Στην κοιλιά του κήτους - Mode Plagal

• Στην κοιλιά του κήτους

Μουσική: Mode Plagal

Στίχοι: Μέντης Μποσταντζόγλου (Μποστ), Τάκης Συρέλλης, Florian Mikuta, Θοδωρής Ρέλλος, Φίοντορ Ντοστογιέφσκι (μετάφραση Άρη Αλεξάνδρου), Παραδοσιακοί

Ερμηνείες - Απαγγελίες: Θοδωρής Ρέλλος - Τάκης Κανέλλος - Κλέων Αντωνίου - Florian Mikuta (Mode Plagal). Σε ένα τραγούδι συμμετέχει ο Θανάσης Μωραϊτης

Συμμετέχουν οι μουσικοί: Ανδρέας Πολυζωγόπουλος, Βασίλης Παναγιωτόπουλος, Άγγελος Πολυχρόνου

Σκίτσο εξώφυλλου: Μποστ

Artwork: Kim Hoffnagle
Κυκλοφορία: 12/2010 (Lyra)

Το πλαίσιο: Εννιά χρόνια μετά τον τελευταίο τους δίσκο και με τη μεσολάβηση δύο συμπράξεων που δισκογραφήθηκαν, οι Mode Plagal επιστρέφουν με το "Στην κοιλιά του κήτους".
O δίσκος: Ένα κράμα τραγουδιών - όπου επικρατεί η ορχηστρική "ένδυση" έμμετρων λογοτεχνικών αποσπασμάτων - και ορχηστρικών κομματιών. Για πρώτη φορά οι Mode Plagal αφήνουν εκτός τις διασκευές παραδοσιακών τραγουδιών (πλην του εξαιρετικού Η Πούλια / Το Γράμμα) και καταπιάνονται με τη δημιουργία τραγουδιών χρησιμοποιώντας "δάνεια" από λογοτεχνία και Παράδοση.
Το δυνατό σημείο του δίσκου: Όπως πάντα, οι άριστες εκτελέσεις των κορυφαίων μουσικών που αποτελούν τους Plagal και αυτό το μοναδικό κοκτέιλ ειδών που μπορούν και κάνουν τόσο καλά.
Το αδύναμο σημείο του δίσκου: Οι ερμηνείες τους δεν είναι ιδιαίτερα καθαρές (δεν διεκδικούν άλλωστε τίτλους τραγουδιστών), τα λόγια μερικές φορές χάνονται μέσα στο ρυθμό ή τη μελωδία και αυτό είναι αρνητικό περισσότερο στα δύο τραγούδια του Μποστ όπου το πόσο ξεκάθαρα φτάνουν οι στίχοι στα αυτιά παίζει μεγάλο ρόλο στο κατά πόσο φτάνει μέχρι το μυαλό η άφταστη παιχνιδιάρικη ευφυϊα τους...
Τα κομμάτια που ξεχώρισες: Και μόνο για τα δύο τραγούδια σε στίχους Μποστ (Η μόνη σίγουρη οδός, Ο βίος Παναγιώτου) θα άξιζε μια αποθεωτική αναφορά στο δίσκο. Μιλάμε για ό,τι πιο χιουμοριστικό, σατιρικό, βαθιά πολιτικό (χωρίς να φαίνεται καθόλου με μια πρώτη ματιά) και ευφυές έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια. Ξεχώρισα επίσης το Η Πούλια / Το Γράμμα και το ορχηστρικό Θέμα τίτλων.
Artwork: Αν και το σκίτσο του Μποστ που κοσμεί εξώφυλλο και οσπισθόφυλλο είναι καταπληκτικό και το ένθετο έχει τα απαραίτητα, γενικώς η συσκευασία είναι υπερβολικά φτωχή. Χαλεποί καιροί για πολυτελείς εκδόσεις...
Να τον αποκτήσω; Ναι.
Χρήσιμα λίνκια: www.modeplagal.gr

Πλήρες άρθρο για το δίσκο εδώ

Δισκοι 2010 - Ο πάγκος

Είπαμε την αγαπημένη 10άδα μας για το 2010, αλλά είναι κρίμα να μην αναφερθούμε και σε ωραία δισκάκια που για τον έναν ή τον άλλο λόγο δεν μπήκαν σε αυτή.

Σε τυχαία σειρά:

Τι είδες που δεν είδα εγώ; - Απόστολος Ρίζος (6/2010, Lyra)
Το χρονικό μίας ερωτικής σχέσης με αρχή, μέση, τέλος, με όλες τις φάσεις της, τα πάνω της και τα κάτω της, μέσα σε ένα δίσκο! Βρήκα όμορφα κομμάτια εκεί μέσα και είδα ότι ο εξαιρετικός αυτός ερμηνευτής μπορεί να σταθεί και σαν τραγουδοποιός (αν και είναι κρίμα που οι ερμηνευτές δεν βρίσκουν υλικό και ενδύονται σχεδόν ΟΛΟΙ το ρόλο του τραγουδοποιού...). Όμως με κούρασε ο υπερβολικός συναισθηματισμός, η εμμονή στο κουρασμένο θέμα έρωτας/αγάπη και το πολύ "φόρτωμα" σε λυγμούς και αναστεναγμούς. Υπάρχουν πάντως κομμάτια που θα μείνουν.


Ιστορίες - Μαρία Λούκα
Είχε τα κότσια να βγάλει το δισκάκι αυτό ολομόναχη γιατί καμιά εταιρία δεν πίστεψε στα τραγούδια της. Μπράβο της! Κι εδώ βρήκα αρκετά πολύ καλά κομμάτια (Τίποτα, Βασιλιάς), αλλά ο δίσκος δεν με τράβηξε τόσο όσο ο πρώτος της (Καλημέρα). Εξαιρετικές ερμηνείες πάντως και αξιοπρεπέστατα τραγούδια.



Στις όχθες της αυγής - Βασίλης Φλώρος (5/2010, Legend)
Πολύ ωραία δουλειά από έναν νέο τραγουδοποιό που φαίνεται πως μπορεί να συνδυάσει εξαιρετικά την Παράδοση με το σήμερα και να πάρει τη σκυτάλη του λεγόμενου "εντεχνο-λαϊκού". Αν δεν ένιωθα σε κάποιες φάσεις της ακρόασης ότι ακούω Θανάση Παπακωνσταντίνου και αν έλειπαν κάποια αόριστα στιχάκια, τότε σίγουρα το δισκάκι αυτό θα έμπαινε παραπάνω στις προτιμήσεις μου. Και πάλι όμως, τα μισά του σχεδόν τραγούδια είναι απ'τα καλύτερα της χρονιάς! Τα’χουμε πει κι εδώ.



Ποινολόγιο - Βαγγέλης Βατσινέας (3/2010, Studio Mythos)
Ξεχώρισε κυρίως τις όμορφες μπαλάντες, την αισθαντική, βαθιά φωνή του Βαγγέλη Βατσινέα και την καλή δουλειά που έγινε στις ενορχηστρώσεις από τη Μαρία Καναβάκη και τον Χρήστο Παύλη. Περισσότερα εδώ.





Ξένιος - Μίλτος Πασχαλίδης (2/2010, MINOS-EMI)
Η μουσική οπτική του Πασχαλίδη προς την αγαπημένη του Κρήτη. Τι πήρε και τι κράτησε μουσικά και συναισθηματικά από την πολύχρονη παραμονή του στο νησί του Δία και του Ψαραντώνη. Πολύ καλά δουλεμένο album που όμως έχει ως επί το πλείστον διασκευές και επανεκτελέσεις και λίγα νέα τραγούδια.



Απ’τη σπηλιά του δράκου - Μπάμπης Παπαδόπουλος (4/2010, Puzzlemusik)
Καταπληκτική δουλειά του σπουδαίου Μπάμπη Παπαδόπουλου, που εδώ δεν διασκευάζει απλά ρεμπέτικα τραγούδια, αλλά τα αποδομεί και τα ξαναχτίζει με την κιθάρα του με τρόπο που θα μπορούσαμε να μιλάμε για δημιουργία απ’την αρχή! Φοβερός δίσκος!



Η Ύδρα Των Πουλιών - Socos/Εγγονόπουλος/Πουλικάκος (4/2010, Puzzlemusik)
Σύγχρονες και πρωτοποριακές συνθετικές ιδέες πάνω στην εκπληκτική ποίηση του Εγγονόπουλου και με την κατάλληλη ερμηνευτική προσέγγιση από τον Πουλικάκο. Δίσκος δύσκολος αλλά πολύ μπροστά...





Κρατήσου απ’τη στάχτη - Κώστας Λειβαδάς (7/2010, Lyra)
Χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις στο ύφος, αλλά με τουλάχιστον 4 πολύ όμορφα κομμάτια, απ’τα καλύτερα της περασμένης χρονιάς, ο τελευταίος δίσκος του Κώστα Λειβαδά αφήνει μια πολύ καλή αίσθηση μετά το πέρας της ακρόασης.




Ανοιξιάτικη μέρα - Λεωνίδας Μπαλάφας (10/2010, Lyra)
Με εξέπληξε θετικά ο Μπαλάφας με την ωριμότητα και την πρόοδο που αποτυπώθηκε στο δεύτερο album του, σε σύγκριση με το καλό αλλά... μπερδεμένο παρθενικό του. Τραγούδια με θεματολογία ενδιαφέρουσα και καθόλου συνηθισμένη, αλλά και με όμορφες συνθετικές ιδέες.




Δίσκοι του 2010 που επίσης αξίζουν προσοχής:
(αλλά δεν τους έχω ακούσει όσες φορές θα θελα για να γράψω περισσότερα)
* Της Γης το μυστικό - Βαγγέλης Καζαντζής
* Σε βάθος δρόμου - Λεωνίδας Μαριδάκης
* Έμαθε η καρδιά - Δήμητρα Παπίου
* Mη Terra - Encardia
* Kollektiva - KollektivA
* Τα όνειρα δεν ξυπνάνε - Δημήτρης Αρναούτης
* Άφοβοι έφηβοι (ορχ.) - Μανώλης Γαλιάτσος
* Θέα - Χάρης Λαμπράκης Quartet

Οι καλύτεροι δίσκοι του 2010 - Θέσεις 7 έως 5

#7:

• Αυτό το πλοίο που όλο φτάνει

Μουσική: Παύλος Παυλίδης & The B-Movies
Στίχοι: Παύλος Παυλίδης
Ερμηνεία: Παύλος Παυλίδης
Κυκλοφορία: 4/2010 (Archangel Music)

Χωρίς να ξεφεύγει ιδιαίτερα από το γνωστό ύφος των δύο προηγούμενων προσωπικών δίσκων του (ο 2ος και πάλι με τους B-Movies), ο Παύλος Παυλίδης κατάφερε με το νέο του album να δημιουργήσει κάτι το γοητευτικά διαφορετικό. Όπως γράφτηκε πολλές φορές, το Αυτό το πλοίο που όλο φτάνει είναι ο πιο φωτεινός, γλυκός και αισιόδοξος δίσκος του Παυλίδη στη μέχρι τώρα solo πορεία του. Σε πιο pop και ανάλαφρα μονοπάτια, χωρίς όμως να ξεφεύγει εντελώς (το τονίζω) από το προσωπικό του, κάπως μελαγχολικό, στυλ, με λιτές ενορχηστρώσεις πάντα στο γνωστό ήχο των B-Movies, με ιστορίες για πλοία που όλο φτάνουν, λευκές καταιγίδες και ποδήλατα στην πόλη. Αλλά κι ένα τραγούδι (Αντικαταπληκτικά) που μιλά τόσο ιδιαίτερα για τη σύγχρονη ζωή στην πόλη και τον τρόπο που την βιώνει ή την αντιμετωπίζει ένας νέος. Μία συγκλονιστική, ολοκληρωμένη ιστορία! Ωραίο δισκάκι, προσφέρεται τόσο για τους fans του μετα-Σπαθιά Παυλίδη, όσο και για ένα ευρύτερο κοινό χάρη ακριβώς σε αυτήν την ηλιόλουστη διάθεσή του.

#6:

• Λίγο πριν τα τιράντα

Μουσική-Στίχοι: Σπύρος Γραμμένος (στο tr.14 "To Δέντρο": Γιάννης Ζήνδρος - Σπύρος Γραμμένος)
Ερμηνεία: Σπύρος Γραμμένος
Κυκλοφορία: 5/2010

Και πρόζα και τραγούδι και χιούμορ και κριτική και τσαντίλα και μπλουζ και ηλεκτρικές και πνευστά και θεατράλε ερμηνείες και σαρκασμός και αυτοσαρκασμός... και... και... και... Σπύρος Γραμμένος. Ο άνθρωπος-ορχήστρα, ο κουκουλοφόρος με τις τιράντες που γράφει μπαλάντες για μπάτσους και κακομοίρηδες, που μισεί τη μέρα του Αγ. Βαλεντίνου, που "γράφει αστεία τραγουδάκια για τον έρωτα μα κάτι ώρες βλέπει πράγματα ξενέρωτα" γιατί ακούει χίλιες φωνές όταν σαν ροζ πάνθηρας περνάει από τη χώρα των γαμάτων και βλέπει την Αλίκη. Σπύρος Γραμμένος. Η σπορά του Άσιμου, του Πανούση, του Βασίλη Νικολαϊδη, του ΛοΓο καρπίζει!
Περσότερα εδώ.
Ακόμη περσότερα εδώ.

#5:

• Ο Δημήτρης Μητσοτάκης και οι Ευδαίμονες

Μουσική-Στίχοι: Δημήτρης Μητσοτάκης
Ερμηνεία: Εύα Λαύκα, Δημήτρης Μητσοτάκης
Συμμετοχές: Μάρθα Φριντζήλα
Κυκλοφορία: 1/2010 (Lyra)

Η στροφή του πρώην ηγέτη των Ενδελέχεια - ενός από τα καλύτερα ροκ γκρουπ που έβγαλε ποτέ η χώρα κατά τη γνώμη μου - προς πιο "έντεχνα" μονοπάτια είχε φανεί ήδη από το τελευταίο album του προαναφερθέντος συγκροτήματος. Είχε φανεί, αλλά δεν φανταζόμουν ότι θα μπορούσε να δώσει έναν τόσο καλοφτιαγμένο δίσκο που να συνδυάζει "έντεχνα", παραδοσιακά, jazz και world στοιχεία. Οι Ενδελέχεια αποτελούν παρελθόν και ο νέος δημιουργικός κύκλος του Δημήτρη Μητσοτάκη ξεκινά με το νεοσύστατο σχήμα Ευδαίμονες. Ο πρώτος καρπός τους είναι ο ομώνυμος δίσκος, στον οποίο δεν θα βρεις μόνο το υπέροχο Αν που λατρεύτηκε από ραδιόφωνα και ακροατές (οξύ και βαθιά πολιτικό μέσα σε παιχνιδιάρικη jazzy μελωδία το original Αν που ανοίγει το δίσκο, γλυκύτατο και ευφυές το Θυγατρικό Αν που τον κλείνει σαν bonus track ερμηνευμένο από τις κορούλες του Δ.Μητσοτάκη και μια φίλη τους). Θα βρεις πολλά ακόμη εξαιρετικά τραγούδια στο ύφος που αναφέρθηκε παραπάνω, από τα οποία ξεχώρισα σαφώς τη Θεά με τη Μάρθα Φριντζήλα και βέβαια το ψυχογράφημα της σημερινής κοινωνίας που δεν θα μπορούσε να λέγεται παρά Φοβάμαι... Εξαιρετικός δίσκος, με ακορντεόν, μαντολίνα, τύμπανα, κιθάρες, όμορφες μελωδίες, χρωματισμένες από την παγκόσμια παλέτα της μουσικής, αλλά και την ντόπια παράδοση. Περιμένω εναγωνίως τα επόμενα βήματα του Δ.Μητσοτάκη και της παρέας του!

Οι καλύτεροι δίσκοι του 2010 - Θέσεις 9 & 8

#9:

• Μυθοτοπία

Μουσική-Στίχοι: Απόστολος Καλτσάς
Ερμηνεία: Απόστολος Καλτσάς, Χρήστος Θηβαίος, Μάρθα Φριντζήλα, Γρηγόρης Κλιούμης, Μάκης Παπαγαβριήλ, Απόστολος Ρίζος, Πάνος Μουζουράκης
Συμμετέχει: ο Θάνος Μικρούτσικος
Κυκλοφορία: 7/2010 (Εκδόσεις Παρουσία)

Πρέπει να ευχαριστήσω εξαρχής έναν αναγνώστη του blog που μου αποκάλυψε με ένα μέιλ του τον δίσκο αυτό, διότι δύσκολα θα τον ανακάλυπτα από μόνος μου. Όντας φανατικός με τη γεωγραφία και λάτρης των δίσκων που συνδυάζουν μουσικές από πολλές διαφορετικές γωνιές της Ελλάδας και του κόσμου, δεν θα μπορούσα να μην αγαπήσω αυτό το δισκάκι του Απόστολου Καλτσά που μοιάζει με "μικρή μουσική γεωγραφία", όπως εύστοχα σημειώνεται στο Δελτίο Τύπου. Δώδεκα τραγούδια και ορχηστρικά εμπνευσμένα από 12 διαφορετικά μέρη του κόσμου που έχουν σημαδέψει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τον δημιουργό! Η Βαρκελώνη του Γκαουντί, της αναρχίας, της κιθάρας. Ο Άη Στράτης από τόπος εξορίας σε τόπο στρατιωτικής θητείας. Η Γενέθλια Πόλη Λαμία σαν κέντρο του κόσμου, σαν παντοτινό σημάδι αφού το πρώτο τσιγάρο, τα πρώτα φιλιά, τα ματωμένα γόνατα στις αλάνες δεν ξεπερνιούνται ποτέ. Η Αβάνα της Επανάστασης και της τρομπέτας. Τα Χωριά του Δομοκού με τον ήχο τους μέσω βιολιού και κλαρίνου και η ροκ διασκευή στην Αστροπαλιά δείχνουν τις επιρροές του Καλτσά από την Παραδοσιακή μουσική. Η Αλεξάνδρεια, η Μύκονος, το Κουφονήσι, το Άμστερνταμ και φυσικά η Κρήτη. Ένα ψηφιδωτό ήχων, μελωδιών, ρυθμών. Ένα μουσικό ταξίδι. Ο πρώτος προσωπικό δίσκος του μπασίστα των Υπογείων Ρευμάτων Απόστολου Καλτσά μοιάζει με ταξιδιωτικό ημερολόγιο ή άλμπουμ φωτογραφιών. Με 45 μουσικούς να συμπράττουν και έναν αρκετά σύγχρονο ήχο, παρουσιάζει όλες τις διαφορετικές μουσικές που τον χάραξαν μέσα από το δικό του πρίσμα.

#8:

• Αστιβή

Μουσική-Στίχοι: Δημήτρης Καρράς
(Στο 1: μουσική Δ.Καρρά & Φ.Ανδρικόπουλου. Στο 4: μουσική Δ.Καρρα & Βαγγέλη Καραπέτρου, Στο 7: Remix Νικήτα Κλιντ)
Ερμηνεία: Δημήτρης Καρράς, Μαρία Λούκα, Φώτης Ανδρικόπουλος, Γιάννης Κούτρας, Κώστας Μακεδόνας, Νατάσσα Μποφίλιου, Μαρία Αναματερού, Μαρία Παπαλεοντίου, Μύρωνας Στρατής, Μανώλης Φάμελλος
Σχεδιασμός εξώφυλλου: Νικήτας Κλιντ, Artwork: Δ. Καρράς & Andreas
Κυκλοφορία: 2/2010 (ανεξάρτητη, studio pazl)

Με εντυπωσιάζει αυτό το μπάσιμο του Δημήτρη Καρρά στην τραγουδοποιία τα τελευταία δύο χρόνια. Πρώην μέλος των συγκροτημάτων Παζλ και Βωξ ο Δημήτρης Καρράς, μετά τον πρώτο του προσωπικό δίσκο Ντέμο (2009), που τον βρήκα επίσης πολύ ενδιαφέροντα, ήρθε την περασμένη χρονιά με την Αστιβή να ξεκαθαρίσει το προσωπικό στίγμα του. Μπορεί αυτή τη φορά ο δίσκος του να μην έχει τραγούδια που να ξεχωρίζουν τόσο όσο τα Λυπάμαι (με την Αρετή Κετιμέ) και το Τροχόσπιτο στο Ντέμο, ωστόσο τον θεωρώ ακόμη καλύτερη δουλειά.

Αυτό που κυρίως με εντυπωσιάζει είναι η θεματολογία των τραγουδιών. Το εύκολο θα ήταν να μιλήσει για το σύνηθες θέμα, τον έρωτα και τις σχέσεις. Δεν επικεντρώνεται όμως εκεί, επιλέγοντας να αρθρώσει έναν σύγχρονο στιχουργικό λόγο, εκφράζοντας κοινωνικούς προβληματισμούς, κριτικάροντας προκαταλήψεις (Τύψεις), ή ξεκινώντας από εντελώς προσωπικές σκέψεις (όπως στο Πανηγύρι όπου θίγει το παράδοξο του εορτασμού των γενεθλίων "Τι λάθος που είναι οι άνθρωποι / γιορτάζουνε το γήρας / με τούρτες ανά χείρας"). Μιλά ακόμη για το ψάξιμο της αυτογνωσίας (Αθώος μα τυφλός - το ερμηνεύει όμορφα ο Γ.Κούτρας και το αφιερώνει στον Θ.Μικρούτσικο, ίσως επειδή τον βοήθησε να επανακάμψει στη μουσική μετά από πολλά χρόνια), για το παράπονο των ηλικιωμένων της επαρχίας (Αστιβή - στην Πάτμο σημαίνει αγκαθωτός θάμνος και το τραγουδά η γιαγιά Μαρία) και για άλλα πολλά που ανακαλύπτεις σιγά-σιγά μετά από πολλές ακροάσεις.

Οι ενορχηστρώσεις είναι αρκετά ενδιαφέρουσες (πχ το fagot που χρησιμοποιήθηκε στη Στρογγυλή Φωτιά), όπως και οι ερμηνείες, αφού ο Καρράς κατάφερε να επιλέξει τον κατάλληλο ερμηνευτή για κάθε κομμάτι. Ξεχωρίζει η εκπληκτική ερμηνεία της Μαρίας Αναματερού στο παραδοσιακό Δεν ξημερώνεις μαύρη αυγή, ενώ πολύ καλή βρήκα και τη διασκευή του Νικήτα Κλιντ στο Όλα τα φάρμακα έχουν βγει, ένα ακόμα τραγούδι με ενδιαφέρον θέμα.

Δεν μιλάμε για κάτι το καινοτόμο, ο Καρράς χρησιμοποιεί απλά υλικά που φλερτάρουν με την pop μπαλάντα, αλλά μέσα από ένα δικό του στυλ, πλέκοντάς τα με έντεχνα και παραδοσιακά στοιχεία. Υπάρχουν και αδιάφορες στιγμές στο δίσκο όπως κάποια τραγούδια προς το τέλος του. Συνολικά όμως η Αστιβή είναι ένα πάρα πολύ καλό δείγμα σύγχρονης ελληνικής τραγουδοποιίας, με κομμάτια που στην πλειοψηφία τους αφήνουν ανοιχτό ένα παράθυρο αισιοδοξίας. Έτσι άλλωστε ξεκινά, με το εξαιρετικό Έχω μια μέρα δροσερή...

Οι καλύτεροι δίσκοι του 2010 - No 10: Γκόλεμ # - Νίκος Χαλβατζής

• Γκόλεμ #

Μουσική - Στίχοι: Νίκος Χαλβατζής
(Στο τραγούδι "Η ολοκλήρωση της μέθης": Μουσική Γιώργου Τούνα, Στίχοι Γιώργου Τούνα & Δημήτρη Τιάκα)
Ερμηνεία: Νίκος Χαλβατζής
Συμμετέχει η Μαρία Παπαγεωργίου (στο τραγούδι "Τέλος...")
Ενορχήστρωση: Νίκος Χαλβατζής
Κυκλοφορία: 2/2010 (Lyra)

Το πράγμα ξεκαθαρίζει κάπως. Ο διχασμός που έφερε σε κριτικούς και ακροατές ο Νίκος Χαλβατζής με το ντεμπούτο album του (Πλάνο Εξόδου, 2006) σε παραγωγή Μάλαμα και αρκετές ακόμα βροντερές συμμετοχές, εδώ, στο δεύτερο προσωπικό του δίσκο, μάλλον μετριάζεται. Και αυτό διότι δεν νομίζω να αμφιβάλει κανείς πλέον ότι έχουμε να κάνουμε με έναν ταλαντούχο, ιδιοσυγκρασιακό, ιδιαίτερο (όχι με την σούπερ κλισέ έννοια που χρησιμοποιείται για ΟΛΟΥΣ από τον μουσικό τύπο) τραγουδοποιό που κοινωνεί τις αλήθειες του με έναν εντελώς ξεχωριστό τρόπο.

Αυτή η μοναδικότητα εντοπίζεται κυρίως στο λόγο, δηλαδή στο στίχο. Που και "λόγο" σκέτο να τον πεις, πάλι μέσα θα είσαι καθώς σε πολλά τραγούδια μοιάζει περισσότερο με θραύσματα κειμένου παρά με έμμετρο στίχο. Εδώ εντοπίζεται και το πρώτο αρνητικό, πάντα κατά την υποκειμενική κρίση μου. Υπάρχουν στιγμές που ο - ούτως ή άλλως δύσκολος - στίχος γίνεται υπερβολικά αφηρημένος ή δυσνόητος ή τόσο προσωπικός που δεν σε βάζει στον κόσμο του παρά μόνο με τεράστια προσπάθεια από μεριάς σου. Αυτό δημιουργεί ένα ρήγμα στο συναισθηματικό δέσιμο του ακροατή με το τραγούδι που κάνει αυτομάτως τον δίσκο κουραστικό για μια μεγάλη (ποσοτικά) γκάμα δεκτών. Το δεύτερο αρνητικό έχει να κάνει με τη θεματολογία σε κάποια κομμάτια. Κυρίως με τις έντονες θρησκευτικές αναφορές τα έχω εγώ, που δεν ξέρω κατά πόσο ταιριάζουν στο σήμερα που ζούμε. Βέβαια έχω να δώσω τον πόντο στο δημιουργό ότι η πραγματικότητα δεν είναι καθόλου λιγότερο μπερδεμένη και εφιαλτική... Δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό...

Ωστόσο ο Νίκος Χαλβατζής, παρόλα τα επι μέρους αρνητικά, δίνει μια ειλικρινέστατη κατάθεση προσωπικών σκέψεων και βιωμάτων. Αυτό δεν μπορώ να μην του το αναγνωρίσω και αυτό κυρίως με κάνει να ξεπερνώ τη δυσκολία που έχω με δίσκους που φλερτάρουν με αυτό που λέμε avant-garde, όπως και το Γκόλεμ#. Συνθετικά, δε, βρήκα και πάλι εξαιρετικές - αν και πάντα ιδιαίτερες και μοναδικές για την εγχώρια δισκογραφία - στιγμές, όπου η σκοτεινή ατμόσφαιρα γοητεύει με τις βρώμικες κιθάρες, το πλέξιμο παραδοσιακών και δυτικών ήχων, τις πυρετικές ροκ ακροβασίες. Εξαιρετική η μελωδία στην Ολοκλήρωση της μέθης όπου η Ελλάδα συνομιλεί με την Ιρλανδία μέσα από τη χρήση των πνευστών, ενώ εθιστική θα χαρακτήριζα τη μελωδία και το ρυθμό του Διάδοχου. Εκεί που είδα ότι διόλου αδιάφορα δεν σφυρίζει ο Χαλβατζής σε αυτά που συμβαίνουν γύρω του και ανακάθισα στην καρέκλα μου, είναι στο Ντιρέκτ, όπου μέσα σε ένα ηχητικό πλαίσιο που "σχολιάζει" απ'την αρχή ως το τέλος, παρατίθεται, αντί στίχου, ένας ολόκληρος διάλογος μεταξύ ενός άντρα και μιας γυναίκας με τον πρώτο να προσπαθεί να πείσει τη δεύτερη ότι πρέπει να ξεγυμνωθεί μπροστά στο φακό, όχι "για το Κρέας" (όπως χαρακτηριστικά λέει), αλλά για... (κάτι που δεν εξήγησε ποτέ πειστικά...)

Το Γκόλεμ# είναι η συνέχεια του Πλάνου Εξόδου και καθιερώνει τον Νίκο Χαλβατζή στους πολύ ιδιαίτερους τραγουδοποιούς που δεν κάνουν τα πράγματα "δύσκολα" εκ του πονηρού μόνο και μόνο για εντυπωσιασμό, αλλά επειδή οι κομματιστές ιστορίες τους και οι σκοτεινές εικόνες του μυαλού τους μόνο σε ένα τέτοιο μουσικό σύμπαν λειτουργούν.

"...τι είν’αυτό που δεννννν μπορούσααα"...

Θα το ’χεις ακούσει στον Μελωδία...

Ίσως θυμάσαι που σου έλεγα κι εγώ πριν μήνες γι’αυτό.

Για το Μπολέρο λέω. Το τραγούδι που ανοίγει τον "Αόρατο άνθρωπο", τον νέο δίσκο του Φοίβου Δεληβοριά.

Το οποίο είναι ήδη διαθέσιμο για ακρόαση:


Foivos Delivorias - Bolero by Inner Ear Records

Τα άλλα δύο τραγούδια που μπορείς ήδη να ακούσεις από τον δίσκο αυτό:
Ωροσκόπιο & Αμφιβολία

Ο Φοίβος έχει ετοιμάσει τον δίσκο της χρονιάς. Εντελώς διαφορετικός απ’ό,τι ενδεχομένως περιμένεις. Δεν θα ακούσεις ιστορίες με γνώριμα σημεία της πόλης, ούτε την εξωστρέφεια που έχεις συνηθίσει. Πιο βραδυφλεγής και εσωτερικός ο Φοίβος. Αυτά όμως θα τα πούμε σε λίγο καιρό πιο αναλυτικά...

Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου στην Inner Ear!

κλικ

Να λοιπόν και τα απρόσμενααα...

Κάτι θετικό κινείται στην ελληνική δισκογραφία. Μια εξαιρετικής ποιότητας, μικρή και "ανεξάρτητη" δισκογραφική όπως η Inner Ear, μετά το Φοίβο Δεληβοριά, εντάσσει στο δυναμικό της και τον Θανάση Παπακωνσταντίνου. Δημιουργεί μάλιστα το sub-label "Εξώστης" για να εντάξει εκεί τις ελληνόφωνες παραγωγές της, πράγμα που σημαίνει πως θα έχουμε συνέχεια...

Η Inner Ear έχει δώσει κάποιες πολύ όμορφες παραγωγές της εναλλακτικής rock και pop-rock αγγλόφωνης ελληνικής σκηνής (Μαριέττα Φαφούτη, Lolek, Electric Litany, The Boy κ.ά.) και να τώρα που προσελκύει και δύο πολύ δυνατά ονόματα του λεγόμενου "έντεχνου".

Ο νέος δίσκος του Φοίβου Δεληβοριά ("Ο Αόρατος Άνθρωπος") θα βγει από την Ιnner Ear και υπό το προαναφερόμενο sub-label σε λίγες μέρες, ενώ ο δίσκος του Θανάση Παπακωνσταντίνου ("Ο ελάχιστος εαυτός") - μάντεψε! - θα ξανακαθυστερήσει λόγω της αιφνίδιας αλλαγής εταιρίας του τραγουδοποιού κι έτσι θα τον έχουμε στα χέρια μας μάλλον το Γενάρη...

http://www.inner-ear.gr/

Στις όχθες της αυγής - Βασίλης Φλώρος

• Στις όχθες της αυγής

Μουσική-Στίχοι: Βασίλης Φλώρος
Ερμηνεία: Γιώργος Νταλάρας, Δημήτρης Ζερβουδάκης, Δημήτρης Μυστακίδης, Ανατολή Μαργιόλα, Βασίλης Φλώρος
Ενορχηστρώσεις: Βασίλης Φλώρος με τη συνδρομή του Γ. Νταλάρα και των μουσικών
Κυκλοφορία: 5/2010 (Legend)

Το πλαίσιο: Ο 1oς δίσκος του 28χρονου τραγουδοποιού (και μαθηματικού) Βασίλη Φλώρου. Το 2005 έρχεται σε επαφή με τη Δ.Γαλάνη, αλλά τελικά περνά λίγος καιρός ακόμα μέχρι να αποφασίσει το πρώτο του δισκογραφικό βήμα. Με παρότρυνση του Θ.Παπακωνσταντίνου προχωρά τα τραγούδια του και τα παρουσιάζει σε σκηνές της Αθήνας. Ο ίδιος τον φέρνει σε επαφή με τους σπουδαίους μουσικούς που παίζουν και στο δίσκο (Σιώτας, Μυστακίδης, Αποστολάκης κ.ά.). Τελικά, με την καθοριστική βοήθεια του Γ.Νταλάρα, οι "Όχθες της αυγής" κυκλοφορούν τον Μάη του 2010.
Ο δίσκος: Ένα εξαιρετικό ντεμπούτο άλμπουμ. Άρτια παραγωγή, τραγούδια με λόγο ύπαρξης.
Τα τραγούδια που ξεχώρισες: Προσκυνώ γι’αυτό το δαιμονισμένο νεο-ρεμπέτικο που λέγεται "Στη δρακότρυπα"! Από εκεί και πέρα, εξαιρετικά και τα "Ο ταξιδιώτης", "Γεμιτζής", "Το κρυφό μανδράκι", "Η Γη γυρίζει φάλτσα", "Του μετανάστη".

Artwork: Το βιβλιαράκι κοσμούν εξαιρετικές φωτογραφίες από το αρχείο του Δημήτρη Λέτσιου, απολύτως ταιριαστές με το περιεχόμενο των τραγουδιών.
Να τον αποκτήσω; Βεβαίως!

Αναλυτικό άρθρο για το δίσκο εδώ

Αν (θυγατρικό)

Έχει τρελάνει πολύ κόσμο απ' ό,τι έχω καταλάβει. Το ζητάνε και το ξαναζητάνε στο Μελωδία από τότε που πρωτοπαίχτηκε. Και όχι αδίκως! Γλυκύτατο τραγουδάκι, με jazzy χρώμα και όλη την αθωότητα που πηγάζει από τις παιδικές φωνές.

Μιλάμε για το "Αν (θυγατρικό)", το bonus track στον νέο δίσκο του Δημήτρη Μητσοτάκη και της νέας του μπάντας "Οι ευδαίμονες" που κυκλοφόρησε πρόσφατα. Ακούστε το:

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

Όπως έχω πει και παλιά ήμουν πάντα πιστός ακροατής των Ενδελέχεια. Ήταν ένα από τα γκρουπ που σημάδεψαν την εφηβεία μου. Εκτίμησα επίσης πάρα πολύ την πορεία τους τα τελευταία χρόνια πριν διαλυθούν, αφού κυρίως χάρη στον Δημήτρη Μητσοτάκη κατάφεραν να κινηθούν σε πιο σύγχρονο ήχο και να προσφέρουν ενδιαφέροντες νέους δίσκους και όχι αναμάσημα του "ελληνικού ροκ" των 90s.

Δυστυχώς οι Ενδελέχεια διαλύθηκαν πρόσφατα, αλλά αυτό ίσως αποτελέσει την αρχή μίας άλλης πορείας για τον πάντα ανήσυχο και δημιουργικό Δημήτρη Μητσοτάκη. Το τραγούδι που παραθέσαμε παραπάνω βρίσκεται στον πρώτο του δίσκο στη μετά Ενδελέχεια εποχή, τον οποίο δημιούργησε μαζί με το νέο του σχήμα "Οι Ευδαίμονες". Περισσότερα για τον δίσκο αυτό διαβάστε εδώ

;?!

Διαβάζω σήμερα εδώ τα παρακάτω:

"Νέο δίσκο ετοιμάζει ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Οι ηχογραφήσεις ενδέχεται να έχουν ολοκληρωθεί μέσα στο μήνα που διανύουμε

Μετά από το Ουράνια τόξα κυνηγώ με στίχους του Άλκη Αλκαίου ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου ετοιμάζει το νέο του δίσκο με στίχους του Οδυσσέα Ιωάννου και μουσικές δικές του.

Ελπίζουμε ότι μέχρι το τέλος Φεβρουαρίου θα έχουμε το δίσκο στα χέρια μας και θα τον ακούμε."


Το κάθε-χρόνο-και-δίσκος δεν ωφέλησε ποτέ κανέναν! Άποψή μου.