχήστρωση, όπως και την παραγωγή υπογράφει ο ίδιος ο τραγουδοποιός με τη βοήθεια των μουσικών, ενώ ο δίσκος περικλείεται από μια καλαίσθητη έκδοση με πετυχημένες, σέπια φωτογραφίες.

Tracklist

01. Απλές κουβέντες

02. Δεν είναι αργά

03. Κι έμεινα εδώ

04. Έρασμος

05. Μοναξιά (Μοναστήρι)

06. Μοναστήρι (Μοναξιά)

07. Συνήθεια

08. Όλα τα ψέματα

09. Ο πότης

10. Αναμονή

11. Η σιωπή μες στο πηγάδι

12. Στρυχνίνη

13. Βόλτα

14. Το πρόσωπό σου

15. Γκέτο οι φίλοι μου

16. Αρχίζει η συναυλία