Η Κορίνα Λεγάκη για το "Ταγκό για τρεις"

Το Ταγκό για τρεις αποτελεί τη δεύτερη δισκογραφική παρουσία της Κορίνας Λεγάκη και τον πέμπτο προσωπικό δίσκο του Δημήτρη Μαραμή. Στο cd αυτό περιέχονται πέρα από τραγούδια σε στίχους του Μιχάλη Γκανά, ακόμα δύο σε ποίηση της Μαρίας Πολυδούρη και του Κώστα Καρυωτάκη. Το βιβλίο περιέχει εκτός από τους στίχους, τα ποιήματα και τα κείμενα των συντελεστών, ένα αφήγημα του Χ. Λ. Μπόρχες πάνω στην ιστορία του ταγκό και έργα του εικαστικού Γιάννη Γκανά.

Λέτε πως «το ταγκό για τρεις δεν είναι κύκλος τραγουδιών. Όλα τα τραγούδια ξεπήδησαν παρορμητικά»... Για εξηγήστε μας τι ακριβώς εννοείτε. 

Τα τραγούδια του βιβλίου cd ΤΑΓΚΟ ΓΙΑ ΤΡΕΙΣ αποτελούν το καθένα μια ανεξάρτητη ιστορία. Μικρές μονόπρακτες πράξεις. Μιχάλης Γκανάς, Κώστας Καρυωτάκης, Μαρία Πολυδούρη ο καθένας με τη δική του ξεχωριστή γραφή. Όλα όμως τα τραγούδια σε μουσική ενός συνθέτη και την ερμηνεία ενός τραγουδιστή. Η επιλογή των συγκεκριμένων τραγουδιών έγινε με κριτήριο την ποιότητά τους και την πρωτοτυπία τους. Mέσα από τις ζωντανές μας εμφανίσεις, τα συγκεκριμένα τραγούδια απέδειξαν επίσης, ότι είχαν απήχηση στον κόσμο και στους μουσικούς, όπως τους Outward Bound, οποίοι πρόσθεσαν τις ενορχηστρωτικές τους πινελιές σε δύο από αυτά.  

Η αλήθεια είναι ότι δεν βρίσκω κάτι που δεν θα μπορούσε να χωρέσει σε ένα απλό cd. Γιατί "βιβλιο- cd";

Το βιβλίο cd ως μορφή έκδοσης είναι πολύ οικείο για τον Δημήτρη Μαραμή καθώς έχει ήδη κυκλοφορήσει άλλες δύο του εργασίες υπό αυτή την μορφή.

Το βιβλίο ήταν τελικά αναγκαίο για να τυπωθούν μέσα σε αυτό ο λόγος των παραπάνω ποιητών, το διήγημα του Χ. Λ. Μπόρχες Η ιστορία του ταγκό, τα κείμενα των συντελεστών του δίσκου, και τα εικαστικά του Γιάννη Γκανά. Επίσης, δεν υπάρχουν πια δισκοπωλεία, αλλά βιβλιοπωλεία.

Κώστας Καρυωτάκης, Μαρία Πολυδούρη, Μιχάλης Γκανάς... βρίσκετε πολλές φορές κάτι στους ποιητές που δεν το έχουν οι στιχουργοί;

Το όριο μεταξύ στιχουργού και ποιητή είναι πολύ λεπτό. Ο μοναδικός γνώμονας για την επιλογή του υλικού για να προχωρήσουμε στην σύνθεση ερμηνεία είναι η βαθύτερη συγκίνηση που μπορεί να προκαλέσει ο λόγος, είτε είναι γραμμένος από ποιητή είτε από στιχουργό. Άλλωστε και οι δύο έχουμε δικογραφήσει στο παρελθόν λόγια στιχουργών.

Ποια η ανάγκη να κάνετε το Μη με βλέπετε που κλαίω στα Γαλλικά; 

Το Ω, μη με βλέπετε που κλαίω... του Δ. Μαραμή, έχει ήδη δισκογραφηθεί στο παρελθόν άλλες δύο φορές. Το είχα συμπεριλάβει στην πρώτη μου προσωπική δισκογραφική εργασία Χορός με τη βροχή. Μόλις μου το είχε παρουσιάσει ο Δημήτρης, η μελωδική του γραμμή ήχησε στ' αυτιά μου σαν γαλλικό chancon. Αυτός ήταν κι ο λόγος για τον οποίο επιλέξαμε να ενορχηστρωθεί μόνο με ακκορντεόν. Πάντοτε η συγκεκριμένη μελωδία με περιτριγύριζε με γαλλικές λέξεις. Έτσι ζήτησα από την Helga Fthenaki το ποίημα της Μαρίας Πολυδούρη να αποδοθεί στην γαλλική γλώσσα. Οπότε όταν προέκυψε η γαλλική εκδοχή του τραγουδιού, μας άρεσε τόσο πολύ,  που δεν υπήρχε κανένας λόγος να μην το εκδώσουμε και σε αυτή τη μορφή. 

Τι έχει βρει η Κορίνα στο Δημήτρη και ο Δημήτρης στην Κορίνα έτσι ώστε να συνεχίζουνε με τόσο κέφι τη συνεργασία τους; 

Το πάθος και η αγάπη που τρέφουν και οι δύο για την μουσική και τον λόγο. Ο ζήλος να εξελιχθούμε καλλιτεχνικά αλλά και ως άνθρωποι μέσω της τριβής μας με τη μουσική. Ο κοινός στόχος να δημιουργήσουμε ένα αποτέλεσμα που θα συγκινεί πρώτα απ' όλα εμάς του ίδιους κι όχι η εμπορικότητα της εργασίας μας. Αυτό περιέχει μία αγνότητα πάνω στη οποία έχει χτιστεί μία ειλικρινής και καθαρή συνεργασία. Σαν δυό παιδιά που παίζουν στον ίδιο κήπο και προσπαθούν να φτιάξουν το ομορφότερο κάστρο για να χωρέσουν μέσα τα όνειρά τους.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να ζει ο ένας στην Αθήνα, ο άλλος στην Κρήτη και να συνεργάζεστε σε λάιβ και δισκογραφία; 

Η συνεργασία μας στηρίζεται σε γερά θεμέλια εμπιστοσύνης και σεβασμού τα οποία χτίζουμε τα τελευταία χρόνια. Οι γεωγραφικές αποστάσεις πλέον με το διαδίκτυο και τα μέσα μεταφοράς έχουν εκμηδενιστεί. Οι αποστάσεις αυτές λύνονται. Τις υπόλοιπες αποστάσεις θα πρέπει να φοβόμαστε.

Τι σχέδια έχετε από εδώ και στο εξής; 

Η συνεργασία επί σκηνής σίγουρα συνεχίζεται άμεσα. Πολύ σύντομα θα χορέψουμε ΤΑΓΚΟ ΓΙΑ ΤΡΕΙΣ στην Θεσσαλονίκη στις 16 Νοεμβρίου, στο πρώην ΠΑΛΛΑΣ με τη συμετοχή του Θοδωρή Βουτσικάκη, στις 25 Νοεμβρίου θα εμφανιστούμε στο Λονδίνο, στο Mythopolis και στις 14 Δεκεμβρίου επιστροφή στην Αθήνα στον Ιανό.

Info

Ταγκό για τρεις

Μουσική: Δημήτρης Μαραμής

Στίχοι: Μιχάλης Γκανάς

Ποίηση: Κώστας Καρυωτάκης, Μαρία Πολυδούρη

Ερμηνεία: Κορίνα Λεγάκη

Εκδόση: ΜΕΛΑΝΙ

Σελίδες: 40

Ένθετο: CD

Τιμή: 10,00

Συνέντευξη με τους Dorόs

Ντορός είναι μια λέξη ιταλικής προέλευσης η οποία χρησιμοποιείται στον ελλαδικό χώρο και σημαίνει τα ίχνη που αφήνει το θήραμα. Πρόκειται για ένα συγκρότημα με τέσσερις μουσικούς που συναντηθήκανε και συμπράττουν από το Μάρτη του  2011. Στόχος τους είναι να παρουσιάσουν προσωπικές τους δημιουργίες εμπνευσμένες τόσο από την ελληνική παράδοση, όσο και από την μουσική της ευρύτερης περιοχής της μεσογείου αλλά και την δυτική μουσική. Από τη στιγμή της δημιουργίας τους, έχουν εμφανιστεί σε διάφορα φεστιβάλ όπως το φεστιβάλ θεάτρου δρόμου, την παγκόσμια ημέρα της μουσικής , το πρώτο φεστιβάλ όπου καραγκιοζοπαίχτες συμπράττουν με μουσικά σχήματα (karagiozis muzik project) και το οποίο λαμβάνει χώρα αυτή την περίοδο στην Αθήνα (10 -15 Σεπτεμβρίου). Επίσης έχουν συνεργαστεί με τον Νίκο Ξυδάκη σε μια παράσταση αφιέρωμα στον Κ.Π. Καβάφη. Εδώ και λίγο καιρό έχουν απευθύνει έκκληση προς το κοινό του διαδικτύου (και όχι μόνο) όσον αφορά τη χρηματοδότηση του πρώτου τους δίσκου: μέσα από την ιστοσελίδα του συγκροτήματος μπορεί κανείς να συνδράμει οικονομικά στην ηχογράφηση, ακολουθώντας την αντίστροφη πορεία από αυτήν που ξέραμε μέχρι σήμερα. 

Πώς βρεθήκατε ως μουσικοί εσείς οι τέσσερις και πώς αποφασίσατε το στίγμα που θα έχει το συγκρότημά σας;    

Η ιδέα του σχήματος ξεκίνησε από μένα και το Νικόλα. Οι δυο μας παίζαμε μαζί σε διάφορα συγκροτήματα παραδοσιακής μουσικής και συνδεόμασταν με φιλία. Ταυτόχρονα και οι δυο μας συνθέταμε μουσική που είχε επιρροές τόσο από την παραδοσιακή μουσική, όσο και από την ευρύτερη περιοχή της μεσογείου αλλά και την δυτικής μουσική. Κάποια στιγμή αποφασίσαμε να δουλεύουμε από κοινού το υλικό που είχαμε με στόχο να το παρουσιάσουμε στο κοινό. Όντας σε αυτή τη διαδικασία νιώσαμε αρχικά την ανάγκη να προσθέσουμε κρουστά. Ήρθαμε σε επαφή με τον Αλέξη Νόννη τον οποίον εκτιμούσαμε σαν μουσικό και στη συνέχεια νιώσαμε πάλι την ανάγκη να προσθέσουμε πνευστά στον «ήχο» μας . Έτσι αυτή τη φορά βρήκαμε το Δημήτρη Μπρέντα ο οποίος συνεργαζότανε με τον Αλέξη μιας και οι δύο είναι μέλη των «Χαϊνηδων». Ο Αλέξης και ο Δημήτρης από την αρχή στήριξαν με ενθουσιασμό το υλικό που είχαμε . Έτσι κάπου το Μάρτη του 2011 αρχίσαμε να ήμαστε οι dorόs. Κρατώντας το αρχικό μας στίγμα δηλαδή να παρουσιάζουμε δικές μας συνθέσεις (και των τεσσάρων πλέον), έχοντας πάντα σαν πρωταρχικό στόχο αυτό να γίνεται μέσα σε κλίμα αμοιβαίας εκτίμησης και φιλίας, προϋποθέσεις απαραίτητες κατά τη γνώμη μας για να υπάρξει δημιουργικότητα.

Μέσα από την ιστοσελίδα σας σχηματίζεται η εντύπωση ότι είστε ένα σχήμα που προτιμά σαφώς το live από τη δουλειά στο στούντιο. Ανάγκη της εποχής ή εκ των προτέρων καλλιτεχνική στάση; 

Η δουλειά στο στούντιο είναι κάτι πολύ όμορφο μιας και αποτυπώνει για πάντα μια στιγμή. Παρ όλα αυτά το live είναι αυτό που σου δίνει την ευκαιρία να αλληλεπιδράσεις με το κοινό, να αφουγκραστείς κατά πόσο το αφορά η μουσική σου και να βελτιώσεις τον τρόπο επικοινωνίας μαζί του. Κατά κάποιο τρόπο αυτή η αλληλεπίδραση είναι που μας δίνει το κουράγιο να συνεχίζουμε και να πιστεύουμε πως η μουσική που παράγουμε αφορά το κοινό.

Το εγχείρημά σας έχει πολύ ενδιαφέρον στην εποχή που βρισκόμαστε: ζητάτε από ένα κοινό που έχει εγκαταλείψει την παραδοσιακή αγορά δίσκων με την δικαιολογία της έλλειψης χρημάτων και τη συρρίκνωση του εισοδήματος, να χρηματοδοτήσει έναν δίσκο που... δεν έχει βγει ακόμα. 

Αυτό που ζητάμε από το κοινό δεν είναι απλά χρήματα. Είναι να στηρίξει μία προσπάθεια να υπάρξει κάτι που νιώθει πως το αφορά και που νιώθει πως είναι ωφέλιμο  να υπάρχει. Με βάση το πώς έχει διαμορφωθεί η κατάσταση πλέον καμία δισκογραφική εταιρία δεν θα στήριζε οικονομικά τη δημιουργία ενός άλμπουμ με ορχηστρική μουσική από ένα νεοεμφανιζόμενο συγκρότημα. Ο λόγος που αποφασίσαμε να ηχογραφήσουμε ένα άλμπουμ είναι η ανάγκη που νιώθουμε να φτάσει η μουσική μας σε περισσότερο κόσμο κάτι που για να συμβεί απαιτείται ένα κεφάλαιο. Αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο αν εμείς μόνοι μας στηρίξουμε αυτή την παραγωγή ή  αν μας βοηθήσει το κοινό.

Τι σας οδήγησε εκεί: οι πολλές απορρίψεις ή δεν μπήκατε καν στη διαδικασία της έρευνας για δισκογραφική εταιρία;  

Η αλήθεια είναι πως δεν έχουμε μπει καν στη διαδικασία έρευνας για δισκογραφική εταιρία. Δεν πιστεύουμε όπως είπα και πριν πως πλέον υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα να χρηματοδοτήσει μια εταιρία την παραγωγή ενός τέτοιου άλμπουμ ορχηστρικής μουσικής. Έτσι ο μοναδικός τρόπος να συμβεί κάτι τέτοιο είναι να το πάρουμε σαν προσωπική μας υπόθεση ή  να υπάρξει ένα κοινό που θα το πάρει σαν προσωπική του υπόθεση. Έχουμε αντιληφθεί πως υπάρχει κοινό που το αφορά η μουσική μας. Κάποια στιγμή είχαμε ανεβάσει στο διαδίκτυο κάποια ντέμο που είχαμε ηχογραφήσει  Όταν αποφασίσαμε να ηχογραφήσουμε επίσημα το άλμπουμ μας κατεβάσαμε από το διαδίκτυο αυτά τα ντέμο και υπήρχαν άνθρωποι που γράφανε στην σελίδα μας στο facebook «μα που πήγε εκείνο το κομμάτι;». Αυτό και πολλά άλλα κομμάτια μπορεί να βρουν το δρόμο τους και να υπάρξουν με τη στήριξη ενός κοινού που πιστεύει πως υπάρχει ο λόγος ύπαρξής τους.

Ο χρηματικός σας στόχος είναι τα 4500 δολάρια. Τι περιλαμβάνεται σε αυτό το μπάτζετ;

Σε αυτό το μπάτζετ περιλαμβάνεται μόνο η ηχογράφηση και η παραγωγή του άλμπουμ. Η διανομή και η προώθηση αυτού είναι κάτι που δεν έχουμε αποφασίσει πως θα γίνει.

Στην ιστοσελίδα σας υπάρχουν επίσης διάφορα "πακέτα" που μπορεί να αγοράσει κανείς με στόχο τη χρηματοδότηση του δίσκου σας. Πχ: 185$ : Συνάντηση και φαγητό! 

Με 185$ (περίπου 150 ευρώ) εσείς και ένας φίλος ή φίλη σας, θα συναντηθείτε στην Αθήνα με τους τέσσερις μας και θα γευτείτε παραδοσιακά ελληνικά φαγητά που θα μαγειρέψουμε εμείς με πολύ αγάπη + θα λάβετε μια ευχαριστήρια κάρτα υπογεγραμμένη από όλους μας + θα αναφέρεστε σαν συμπαραγωγός σε μια ειδική θέση στο ένθετο βιβλιαράκι του CD + θα λάβετε το CD του album προσωπικά υπογεγραμμένο από του τέσσερις μας + ολόκληρο το album σε ψηφιακή μορφή πριν την κυκλοφορία σε CD + τις δυο πρώτες μας συνθέσεις αμέσως μόλις ηχογραφηθούν, πριν την κυκλοφορία του album + ειδική μνεία του ονόματος σας στο blog και στη σελίδα μας στο facebook.

Ένας κακεντρεχής θα μπορούσε να πει ότι "εξαγοράζετε" και "εμπορευματοποιείτε" πολύ το όλο εγχείρημα...

 Όπως είπα και πριν αυτό που ζητάμε από τους ανθρώπους δεν είναι απλά τα λεφτά τους αλλά την υποστήριξή τους και την πίστη τους στο εγχείρημά μας. Οι ανταλλαγές που προσφέρουμε είναι ένα δείγμα της ευχαριστίας μας για τη βοήθειά τους. Τα ποσά που κάποιος θα μπορούσε να μας δώσει δεν αντιστοιχούν σε μια ανάλογη υπηρεσία που θα μπορούσαν να λάβει από ένα επαγγελματία. Π.χ. όταν προσφέρουμε ένα δείπνο αυτό που για μας έχει σημασία είναι ότι θα ευχαριστήσουμε κάποιον που μας βοήθησε. Αν η οπτική μας ήταν να αγοράσει κάποιος ένα δείπνο μάλλον θα απευθυνόμασταν σε ένα εστιατόριο που θα το κάλυπτε και θα λειτουργούσε και για το ίδιο σαν διαφήμιση. 

Απομένουν λιγότερες από 30 ημέρες μέχρι τον στόχο σας και έχουν μαζευτεί μόλις 70 δολάρια... Τι δεν λειτούργησε; Πιστεύετε ότι θα μπορέσετε να πετύχετε κάποια παραπάνω χρηματοδότηση μέσα στο χρονικό αυτό περιθώριο; 

Οι  λόγοι που έχει συμβεί αυτό είναι μάλλον περισσότεροι από ένας. Μπορώ να υποθέσω μερικούς χωρίς να είμαι σίγουρος. Σε ένα βαθμό φταίει φαντάζομαι το ότι εμείς δεν έχουμε βρει τους κατάλληλους διαύλους να δημοσιοποιήσουμε την καμπάνια μας. Ελπίζουμε συνεντεύξεις σαν αυτή να δώσουν την ευκαιρία να μάθει περισσότερος κόσμος για την προσπάθειά μας. Από την άλλη ίσως φταίει και το ότι δεν είναι στη λογική μας ως κοινό ή ως πολίτες να παίρνουμε υπευθυνότητα για τα πράγματα που θέλουμε να συμβούν. Νομίζω ότι δεν έχει εδραιωθεί στη αντίληψή μας ότι η δύναμη βρίσκεται στους πολλούς αλλά και στην υπευθυνότητα που  λαμβάνει ο καθένας  μας ξεχωριστά. Πρέπει βέβαια να πω πως υπήρξαν και άνθρωποι που μας δήλωσαν ότι ενώ θέλανε να βοηθήσουν δεν θέλανε να μπουν στη διαδικασία πληρωμής με πιστωτική. Έτσι δημιουργήσαμε πρόσφατα έναν τραπεζικό λογαριασμό και στον οποίο έχουν υπάρξει ήδη εισφορές (βλ. τέλος κειμένου).

Είτε έτσι είτε αλλιώς, αν δεν μαζέψετε το ποσό που χρειάζεστε τι θα κάνετε;

Εμείς σαν ομάδα ήμαστε αποφασισμένοι να στηρίξουμε την απόφασή μας και να την ολοκληρώσουμε. Τα πιο πιθανό είναι ότι αν δεν συγκεντρώσουμε το ποσό θα ηχογραφήσουμε το άλμπουμ μας και θα το κινήσουμε ψηφιακά μέσω διαδικτύου. Το αν θα μας βοηθήσει ή όχι το κοινό είναι εκείνο που θα επηρεάσει το πόσο γρήγορα θα συμβεί αυτό.

Στο μέλλον θα μπορέσει να λειτουργήσει αυτή η μέθοδος ώστε να στηρίξει τους καλλιτέχνες που δεν έχουν χρηματοδότηση από τις δισκογραφικές;

Νομίζω πλέον ότι ελάχιστοι καλλιτέχνες έχουν στήριξη από δισκογραφική. Σε μερικά χρόνια δεν ξέρω καν αν θα υπάρχουν πια δισκογραφικές τουλάχιστον με τον τρόπο που υπήρχαν μέχρι σήμερα. Έτσι αναπόφευκτα θα επινοηθούν καινούριοι τρόποι. Το αν θα μπορέσει να λειτουργήσει μια τέτοια μέθοδος είναι κάτι που θα το δείξει ο χρόνος.

Τι σχέδια έχετε από εδώ και στο εξής; 

Πρώτος στόχος για μας είναι να συνεχίσουμε να ήμαστε δημιουργικοί και να εξελισσόμαστε μέσα σε ένα κλίμα κατανόησης και επικοινωνίας. Αν υπάρχει η ανάγκη για επικοινωνία προκύπτουν λάιβ και συνεργασίες. Έτσι πέρυσι συμπράξαμε με το Νίκο Ξυδάκη, φέτος με τους Γιάλα και τον καραγκιοζοπαίχτη Άθω Δανέλλη και κανείς δεν ξέρει τι θα συμβεί στο μέλλον  

*Μπορείτε να ενισχύσετε οικονομικά την προσπάθεια των dorόs με έναν από τους παρακάτω τρόπους:

(1) Μέσα από την ιστοσελίδα: http://www.indiegogo.com/dorosdebutalbum

(2)    Με κατάθεση στον τραπεζικό λογαριασμό: 

     GR26 0840 1270 0000 0050 7025 811 citibank 

     (όνομα δικαιούχου: Χρήστος Σύγγελος)

Nefeli Walking Undercover

Φωτογραφίες: Βάσια Αναγνωστοπούλου

Η  Nefeli Walking Undercover ή αλλιώς η Νεφέλη Λιούτα μπήκε στη ζωή μας πριν δύο χρόνια προτείνοντας καινούργιο ήχο σε ήδη αγαπημένα τραγούδια. Ο πρώτος προσωπικός δίσκος -που ολοκληρώθηκε πριν λίγο καιρό- έγινε η αφορμή για να την συναντήσουμε στο σπίτι της στη Νέα Φιλαδέλφεια και να την γνωρίσουμε. 

Δεν θυμάμαι πού και πώς γνωρίσαμε ως κοινό τη Νεφέλη. Από την άποψη ότι για όσους από εμάς κινούνται στο χώρο του τραγουδιού δεν υπάρχει ένα σταθερό σημείο που να ορίζει την είσοδό της στα μουσικά δρώμενα. Καθένας βέβαια έχει τη δική του μικρή  προσωπική συγκυρία: άλλος την πέτυχε χαζεύοντας στο myspace, άλλος σε συναυλίες εναλλακτικών σχημάτων, άλλος διαβάζοντας εσώφυλλα δίσκων στα οποία έπαιξε βιολί... το θέμα είναι ότι από τότε που άρχισαν οι πρώτες δημόσιες αναφορές στο όνομά της έχουν περάσει δύο χρόνια, κάποιο νερό έχει κυλίσει στο αυλάκι, ένας δίσκος κυκλοφορεί παντελώς ελεύθερος ανάμεσά μας με τον τρόπο του κι ένας μεγάλος διαγωνισμός την έχει αναδείξει νικήτρια. Τι άλλο; “Είμαι δύο χρόνια μεγαλύτερη, είμαι ακόμα φοιτήτρια στη Νομική αλλά έχω τελειώσει το βιολί κι έχω πάρει το δίπλωμα κι εργάζομαι σαν δασκάλα βιολιού, χρωστάω πολλά μαθήματα και μάλιστα με πετυχαίνεις σε περίοδο εξεταστικής. Επίσης βγήκε ο πρώτος μου δίσκος, τα Μολύβια Κομάντος, ο οποίος δεν ξέρω κατά πόσο θεωρείται “κυκλοφορία”, έχω κάνει παραπάνω λάιβ, έχω μακρύνει τα μαλλιά μου... Δεν ξέρω αν έχει αλλάξει κάτι άλλο ουσιαστικό.”

Ξεκίνησε κάνοντας διασκευές σε γνωστά κομμάτια και ανεβάζοντάς τα στο myspace. Ένα κορίτσι σχεδόν ταγμένο στο να αλλάζει τα μουσικά όργανα και τις λειτουργίες τους και να δίνει άλλο χρώμα σε μελωδίες που είχαν ήδη κατασταλάξει μέσα μας προϊόντος του χρόνου. Εν αρχή ην η ενοχρήστρωση λοιπόν; “Στο δικό μου κεφάλι ναι. Νομίζω ότι ο τρόπος που διαλέγω όργανα σε ένα κομμάτι σχετίζεται με το στίχο και ο στίχος με τα όργανα. Δίπλα σου βρίσκεται μια καλίμπα, ένα κρουστό όργανο το οποίο περίμενα ένα μήνα να έρθει από το εξωτερικό ώστε να μπορέσω να γράψω ένα τραγούδι που αναφέρεται στις φυλακές- εξού και ο μεταλλικός ήχος. Στην πραγματικότητα δεν ξέρω αν το όργανο έφερε στο νου μου το τραγούδι ή το τραγούδι περίμενε το όργανο για να μπορέσει να βγει. Συμβαίνει πολύ συχνά, από τα τραγούδια του δίσκου τουλάχιστον το ένα τρίτο γράφτηκε με αυτό τον τρόπο, όπως το Ρε και το Μι απ’ την Ηρεμία.“

Κάποτε Nefeli Walking Undercover πλέον Nefeli the Songwriter; “Όχι, ακόμα under cover είμαι, απλώς πλέον σημαίνει και άλλα πράγματα, όχι μόνο ότι κάνω διασκευές. Με βολεύει γιατί μπορεί να είμαι η Νεφέλη Λιούτα που σπουδάζει στη Νομική όμως ταυτόχρονα γράφω τραγούδια κυκλοφορώντας υπό κάλυψη. Εν τω μεταξύ τα κάνω όλα μαζί: και ξενόγλωσσα γκρουπ και ελληνικά τραγούδια, απλώς για τα δικά μου τραγούδια διαλέγω την ελληνική γλώσσα αφενός γιατί δεν έχω ούτε λεξιλόγιο, ούτε προφορά στα αγγλικά, αφετέρου τα βιώματά μου είναι συνδεδεμένα με καθαρά ελληνικές κουβέντες και ιστορίες. Ίσως βέβαια ξεκίνησε και από την ανάγκη την ώρα του λάιβ να μπορεί να με κατανοήσει ο κόσμος που έχω καλέσει, ο μπαμπάς μου ας πούμε. Πώς θα μπορέσει να νιώσει τη σχετική συγκίνηση με ξένο στίχο; Εξάλλου μπαμπάς και μαμά είναι οι πρώτοι ακροατές.”

Φέρνοντας στο νου μου ξανά τα τραγούδια της από τα Μολύβια Κομάντος μέχρι το Spedale και μάλιστα όντας μέσα στο χώρο που γράφτηκαν, σκέφτομαι (καταχρηστικά) πώς θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το ύφος των τραγουδιών της σε δύο λέξεις. Κι ενώ ετοιμάζομαι να βαφτίσω τον δίσκο της “γήινο” και “χειροποίητο”, εκείνη απαντά με μια δυσανάλογα ξαφνιασμένη αθωότητα για τα δεδομένα της ερώτησης “Δεν το έχω σκεφτεί. Μάλλον πρόκειται για πειραματική φολκ. Είναι λίγο εγωιστικά φτιαγμένος ο δίσκος, στην αρχή τον έφτιαξα σε αυτό το δωμάτιο. Αφιέρωνα περίπου  μια μέρα για να γραφτεί κάθε κομμάτι, συνήθως από τις έντεκα το πρωί μέχρι τις τρεις το μεσημέρι. Σιγά- σιγά, αναλόγως τα αντικείμενα που είχα μέσα στο δωμάτιό μου, πρόσθετα ήχους, κυρίως κρουστά γιατί δεν έχω ντραμς. Έτσι το Ρε και το Μι απ’ την ηρεμία γράφτηκε χτυπώντας την ντουλάπα και το πάτωμα. Εκείνη εκεί την τσαγιέρα την έχω χρησιμοποιήσει σε ένα ακυκλοφόρητο κομμάτι χτυπώντας τη με ένα μεταλλικό μαχαίρι. Σταδιακά γράφτηκαν κάπου δέκα κομμάτια τα οποία διατηρώντας τις ενορχηστρώσεις μου πήγα και τα έγγραψα στο στούντιο του Ottomo και αποτέλεσαν το υλικό για τον δίσκο. Αυτά συνέβησαν το καλοκαίρι του 2010. Έπειτα έφτιαξα το εξώφυλλο για το οποίο χρησιμοποίησα σακούλες από τον μανάβη για να έχει αυτό το ωραίο καφέ χρώμα, χαρτί εφημερίδας, ξύσματα από μολύβι και κλωστή. Τέλος τον ανέβασα ολόκληρο στο Bandcamp. Η αλήθεια είναι ότι έκανα μια πολύ μικρή έρευνα σχετικά με τις εταιρίες, θα μπορούσα να έχω υπάρξει λίγο πιο πιστή στο ζήτημα αυτό, όμως με έπιασε ο εγωισμός και σταμάτησα. Στο Bandcamp πωλείται η ψηφιακή έκδοση του δίσκου προς 3 ευρώ η ελάχιστη τιμή. Έχουν βρεθεί και άνθρωποι που έχουν δώσει και παραπάνω. Το μεγαλύτερο ποσό που έχει δοθεί για τον δίσκο μου είναι τα 25 ευρώ και... δεν ήταν ο μπαμπάς μου ούτε κάποιος συγγενής.” 

Για να λέμε την πάσα αλήθεια, δεν γνωρίζω πολλούς που προτιμούν να πληρώσουν οποιοδήποτε αντίτιμο για μουσική, από το να την κατεβάσουν ή να την ακούσουν online όταν τους δίνεται η ευκαιρία. Οι ρομαντικοί της παραδοσιακής μεθόδου φέρουν μια γοητεία στις πράξεις τους, αλλά είναι ελάχιστοι. Ωστόσο ποιο μπορεί να είναι το κίνητρο να κατεβάσει κάποιος τον δίσκο πληρώνοντας τα απαραίτητα 3 ευρώ την ώρα που έχει δωρεάν πρόσβαση και μάλιστα με τις ευλογίες της δημιουργού; “Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κανένας λόγος να το κατεβάσει αν μπορεί να το ακούσει online. Ιδανικά θα ήθελα να του το έδινα εγώ, χέρι με χέρι και να το έχει με το εξώφυλλο. Όμως δεν έχω βρει ακόμα τον τρόπο να μπορεί να γίνει αυτό νόμιμα, με αποδείξεις κλπ. Αν βρισκόμουν εγώ στη θέση του ακροατή και μου άρεσε η δουλειά, θα το αγόραζα συμβολικά για να δείξω ότι αναγνωρίζω αυτό που έχει κάνει. Ο δίσκος κατά τα άλλα δεν κυκλοφορεί στα δισκοπωλεία. Γενικά είμαι και δεν είμαι υπέρ της ελεύθερης κυκλοφορίας της μουσικής. Από τη μία δίνει κανείς περισσότερη προσοχή σε πράγματα που αγοράζει, από την άλλη αν δεν έχεις την οικονομική δυνατότητα είναι όμορφο να μπορείς να βρεις τη μουσική δωρεάν. Στη συγκεκριμένη περίπτωση νομίζω ότι το συμβολικό ποσό των 3 ευρώ είναι κάτι που μπορείς να το δώσεις παίρνοντάς το από το κομπόδεμά σου.” 

Η συζήτηση από το κομπόδεμα περνάει στα πρακτικά και από τα πρακτικά στην επικαιρότητα. Πώς θα μπορούσε άλλωστε να μην γίνει αναφορά; Στον τοίχο της υπάρχει γραμμένη η φράση “κάθε άνοιξη φυτρώνουν venceremos”. “Είναι στίχος του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Venceremos σημαίνει “θα νικήσουμε” και χρησιμοποιείται όπως νομίζει ο καθένας. Μάλλον χρειαζόμαστε περισσότερες ανοίξεις ακόμα και στους χειμώνες για να υπάρχει συχνότερα το Venceremos στη ζωή μας.” 

Είναι λοιπόν από εκείνους που θα ψηφίσουν αυτή την Κυριακή. “Φυσικά. Όλα γίνονται σε πολύ σύντομο χρόνο, οι προηγούμενες εκλογές, οι επόμενες που είναι μεθαύριο και είμαστε όλοι βουτηγμένοι στις καταστάσεις και μάλιστα γεμάτοι αμφιβολίες: τι να ψηφίσουμε, θα κάνουμε καλά που θα ψηφίσουμε αυτό που αποφασίσαμε; Νομίζω ότι τώρα που οι εποχές είναι πιο δύσκολες και πιο μπερδεμένες, αν έχεις μια ιδεολογία στην οποία πιστεύεις, στήριξέ την. Πάντως σωτηρία υπάρχει, αλλιώς όλες τις άλλες φορές που χρειάστηκε, θα είχαμε τερματίσει τον κόσμο με ένα κουμπί.” 

Έχοντας ακούσει τον δίσκο και διαβάσει το σχετικό σημείωμα που λέει “Στη μνήμη αυτών που έφυγαν και στο εδώ αυτών που μένουν”, θα έλεγα να κλείσουμε με μια ευχή για τα παιδιά και τις γιαγιάδες. «Παράξενο που το λες, είναι οι αγαπημένες μου κατηγορίες ανθρώπων. Να είναι κοντά μας γιατί είναι οι πιο αθώες ηλικίες. Χρειαζόμαστε την παιδικότητα και τις ιστορίες και των δύο».

--->Επισκεφθείτε την στο http://www.myspace.com/nefeliathens 

--->Τον δίσκο “Μολύβια Κομάντος” ακούστε και κατεβάστε εδώ: http://nefeliwalkingundercover.bandcamp.com/

*Πρώτη δημοσίευση Metropolis

τεύχος #990

Usurum

http://www.myspace.com/usurum

Οι Usurum  δημιουργήθηκαν  το Μάιο του 2008 από μαθητές του μουσικού σχολείου Αλίμου. Είχαν στη σύνθεση τους εκτός απο κλασσικά όργανα μπάντας κ άλλα όπως κανονάκι, τσέλο, φλάουτο, φαγκότο. Από τότε μέχρι και τα τέλη του 2010 άλλαζαν συνέχεια τα μέλη ώσπου κατέληξαν σε μια μόνιμη 5μελή μπάντα (πιάνο, κιθάρα, νέι, φαγκότο, ντραμς - κρουστά).

Ηχογράφησαν ένα demo το οποίο τους έφερε σε επαφή με τον παραγωγό Γιώργο Μητρόπουλο και στα τέλη του 2011 άρχισαν να ηχογραφούν τον πρώτο τους δίσκο σε παραγωγή της yafka recordsστο στούντιο "συν ενα".

Η σύνθεση της μπάντας συμπληρώνεται από ένα μπασίστα (για τις ανάγκες της ηχογράφησης έπαιξε ο Δημήτρης Τσεκούρας, ενώ πλέον μαζί τους στα live είναι ο Κώστας Πατσιώτης) και από τον ηχολήπτη Γιάννη Ταβουλάρη. Εχουν εμφανιστεί σε μουσικές σκηνές όπως Αυλαία, Πυρήνας, Μπαράκι του Βασίλη κ.α.

Τα περισσότερα μέλη παράλληλα με το συγκρότημα συνεχίζουν τις σπουδές τους σε μουσικά πανεπιστήμια της χώρας.

Οι Usurum ακούνε Έλληνες καλλιτέχνες όπως Μ. Χατζιδάκι, Θ. Παπακωνσταντίνου, Σ. Μάλαμα, Γιάννη Αγγελάκα, παραδοσιακά αλλά και ξένα όπως Radiohead, Τool και κλασσική μουσική.

Πόσο κοντά είναι η μουσική σας στην κυριολεξία του ονόματός σας; (γιουσουρούμ, παζάρι κλπ). 

Αρχικά το όνομα του συγκροτήματος προέκυψε από το τραγούδι του Νικόλα Άσιμου «Γιουσουρούμ». Η λέξη αυτή ηχούσε πολύ καλά στα αυτιά μας και όταν το ψάξαμε και ανακαλύψαμε ότι σημαίνει παζάρι σκεφτήκαμε ότι κόλλαγε ταμάμ. Ως έννοια και ως εικόνα το παζάρι μας αρέσει και μας εκφράζει πολύ καθώς από τότε που ξεκινήσαμε να παίζουμε μουσική σαν γκρουπ χαρακτηριστικό μας ήταν ο συνδυασμός των διαφορετικών οργάνων, ακουσμάτων και απόψεων μεταξύ των μελών. Έτσι η προσπάθεια σύμπραξης όλων των παραπάνω θεωρούμε ότι θα μπορούσε να παρομοιαστεί με ένα πάρε-δώσε που συναντάμε και σε ένα παζάρι.


Πόσο βοηθούν οι μουσικές σπουδές την καλλιτεχνική υπόσταση ενός γκρουπ στην Ελλάδα; 

Σίγουρα είναι πολύ σημαντικές και χρήσιμες οι μουσικές σπουδές για την υπόσταση ενός γκρουπ. Βοηθάνε στην εξέλιξη της μπάντας γιατί ανοίγουν επιπλέον ορίζοντες και δίνουν τη δυνατότητα στον καλλιτέχνη, μέσω της γνώσης, να οδηγήσει τη μουσική του εκεί που θέλει. Ταυτόχρονα όμως δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι οι μουσικές σπουδές εξασφαλίζουν και το επιθυμητό καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Στην Ελλάδα έχουμε πολλά παραδείγματα σπουδαίων τραγουδοποιών ( Άσιμος, Σαββόπουλος, Θ. Παπακωνσταντίνου κ.α.) που χωρίς το απαραίτητο «θεωρητικό υπόβαθρο» έχουν καταφέρει να γράψουν μια πολύ ιδιαίτερη και προσωπική σελίδα στο χώρο της ελληνικής μουσικής. 


Η Yafka είναι μια εταιρία που δεν λειτουργεί όπως οι άλλες εταιρίες. Μιλήστε μας για τη συνεργασίας σας μαζί της καθώς και με τον Γιώργο Μητρόπουλο.

Η Yafka όντως είναι μια πολύ διαφορετική εταιρεία καθώς έχει ψηφιακή υπόσταση (κινείται ως επί το πλείστον μέσα από το διαδίκτυο) και οι δουλειές που  αναλαμβάνει είναι πολύ προσεκτικά επιλεγμένες σε ότι αφορά το υφολογικό πλαίσιο. Τώρα η όλη ιστορία με τη Yafka και το Γιώργο Μητρόπουλο ξεκίνησε πριν από ένα χρόνο περίπου όταν ο Γιώργος άκουσε το demo  που του είχαμε στείλει. Τότε επικοινώνησε μαζί μας και αφού συζητήσαμε και είδαμε οτι ταιριάζει ο τρόπος σκέψης μας και η αισθητική μας πάνω στη μουσική, συμφωνήσαμε να συνεργαστούμε. Εδώ να σημειώσουμε ότι είναι πολύ σημαντικό για μας ότι η Yafka έχει αναλάβει εξ ολοκλήρου την οικονομική στήριξη του δίσκου. Είναι πολύ σπάνιο στις μέρες μας να βρίσκονται τέτοιοι άνθρωποι που χωρίς κάποιο άμεσο οικονομικό όφελος στηρίζουν νέους καλλιτέχνες. Έτσι λοιπόν πέρα από τη γνωριμία μας με το Γιώργο και τα άτομα που περιβάλλουν  τη Yafka έχουμε έναν ακόμη λόγο να αισθανόμαστε τυχεροί.

Που συναντάται στις μουσικές σας ο Γιάννης Αγγελάκας με την κλασική μουσική; Ας πούμε με τον Μότσαρτ. 

Τα διαφορετικά μουσικά ρεύματα που μπορεί κανείς να συναντήσει στη μουσική μας οφείλονται, όπως προαναφέραμε, στο γεγονός ότι η μπάντα αποτελείται από άτομα με πολύ διαφορετικά ακούσματα. Σίγουρα υπάρχουν κοινές αναφορές στη μουσική (αλλιώς δε θα ήμασταν και γκρουπ) όπως στο Χατζιδάκι, τον Θ. Παπακωνσταντίνου, τον Γ. Αγγελάκα κ.α.  Συνολικά οι μουσικές μας προτιμήσεις μπορεί να ξεκινάνε από το ρεμπέτικο και το παραδοσιακό, να περνάνε από την ξένη και ελληνική ροκ και να καταλήγουν ακόμα  και στην κλασσική. Αυτό δε σημαίνει ότι ο καθένας από εμάς ακούει και Αγγελάκα και Μότσαρτ. Επειδή εστίασες στην  κλασσική και πάλι διαφέρουν τα μουσικά μας γούστα αφού κάποιος ξεχωρίζει τον Μπετόβεν, άλλος τον Στραβίνσκυ και άλλος τον Ξενάκη. Μπορεί εύκολα να αντιληφθεί κανείς ότι είμαστε ένας αχταρμάς. Βέβαια κοινός γνώμονας όλων είναι το αποτέλεσμα της μίξης να μας ικανοποιεί χωρίς να  είναι «κιτς» και να προκαλεί επιτηδευμένα.


Μιλήστε μας για τον δίσκο που ετοιμάζετε όσον αφορά το υλικό.

Ο δίσκος που πρόκειται να κυκλοφορήσει εμπεριέχει 12 κομμάτια και θα ονομάζεται «Τα Παράθυρα».  Οι μουσικές συνθέσεις  είναι κατά κύριο λόγο του Σταύρου Ρουμελιώτη, στίχους γράφουν ο Κοσμάς Λαμπίδης και ο Σταύρος. Επίσης έχουν μελοποιηθεί ποιήματα του Καβάφη, του Ελύτη και του Ομάρ Καγιάμ. Η ενορχήστρωση τώρα έχει γίνει συνολικά από τους Γιουσουρούμ. Πιο συγκεκριμένα θα θέλαμε να σταθούμε σ αυτόν τον τομέα επειδή  η κάθε σύνθεση περνάει από χίλια κύματα. Όταν λοιπόν ο Σταύρος φέρνει ένα καινούριο κομμάτι, καθόμαστε πρώτα και συζητάμε σχετικά με την ενορχήστρωση του και έπειτα, αφού περάσει από πολλές δοκιμές καταλήγουμε σε ένα αποτέλεσμα στο οποίο συμφωνούμε όλοι. Συνήθως το αποτέλεσμα που προκύπτει είναι πολύ διαφορετικό από την αρχική ιδέα αφού ο καθένας βάζει τα δικά του στοιχεία και τις δικές του μελωδίες αποτελώντας ένα ευχάριστο ξάφνιασμα για όλους. Τέλος να αναφέρουμε ότι στο δίσκο υπάρχει και ένα κομμάτι των Γιουσουρούμ σε ποίηση Καβάφη το οποίο διασκεύασαν και εκτέλεσαν οι Βαβέλ,  μπάντα με την οποία ξεκινήσαμε παράλληλα και πέρα από τη μουσική μας συνδέει και μια στενή φιλία.


Σχέδια για live εμφανίσεις;

Αυτόν τον καιρό είμαστε στο ψάξιμο για φεστιβάλ χωρίς όμως να έχουμε οριστικοποιήσει κάτι. Όλες οι προτάσεις δεκτές! Πλάκα κάνουμε εννοείται. Σοβαρά τώρα πλέον το καλοκαίρι δεν είναι και η πιο εύφορη εποχή για νέους μουσικούς και σχήματα καθώς τα φεστιβάλ και οι δήμοι αναζητούν κυρίως καταξιωμένους καλλιτέχνες για να ανταπεξέλθουν στην αβεβαιότητα  της οικονομικής κρίσης. Από χειμώνα θα κάνουμε κάποιες μαζεμένες εμφανίσεις σε κάποια μουσική σκηνή της πόλης ελπίζοντας να παρουσιάσουμε ταυτόχρονα και το δίσκο μας.

Κοσμάς Λαμπίδης: Νέι, Φωνή

Σταύρος Ρουμελιώτης: Κιθάρες

Γιώργος Σταυρίδης: Ντραμς, κρουστά

Λάμπρος Λαπίνας: Φαγκότο και άλλα πνευστά

Σοφία Γιαννίτσιου: Πιάνο, φωνή

*Πρώτη δημοσίευση *www.e-tetradio.gr

Old Hag Syndrome

http://www.myspace.com/oldhagsyndrome 

Οι Old Hag Syndrome ιδρύθηκαν το 2009 στη Θεσσαλονίκη από τοΓιώργο Μιγδάνη και το Γιώργο Πέτρου καθαρά ως studio μπάντα. Κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων άρχισαν να προστίθενται και άλλα μέλη, ο Γιώργος Πετρίδης και ο Στράτος Διαμαντέλλης. Έτσι ξεκίνησαν και κάποιες live εμφανίσεις. Το πρώτο τους demoολοκληρώθηκε στις αρχές του 2010 και περιέχει πέντε κομμάτια. 

Στα κομμάτια τους  συναντάμε στοιχεία από Tom Waits, Nick Cave, Leonard Cohen δημιουργώντας στις live εμφανίσεις τους μια ιδιαίτερη αίσθηση μυστηρίου, με τα στοιχειωμένα blues να μπλέκονται  στον ήχο. Η ατμόσφαιρα που δημιουργούν απεικονίζεται και στο εξώφυλλο του demo τους, το οποίο σχεδίασε ο Γιώργος Πετρίδης (πλήκτρα), φοιτητής Καλών Τεχνών.

Γιατί Old Hag Syndrome;

Old hag syndrome ή αλλιώς Sleep Paralysis είναι η επιστημονική ονομασία του φαινομένου που στο χωριό μου λέγεται «ίσκιωμα». Είναι μία κατάσταση μεταξύ ύπνου και εγρήγορσης κατά τη διάρκεια της οποίας ο εγκέφαλος σου λειτουργεί αλλά το σώμα σου βρίσκεται σε μια μορφή παράλυσης. Κρατά μερικά λεπτά συνήθως και σε αυτό το διάστημα δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, πέρα από το να περιμένεις να τελειώσει. Αυτή την πιεστική αίσθηση προσπαθούμε να βγάλουμε με τη μουσική μας, σε συνδυασμό με τους στίχους που έχουν σαν κοινό άξονα την έλλειψη ελέγχου στην εξέλιξη των γεγονότων και τις προκαθορισμένες φαινομενικά διαδρομές που παίρνουν οι χαρακτήρες/πρωταγωνιστές των τραγουδιών.

Ιδρυθήκατε το 2009 ενώ το πρώτο demo σας βγήκε το 2010, την ώρα που η ιστορία είναι γεμάτη με σχήματα που χρειάστηκαν μέχρι και δεκαετίες για να βγουν με δική τους δουλειά...

Η αλήθεια είναι ότι ξεκινήσαμε ανορθόδοξα. Φαντάσου ότι την πρώτη μας πρόβα την κάναμε 2 μήνες μετά την κυκλοφορία του demo. Όταν ξεκινήσαμε ήμασταν δύο άτομα με πολλές ιδέες και ακόμα περισσότερο χρόνο στη διαθεσή μας.  Είπαμε από την αρχή πως θα κάνουμε κάτι δικό μας και πως δεν θα ασχολούμασταν με διασκευές. Ηχογραφήσαμε το πρώτο μας κομμάτι χωρίς καν να έχουμε όνομα ή να έχουμε καταλήξει σε τι μουσικό είδος θα κινούμαστε. Αυτό το τελευταίο ακόμα το ψάχνουμε.

Η τεχνολογία βοηθάει την τέχνη να βγει πιο ελεύθερα η καταργεί το φίλτρο;

Γενικά όλοι είμαστε της άποψης πως όσο πιο ελεύθερα, τόσο καλύτερα. Τα φίλτρα είναι περιττά. Στη μουσική ,αλλά και σε κάθε μορφή τέχνης, σήμερα ανακαλύπτεις συνεχώς καινούρια πράγματα. Κι αν πρέπει να υποστείς δέκα μαλακίες για να βρεις κάτι πραγματικά αξιόλογο, δεν πειράζει. Αξίζει τον κόπο. 

Λέτε ότι "στις live εμφανίσεις σας δημιουργείτε μια ιδιαίτερη αίσθηση μυστηρίου, με τα στοιχειωμένα blues να μπλέκονται στον ήχο..." Περιγράψτε μας με λίγα λόγια την ιδιαιτερότητα του live σας και τι θα δει ο κόσμος όταν έρθει.

Στα live προσπαθούμε να ενισχύσουμε αυτή την ατμόσφαιρα που δημιουργεί η μουσική μας. Τα κομμάτια αποκτούν πιο οργανική μορφή και μεταβάλλονται συνεχώς. Αλλάζουμε τις συνθέσεις και τους στίχους ανάλογα με τη διάθεσή μας. Πάνω απόλα όμως κοιτάμε να περνάμε καλά. Αν τύχει και το διασκεδάσει και κανένας άλλος πέρα από εμάς, ακόμα καλύτερα. 

Κάποτε η μεγάλη επιτυχία ενός σχήματος ή ενός καλλιτέχνη ερχόταν όταν έβγαινε στην τηλεόραση. Σήμερα;
Έλα ντε; Αν μάθεις κάτι πες το μας κι εμάς. 

Σχέδια;

Καταρχήν να βρεθούμε κάποια στιγμή όλοι στον ίδιο χώρο. Τον τελευταίο χρόνο όλοι ασχολούμασταν με άλλα πράγματα και η μπάντα δεν ήταν η άμεση προτεραιότητά μας. Άσε πού αυτό το διάστημα είμαστε ένας στην Αθήνα ένας στο Ρέγκενσμπουργκ της Γερμανίας και οι υπόλοιποι στη Θεσσαλονίκη. Όταν καταφέρουμε να συναντηθούμε το σχέδιο είναι απλό. Κάνουμε όσα περισσότερα live μπορούμε και ηχογραφούμε, γιατι ιδέες υπάρχουν ακόμα και μετά από τόσο μεγάλο διάστημα απραξίας συσσωρεύτηκαν.

Old Hag Syndrome

Γιώργος Πέτρου- Φωνή

Γιώργος Μιγδάνης- Κιθάρα

Γιώργος Πετρίδης- Πλήκτρα

Στράτος Διαμαντέλλης- Τύμπανα

Κρίτων - Μπάσο

Γιώργος Εταιρίδης Κιθάρα

*Πρώτη δημοσίευση www.e-tetradio.gr

Συνέντευξη με το Νίκο Χαλβατζή

*Μια κουβέντα με αφορμή 

τη ζωντανή εμφάνιση του Νίκου Χαλβατζή 

στη μουσική σκηνή Πυρήνας 

το Σάββατο 12 Μαΐου.

Ο Νίκος Χαλβατζής ηχογράφησε τον πρώτο του δίσκο με τίτλο Πλάνο Εξόδου (Λύρα) σε παραγωγή Σωκράτη Μάλαμα το 2006 εισπράττοντας εξαιρετικές κριτικές πρωτοεμφανιζόμενου δημιουργού. Στο δίσκο, εκτός από τον ίδιο, ερμήνευσαν τραγούδια του οι Σωκράτης Μάλαμας, Τάνια Τσανακλίδου, Θεοδοσία Τσάτσου, Γιώργος Μιχαήλ και Μάρθα Ηλιάδου. Το 2010 κυκλοφόρησε τον δεύτερο προσωπικό δίσκο του με τίτλο Γκόλεμ # (Λύρα) με τη συμμετοχή της Μαρίας Παπαγεωργίου στο τραγούδι. Έχει συνθέσει πρωτότυπη μουσική για το θέατρο (Τειρεσίας σε σκηνοθεσία Έλενας Τιμπλαλέξη, Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου - 2005, Scars σε σκηνοθεσία Αφροδίτης Παρζακώνη, Ομάδα Άπλετοι Κήποι σε συνεργασία με τους Χρήστο Τόλη και Νίκο Πλατιά - 2011) και τον κινηματογράφο (Damo Suzuki, ντοκιμαντέρ, σε σκηνοθεσία του δημοσιογράφου Αντώνη Μποσκοΐτη 2007) ενώ τo 2011 συμμετείχε στην tribute συλλογή της Λένας Πλάτωνος Όποιος την δει φωνάζει το όνομά της με τη διασκευή του τραγουδιού Μόνο σε ποίηση Κ. Καρυωτάκη.

Ο Νίκος Χαλβατζής δημιουργεί και καταγράφει σε αποθήκες και σοφίτες, με ό,τι προκύψει και δανειστεί, concept δίσκους με πλοκή και ρόλους, χειριζόμενος τα τραγούδια ως επεισόδια. Δανείζεται ηχοχρώματα και ύφη κατά το δοκούν αποφεύγοντας, όσο του επιτρέπεται, τα στερεότυπα. Γεννημένος στην Αθήνα το 1975, σπούδασε πιάνο και θεωρία επί οχταετίας στο Κονσερβατόριο Κοζάνης - ανεπιτυχώς. Παράλληλα, ολοκλήρωνε τις ημερήσιες σπουδές στην Ηλεκτρολογία με ειδίκευση στην διαχείριση των κοινοτικών πόρων. Μετά από μια σύντομη περιπλάνηση στα πεδία της ελληνικής επαρχίας,   επανεγκαταστάθηκε στο κλεινόν άστυ για περαιτέρω σπουδές. Αυτή την περίοδο ηχογραφεί τον τρίτο του δίσκο, συνέχεια του Πλάνου εξόδου και του Γκόλεμ # ενώ, σε συνεργασία με μέλη του συγκροτήματος Τεφλόν, παρουσιάζει τα θραύσματα της μουσικής και του λόγου του σε διάφορες σκηνές.

Μέσα από ό,τι έχει εισπράξει το κοινό από εσένα, έχει επικρατήσει να σε προσδιορίζει μάλλον ως ιδιόρρυθμο. Γιατί ιδιόρρυθμος σε μια εποχή που όλα επιτρέπονται; 

Ας επανέλθουμε λοιπόν στην ετυμολογία της λέξης. Μιλάμε λοιπόν για προσωπικό ρυθμό Αν δεχθούμε ότι όλα επιτρέπονται, τότε τίποτα δεν έχει και καμία αξία να προσπαθήσεις να τα αγγίξεις. Είχα πρόσφατα μια συζήτηση με την Δανάη Παναγιωτοπούλου και όλως τυχαίως η διαπίστωσή της ήταν η εξής: Αν κοπιάσαμε ως γένος να φτάσουμε στο όλα επιτρέπονται και το κατακτήσαμε, με τι εφόδια φροντίζουμε από εδώ και πέρα το μέλλον και τα παιδιά μας; Τους ανοίγουμε έτσι απλά την πόρτα της παιδικής χαράς ή θα πρέπει να κοπιάσουν και αυτά για το δώρο αυτό;

Επίσης στα δελτία τύπου σε συναντάμε ως Ιδιοσυγκρασιακό τραγουδοποιό...

Η αρχή μιας τραγουδοποιίας που εξαρτάται αποκλειστικά από τον ψυχισμό του δημιουργού. Είναι τελείως συνειδητή απόφαση και έχει το αντίστοιχο αντίτιμο το να αφεθώ τελείως στη ροή της προσωπικής μου έμπνευσης. Εκδίδω γιατί το θεωρώ χρέος μου. Αν όλα αυτά φαίνονται αγκυλωμένα, ψεύτικα ή μεγαλόπνοα, φταίει μάλλον η απουσία γραφικού χαρακτήρα.

Έχεις χαρακτηρίσει την κριτική ως βλακώδη διαδικασία και κίνηση ελαφρότητας. Κακό feedback της δουλειάς σου ή γενικότερη πεποίθηση ακόμα και πριν εκτεθείς; Η μουσική θα ήταν καλύτερη αν δεν δεχόταν κριτική;

Αν θυμάμαι καλά, θα πρέπει να αναφέρεστε σε μια συνέντευξή μου στο Δίφωνο. Θυμάμαι ακριβώς όμως ότι αναφέρθηκα σε περιπτώσεις όπου η κριτική μπορεί να τυγχάνει βλακώδης ή απερίσκεπτη. Η κριτική έχει για εμένα διπλή υπόσταση. Η μία είναι της ενημέρωσης των δεκτών, ακροατών θεατών κ.λ.π. Η άλλη της επικοινωνίας ενός «ειδικού» με τον δημιουργό. Υπάρχουν συγκεκριμένοι Έλληνες κριτικοί που πραγματικά θαυμάζω. Ξέρω ότι αν σε μια κριτική τους προς σε εμένα έγραφαν μόνο αυτό: «Είσαι βλάκας», θα τους πίστευα. Από την άλλη ευτύχησα και καλών κριτικών και ευχάριστων. Αυτό  έχει ελάχιστο αντίκρισμα στη γνώμη των ακροατών.

Επίσης έχεις ευχηθεί λιγότερο νου...

Η ερώτηση στην οποία απάντησα «λιγότερος νους» ήταν η «Μετά το γκόλεμ τι;».Δηλαδή τι έπεται του δεύτερού μου δίσκου. Ο κόσμος μπορεί να κουβαλά όσο νου του εμπιστεύτηκε ο θεός. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Αν αυτό το ανύπαρκτο που και εγώ για χάριν ευκολίας χαρακτηρίζω κόσμο, ήταν ένα υπαρκτό πρόσωπο, καλά θα έκανε να κάμει μιαν επανάληψη σε όσα έχουν συμβεί και γραφτεί τα τελευταία δυο χιλιάδες χρόνια. Δεν θα του απέμενε και πολύ δίψα για γνώση και σοφία πλέον. Θα είχε ήδη φτάσει.

Cd στα 12 ευρώ ή ελεύθερη και δωρεάν διακίνηση και κατέβασμα από το διαδίκτυο;

Ας σοκάρουμε λοιπόν. Τα τραγούδια και οι δίσκοι είναι δικοί μου κόποι και δεν ανήκουν σε κανένα. Αν κάποιος θέλει να έχει πρόσβαση στο έργο μου, θα πρέπει να το κάνει συμμετοχικά. Τι εννοώ; Φυσική ανθρώπινη διαδικασία το ότι χαρίζεται, δεν εκτιμάται παρά από λίγους. Εξάλλου έχω φροντίσει εξαρχής τα δώρα που το έργο μου έχει να προσφέρει, να ξεκλειδώνουν σχεδόν αποκλειστικά μόνο με την βοήθεια του ακροατή και από την ανάγκη του να το κάνει. Δεν είναι μουσικό χαλί για να ξεχνιόμαστε. Πρόσφατα ο Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης δημοσίευσε μια ανοιχτή επιστολή που εν ολίγοις κατέθετε ότι αν ο ακροατής θέλει να ακούει σοβαρές μουσικές παραγωγές, θα πρέπει και να τις στηρίζει οικονομικά και να δείχνει την εκτίμηση του προς τους εμπλεκόμενους δημιουργούς και μουσικούς και έμπρακτα μέσω της οικονομικής ανταμοιβής. Συμφωνώ απολύτως. Εγώ διαφέρω λίγο. Οι παραγωγές μου δεν είναι σοβαρές και από την άλλη επειδή θέλω να λέω αυτό που θέλω με τον τρόπο που θέλω και όταν μου προκύπτει, εκπαιδεύτηκα να κάνω τους δίσκους μου μόνος στο σπίτι, στη σοφίτα και όπου μου κάτσει. Το DIY δεν ήταν για εμένα μόδα αλλά μονόδρομος. Ας σταματήσουμε λοιπόν να χαϊδεύουμε ή να παρακαλούμε τους ακροατές. Το φρένο στην κατηφόρα γενικώς θέλει συμμετοχή. Αλλιώς ας βγουν στο σύνταγμα με τους φραπέδες. Όλο και κάποιο συμβάν θα καταναλώσουν.

Νιώθεις ποιο άνετα σε ένα unplugged ή σε ένα full band πρόγραμα;

Όσο και αν πραγματικά αγαπώ και νιώθω ευλογία τους δυο μουσικούς που παίζουμε τα τελευταία χρόνια, προτιμώ το μόνος.

Οι διάδοχοι έχουν τέλος; 

Όχι. Σκέφτομαι να ετοιμάσω και εγώ έναν.

Ψήφισες στις εκλογές; 

Όχι. Δεν μου φτάνουν τα λεφτά για να γυρίσω στα μέρη μου. Ενθάρρυνα παρόλα αυτά τους φίλους ψηφοφόρους να το ασκήσουν το δικαίωμά τους. Στην τελική αν κοπιάζουν, ας το δουν σαν λοταρία.

Τι θα δούμε και τι δεν θα δούμε στις παραστάσεις σου; 

Θα δούμε τον «Νίκο Χαλβατζή», τον «Κώστα Τσιώλη» και τον «Δημήτρη Γρηγοριάδη».

Είναι φίλοι μουσικοί που αγαπούν αυτό που κάνουν και στηρίζουν τα τραγούδια μου.

Δεν θα δούμε να αυταναφλέγομαι επί σκηνής. Το κρατάω για αργότερα.

*Πρώτη δημοσίευση www.e-tetradio.gr

Ταυτότητα ποιητής

Ένα παιχνιδιάρικο ερωτηματολόγιο 

εν είδει ψυχαναλυτικού εργαλείου

υπό τον ψυχίατρο και ποιητή Σωτήρη Παστάκα.

1. Γράφετε μόνο ξύπνιος;

- Ξάγρυπνος και νυσταγμένος.

2. Αν είστε εξαρτημένος από την ποίηση, γιατί δεν παίρνετε μεθαδόνη;

- Εξαρτημένος είσαι όταν θέλεις πάσει θυσία να απαλλαγείς από κάτι αλλά δεν μπορείς. Η αλήθεια είναι ότι δεν θέλω να απαλλαγώ. Όχι ακόμα.

3. Αισθάνεστε ποιητής μόνο όταν γράφετε;


- Δεν θα έλεγα ότι αισθάνομαι ποιητής, παρά μόνο όταν απειλούμαι από γραφικούς και ποιητές.

4. Γράφετε και αποτυχημένα ποιήματα ή τα δημοσιεύετε μόνο;


- Η αποτυχία είναι το προσωπικό μου άνω φράγμα.

5. Το ποίημα φέρνει στο μυαλό σας α) τα πόδια μιας γυναίκας; β) ένα
ηλιοβασίλεμα;  γ) ένα θεσπέσιο γεύμα;


- Μάλλον το αντίστροφο συμβαίνει: ένα ποίημα για την κάθε περίπτωση.

6. Οι λέξεις είναι απαραίτητες σε ένα ποίημα; Και αν ναι, έχετε λίστα με
ποιητικές λέξεις που πρέπει να αποφύγετε;


- Απαγορεύεται το απαγορεύεται, αλλά κανείς δεν το τηρεί: καθένας έχει τα προσωπικά του ταμπού.

7. Την ποιητική σας ταυτότητα την πήρατε από μόνος σας ή σας την έδωσε
η συντεχνία;

- Προσπαθεί η συντεχνία, αλλά καταφέρνω και αμύνομαι (ακόμα). Εξάλλου πάντα έκανα κακές δημόσιες σχέσεις για τα μέτρα των ποιητών.

8.Αν τα κακά ποιήματα των φίλων σας κάνουν καλύτερους ποιητές, οι
κακές κριτικές σας ωθούν στο καλύτερο;


- Στο σοφότερο.

9. Γράφετε από ανάγκη ή από συνήθεια;


- Από άποψη.

10. Πιστεύετε στη μούσα; Αν ναι, πια είναι η δική σας;


- Η μούσα μου είναι μισότρελη, δεν θέλετε παρτίδες μαζί της.

11. Σας έχει επισκεφθεί η έμπνευση τώρα τελευταία και πότε ήταν η
τελευταία φορά που σας κορόιδεψε;


- Πλήρης αναξιόπιστη η έμπνευση, αλλά μαζί με τη δουλειά και το “γαμώτο” είναι τα μόνα εργαλεία που διαθέτουμε απέναντι σε εκείνο που μας ροκανίζει εσωτερικά.

12. Ποιος ήταν ο τίτλος του πρώτου σας ποιήματος και για ποιο πράγμα
μιλούσατε;

- “Ώρες”. Σκέτη αποτυχία, αλλά το διασκέδασα με την ψυχή μου.

13. Είστε ερωτευμένος αυτόν τον καιρό;


- Ανήκω στο ζωδιακό κύκλο των Διδύμων. Τα συμπεράσματα δικά σας.


14. Πως αισθάνεστε όταν σας αποκαλούν ποιητή;


- Αγχώνομαι.

15. Σας ώθησε κάτι ώστε να ασχοληθείτε με την ποίηση ή ήταν δική σας
απόφαση;

- Η στέρηση της έκφρασης και το απότομο ξεκλείδωμα της πόρτας.

16. Πιστεύετε ότι για να είναι κάποιος ποιητής πρέπει να έχει κάποιο χάρισμα
ή απλώς πολλά ελαττώματα;


- Πρέπει να έχει το χάρισμα να κεφαλαιοποιεί τα ελαττώματά του.

17. Στη ζωή σας έχετε αφοσιωθεί μόνο στην ποίηση ή έχετε και κάποια
κατοικίδια ή ακριβά αυτοκίνητα ή ερωμένες.

- Όσες φορές στη ζωή μου αφοσιώθηκα σε κάτι, αυτό ήταν γένους θηλυκού.

18. Γράφετε καθαρά μόνο δικές σας σκέψεις ή κλέβετε και τις σκέψεις
άλλων ατόμων;

- Η παρθενογένεση σταμάτησε στον Χριστό. Προσωπικά παρατηρώ, σκέφτομαι και γράφω.

19. Πιστεύετε ότι υπάρχουν ταμπού στην ποίηση;


- Η αυτολογοκρισία είναι καρκίνος αλλά και γεγονός.

20. Ποιος πιστεύετε πως είναι ο χειρότερος χαρακτηρισμός για έναν ποιητή;


- Στρατευμένος;

21. Πως ορίζεται η ποίηση;


- Αν καταφέρουμε στ’ αλήθεια να ορίσουμε την ποίηση, την πατήσαμε.

*Πρώτη δημοσίευση www.poiein.gr

Συνέντευξη με τον Δημήτρη Ζερβουδάκη

Βιωματικός, καυστικός, αυθεντικός ο Δημήτρης Ζερβουδάκης, o γνωστός Θεσσαλονικιός τραγουδοποιός κατεβαίνει στην Αθήνα και, βασικά, στην Αυλαία για όλες τις Παρασκευές τουΜαρτίου και της πρώτης του Απριλίου. Μαζί του μία σταθερή ομάδα φίλων μουσικών, αλλά και η νεαρή δημιουργός και ερμηνεύτρια Σοφία Γεωργαντζή. Με αφορμή αυτές τις συναυλίες του στην Αθήνα, ο Δημήτρης Ζερβουδάκηςμίλησε στο e-tetRadio, επί παντός του επιστητού.  

 Σχεδόν τριάντα χρόνια παρουσίας και δέκα προσωπικοί δίσκοι. Σήμερα προφανώς η δισκογραφία δεν λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο. 

Όντως, η δισκογραφία δεν έχει τα χαρακτηριστικά που είχε παλιά. Και ποια είναι αυτά τα χαρακτηριστικά; Μεγαλοστελέχη τα οποία ζούσαν με απίστευτες παροχές για τον εαυτό τους, αντλώντας από ένα απόθεμα καλλιτεχνών και των δημιουργών για να συντηρούν έναν τρόπο ζωής ο οποίος δεν ήταν και ιδιαίτερα φθηνός: βίλες, αυτοκίνητα, φράγκα ζωή χαρισάμενη. Τώρα αυτό το υπερκέρδος έχει περιοριστεί για πάρα πολλούς λόγους. Περνώντας στην άλλη πλευρά, σαφώς και υπάρχει τεράστια ανάγκη να συνεχίσουμε να δημιουργούμε. Η κυκλοφορία ενός δίσκου, μιας πνευματικής εργασίας σαφώς και αποτελεί εκδοτικό γεγονός και να σου πω την αλήθεια, δεν βλέπω να υπάρχει κάτι καλύτερο από αυτό. Στην πραγματικότητα όμως δεν έχει σημασία το μέσο. Το ότι βγαίνει μια δουλειά με όσα τραγούδια βγαίνει, με μια συλλογιστική, αυτό δεν χάνεται. Στη Θεσσαλονίκη εδώ και δύο χρόνια έχω ξεκινήσει μια κίνηση, ένα εκδοτικό σχήμα, το οποίο αναγκαστικά θα περάσει από την διελκυστίνδα του κράτους (εφορία κλπ) με το όνομα ΚΥΜΑ. Ήδη έχουμε βγάλει δυο δουλειές και έχουμε στα σκαριά έναν τρίτο δίσκο. Όταν επαναπροσδιορίσεις την έννοια «εμπορικό κέρδος» σου έρχονται διάφορες ιδέες και λύσεις. Για παράδειγμα, έχω σκεφτεί την επόμενη δουλειά μου να την κυκλοφορήσω και σε έναν περιορισμένο αριθμό βινυλίων, κάτι σαν συλλεκτική πρόταση. Θεωρώ λοιπόν ότι δεν πρέπει να σταματήσει όλο αυτό, γιατί θα είναι σαν να καταργήσουμε τα βιβλία από ένα σημείο και μετά. 

 Από την άλλη μεριά το live παραμένει αμετακίνητο. Στο χώρο σας δε, μπορεί να πηγαίνει και σχετικά καλύτερα απ ότι σε άλλους χώρους. 

Ο δικός μας ο χώρος δεν είναι άλλος από εκείνον που μας έχουν βάλει στα ράφια, το λεγόμενο έντεχνο. Εγώ προσωπικά δεν τον δέχομαι αυτό τον τίτλο, αλλά αυτό είναι μια μεγάλη συζήτηση που γίνεται μέσα στα χρόνια. Όντως υπάρχει μια ανοδική τάση στα live μας, γιατί πιστεύω ότι τοποθετούνται πολύ πιο καίρια και πιο σωστά στα ζητήματα που υπάρχουν στην κοινωνία τα τελευταία χρόνια. Είναι ίσως ο μοναδικός χώρος, αντίθετα με εκείνον του θεάματος και του θεαθήναι που έχει μια σχετικά ανατρεπτική θέση ή θέση αμφισβήτησης απέναντι σε τόσο δύσκολες καταστάσεις τριγύρω μας. 

 Τραγουδοποιός, συνθέτης πάνω σε κείμενα άλλων, ερμηνευτής Τι σας εξιτάρει περισσότερο να κάνετε; 

Είναι μαγική στιγμή όταν παίρνεις το άδειο χαρτί και το γεμίζεις με δημιουργία. Η τραγουδοποιία είναι άμεση μορφή τέχνης και η χαρά της επιβεβαίωσης είναι άμεση. Αλλά παράλληλα με συγκινεί πάρα πολύ να μου έρθει ως δώρο ένα καλό τραγούδι που θα πρέπει να ερμηνεύσω. Ζηλεύω πολύ με την καλή έννοια, είναι ωραίος ο ρόλος του τραγουδιστή αν και πιο ματαιόδοξος, πιο φιλάρεσκος. Αυτό συμβαίνει κυρίως γιατί λείπει η βάση της δημιουργίας, είναι εξαρτημένος από το τι θα φτιάξει ο δημιουργός, αν θα ταιριάξει, αν υπάρξει επικοινωνία, αν δεν παρεξηγηθούν μεταξύ τους χίλια δυο. Κατά συνέπεια ο τραγουδιστής είναι λίγο έρμαιο στην προσπάθειά του να υπάρξει. Από την άλλη, υπήρξαν και τραγουδιστές που λειτούργησαν αδηφάγα, πράγμα που στην πορεία το πλήρωσαν πολύ σκληρά. 

 Υπάρχει μία πρόταση την οποία δεν θα μπορούσατε με τίποτα να απορρίψετε; 

Γενικά είμαι πάρα πολύ εύκολο στις συνεργασίες μου και υπερβολικά ευσυγκίνητος με τις δουλειές των συναδέλφων, έχω παίξει κάτω από πολλές συνθήκες και σε πολλά πατάρια. Εκείνο που θα ήθελα πάρα πολύ να μου συμβεί είναι να βρεθώ και να παίξω στο εξωτερικό. Έχει συμβεί στο παρελθόν κάποιες φορές όμως έγινε στο πλαίσιο της ελληνικής κοινότητας. Θα ήθελα να βρεθώ σε κάτι που να έχει ως σημείο αναφοράς τις επιρροές μου στο εξωτερικό (Πίτερ Γκάμπριελ, Πωλ Σάιμον, Ρότζερ Γουότερς κλπ). Θα ήταν κάτι που θα με δικαίωνε μέσα μου για το γεγονός ότι τόσα χρόνια επιχειρώ πάνω από τα ήθη. Δεν θα μπορούσα να αρνηθώ.  Πάντα συνδύαζα πράγματα διαφορετικά μεταξύ τους σε σημείο που κάποιοι να λένε ότι δεν έχω ύφος, κάτι που δεν ισχύει. Άξονας και ενδιαφέρον μου είναι η Ελλάδα ως οικουμενική διάσταση, η οποία έχει την ιδιαιτερότητα να μπορεί να συγκεράσει πολλές από της μουσικές ανάσες αυτού του πλανήτη. Προσφέρει μια βάση στην οποία μπορείς να πατήσεις και να λειτουργήσεις οικουμενικά και θεωρώ ότι οι Έλληνες μουσικοί και δημιουργοί είναι από τους καλύτερους στον κόσμο. 

 Είστε πεισματικά κάτοικος βορείου Ελλάδος και λάτρης της Θεσσαλονίκης, την ώρα που πολλοί συνάδελφοί σας επέλεξαν να μετακομίσουν στην Αθήνα είτε γιατί ήταν πιο εύκολο να δουλέψουν εδώ, είτε για τις δημόσιες σχέσεις που προσφέρει αυτή η πόλη. 

Άρα δεν ήρθαν στην πόλη της Αθήνας. Μάλλον κατοικοεδρεύουν στις δημόσιες σχέσεις. Είμαι μόνιμος κάτοικος Μεσημερίου, ενός χωριού απέναντι από τον Όλυμπο. Από τα φοιτητικά μου χρόνια είχα στο μυαλό μου να πάρω ένα ωραίο κομμάτι γης και να ακουμπήσω εκεί τα όνειρά και τις εμμονές μου. Η αλήθεια είναι πως η δουλειά μας είναι κουραστική και νομίζω ότι όλοι μας θέλουμε έχουμε κάπου να καταφεύγουμε. Τη Θεσσαλονίκη την αγαπάω πολύ γιατί συν τοις άλλοις έχει το εξής χαρακτηριστικό το οποίο κάποιοι φρόντισαν επιμελώς να το καλύψουν: πάντα ήταν μια πολυπολιτισμική πόλη. Αν την περπατήσεις με κάποιον γνώστη που να μπορεί να σε πάει στα σωστά σημεία, κατά κάποιον τρόπο θα νικηθείς από την Ιστορία και το χρόνο τα οποία είναι χαραγμένα πάνω στις πέτρες. Η Θεσσαλονίκη δεν είναι πατσάς- μπουγάτσα- ερωτική πόλη. Είναι μια πόλη που μας χρειάζεται, έχει και το λιμάνι που σου λέει «φύγε» και ταυτόχρονα είναι μια αγκαλιά που σου λέει «έλα». Είναι κάτι μαγικό αυτό.  

 Πλατεία Ναυαρίνου- Πλατεία Εξαρχείων: ένα διαρκές σαράκι για το σύστημα ή απλώς μια φούσκα που δεν βρήκε πού να σκάσει; 

Φούσκα σε καμία περίπτωση. Είναι ένας τρόπος ζωής. Τα πιο κινητικά κομμάτια κάθε γενιάς επηρεάστηκαν από αυτό τον τρόπο. Εμείς ήμασταν από τους πρώτους που κατεβήκαμε στην Πλατεία Ναυαρίνου και ταράξαμε τα νερά. Αυτές οι πλατείες εμπεριέχουν έναν συμβολισμό αν μη τι άλλο, ότι παίρνεις μια αντίθετη θέση απέναντι στα πράγματα και γι αυτό χτυπήθηκαν πάρα πολύ και για χρόνια από τα ναρκωτικά. Δεν είναι τυχαίο. Το αντί έχει κόστος προσωπικό. 

 Πριν από λίγα χρόνια στη μουσική σκηνή Μετρό είχατε αναφωνήσει επί σκηνής ότι κουραστήκατε να δίνετε εξετάσεις. Αισθάνεστε ότι για κάποιους δεν είστε αρκετός και ότι θα πρέπει να απολογηθείτε για κάτι; 

Για πάρα πολλούς δεν είμαι αρκετός και θα μπορούσα να πω ότι είμαι μόνος μου, ένας μοναχικός λύκος. Με τους ομότεχνους και τους συνομηλίκους μου δεν έχουμε καμία σχέση, ούτε κάνουμε παρέα ούτε μιλάμε στο τηλέφωνο. Δεν γνωρίζω για ποιο λόγο, αλλά κάτι θα φταίει και με εμένα δεν μπορεί να φταίνε μόνο οι άλλοι. Ουσιαστικά εκείνο που με στεναχωρεί είναι ότι εμποδίζεται η ανταλλαγή των ιδεών με αυτή την κατάσταση. Δεν σου κρύβω όμως πως ό,τι έχω καταφέρει το έχω καταφέρει δύσκολα και είμαι πλέον στη φάση που θέλω να προσφέρω, να επιστρέψω πράγματα. Δεν μπορείς να ασχολείσαι συνέχεια με τον εαυτό σου, δεν έχει και νόημα. Εξού και η ευκαιρία (όχι εταιρία) με το ΚΥΜΑ. Όσον αφορά τις εξετάσεις τις δίνω εκεί που θέλω, δηλαδή σε αυτούς που έρχονται, στη νέα γενιά τη οποία μέσα από την καρδιά μου εκτιμώ και θαυμάζω γιατί αυτό που της έχει τύχει δεν είναι και το ευκολότερο. Θαυμάζω πραγματικά την αποφασιστικότητα και την επάρκεια αυτής της γενιάς, τη σχέση με τη γνώση και την ειδίκευση. Έχω μια στεναχώρια βέβαια που έχει παρατήσει τη γλώσσα η οποία είναι όπλο, αλλά τι να γίνει. 

 Κρίση ή παρακμή αυτό που συμβαίνει; 

Υπάρχει η κρίση ως αναδιάρθρωση και αναδιανομή του πλούτου (πάλι προς όφελος των λίγων) και ως τρόπος να μας πάρουν πίσω όσα καταφέραμε να κατακτήσουμε όλα αυτά τα χρόνια. Από την άλλη μεριά υπάρχει το στοιχείο της παρακμής και μας αφορά άμεσα. Δεν τολμάμε να βγούμε και να αναζητήσουμε μια νέα εκκλησία του Δήμου, αυτό που ξεκίνησε στις πλατείες, την ουσία της λαϊκής συνέλευσης. Ακούγεται παράλογο, αλλά πείτε μου πόσο λογικό είναι αυτό που συμβαίνει σήμερα. Πόσο λογικό ήταν αυτό το «Ναι σε όλα» που ψήφισαν οι βουλευτές μας; Πόσο λογικό είναι να ταυτίζεται η ευτυχία με την κατανάλωση και ο φόβος του ανθρώπου μη χάσει την καταναλωτική του δύναμη; 

 Μέρες που είναι, τι θα δούμε στην Αυλαία; 

Η Αυλαία είναι ένα στέκι το οποίο το γνώρισα πέρσι και μου άρεσε πάρα πολύ, σαν αισθητική. Ποτέ τα πράγματα δεν είναι εύκολα, πάντα χρειάζεται κόπος και αίμα να χτιστούν σχέσεις εμπιστοσύνης και αμοιβαιότητας η οποία θα μπορέσει να αποδώσει και να ανακουφίσει τελικά αυτό που ζούμε. Αυτό επιχειρούμε ερχόμενοι εδώ. Επίσης, επειδή με εμπνέει πολύ ο χώρος, θα προσπαθήσουμε να παρουσιάσουμε μερικά κομμάτια από την δουλειά που ετοιμάζω αυτή την περίοδο. 

 Η οποία είναι; 

Πρόκειται για μια εργασία βγαλμένη μέσα από ένα ημερολόγιο, από τα πρώιμα φοιτητικά μου χρόνια μέχρι τώρα. Υπάρχουν περίοδοι που κατέφευγα συχνά σε αυτό και άλλες που περνούσε καιρός χωρίς να γράψω. Το τετράδιο αυτό επιβίωσε από μετακομίσεις, από χωρισμούς, από διάφορες καταστάσεις. Ήταν χαμένο για πολύ καιρό, δεν είχα ιδέα ότι υπήρχε ακόμα. Διαβάζοντάς το σήμερα καταλαβαίνω ότι μέσα εκεί είναι γραμμένο ό,τι έπρεπε να προδώσω  για να εξασφαλίσω την συνενοχή μου. Και συνειδητοποιώ ότι το έκανα με μεγάλη επιμέλεια. Το τετράδιο αυτό λοιπόν ήρθε στα χέρια της κόρης μου η οποία το ανακάλυψε μέσα στα βιβλία και άρχισε να το διαβάζει κυρίως λόγω του πολύ όμορφου εξωφύλλου. Της το άρπαξα έντρομος από τα χέρια και όταν κάθισα να το ξαναδιαβάσω, ένιωσα ότι όλα αυτά που έγραφα μου έβγαζαν τη γλώσσα λέγοντάς μου «νόμισες ότι θα ξεφύγεις από εμάς αλλά εμείς είμαστε εδώ». Με βοήθησε πάρα πολύ η Σοφία Γεωργαντζή  ως φιλόλογος, να τα βάλουμε σε μια σειρά, συμπλήρωσα κάποια κενά και κατάλαβα ότι με έναν μαγικό τρόπο το 1986 προβάλλεται στο 2012 και είναι ολοζώντανο. Προέκυψε λοιπόν ένας διπλός δίσκος στον οποίο μιλάω για αυτές τις κρίσιμες δεκαετίες τις γενιάς μου. Νομίζω ότι είναι μια δουλειά που έρχεται να ακουμπήσει στο οικουμενικό στοιχείο που λέγαμε παραπάνω.  

 info 

Μουσική Σκηνή Αυλαία 

Αγίου Όρους 15, Βοτανικός, 

Τηλέφωνο Κρατήσεων  210-3474074        

Ώρα έναρξης: 10.30

Μια συνέντευξη του Νίκου Χαλβατζή

Στη Δώρα Παπαδοπούλου

Με μία προβλέψιμη ερώτηση στοχεύω σε μία μη προβλέψιμη απάντηση. Τι είναι το Γκόλεμ;

Οι υψηλές προσδοκίες, η ματαιοδοξία αδάμαστη. Οι εκπρόσωποι και ως διεκπεραιωτές. Η ενσάρκωσή τους σήμερα.

Έχετε δει την ταινία «Γκόλεμ» του 1920; Για τους αναγνώστες μας να πούμε πως είναι ένα σημαντικό έργο του γερμανικού 

κινηματογραφικού εξπρεσιονισμού. Αν την έχετε δει, πως τη βιώσατε;

Αφορμή μου ήταν το ομώνυμο βιβλίο του Γκούσταβ Μεύρινκ. Από εκείνη την ατμόσφαιρα και σύλληψη παρακινήθηκα. 

Μου ήταν τόσο έντονο εκείνο το σύμπαν που για  την ταινία έψαξα πολύ αργότερα και αφού είχε ήδη ολοκληρωθεί  ο δίσκος. 

Μάλλον σωστά έπραξα διότι το έργο θα με οδηγούσε τελικά σε άλλους προβληματισμούς που δε θα ωφελούσε το τελικό 

αποτέλεσμα. Παρόλα τα καινοτόμα στοιχεία του και τους κινηματογραφικούς κώδικες που προφανώς ισχύουν ως και σήμερα, 

δεν νομίζω ότι κατάφερε να διατηρήσει τον μυστικισμό του μύθου διαχρονικό. Ίσως να φαντάζει πλέον και γραφικό σε 

προσεγγίσεις του.

Πως θα περιγράφατε εσείς ο ίδιος το υλικό του νέου σας δίσκου;

Μετέωρο. Υπαινικτικό και αγκυλωμένο. Σαν το λεπτό φλοιό μιας παγωμένης λίμνης που συνηθίζει κάποιος να γλιστρά 

ανέμελος και αδιάφορος. Την εποχή μου όπως τη ζω προσπάθησα να αποτυπώσω με επίγνωση του κατά πόσο αυτό θα το 

καθήλωνε ως ιδιόμορφο και άχρονο. Με μια θεολογική σχεδόν μανιακή επίφαση.

Πρωτοσυστηθήκατε στο κοινό δισκογραφικά με το «Πλάνο εξόδου».  Μία παραγωγή του Σωκράτη Μάλαμα, ο ίδιος 

τραγούδησε τα μισά τραγούδια, συμμετείχαν επίσης και η Τάνια Τσανακλίδου και η Θεοδοσία Τσάτσου και άλλοι. Ιδανικό 

ξεκίνημα για έναν νέο δημιουργό, που χαράζει και τη συνέχεια;  Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός;

Όταν συνέβη, ούτε νέος ήμουν και ούτε προσδοκούσα πια σε οποιαδήποτε σταδιοδρομία. Η στάμπα της δισκογραφικής 

μου εκκίνησης ήταν όντως ένα θέμα και για εμένα και για όσους με παρακολουθούν. Υπήρξα πριν και μετά από αυτή. Αυτό που

με ενδιαφέρει είναι να εστιάσει κανείς στο πρίσμα και τη μουσική μου πέρα από ρεύματα και συγγένειες. Πράγμα που από ότι 

βλέπω δυσκολεύει ακόμη μερικούς. Για καλό είναι.

Γράφατε τότε στο δίσκο:  «Αυτοσχέδια ηχητική καταγραφή μιας διαδρομής που παίρνει στα σοβαρά την ύπαρξή της μόνο 

λίγο μετά το τέλος. Πλοκή παράλληλη  με την καθημερινότητα, πρόσωπα που προσφέρουν εν αγνοία τις υπηρεσίες και τα 

σώματά τους υποδυόμενα εαυτούς και ρόλους, συναυλίες και ξενυχτάδικα, ξενοδοχεία και αυτοκινητόδρομοι, σκηνικά άδεια 

που περιμένουν να φιλοξενήσουν τα θραύσματα της στιχομυθίας μας, μία στοργή ασύλληπτη που μας συγκρατεί, παιδί 

περιπλανώμενο σε ένα κόσμο που θέλει να του διδάξει πώς να αποκρίνεται μόνο στα όμοιά του». Νομίζετε πως η μουσική 

είναι μία εικονική πραγματικότητα του ανικανοποίητου εαυτού μας;

Όχι. Είναι η απόδειξη του ότι όντως είμαστε αυτή η πραγματικότητα που λέτε πως δεν αγγίζουμε. Η καταγραφή και η 

αναπαραγωγή της οφείλει να είναι η υπενθύμιση. Υπενθύμιση προς εμάς και προς τους άλλους. Δεν έχω την απαίτηση από 

κανένα να είναι διαυγής και άμεσος στην κάθε του στιγμή. Ας έχουμε όμως στο νου πως ικανοποιούμαστε συνεχώς και πως, 

αν το θελήσουμε, αυτό μας αρκεί. Εκεί  βρίσκεται και το νόημα της κρίσης που καμωνόμαστε πως περνάμε αυτές τις μέρες. 

Υπάρχει πλάνο εξόδου να βγούμε από την κρίση αξιών των ημερών μας; Μπορούμε να τιθασεύσουμε τη ματαιοδοξία μας;

Μέσα στην ίδια πρόταση συμπεριλάβατε και την απάντησή μου. Θέλω να πω ότι αφού υπαινίχθηκα μια έξοδο στο πρώτο

μου δίσκο, επανέρχομαι με αντίστοιχο ερώτημα και στο γκόλεμ. Άρα η επιθυμία μας να υπερβούμε προφανώς δεν αρκεί. Ούτε 

και η επίγνωση της κατάστασης. Νιώθω ότι αφού έχουν ειπωθεί όλα, έχουμε πολεμήσει προς όλες σχεδόν τις κατευθύνσεις για 

τις αξίες και το τομάρι μας, απομείναμε στα παράσημα στην πολεμική και στο άδειο μας στομάχι. 

Για μένα, αυτή η «κρίση» που όλοι τόσα χρόνια περιμέναμε και τελικά την υποδεχτήκαμε με φωτιές και απεργίες, θα έπρεπε να 

είναι ένα είδος γιορτής. Ο κόσμος φοβάται. Φοβάται με το στομάχι του και με την βαρεμάρα που έχει  ταΐσει τα παιδιά του. Έχει 

ξεχαστεί καυλωμένος μπροστά στην παρέλαση την φυσική και την ηλεκτρονική.

Το «Γκόλεμ #» είναι μία πιο προσωπική υπόθεση, χωρίς πολλές συμμετοχές άλλων καλλιτεχνών, σε αντίθεση με το ξεκίνημά 

σας.  Γιατί αυτή τη φορά επιλέξατε μία πιο μοναχική διαδρομή;

Πάντα τέτοια ήταν. Το ότι  δεν  είμαι συνθέτης, τραγουδοποιός, λογοτέχνης ή και μηχανικός ήχου, μου αρκεί. Αυτό θέλησα 

να αρκεί και σε όσους ενδιαφέρθηκαν για την περίπτωσή μου. Εξάλλου δεν έχω την ψευδαίσθηση ότι δεν εφορμώ από τον 

εαυτούλη και τον προσωπικό μικρόκοσμό μου.

Γιατί διαλέξατε στο κομμάτι «Κήρυκας» να συμπεριλάβετε απόσπασμα απαγγελίας από το «Φόβο» του Μάνου Χατζιδάκι;

Αν πραγματεύομαι τα θεία και την πορνογραφία και αν ήθελα μια υψηλής αισθητικής αναφορά και επίφαση, εκεί πάλι 

θα στρεφόμουν. Αυτή είναι η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι ότι όταν προέκυψε το sampling του αποσπάσματος δεν είχα 

ακούσει ποτέ συνειδητά Χατζιδάκι και  όταν έπρεπε να αποφασιστεί αν θα έπρεπε να μείνει ή όχι, δεν θα το επέτρεπα στον 

εαυτό μου να κυκλοφορήσει αλλιώς.

Μιλήστε μας λίγο για το κομμάτι «Ρέντνεκ» που κλείνει το άλμπουμ και που δε μοιάζει με τα υπόλοιπα. 

Για μένα είναι η λογική κατάληξη του δίσκου. Εκεί αποσαφηνίζω τις προθέσεις μου και δίνω βήμα ώστε να προχωρήσω

σε ένα μελλοντικό μου εγχείρημα. Είναι μάλλον η πιο αυθόρμητη στιγμή του δίσκου και από τις λίγες που με συγκίνησαν.

Πως βλέπετε τα live; Είναι κάθε live και μία πρόκληση;  Ή μήπως απλά ακολουθούν τη δισκογραφία ως αρωγοί στις πωλήσεις 

της;

Τα live μου είναι σχεδόν πάντα μια τραυματική εμπειρία για μένα. Καραδοκώ συνεχώς μήπως και νιώσω άνετος αρκετά 

ώστε να υποδυθώ τον εαυτό μου επί σκηνής. Η στιγμή που θα σταματήσει να με τρομάζει η σκηνή, θα τα παρατήσω.

Το «Γκόλεμ #» είναι  ένας δίσκος με ιδιαίτερα ακούσματα. Δεν απευθύνεται στο ευρύ κοινό. Ωστόσο βγήκε από μία μεγάλη 

εταιρία. Η δισκογραφία φαίνεται, όχι μόνο να αντέχει αλλά και να πειραματίζεται;

Η δισκογραφία έχει ήδη πεθάνει. Το κυρίως σώμα της κινείται από αντανακλαστικά επιθανάτια και μόνο. Απασχολεί πολύ 

κόσμο το μοντέλο αυτό ώστε να παραδώσει τα όπλα προτού διαλυθεί τελείως. Αποδεικνύει ότι κύριο μέλημά της είναι η 

αυτοσυντήρηση του και μόνο. Τόσο κοντόφθαλμη που δεν φροντίζει την πρώτη της εκμεταλλεύσιμη ύλη παρά την ξεπουλά 

στα περίπτερα. Προωθεί επίμονα νέες εκδοχές παλιών προτύπων. Αναμασήματα και αυτοέπαινοι. Οι δισκογραφικές κατέληξαν 

να γαλουχούν μια ολόκληρη γενιά με τα premium. Τη λογική που επιβάλει πως το τραγούδι και η πνευματική εργασία γενικώς

είναι δωρεάν και συνοδεύει σαν υπόκρουση κάθε μας δραστηριότητα. Για μένα αυτό είναι εγκληματικό. Η τέχνη απαιτεί προσοχή 

και σεβασμό τόσο από αυτόν που την παράγει, όσο και από αυτόν που είτε την διαχειρίζεται είτε την προσλαμβάνει. Απαιτεί 

συμμετοχή και για την έλλειψη αυτών, κυρίως υπεύθυνοι είναι οι λήπτες. Στην περίπτωσή μας οι ακροατές. Αν ο κόσμος απαιτεί 

άρτο και θεάματα, μπορεί να απευθυνθεί σε άλλες αρένες. Οι ιδιωτικές πρωτοβουλίες και βίτσια που εκπροσωπούν οι ανεξάρτητες 

εταιρίες που επιμένουν είναι για μένα ότι θα απομείνει για αρκετό καιρό ως πραγματική δίοδος και ελπίζω ότι όταν θα βρεθούν

μόνες στο προσκήνιο, να τολμήσουν να προτείνουν το νέο μοντέλο. Σε ρήξη με το αγοραστικό κοινό. Δύσκολο μα εφικτό στην 

περίοδο νουθεσίας που έρχεται. 

Σας τρομάζουν οι κριτικές;

Καμιά φορά με την βλακεία και την ελαφρότητα που κατατίθενται, ναι. Πώς μπορεί άνθρωποι που κρατούν στα χέρια τους 

ένα τόσο δυνατό μέσο –ως προς τις συνειδήσεις που διαμορφώνουν- να συμπεριφέρονται με τόση ελαφρότητα; Υπάρχουν και 

οι χειρονακτικές εργασίες και δεν είναι ντροπή. Τόσο παρεξηγημένη ως λειτουργία και με ελάχιστους αντάρτες που να την σέβονται.

Τι μουσική ακούτε; Πόσο διαφορετική είναι η μουσική που ακούτε από αυτή που γράφετε;  Κάποιοι λένε πως αυτό είναι και η

ουσία του καλλιτέχνη, να μπορεί να δει και να δώσει πράγματα πέρα από τα ερεθίσματα που δέχεται. Ισχύει;

Ακούω πια μουσική βασισμένος στις προθέσεις του εκάστοτε καλλιτέχνη. Δεν με ενδιαφέρει πια να χαϊδέψει τα αυτιά μου μια 

καλή παραγωγή ή ένα «στρογγυλό» εύηχο κατασκεύασμα. Την εποχή αυτή ψάχνω γενικά για μουσική που προτείνεται από 

εγχώριους σύγχρονούς μου. Θέλω να δω –ίσως για πρώτη φορά- μέσα σε ποιο πλαίσιο κινούμαι και γιατί όχι, να συνομιλήσω 

μ` αυτό. Όσον αφορά τις επιρροές, συμφωνώ απόλυτα με την άποψη αυτή. Είναι το προσωπικό φίλτρο του καθενός που κρατά 

το ουσιαστικό ενδιαφέρον. Όχι τόσο οι επιδόσεις. Προς το παρόν. 

Θέλετε να μου πείτε και τι σημαίνει το 214 στο www.214.gr που στην ουσία είναι το προσωπικό σας site;

Μια διαδρομή που συνήθιζα να ακολουθώ και πια δεν υπάρχει. Ένα δωμάτιο που ξυπνάω συχνά.

Πως βλέπετε γενικά το διαδίκτυο;  Εμπιστεύεστε την αλήθεια του; 

Δεν έχει και τόση αλήθεια το διαδίκτυο. Τουλάχιστον όχι αυτή που ευαγγελίζεται το commercial τμήμα του. Σ΄ αυτό τα μισά 

είναι διαφημίσεις, και τα υπόλοιπα ευσεβείς πόθοι. Σε ένα πιο υπόγειο ρεύμα του, είναι για μένα ένα καλό εργαλείο για να μελετήσεις 

τις ανθρώπινες συμπεριφορές κρυμμένος στη σκιά. Μέχρι εκεί όμως. Σε ότι έχει να κάνει με την μουσική, η πτώση του κατωφλιού της δισκογραφίας και η ευκολία της σπιτικής παραγωγής μπορεί να δίνει πια ευκαιρίες αλλά δεν καθαγιάζει και τις προθέσεις. Τρανταχτό παράδειγμα πολλών εκ του myspace ορμώμενων. Παρόλο που έχουν μεγάλο ρεύμα, τελικά πάλι στη δισκογραφία στρέφονται και με όρους που ούτε το alternative δικαιολογούν ούτε για το νέο ήθος μας προϊδεάζουν ευχάριστα.Άρα η σημασία του διαδίκτυου εξαντλείται στη λειτουργία του ως μέσον και ως εκεί. Στην εποχή που φωνάζουμε για την αμεσότητα και την κατάρρευση των εκπροσώπων- πολιτικών , δισκογραφικών, να στραφούμε πάλι σε νέο δυνάστη, το ίντερνετ?

Υπάρχουν Έλληνες καλλιτέχνες που αγαπάτε ή ακόμη περισσότερο που να σας εμπνέουν;

Πολλοί.

Στο «Γκόλεμ #» συμμετέχει η Μαρία Παπαγεωργίου, της οποίας επίσης ο πρώτος δίσκος κυκλοφορεί. Η νέα γενιά δημιουργών και 

ερμηνευτών είναι δυναμικά παρούσα;

Εμμανουηλίδης, Λόλεκ, the Boy, Etten, Eye cam, κτίρια τη νύχτα, Ζουρνής. Μερικές από τις πιο ελπιδοφόρες εκπλήξεις που 

συνάντησα τον τελευταίο καιρό. Και πολλή σαβούρα σε μορφή έντεχνου, ανεξάρτητου, συνεργασιών, ιερών συμμαχιών και hype 

του νέου αίματος με την έτσι θέλω επιτυχία με τα λεφτά του μπαμπά. Η Μαρία έχει το ενδιαφέρον μιας πραγματικά καλής φωνής που 

σε κάνει συμμέτοχο στον πειραματισμό και το μέστωμα της. Έχει δρόμο και της εύχομαι να μην επαναπαυτεί. Να μην ενδώσει στο 

συγκεκριμένο σύστημα που καταναλώνει όλο και πιο βουλιμικά τα αναμασήματα που προανέφερα. Η γενιά αυτή ανεξαρτήτως 

ηλικίας, θα δικαιολογήσει το «νεαρό» μόνο αν αντιταχθεί.

Μετά το «Γκόλεμ #» τι;

Λιγότερος νους.

υ.γ. ευχαριστώ

*Πρώτη δημοσίευση www.e-orfeas.gr