Η Ρόζα η ναζιάρα με τα σγουρά μαλλιά

Στίχοι Μιχάλη Φακίνου
Μουσική Γιάννη Μαρκόπουλου
Τραγούδι Βίκυ Μοσχολιού
Η Ρόζα η ναζιάρα με τα σγουρά μαλλιά
στα θέατρα γυρίζει και ψάχνει για δουλειά
...της πρότειναν να γίνει του Τσάκαλου καρφί
μα κείνη λέει ΟΧΙ με βροντερή φωνή
....Ντυμένη γενοβέφα την βρήκαν το πρωί
με ρουζ μπογιατισμένη σαν νάταν στη σκηνή ....

με κείνους που 'δαν το κακό και το 'χουν στόνομα τους κεντημένο

Ήρθε στο χωριό ο Αρκουδιάρης.

Λεύτερη και ανέμελη η ψυχή του
πέρα ως πέρα οι κάμποι είναι δικοί του
Οι αφεντάδες πως χτυπούν το κομπολόϊ
και πως κουρδίζουν το χρυσό τους το ρολόϊ
Κλήρο να αποχτήσει δεν τον νοιάζει
τρέχει αυτός σκλαβιά δεν δοκιμάζει
Πως καθρεφτίζονται τα όμορφα κορίτσια
και ο τσομπάνος πως κρατάει την αγκλίτσα

Λάβαρα μαύρα ανέμισαν = Ζάβαρα κάτρα νέμια

Πήραν φωτιά τα σύδεντρα, τα σίδερα ελυγίσαν, η Γης οργώθηκε καλά και τα φυτά εκαρπίσαν.

Στίχοι: Κ.Χ Μύρης
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Ξυλούρης

Στα πίσω χρόνια τα πικρά
οπού φωτιά δεν είχε
ο κόσμος στις βαθιές σπηλιές
τ' αλέτρι δεν κατείχε.

Μα μιάν αυγή, μια Κυριακή
μια 'πίσημον ημέρα
γεμίσανε τα φυσερά
λυτρωτικόν αέρα.

Κατέβηκεν ο Γίγαντας
μ' ένα δαδί στο χέρι
έριξε φώτα στις σπηλιές
και χάρηκε τ' ασκέρι.

Πήραν φωτιά τα σύδεντρα
τα σίδερα ελυγίσαν
η γης οργώθηκε καλά
και τα φυτά εκαρπίσαν.

Πρωί πρωί τον πιάσανε
το γίγαντα και πάνε
στον Καύκασο ξημέρωνε
τρία πουλιά περνάνε.

Πουλιά μου διαβατάρικα
τι βλέπετε στις στράτες,
τι κουβαλάει ο γίγαντας
στις σιδερένιες πλάτες;

Μπροστά πηγαίνει ο σιδεράς
με το σφυρί στο χέρι,
ξωπίσω του ο κλειδαράς
της μοναξιάς του ταίρι.

Ο πιο μικρός ο πιο σκυφτός
ο πιο σκληρός στο πλάι
αυτός κρατάει τα σύνεργα
γελάει μα δε μιλάει.

Καρφώσανε το γίγαντα
στο βράχο του Καυκάσου
τρία πουλάκια πέρασαν
και του 'λεγαν: Στοχάσου.