Οι καλύτεροι δίσκοι του 2010 - Θέσεις 4 έως 1

#4:

• Εισιτήρια διπλά

Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης
Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Ερμηνεία: Νατάσσα Μποφίλιου
Ενορχήστρωση: Θέμης Καραμουρατίδης
Κυκλοφορία: 3/2010 (Lyra)

Ο δίσκος δεν έχει τη δυναμική του Μέχρι το τέλος (2008) διότι δεν διεισδύει τόσο στην ψυχολογία της σημερινής κοινωνίας και κυρίως της νέας γενιάς. Έχει όμως άλλα προτερήματα. Ωραίες μελωδίες, εξαιρετικοί στίχοι, εκπληκτικές ερμηνείες. Ενιαία θεματολογία: τα ταξίδια στο χώρο και το χρόνο, τη μνήμη και τον έρωτα. Έχει και αδιάφορα τραγούδια αλλά γενικά είναι ένα πολύ αξιόλογο album. Τα έχουμε πει κι εδώ.

#3:

• Πέρασμα

Μουσική: Σωκράτης Μάλαμας
Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Ερμηνεία: Σωκράτης Μάλαμας, Μελίνα Κανά
Κυκλοφορία: 12/2010 (Lyra)

Μάλωσα και μ'αυτόν τον δίσκο. Τελικά όμως δεν μπορώ να μην το βάλω στους κορυφαίους της χρονιάς. Είναι γνωστό ότι είμαι fan του Σωκράτη. Το ξαναλέω λοιπόν για να μην παρεξηγιέμαι. Παίζει ρόλο αυτό στην κρίση μου; Πιθανότατα. Ίσως γι'αυτό με τούμπαρε τελικά (και) με το Πέρασμα. Το οποίο πάντως δεν είναι ο καλύτερός του δίσκος. Στο οποίο, σε κάποια τραγούδια, ακούς επανάληψη και αναμάσημα απολύτως γνωστών Μαλαμικών μελωδιών (πχ Καράβι στον τοίχο). Δεν είναι επίσης οι καλύτεροι στίχοι του Άλκη Αλκαίου. Ούτε καν οι καλύτεροι στίχοι που έχει δώσει ο Αλκαίος στον Μάλαμα (πώς να ξεπεράσεις άλλωστε το Ένα ή Το Μετάξι ή Το Νησί των Πειρατών;). Επίσης, ναι μεν η Μελίνα Κανά σε συγκινεί που την ακούς ξανά σε τραγούδια Σωκράτη (απίστευτη η χημεία των δυο τους ό,τι και να κάνουν), αλλά η φθορά στη φωνή της είναι εμφανής.

ΌΜΩΣ: Είναι πολύ καλύτερος δίσκος από τον προηγούμενο του Μάλαμα (Δρόμοι). Έχει τους καλύτερους στίχους που έδωσε τα τελευταία χρόνια ο Αλκαίος. Μοιάζει με τη λαϊκότροπη συνέχεια του Ένα, αφού είναι "γυμνός" ενορχηστρωτικά (παίζει κιθάρες ο ίδιος ο Σωκράτης και από κει και πέρα κανένα άλλο όργανο ή μουσικός δεν παίρνει μέρος!). Τα περισσότερα τραγούδια κινούνται σε ένα ύφος "νεο-ρεμπέτικο". Είναι δισκάκι μερακλήδικο, ειλικρινές και ατμοσφαιρικό. Τα δε στιχάκια είναι όαση σε σχέση με αυτά που ακούω να κυκλοφορούν. Για να μην πω για τις απίστευτες κιθάρες που παίζει ο Μάλαμας, που πολλοί κιθαριστές - και σίγουρα όλοι οι τραγουδοποιοί - θα ζήλευαν... Για όλους αυτούς τους λόγους λοιπόν, με γνώση και των αρνητικών που παρέθεσα παραπάνω, αλλά κι επειδή στην τελική θεωρώ ότι οι μέτριες στιγμές του Μάλαμα είναι ανώτερες από τις κορυφαίες στιγμές άλλων τραγουδοποιών, ο δίσκος αυτός μπήκε στη λίστα μου.
Ανθρωπινότερο κείμενο για το Πέρασμα θα βρεις εδώ.

"Είν' ο κόσμος πέρασμα / και η αγάπη κέρασμα / αντάλλαγμα δεν έχει..."

"...ζωγράφισε στον τοίχο του κελιού σου / ένα καράβι και άνοιξε πανιά..."

"Ποιός κριτής τους παραβάτες / στήνει στο εδώλειο / ποιός το δίκιο την αλήθεια / έχει μονοπώλιο..."

"...δεν μου'πες στα ταξίδια σου τι είδες / αν όπως πήγες γύρισες, ΔΕΝ ΠΗΓΕΣ..."

Τα πετάς έτσι εύκολα τέτοια στιχάκια; Δεν τα πετάς!

#2:

• Όμορφοι και ηττημένοι

Μουσική: Αλέξανδρος Εμμανουλίδης
Στίχοι: Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης
(Το tr.8 Ανταλλάγματα είναι σε μουσική-στίχους Μ.Παπαγεωργίου, ενώ το tr.6 Θεατρίνοι είναι σε ποίηση Γιώργου Σεφέρη)
Ερμηνεία: Μαρία Παπαγεωργίου, Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης
Κυκλοφορία: 4/2010

Ορθώς περίμενα με ανυπομονησία την δεύτερη δισκογραφική δουλιά του Αλέξανδρου Εμμανουηλίδη. Ορθώς είχα ενθουσιαστεί από την πρώτη στιγμή με την νέα ερμηνεύτρια Μαρία Παπαγεωργίου. Ορθώς πίστευα και πιστεύω ότι το λεγόμενο "έντεχνο", που όλοι το αποκηρύττουν με πάθος, έχει εξαιρετικής ποιότητας "νέο αίμα". Ορθώς πίστευα και πιστεύω ότι μπορεί να γραφτεί σύγχρονο κοινωνικό-πολιτικό τραγούδι, που να περιγράφει την κατάσταση, να σαρκάζει, να παίρνει δειλά-δειλά θέση για τα πράγματα (700 ευρώ το μήνα, Να καεί ο καναπές μου, Τερατογένεση). Και η ποίηση; Έχει κι αυτή θέση σήμερα, όταν ένας νέος τραγουδοποιός μπορεί και προσεγγίζει τόσο καλά το Γιώργο Σεφέρη (Θεατρίνοι). Και τι να πεις όταν γράφονται τέτοια δυτικότροπα ζεϊμπέκικα (!) ερμηνευμένα με τέτοιο σπαραχτικό τρόπο από μια φωνή που φαινομενικά δεν της πάει καθόλου το λαϊκό, αλλά με αυτήν της την ακροβασία ανάμεσα στον πόνο και την αδιαφορία, σαν να είναι ολόκληρη μέσα στο τραγούδι και ταυτόχρονα να παίρνει απόσταση από αυτό; Καταλήγεις ότι τελικά ίσως είμαστε ηττημένοι, σαν γενιά (εμείς οι νεότεροι), σαν κοινωνία γενικώς αν θες, αλλά πάντα υπάρχει ομορφιά (Όμορφοι και ηττημένοι). Τις άκουσα και τις επιρροές. Και τον Μαυρουδή και τον Καραμουρατίδη και τον Χατζιδάκι και τον Θ.Παπακωνσταντίνου. Παίρνει βελτίωση μεγάλη ακόμα και η σύνθεση και ο στίχος, αλλά εγώ είμαι σίγουρος ότι θα την δούμε από τον Εμμανουηλίδη που μπόρεσε να δώσει έναν τόσο καλό δίσκο, σαν να τον γέννησε η εποχή του όταν τον χρειαζόταν. Δεν μιλάμε για τομές, πειραματισμούς και παρθενογέννεση. Απλά για ένα πολύ όμορφο δισκάκι με τα καλά του και τα λιγότερο καλά του.

#1:

• Ο αόρατος άνθρωπος

Μουσική-Στίχοι: Φοίβος Δεληβοριάς
Ερμηνεία: Φοίβος Δεληβοριάς
Συμμετοχές: Αρλέτα, Ρένα Μόρφη
Κυκλοφορία: 12/2010 (Inner Ear)

Ο Φοίβος Δεληβοριάς κάνει συνειδητή στροφή. Πρώτα και κύρια έκανε το βήμα και πήγε στη "μικρή", ανεξάρτητη Inner Ear που του έδωσε το χρόνο και τις προϋποθέσεις που ήθελε για να φτιάξει το δίσκο του όπως ακριβώς οραματιζόταν. Ο Αόρατος άνθρωπος είναι από τα album που τα αγοράζεις και νιώθεις ότι άξιζε κάθε ευρώ που έδωσες, όχι μόνο για τα τραγούδια, αλλά για ό,τι κρατάς στα χέρια σου και τα αυτιά σου, απ'το εξώφυλλο μέχρι την όλη παραγωγή. Και πάμε στα τραγούδια. Ξεχάστε τον εξωστρεφή Φοίβο, με το εμφανές χιούμορ, την παιδικότητα, την ένταση. Ξεχάστε στίχους για γνωστά σημεία της πόλης, για ιστορίες βιωματικές με δόση τρέλας. Μετά το Έξω (2007) ο Φοίβος κάνει στροφή προς τα... μέσα. Ο πιο εσωτερικός Δεληβοριάς που ακούσαμε μέχρι σήμερα, μεταμορφώνεται σε αόρατο άνθρωπο και τριγυρνώντας μέσα ή πάνω απ'την πόλη κλέβει συνομιλίες στο δρόμο, πληκτρολογήσεις που κάναμε στον υπολογιστή μας, στιγμές σκοτεινές στα δωμάτιά μας, σκέψεις που λέμε φωναχτά. Όλα αυτά σε ένα ηχητικό περιβάλλον εξαιρετικά σπάνιο για την ελληνική δισκογραφία, με τον Γιώργο Κατσάνο να χρησιμοποιεί τα πιο περίεργα όργανα (θέρεμιν, στυλόφωνο κ.ά.). Ο Δεληβοριάς πειραματίζεται και ανοίγει νέους δρόμους, γι'αυτό και θεωρώ τον Αόρατο άνθρωπο το πιο σπουδαίο album της χρονιάς, παρότι δεν είναι καθόλου "εύκολο" στην πρώτη του ακρόαση. Στην ουσία ο Φοίβος τολμά και επαναπροσδιορίζεται καλλιτεχνικά, ψάχνοντας έναν πρωτοπόρο ήχο και σπάζοντας το καλούπι που ο ίδιος είχε φτιάξει τόσα χρόνια στο στίχο, δυνατό του σημείο άλλωστε σε κάθε προηγούμενη δουλιά του.
Σταματάω γιατί αν μπεις εδώ και έχεις όρεξη θα διαβάσεις πάρα πολλές συνεντεύξεις και άρθρα του ίδιου του δημιουργού που αναλύουν το δίσκο όσο καλύτερα γίνεται! Ό,τι και να πω εγώ είναι περιττό...
Δες επίσης εδώ ένα ωραίο κειμενάκι για το δίσκο.

----------------------------------------------------------------------------------------------------
ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
- Οι δίσκοι Πέρασμα και Ο αόρατος άνθρωπος βγήκαν τον Δεκέμβρη και κανονικά θα έπρεπε να μπουν στην λίστα της επόμενης χρονιάς, αφού δεν υπήρχε χρόνος για να αφομοιωθούν απ'τους περισσότερους. Έτυχε όμως να τους έχω ακούσει και τους δύο πάρα πολλές φορές πριν "βγει" το έτος γι'αυτό και αποφάσισα να τους βάλω στη λίστα του 2010.
- Όταν λέω "καλύτεροι δίσκοι του 2010" εννοώ φυσικά "οι πιο αγαπημένοι μου". Δεν την ψώνισα ώστε να νομίζω ότι μπορώ να κρίνω εγώ ποιοί είναι οι καλύτεροι και ποιοί οι χειρότεροι. Μιλάμε για μία εντελώς υποκειμενική ανασκόπηση και τίποτα παραπάνω.

Οι καλύτεροι δίσκοι του 2010 - Θέσεις 7 έως 5

#7:

• Αυτό το πλοίο που όλο φτάνει

Μουσική: Παύλος Παυλίδης & The B-Movies
Στίχοι: Παύλος Παυλίδης
Ερμηνεία: Παύλος Παυλίδης
Κυκλοφορία: 4/2010 (Archangel Music)

Χωρίς να ξεφεύγει ιδιαίτερα από το γνωστό ύφος των δύο προηγούμενων προσωπικών δίσκων του (ο 2ος και πάλι με τους B-Movies), ο Παύλος Παυλίδης κατάφερε με το νέο του album να δημιουργήσει κάτι το γοητευτικά διαφορετικό. Όπως γράφτηκε πολλές φορές, το Αυτό το πλοίο που όλο φτάνει είναι ο πιο φωτεινός, γλυκός και αισιόδοξος δίσκος του Παυλίδη στη μέχρι τώρα solo πορεία του. Σε πιο pop και ανάλαφρα μονοπάτια, χωρίς όμως να ξεφεύγει εντελώς (το τονίζω) από το προσωπικό του, κάπως μελαγχολικό, στυλ, με λιτές ενορχηστρώσεις πάντα στο γνωστό ήχο των B-Movies, με ιστορίες για πλοία που όλο φτάνουν, λευκές καταιγίδες και ποδήλατα στην πόλη. Αλλά κι ένα τραγούδι (Αντικαταπληκτικά) που μιλά τόσο ιδιαίτερα για τη σύγχρονη ζωή στην πόλη και τον τρόπο που την βιώνει ή την αντιμετωπίζει ένας νέος. Μία συγκλονιστική, ολοκληρωμένη ιστορία! Ωραίο δισκάκι, προσφέρεται τόσο για τους fans του μετα-Σπαθιά Παυλίδη, όσο και για ένα ευρύτερο κοινό χάρη ακριβώς σε αυτήν την ηλιόλουστη διάθεσή του.

#6:

• Λίγο πριν τα τιράντα

Μουσική-Στίχοι: Σπύρος Γραμμένος (στο tr.14 "To Δέντρο": Γιάννης Ζήνδρος - Σπύρος Γραμμένος)
Ερμηνεία: Σπύρος Γραμμένος
Κυκλοφορία: 5/2010

Και πρόζα και τραγούδι και χιούμορ και κριτική και τσαντίλα και μπλουζ και ηλεκτρικές και πνευστά και θεατράλε ερμηνείες και σαρκασμός και αυτοσαρκασμός... και... και... και... Σπύρος Γραμμένος. Ο άνθρωπος-ορχήστρα, ο κουκουλοφόρος με τις τιράντες που γράφει μπαλάντες για μπάτσους και κακομοίρηδες, που μισεί τη μέρα του Αγ. Βαλεντίνου, που "γράφει αστεία τραγουδάκια για τον έρωτα μα κάτι ώρες βλέπει πράγματα ξενέρωτα" γιατί ακούει χίλιες φωνές όταν σαν ροζ πάνθηρας περνάει από τη χώρα των γαμάτων και βλέπει την Αλίκη. Σπύρος Γραμμένος. Η σπορά του Άσιμου, του Πανούση, του Βασίλη Νικολαϊδη, του ΛοΓο καρπίζει!
Περσότερα εδώ.
Ακόμη περσότερα εδώ.

#5:

• Ο Δημήτρης Μητσοτάκης και οι Ευδαίμονες

Μουσική-Στίχοι: Δημήτρης Μητσοτάκης
Ερμηνεία: Εύα Λαύκα, Δημήτρης Μητσοτάκης
Συμμετοχές: Μάρθα Φριντζήλα
Κυκλοφορία: 1/2010 (Lyra)

Η στροφή του πρώην ηγέτη των Ενδελέχεια - ενός από τα καλύτερα ροκ γκρουπ που έβγαλε ποτέ η χώρα κατά τη γνώμη μου - προς πιο "έντεχνα" μονοπάτια είχε φανεί ήδη από το τελευταίο album του προαναφερθέντος συγκροτήματος. Είχε φανεί, αλλά δεν φανταζόμουν ότι θα μπορούσε να δώσει έναν τόσο καλοφτιαγμένο δίσκο που να συνδυάζει "έντεχνα", παραδοσιακά, jazz και world στοιχεία. Οι Ενδελέχεια αποτελούν παρελθόν και ο νέος δημιουργικός κύκλος του Δημήτρη Μητσοτάκη ξεκινά με το νεοσύστατο σχήμα Ευδαίμονες. Ο πρώτος καρπός τους είναι ο ομώνυμος δίσκος, στον οποίο δεν θα βρεις μόνο το υπέροχο Αν που λατρεύτηκε από ραδιόφωνα και ακροατές (οξύ και βαθιά πολιτικό μέσα σε παιχνιδιάρικη jazzy μελωδία το original Αν που ανοίγει το δίσκο, γλυκύτατο και ευφυές το Θυγατρικό Αν που τον κλείνει σαν bonus track ερμηνευμένο από τις κορούλες του Δ.Μητσοτάκη και μια φίλη τους). Θα βρεις πολλά ακόμη εξαιρετικά τραγούδια στο ύφος που αναφέρθηκε παραπάνω, από τα οποία ξεχώρισα σαφώς τη Θεά με τη Μάρθα Φριντζήλα και βέβαια το ψυχογράφημα της σημερινής κοινωνίας που δεν θα μπορούσε να λέγεται παρά Φοβάμαι... Εξαιρετικός δίσκος, με ακορντεόν, μαντολίνα, τύμπανα, κιθάρες, όμορφες μελωδίες, χρωματισμένες από την παγκόσμια παλέτα της μουσικής, αλλά και την ντόπια παράδοση. Περιμένω εναγωνίως τα επόμενα βήματα του Δ.Μητσοτάκη και της παρέας του!

Οι καλύτεροι δίσκοι του 2010 - Θέσεις 9 & 8

#9:

• Μυθοτοπία

Μουσική-Στίχοι: Απόστολος Καλτσάς
Ερμηνεία: Απόστολος Καλτσάς, Χρήστος Θηβαίος, Μάρθα Φριντζήλα, Γρηγόρης Κλιούμης, Μάκης Παπαγαβριήλ, Απόστολος Ρίζος, Πάνος Μουζουράκης
Συμμετέχει: ο Θάνος Μικρούτσικος
Κυκλοφορία: 7/2010 (Εκδόσεις Παρουσία)

Πρέπει να ευχαριστήσω εξαρχής έναν αναγνώστη του blog που μου αποκάλυψε με ένα μέιλ του τον δίσκο αυτό, διότι δύσκολα θα τον ανακάλυπτα από μόνος μου. Όντας φανατικός με τη γεωγραφία και λάτρης των δίσκων που συνδυάζουν μουσικές από πολλές διαφορετικές γωνιές της Ελλάδας και του κόσμου, δεν θα μπορούσα να μην αγαπήσω αυτό το δισκάκι του Απόστολου Καλτσά που μοιάζει με "μικρή μουσική γεωγραφία", όπως εύστοχα σημειώνεται στο Δελτίο Τύπου. Δώδεκα τραγούδια και ορχηστρικά εμπνευσμένα από 12 διαφορετικά μέρη του κόσμου που έχουν σημαδέψει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τον δημιουργό! Η Βαρκελώνη του Γκαουντί, της αναρχίας, της κιθάρας. Ο Άη Στράτης από τόπος εξορίας σε τόπο στρατιωτικής θητείας. Η Γενέθλια Πόλη Λαμία σαν κέντρο του κόσμου, σαν παντοτινό σημάδι αφού το πρώτο τσιγάρο, τα πρώτα φιλιά, τα ματωμένα γόνατα στις αλάνες δεν ξεπερνιούνται ποτέ. Η Αβάνα της Επανάστασης και της τρομπέτας. Τα Χωριά του Δομοκού με τον ήχο τους μέσω βιολιού και κλαρίνου και η ροκ διασκευή στην Αστροπαλιά δείχνουν τις επιρροές του Καλτσά από την Παραδοσιακή μουσική. Η Αλεξάνδρεια, η Μύκονος, το Κουφονήσι, το Άμστερνταμ και φυσικά η Κρήτη. Ένα ψηφιδωτό ήχων, μελωδιών, ρυθμών. Ένα μουσικό ταξίδι. Ο πρώτος προσωπικό δίσκος του μπασίστα των Υπογείων Ρευμάτων Απόστολου Καλτσά μοιάζει με ταξιδιωτικό ημερολόγιο ή άλμπουμ φωτογραφιών. Με 45 μουσικούς να συμπράττουν και έναν αρκετά σύγχρονο ήχο, παρουσιάζει όλες τις διαφορετικές μουσικές που τον χάραξαν μέσα από το δικό του πρίσμα.

#8:

• Αστιβή

Μουσική-Στίχοι: Δημήτρης Καρράς
(Στο 1: μουσική Δ.Καρρά & Φ.Ανδρικόπουλου. Στο 4: μουσική Δ.Καρρα & Βαγγέλη Καραπέτρου, Στο 7: Remix Νικήτα Κλιντ)
Ερμηνεία: Δημήτρης Καρράς, Μαρία Λούκα, Φώτης Ανδρικόπουλος, Γιάννης Κούτρας, Κώστας Μακεδόνας, Νατάσσα Μποφίλιου, Μαρία Αναματερού, Μαρία Παπαλεοντίου, Μύρωνας Στρατής, Μανώλης Φάμελλος
Σχεδιασμός εξώφυλλου: Νικήτας Κλιντ, Artwork: Δ. Καρράς & Andreas
Κυκλοφορία: 2/2010 (ανεξάρτητη, studio pazl)

Με εντυπωσιάζει αυτό το μπάσιμο του Δημήτρη Καρρά στην τραγουδοποιία τα τελευταία δύο χρόνια. Πρώην μέλος των συγκροτημάτων Παζλ και Βωξ ο Δημήτρης Καρράς, μετά τον πρώτο του προσωπικό δίσκο Ντέμο (2009), που τον βρήκα επίσης πολύ ενδιαφέροντα, ήρθε την περασμένη χρονιά με την Αστιβή να ξεκαθαρίσει το προσωπικό στίγμα του. Μπορεί αυτή τη φορά ο δίσκος του να μην έχει τραγούδια που να ξεχωρίζουν τόσο όσο τα Λυπάμαι (με την Αρετή Κετιμέ) και το Τροχόσπιτο στο Ντέμο, ωστόσο τον θεωρώ ακόμη καλύτερη δουλειά.

Αυτό που κυρίως με εντυπωσιάζει είναι η θεματολογία των τραγουδιών. Το εύκολο θα ήταν να μιλήσει για το σύνηθες θέμα, τον έρωτα και τις σχέσεις. Δεν επικεντρώνεται όμως εκεί, επιλέγοντας να αρθρώσει έναν σύγχρονο στιχουργικό λόγο, εκφράζοντας κοινωνικούς προβληματισμούς, κριτικάροντας προκαταλήψεις (Τύψεις), ή ξεκινώντας από εντελώς προσωπικές σκέψεις (όπως στο Πανηγύρι όπου θίγει το παράδοξο του εορτασμού των γενεθλίων "Τι λάθος που είναι οι άνθρωποι / γιορτάζουνε το γήρας / με τούρτες ανά χείρας"). Μιλά ακόμη για το ψάξιμο της αυτογνωσίας (Αθώος μα τυφλός - το ερμηνεύει όμορφα ο Γ.Κούτρας και το αφιερώνει στον Θ.Μικρούτσικο, ίσως επειδή τον βοήθησε να επανακάμψει στη μουσική μετά από πολλά χρόνια), για το παράπονο των ηλικιωμένων της επαρχίας (Αστιβή - στην Πάτμο σημαίνει αγκαθωτός θάμνος και το τραγουδά η γιαγιά Μαρία) και για άλλα πολλά που ανακαλύπτεις σιγά-σιγά μετά από πολλές ακροάσεις.

Οι ενορχηστρώσεις είναι αρκετά ενδιαφέρουσες (πχ το fagot που χρησιμοποιήθηκε στη Στρογγυλή Φωτιά), όπως και οι ερμηνείες, αφού ο Καρράς κατάφερε να επιλέξει τον κατάλληλο ερμηνευτή για κάθε κομμάτι. Ξεχωρίζει η εκπληκτική ερμηνεία της Μαρίας Αναματερού στο παραδοσιακό Δεν ξημερώνεις μαύρη αυγή, ενώ πολύ καλή βρήκα και τη διασκευή του Νικήτα Κλιντ στο Όλα τα φάρμακα έχουν βγει, ένα ακόμα τραγούδι με ενδιαφέρον θέμα.

Δεν μιλάμε για κάτι το καινοτόμο, ο Καρράς χρησιμοποιεί απλά υλικά που φλερτάρουν με την pop μπαλάντα, αλλά μέσα από ένα δικό του στυλ, πλέκοντάς τα με έντεχνα και παραδοσιακά στοιχεία. Υπάρχουν και αδιάφορες στιγμές στο δίσκο όπως κάποια τραγούδια προς το τέλος του. Συνολικά όμως η Αστιβή είναι ένα πάρα πολύ καλό δείγμα σύγχρονης ελληνικής τραγουδοποιίας, με κομμάτια που στην πλειοψηφία τους αφήνουν ανοιχτό ένα παράθυρο αισιοδοξίας. Έτσι άλλωστε ξεκινά, με το εξαιρετικό Έχω μια μέρα δροσερή...

Οι καλύτεροι δίσκοι του 2010 - No 10: Γκόλεμ # - Νίκος Χαλβατζής

• Γκόλεμ #

Μουσική - Στίχοι: Νίκος Χαλβατζής
(Στο τραγούδι "Η ολοκλήρωση της μέθης": Μουσική Γιώργου Τούνα, Στίχοι Γιώργου Τούνα & Δημήτρη Τιάκα)
Ερμηνεία: Νίκος Χαλβατζής
Συμμετέχει η Μαρία Παπαγεωργίου (στο τραγούδι "Τέλος...")
Ενορχήστρωση: Νίκος Χαλβατζής
Κυκλοφορία: 2/2010 (Lyra)

Το πράγμα ξεκαθαρίζει κάπως. Ο διχασμός που έφερε σε κριτικούς και ακροατές ο Νίκος Χαλβατζής με το ντεμπούτο album του (Πλάνο Εξόδου, 2006) σε παραγωγή Μάλαμα και αρκετές ακόμα βροντερές συμμετοχές, εδώ, στο δεύτερο προσωπικό του δίσκο, μάλλον μετριάζεται. Και αυτό διότι δεν νομίζω να αμφιβάλει κανείς πλέον ότι έχουμε να κάνουμε με έναν ταλαντούχο, ιδιοσυγκρασιακό, ιδιαίτερο (όχι με την σούπερ κλισέ έννοια που χρησιμοποιείται για ΟΛΟΥΣ από τον μουσικό τύπο) τραγουδοποιό που κοινωνεί τις αλήθειες του με έναν εντελώς ξεχωριστό τρόπο.

Αυτή η μοναδικότητα εντοπίζεται κυρίως στο λόγο, δηλαδή στο στίχο. Που και "λόγο" σκέτο να τον πεις, πάλι μέσα θα είσαι καθώς σε πολλά τραγούδια μοιάζει περισσότερο με θραύσματα κειμένου παρά με έμμετρο στίχο. Εδώ εντοπίζεται και το πρώτο αρνητικό, πάντα κατά την υποκειμενική κρίση μου. Υπάρχουν στιγμές που ο - ούτως ή άλλως δύσκολος - στίχος γίνεται υπερβολικά αφηρημένος ή δυσνόητος ή τόσο προσωπικός που δεν σε βάζει στον κόσμο του παρά μόνο με τεράστια προσπάθεια από μεριάς σου. Αυτό δημιουργεί ένα ρήγμα στο συναισθηματικό δέσιμο του ακροατή με το τραγούδι που κάνει αυτομάτως τον δίσκο κουραστικό για μια μεγάλη (ποσοτικά) γκάμα δεκτών. Το δεύτερο αρνητικό έχει να κάνει με τη θεματολογία σε κάποια κομμάτια. Κυρίως με τις έντονες θρησκευτικές αναφορές τα έχω εγώ, που δεν ξέρω κατά πόσο ταιριάζουν στο σήμερα που ζούμε. Βέβαια έχω να δώσω τον πόντο στο δημιουργό ότι η πραγματικότητα δεν είναι καθόλου λιγότερο μπερδεμένη και εφιαλτική... Δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό...

Ωστόσο ο Νίκος Χαλβατζής, παρόλα τα επι μέρους αρνητικά, δίνει μια ειλικρινέστατη κατάθεση προσωπικών σκέψεων και βιωμάτων. Αυτό δεν μπορώ να μην του το αναγνωρίσω και αυτό κυρίως με κάνει να ξεπερνώ τη δυσκολία που έχω με δίσκους που φλερτάρουν με αυτό που λέμε avant-garde, όπως και το Γκόλεμ#. Συνθετικά, δε, βρήκα και πάλι εξαιρετικές - αν και πάντα ιδιαίτερες και μοναδικές για την εγχώρια δισκογραφία - στιγμές, όπου η σκοτεινή ατμόσφαιρα γοητεύει με τις βρώμικες κιθάρες, το πλέξιμο παραδοσιακών και δυτικών ήχων, τις πυρετικές ροκ ακροβασίες. Εξαιρετική η μελωδία στην Ολοκλήρωση της μέθης όπου η Ελλάδα συνομιλεί με την Ιρλανδία μέσα από τη χρήση των πνευστών, ενώ εθιστική θα χαρακτήριζα τη μελωδία και το ρυθμό του Διάδοχου. Εκεί που είδα ότι διόλου αδιάφορα δεν σφυρίζει ο Χαλβατζής σε αυτά που συμβαίνουν γύρω του και ανακάθισα στην καρέκλα μου, είναι στο Ντιρέκτ, όπου μέσα σε ένα ηχητικό πλαίσιο που "σχολιάζει" απ'την αρχή ως το τέλος, παρατίθεται, αντί στίχου, ένας ολόκληρος διάλογος μεταξύ ενός άντρα και μιας γυναίκας με τον πρώτο να προσπαθεί να πείσει τη δεύτερη ότι πρέπει να ξεγυμνωθεί μπροστά στο φακό, όχι "για το Κρέας" (όπως χαρακτηριστικά λέει), αλλά για... (κάτι που δεν εξήγησε ποτέ πειστικά...)

Το Γκόλεμ# είναι η συνέχεια του Πλάνου Εξόδου και καθιερώνει τον Νίκο Χαλβατζή στους πολύ ιδιαίτερους τραγουδοποιούς που δεν κάνουν τα πράγματα "δύσκολα" εκ του πονηρού μόνο και μόνο για εντυπωσιασμό, αλλά επειδή οι κομματιστές ιστορίες τους και οι σκοτεινές εικόνες του μυαλού τους μόνο σε ένα τέτοιο μουσικό σύμπαν λειτουργούν.