Νοσταλγοί της εποχής του "εμείς"......

Η συζήτηση έλαβε χώρα στη Μικρή Φάρμα,μια ομάδα του facebook ανθρώπων με κοινά ενδιαφέροντα σχετικά με την αγροτική ζωή...Μια νέα κοπέλα δήλωσε πως της αρέσει η ζωή στα παλιότερα χρόνια αφού της φαίνεται πως τότε οι άνθρωποι ήταν διαφορετικοί...Πολλοί- σχολιάζοντας την άποψη- την διαβεβαίωσαν πως οι άνθρωποι ήταν πάντα ίδιοι και πως τα ίδια προβλήματα τους ταλάνιζαν ,μόνο που δεν προβάλλονταν τόσο όσο σήμερα...Κάποιοι μάλιστα θεώρησαν πως η σημερινή εποχή είναι πολύ καλύτερη από την περασμένη αφού δίνει στους ανθρώπους τη δυνατότητα να αναπτύξουν ελεύθερα την προσωπικότητά τους,σε αντίθεση με τις παραδοσιακές κοινωνίες που ήταν αναγκασμένοι να ακολουθούν-στις περισσότερες των περιπτώσεων-τη ζωή που η ανάγκη,η συνήθεια ή οι γονείς επέλεγαν γι αυτούς...

 Σκέφτηκα πολύ αυτή την αίσθηση της κοπέλας...Τι της δίνει άραγε την εντύπωση ότι θα ήθελε-μια σύγχρονη κοπέλα-να ζει σε εποχές ξεχασμένες,παρωχημένες...σε μικρές κοινωνίες,σε χωριό...Σε τι θα διέφερε η ζωή της;;Και γιατί αυτό θα ήταν καλύτερο;Είναι διαφορετικό να νοσταλγώ εγώ τη ζωή του χθες,αφού μεγάλωσα σε χωριό και είμαι μεγάλη ώστε να έχω ζήσει εκείνα τα χρόνια...Αλλά ένα κορίτσι της πόλης...που γεννήθηκε και μεγάλωσε εκεί;Αρχικά πιστεύω πως πολλοί άνθρωποι νέοι σήμερα είτε θα ήθελαν να ζουν σε παλιότερες εποχές είτε δεν θα ήθελαν να ζουν στη δική τους χωρίς να μπορούν να πουν το γιατί...Γι αυτό έχω πειστεί μετά από τόσα χρόνια στο δημόσιο σχολείο(δεν υπήρξαν παρά ελάχιστες περιπτώσεις μαθητών που στην ερώτηση που θα επιλέγατε να ζούσατε δεν επέλεξαν τα παλιότερα χρόνια και μάλιστα στο χωριό)....Επίσης συμφωνώ με όσους υποστηρίζουν ότι οι συμπεριφορές των ανθρώπων σε κάθε εποχή μοιάζουν μεταξύ τους...Πάντα υπήρχαν,υπάρχουν και θα υπάρχουν συμπεριφορές βάναυσες,σκληρές ή γεμάτες καλοσύνη και αλτρουισμό...Η ανθρώπινη φύση δεν αλλάζει παρά μόνο στο βαθμό που ο καθένας από εμάς το αποφασίσει και αγωνιστεί γι αυτό...Έτσι και παλιότερα και τώρα η ανθρώπινη φύση παραμένει η ίδια...

 Τότε τι είναι αυτό που διαφέρει;Για να μπορέσω να δώσω μια εξήγηση χρειάζεται επίσης να παραθέσω μια βασική παραδοχή της ψυχολογίας σχετικά με τον άνθρωπο και το κυνήγι της ευτυχίας...Ο άνθρωπος μπορεί να αντλήσει ευχαρίστηση από τρεις πηγές που όμως απέχουν πολύ μεταξύ τους ως προς την ποιότητα της ευχαρίστησης που προσφέρουν...Στο πρώτο επίπεδο μπορεί να αντλήσει ευχαρίστηση από την απόκτηση ή κατανάλωση των υλικών αγαθών και τις σαρκικές απολαύσεις...Η ευχαρίστηση αυτή είναι κατώτερης ποιότητας,δεν τρέφει την ψυχή και χρειάζεται διαρκώς να ανατροφοδοτείται αλλιώς αφήνει στον άνθρωπο την αίσθηση της κενότητος...Είναι το επίπεδο στο οποίο ο άνθρωπος συναντάται με τα ζώα...Και-δυστυχώς-είναι το μοντέλο που προωθεί κατά κόρον η εποχή μας... Έτσι όνειρο των περισσότερων σήμερα είναι η καταξίωση μέσω της απόκτησης πολυτελούς σπιτιού,ακριβού αυτοκινήτου,γκουρμέ φαγητού,εξωτικών ταξιδιών,σεξουαλικών εμπειριών χωρίς ίχνος συναισθήματος...Καταξιωμένος θεωρείται ο κατέχων τα περισσότερα από τα παραπάνω...Όσα όμως κι αν αποκτήσει δεν βρίσκει τη χαρά...μόνο μια επιφανειακή και πρόσκαιρη ευχαρίστηση...

 Σε ένα δεύτερο επίπεδο ο άνθρωπος μπορεί να αντλήσει ευχαρίστηση από την επίτευξη των στόχων που ο ίδιος θέτει... Ο αγώνας για να πετύχει του δίνει αυτοπεποίθηση και τον καταξιώνει κοινωνικά... Τον κάνει να αισθάνεται δυνατός,άρχοντας της ζωής του...Αυτή η ευχαρίστηση είναι ποιοτικότερη από την προηγούμενη αλλά-περιέργως-δεν φέρνει την ευτυχία και την αίσθηση της γαλήνης στον άνθρωπο...Αντίθετα τον βάζει στο παιχνίδι της διαρκούς επανατοποθέτησης των στόχων του ώστε να βρίσκεται σε συνεχή κίνηση κι έτσι να νιώθει ζωντανός....Οι άνθρωποι που αντλούν ευχαρίστηση από αυτό το επίπεδο δεν αντέχουν να μείνουν ούτε λεπτό σε αδράνεια,σε συζήτηση πρόσωπο με πρόσωπο με τον εαυτό τους,γιατί τότε καταλαβαίνουν την κενότητα των ενεργειών τους...

Λίγοι είναι οι άνθρωποι της εποχής μας-δυστυχώς-που φτάνουν κάποτε να βρουν την ευτυχία μέσα από το τρίτο επίπεδο,αυτό της άντλησης ευχαρίστησης μέσω της σύναψης σχέσεων,με το Θεό και τον συνάνθρωπο...Ο άνθρωπος εκεί βρίσκει το νόημα της ζωής....Εκεί συναντά την ευτυχία... Είναι ο τρόπος που απεχθάνεται η εποχή της ύλης και της κατανάλωσης,η εποχή μας-αφού δεν έχει χρόνο ούτε για την σύναψη ούτε-πολύ περισσότερο-για την καλλιέργεια σχέσεων οικογενειακών, φιλικών, με γείτονες, συμπολίτες και -ακόμη λιγότερο-με το Δημιουργό μας...Χρόνο έχει μόνο για το κυνήγι του κέρδους και την "απόλαυση" της κατανάλωσης....Έτσι όσο περισσότερο οι κοινωνίες προωθούν τη σύναψη σχέσεων(καλών ή κακών λίγη σημασία έχει....ακόμη και οι εχθρικές σχέσεις είναι μια μορφή επικοινωνίας)τόσο πιο ολοκληρωμένους ανθρώπους έχουν στους κόλπους τους και όσο πιο πολύ στηρίζονται στην ύλη και την ατομική καταξίωση τόσο πιο μοναχικούς και καταθλιπτικούς...

 Οι παλιότερες κοινωνίες λοιπόν,,αυτές των παππούδων μας,ήταν εποχές που ευνοούσαν τις ανθρώπινες σχέσεις...Αρχικά τα υλικά αγαθά ήταν δυσεύρετα και λίγοι τα είχαν σε αφθονία...Οι περισσότεροι είχαν πάνω κάτω τα ίδια μικρά σπίτια,τα ζώα και τους κήπους τους...Σκοπός ήταν να επιβιώσουν και όχι να κάνουν επίδειξη πλούτου στο γείτονα και το φίλο...Η ατομική τους πρόοδος ήταν αδύνατη σχεδόν, χωρίς τη βοήθεια της κοινότητας....Οι περισσότεροι έθεταν τις προσωπικές τους φιλοδοξίες σε δεύτερο επίπεδο,μετά τις ανάγκες του συνόλου δηλαδή της οικογένειας,του χωριού ή της πατρίδας...Λίγοι είχαν δυνατότητα να σπουδάσουν και να φύγουν από τον τόπο τους και αποδέχονταν αυτή την κατάσταση χωρίς μεγάλες αναλύσεις...Οι περισσότεροι συνέχιζαν τη δουλειά της οικογένειας και έτσι κέρδιζαν τη θέση τους μέσα στην κοινωνία...Ακριβώς επειδή η ζωή τους ήταν δύσκολη και γεμάτη ανασφάλεια,στηρίζονταν από ανάγκη στον συνάνθρωπο....

 Ο γείτονας,ο χωριανός ήταν ο άνθρωπος από τον οποίο θα ζητούσαν βοήθεια όταν τη χρειάζονταν,με τον οποίο θα κουβέντιαζαν,θα διασκέδαζαν,θα επικοινωνούσαν,θα περνούσαν μαζί του τα μεγάλα απογεύματα του χειμώνα και τα αποσπερίσματα του καλοκαιριού....Δεν υπήρχε τηλεόραση,τηλέφωνο ή διαδίκτυο που αντικαθιστούν(κουτσά στραβά βέβαια)όλα τα παραπάνω....Ούτε είχαν αυτοκίνητα που θα έδιναν τη δυνατότητα αναζήτησης ανθρώπων με τους οποίους να ταιριάζουν τα...χνώτα τους...Με όσους είχαν γύρω του έπρεπε να συμβιώσουν αλλιώς τους περίμενε η απομόνωση...

 Ακόμη και οι πιο απλές ανάγκες τους ήθελαν τη βοήθεια του γείτονα... Όταν τέλειωνε η ζάχαρη ή το αλεύρι δεν υπήρχε δυνατότητα άμεσης αντικατάστασης παρά μόνο αναπλήρωσης από την κουζίνα του γείτονα... Ποτέ δεν θα φύγει από τη μνήμη μου η συνήθεια των γυναικών στο χωριό του πατέρα μου, στην Κρήτη, να μπαίνουν με άνεση στο περιβόλι των γειτόνων όταν δεν τους έφταναν τα λαχανικά (ιδιαίτερα οι κολοκυθοκορφάδες) για τα γεμιστά τους...Όλοι το θεωρούσαν αυτονόητο(δεν υπήρχαν και ούτε-ευτυχώς-υπάρχει μέχρι σήμερα σούπερ μάρκετς)...και ήταν για τις κοινωνίες αυτές αφού και ο γείτονας το ίδιο θα έκανε την άλλη μέρα...Η παλιότερη εποχή δεν μπορούσε παρά να στηρίζεται στις ανθρώπινες σχέσεις και στη σχέση του ανθρώπου με το Θεό....Κι αυτό έδινε στους παλιότερους την αίσθηση του ανήκειν και τη θαλπωρή της ομάδας...

 Αντίθετα η εποχή μας ευνοεί την ατομική εξέλιξη των ανθρώπων,τον ανταγωνισμό μεταξύ τους με έπαθλο τη διάκριση,την καριέρα,την απόλαυση περισσότερων αγαθών...Είναι η εποχή της μοναξιάς της κορυφής όπου ο άνθρωπος δεν έχει αυταξία,αλλά αποκτά αξία από όσα καταφέρνει με την ατομική του προσπάθεια... Ο συνεχής ανταγωνισμός ευνοεί το άγχος και την ψυχική κούραση των ανθρώπων που από τη φύση τους είναι φτιαγμένοι να συνάπτουν σχέσεις κι έτσι -μέσα σε αυτές- να βρίσκουν τη χαρά,ώστε νιώθουν αφύσικη την κοινωνία του εγωισμού και του- μέχρι τελικής πτώσεως -αγώνα για επικράτηση οικονομική, επαγγελματική ή άλλου είδους...Αυτό μπορεί αρχικά να φαίνεται αναπαυτικό και να είναι,αφού ο καθένας σκέφτεται πρωτίστως και κυρίως τις ανάγκες του εαυτού του (τον οποίο εαυτό θεωρεί ανόητο να τον τοποθετήσει μετά τον άλλο,το γείτονα,το φίλο ή και το συγγενή)...

Η κυριαρχία του "εγώ" είναι αδιαμφισβήτητη στην εποχή μας...Και η δυστυχία εξαιτίας του επίσης... Γιατί όσο και να φροντίσουμε τον εαυτό μας έτσι ώστε τίποτα να μην του λείπει,όσο κι αν τον ντύσουμε,τον ταΐσουμε,τον ταξιδέψουμε,τον κανακέψουμε....τα τείχη που έχουμε χτίσει γύρω του μας κόβουν τον αέρα,μας απομονώνουν... Η μοναξιά είναι αβάστακτη... Μαραζώνει ο σημερινός άνθρωπος κλεισμένος στην ατομικότητά του...Μόνο όταν κάνει χώρο στον άλλο,το συνάνθρωπο τα τείχη πέφτουν και φρέσκος αέρας πνέει...Σαν τον εγωιστή γίγαντα που βλέπει τον κήπο του να ανθίζει μόνο όταν γκρεμίζει τον τοίχο που εμποδίζει τα παιδιά να παίξουν εκεί(θυμόσαστε το παραμύθι;)...

Κι αυτό είναι νομίζω που νοσταλγούμε οι άνθρωποι που ζήσαμε σε παλιότερες εποχές...Τη συνάντηση με τον άλλο...Το "εμείς"...Το ίδιο που αναζητούν και οι νέοι αλλά δεν το βρίσκουν στην εποχή μας...Συνωστίζονται σε μπαράκια και καφετέριες προσπαθώντας απεγνωσμένα να νιώσουν τη ζεστασιά της παρέας, αλλά μάταια...Δεν είναι θέμα χώρου το "εμείς",αλλά στάση ζωής...Είναι ακριβώς αυτό που λέει ο Α.Σαμαράκης στο "Ζητείται ελπίς"..."Ποτέ άλλοτε οι στέγες των σπιτιών των ανθρώπων δεν ήταν τόσο κοντά η μία στην άλλη, όσο είναι σήμερα. Και ποτέ άλλοτε οι καρδιές των ανθρώπων δεν ήταν τόσο μακριά η μία από την άλλη, όσο είναι σήμερα"...Και ποτέ άλλοτε ο πόνος δεν ήταν τόσο μεγάλος...

Κι αυτός είναι ο λόγος που θέλουμε εκεί να γυρίσουμε!!!Μπορεί ο εαυτός να πιέζονταν σε παλιότερες κοινωνίες...ο άνθρωπος να μην μπορούσε να...ξεδιπλώσει τα...ατελείωτα ταλέντα του...να μην φαίνονταν η τεράστια αξία του(εγωισμός)αλλά η ψυχή του μπορούσε να τραφεί και να νιώσει ασφάλεια...Όσο κι αν προσπαθούν οι σειρήνες της εποχής μας να μας πείσουν ότι θα γίνουμε ευτυχισμένοι οδηγώντας ένα πανάκριβο αυτοκίνητο ή σουλατσάροντας σε ένα πολυτελές σπίτι η καρδιά δεν ξεγελιέται....

Αυτή την ανάγκη της ψυχής-πιστεύω- εξέφρασε η νέα κοπέλα λέγοντας πως θα ήθελε να ζει σε παλιότερους καιρούς...Την  ανάγκη του "εμείς"...Και πραγματικά της εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να αξιωθεί να ζήσει σε τέτοιες και ακόμη καλύτερες εποχές και κοινωνίες...Σε όλους μας το εύχομαι...Και τελειώνοντας θέλω να αναφέρω τη μοναδική ίσως κοιτίδα ενός τέτοιου κοινοτικού τρόπου ζωής που διατηρείται ακόμη σήμερα-με δυσκολία είναι αλήθεια-αυτόν της ενορίας...Παρόλο που κι εδώ ο εγωισμός έχει αλλοιώσει το πνεύμα της κοινότητας(είναι δυστυχώς πολλοί οι χριστιανοί σήμερα που επιλέγουν να δράσουν και να συγχρωτιστούν στην ενορία ή το Μοναστήρι της αρεσκείας τους,παραβλέποντας τον πραγματικό σκοπό της ενορίας που είναι να ζήσεις και να συλλειτουργήσεις με όλους τους συνανθρώπους που την αποτελούν,ανεξάρτητα αν ταιριάζεις μαζί τους ή όχι)παραμένει ο μόνος τόπος όπου νιώθει κανείς ότι δεν είναι μόνος,ότι με κάποιους σχετίζεται...ότι είναι γεμάτος...Μακάρι να μη χαθούν κι αυτές οι κοιτίδες,αλλά να αποτελέσουν το προζύμι της επιστροφής....

Η επιστροφή στην ύπαιθρο σαν ...μοναδική δυνατότητα...

 

Πριν λίγες μέρες, κουβεντιάζοντας με φίλους, κάποιος είπε πως οι σημερινοί Έλληνες δεν έχουν ίχνος από την παλιά τους ετοιμότητα και γενναιότητα...πως έχουν γίνει μαλθακοί και εξαρτώμενοι... και πως είναι σίγουρος ότι θα προτιμήσουν να κοιμούνται στα παγκάκια και να ζουν από τη φιλανθρωπία της εκκλησίας παρά να δουλέψουν χειρωνακτικά καλλιεργώντας τα χωράφια των πατεράδων τους...

Ένιωσα πανικό και από τότε δεν σταμάτησα να το σκέφτομαι σαν πιθανότητα...Μια πιθανότητα που δυστυχώς τείνει μέσα μου να γίνει βεβαιότητα...Αναρωτιέμαι-μέρες τώρα -γιατί  τόσοι πολλοί Έλληνες ζουν στις πόλεις!!Και καλά τόσα χρόνια που υπήρχε πακτωλός χρημάτων και "'ευκαιριών" όπως αποκαλούσαμε τις δυνατότητες πολυτελούς ζωής χωρίς καμία βαθύτερη σκέψη πέρα από το "καλά να περνάμε"...

Όμως, γιατί ζουν και τώρα που οι καταστάσεις άλλαξαν;;;Τι κρατάει στις πόλεις τόσους ανθρώπους που μπορεί να αντιμετωπίζουν ακόμη και προβλήματα επιβίωσης;;;Γιατί τα χωριά είναι ακόμη άδεια;;; Τι περιμένουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι;;Μήπως την επιστροφή στα πρότερα;;;Μήπως, απλώς, δεν έχουν συνειδητοποιήσει το πρόβλημα;

Δε μπορώ να φανταστώ πως υπάρχει έστω και ένας Έλληνας που να μην έχει καταλάβει τι συμβαίνει... Όλοι δεν ξέρουμε πως ακόμη ζούμε με δανεικά και πως το χρέος της χώρας μας μεγαλώνει μέρα με τη μέρα;Δεν βλέπουμε πως τα σχέδια που εξυφαίνονται στοχεύουν στην υποδούλωσή μας μέσω της αδυναμίας μας να επιβιώσουμε χωρίς δανεικά;

Είναι κανείς που πραγματικά πιστεύει τις ανοησίες περί ανάπτυξης που θα έρθει μέσω της κατασκευής-άκουσον άκουσον-νέων δρόμων που θα δώσουν θέσεις εργασίας και άλλα τέτοια ευτράπελα;Δεν μπορούμε να καταλάβουμε πως δεν υπάρχει μέλλον για εμάς αν δεν επιστρέψουμε στον τρόπο ζωής των πατεράδων μας(ακόμη και τότε ίσως να είναι αργά),αν δεν αρχίσουμε να παράγουμε την τροφή μας ώστε να έχουμε τη στοιχειώδη αυτάρκεια;

 Γιατί ακόμη ξεγελούμε τα παιδιά μας-και τους εαυτούς μας- ότι, αν περάσουν και φοιτήσουν σε μια σχολή, θα έχουν ένα λαμπρό μέλλον;Γιατί τα στρέφουμε προς την επιλογή της παροχής υπηρεσιών σαν τη μόνη επαγγελματική δυνατότητα;Γιατί-ακόμα χειρότερα -τους ενισχύουμε να φύγουν από τη χώρα μας,να την εγκαταλείψουν, έρμαιο στα χέρια των κατακτητών και να γίνουν -ακόμη μια γενιά-μετανάστες;;Γιατί δεν τα συμβουλεύουμε να γυρίσουν προς τη γεωργία,δεν τους μαθαίνουμε πως να σπέρνουν,να φυτεύουν και να θερίζουν;Γιατί τους λέμε πως το να εκτρέφουν ζώα είναι μόνο για τους παρακατιανούς και δεν τους λέμε πως είναι για τους έξυπνους και τους προνοητικούς;

  Τι μας έχει τυφλώσει;Τι μας κρατάει ακόμη με το κεφάλι χωμένο στην άμμο;Τα πράγματα είναι απλά στη δική μου λογική...Η ζωή είναι μικρή και αξίζει μόνο όταν την περνάς συντροφιά με άλλους...Κανένα σπίτι,αυτοκίνητο ή λογαριασμός στην τράπεζα δεν την κάνει μεγαλύτερη ή ποιοτικότερη(τουλάχιστον σε ότι αφορά την πληρότητα ψυχής και πνεύματος)...

Η ιδανική κατάσταση είναι ο κάθε άνθρωπος να μπορεί να εξυπηρετεί τις βασικές ανάγκες του και μόνο αυτές(αυτό το τελευταίο δεν σηκώνει εξαιρέσεις αν θέλουμε να ζήσουμε όλοι πάνω σε αυτή τη γη και δεν σκεφτόμαστε μόνο την επιβίωση τη δική μας και των παιδιών μας)...Τι άλλο χρειάζεται ένας άνθρωπος για να ζήσει πέρα από την τροφή,τη στέγη του και ανθρώπους να αγαπά και να τον αγαπούν;

Τι χρειάζεται όλα αυτά τα δαιδαλώδη συστήματα που η αφροσύνη του τον έκανε να τα θεωρήσει απαραίτητα;Τι θέλει να κρύψει μέσα στο θόρυβο της σύγχρονης ζωής και γιατί όλα αυτά τα ονομάζει πρόοδο;Τι ακριβώς προοδεύει;Το άγχος και το πολυμέριμνον της ζωής του;

Ας προσπαθήσουμε όλοι να σκεφτούμε μια άλλη κοινωνική οργάνωση,στην οποία κάθε άνθρωπος έχει πρόσβαση σε ένα κομμάτι γης που θα του αποφέρει την απαραίτητη τροφή για να ζήσει- και σε τίποτα παραπάνω ώστε να το αποθηκεύει στερώντας το από το φτωχότερο...Όπου τα προβλήματα θα τα λύνει σε συνεργασία με το γείτονα και το φίλο που θα κάνουν ό,τι μπορούν για να βοηθήσουν...Όπου θα είναι όλοι γνωστοί και θα έχουν ταυτότητα(όχι την πλαστική),πρόσωπο...

Υπήρχαν παλιά τέτοιες κοινωνίες..Κάποιος ιερέας, πριν λίγο καιρό, διηγούνταν μνήμες που είχε από το νησί του όπου, όταν παντρεύονταν μια κοπέλα, όλο τα χωριό μαζεύονταν και έκτιζε το σπίτι της και, όταν έπρεπε να μαζέψουν τα σταφύλια από τα αμπέλια, όλοι μαζί πάλι τα μάζευαν κάθε μέρα και σε άλλο αμπέλι...Κι εγώ έχω ανάλογες μνήμες από το χωριό όπου μεγάλωσα...

Νυχτέρια πολλά, όπου όλοι οι γείτονες βοηθούσαμε να καθαριστεί το βαμβάκι από τις κοσιές(το εξωτερικό περίβλημα)ή να ξεσπυρίσουμε το καλαμπόκι....Ποιος άνθρωπος δεν θα ήταν ευτυχισμένος σε μια τέτοια κοινωνία; Ποιος δεν θα ήταν ευτυχισμένος στο χωριό του,στον τόπο του;;Γιατί λοιπόν επιμένουμε να ζούμε στην κόλαση της μεγαλούπολης;Μοιάζουμε παγωμένοι και ανίκανοι να κινηθούμε....Ατροφικοί από τα χρόνια της ακινησίας του ευδαιμονισμού...

Στο χωριό η ζωή δεν είναι ειδυλλιακή...αλλά είναι σίγουρα ανθρώπινη...Απαιτεί κούραση σωματική και ταπείνωση ώστε να ζει κανείς αρμονικά με τους συγχωριανούς του ....αλλά φέρνει πληρότητα ζωής....Ακόμη και οι φυσικές καταστροφές στο χωριό οδηγούν σε σύσφιξη σχέσεων ανάμεσα στους ανθρώπους του που θα αλληλοβοηθηθούν...Η ενασχόληση με το χώμα κάνει τον άνθρωπο του χωριού γαλήνιο και ταπεινό...Η εκτροφή ζώων τον κάνει υπεύθυνο και τρυφερό...Οι ρυθμοί ζωής είναι χαλαροί παρ όλη την κούραση και το τρέξιμο!!!Μόνο ανθρώπους του χωριού έχω δει να γελούν με την ψυχή τους...Ανθρώπους κουρασμένους,γεμάτους ρυτίδες,με χέρια ροζιασμένα κι όμως με πολλή χαρά μέσα τους....

Η ζωή στην πόλη είναι-έτσι κι αλλιώς-αφύσικη...Και πριν την κρίση ήταν,αλλά δεν το βλέπαμε...Στο χωριό όπου μεγάλωσα η ζωή μας ακολουθούσε τους ρυθμούς της φύσης καθημερινά(εδώ θα πρέπει να τονίσω  πως με τη λέξη χωριό δεν εννοώ τα σημερινά χωριά που είτε είναι χωριά-φαντάσματα με ελάχιστους υπέργηρους κατοίκους...ή χωριά-πόλεις με ανθρώπους που κάνουν ό,τι μπορούν ώστε να ξεχάσουν πως ζουν σε αυτά,γεμάτοι συναισθήματα κατωτερότητας και χωρίς αγάπη για τον τόπο τους(πόση αγάπη για τον τόπο του μπορεί να έχει κάποιος που προκειμένου να γίνει πλουσιότερος δεν διστάζει να δηλητηριάσει τη γη του με λογής λιπάσματα και φυτοφάρμακα;)...

Στο χωριό μου, λοιπόν,ξυπνούσαμε με το λάλημα του πετεινού,πολύ νωρίς-αξημέρωτα σχεδόν-και κοιμόμασταν επίσης νωρίς(διάβαζα προχθές πως οι πιο υγιείς άνθρωποι είναι εκείνοι που ξυπνούν πριν τις 7.00 το πρωί και πως όσοι ξυπνούν αργά είναι επιρρεπείς σε προβλήματα άγχους,κατάθλιψης και παχυσαρκίας.Εγώ έτσι εξηγώ τα πολλά ψυχολογικά προβλήματα που ταλανίζουν τους ανθρώπους της εποχής μας...Και στο χωριό μου υπήρχαν προβλήματα,όμως ήταν ψυχιατρικά και πολύ λίγα)...

Έτσι είχαμε χρόνο να φροντίσουμε τα ζώα μας-εμείς είχαμε μόνο κότες και γάτες-να ποτίσουμε τους κήπους και να ετοιμαστούμε για το σχολείο-οι μικρότεροι-ή το νοικοκυριό και τα χωράφια-οι μεγαλύτεροι....Ποτέ δεν ένιωσα να αγχώνομαι παρόλο που έτρεχα(ίσως γιατί μου άρεσε και με ξεκούραζε αυτό που έκανα)...Το μεσημέρι τις περισσότερες φορές τρώγαμε όλοι μαζί και ποτέ δεν έλειψε ο μεσημεριανός ύπνος όταν το καιρός... καλοκαίριαζε...

Το απόγευμα παιχνίδι στις γειτονιές για τα παιδιά και αποσπερίσματα στη γειτονιά για τους μεγάλους....Σίγουρα αρκετοί από εμάς θυμόμαστε τις μανάδες μας να παίρνουν το καρεκλάκι και να βγαίνουν στο πεζοδρόμιο,όπου τις περίμεναν και άλλοι γείτονες...Λέγαν τα βάσανα,το προβλήματα και τις στενοχώριες τους,τις μοιράζονταν και, κυρίως, γελούσαν με την καρδιά τους....Αυτά τα γέλια...πόσο μου λείπουν στη σημερινή εποχή!!!! Ακόμη κι όταν τα ακούω...κάπως σαν σφιγμένα μου φαίνονται,σα να βγαίνουν από τα δόντια και όχι από την καρδιά...

Δεν υπήρχαν στο χωριό μου λογαριασμοί(πρόλαβα την εποχή που δεν είχαμε ηλεκτρικό ρεύμα και διαβάζαμε με τις γκαζόλαμπες...δεν μου φαίνονται ανέφικτα αυτά,ακριβώς επειδή τα έζησα και ξέρω πως δεν με έκαναν δυστυχισμένη και μίζερη αλλά-παράδοξο στη λογική του σήμερα-ευτυχισμένη και πλήρη)....Το πολύ που μας στενοχωρούσε ήταν η σοδειά που μπορεί να καταστρεφόταν μια χρονιά ή απώλειες ζώων χάρη στις αλεπούδες,τους λύκους ή τις νυφίτσες της περιοχής(ο άντρας μου έχει να το λέει για τον αετό που πήρε μια κλώσσα μαζί με τα κοτοπουλάκια της-τα είχε δέσει όλα μαζί για να μην τα χάσει-και το καταχέρισμα που τον περίμενε στο σπίτι).

Αλλά κι όταν γινόταν αυτό δεν δυστυχούσαμε...Οι γείτονες βοηθούσαν ο ένας τον άλλον και η χρονιά κυλούσε υποβοηθούμενη και από κυνήγια,ψαρέματα και συλλογή καρπών και χορταρικών άγριων...φτωχικά βέβαια αλλά ανέμελα!!!Έτσι καλύπταμε στο χωριό όλες τις βασικές ανάγκες μας...είχαμε τροφή απλή,στέγη φτωχική και συντροφιά βασιλική....επίσης προβλήματα κομμένα στα μέτρα μας,τέτοια δηλαδή που να μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε(καμία σχέση με τα σημερινά!!!)...Μακαριότης!!!!

Δεν είναι η νοσταλγία που με κάνει να λέω όσα λέω...Είναι η αίσθηση ότι δυνάμεις- πάνω από αυτές που μπορούμε να αντιληφθούμε -κάπου μας οδηγούν, όπου θα εγκλωβιστούμε...Η αίσθηση ότι δεν καταλαβαίνουμε ακριβώς πως ζούσαμε όλα αυτά τα χρόνια... και δεν έχουμε ιδέα για τα σχέδια που έχουν οι άλλοι για εμάς,χωρίς εμάς...Δεν έχουμε καν ακουστά τον codex  alimentarius ή  -αν τον ξέρουμε -τον θεωρούμε συνομωσιολογία και καταστροφολογία ανθρώπων γραφικών και εκτός εποχής....Χθες διάβαζα (http://logioshermes.blogspot.com/2012/05/blog-post_5511.html )ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση ζητάει την άμεση εκρίζωση αμπελιών από καλλιεργητές που δεν έχουν σχετική άδεια(:::!!!),αλλιώς επιβάλλει μεγάλα πρόστιμα... 

Ούτε να επιλέγουμε τι φυτά θα βάλουμε στους κήπους μας δεν θα μπορούμε σε λίγο....Θα ποινικοποιηθεί η εκτροφή πουλερικών και αιγοπροβάτων...Και το χειρότερο είναι πως λίγοι Έλληνες νοιάζονται γι αυτό... Νοσταλγούν εποχές ραθυμίας και ζωής πολυτελούς και είναι έτοιμοι να ξεπουλήσουν τα πάντα-ακόμη και την ελευθερία τους-προκειμένου να ξαναγυρίσουν σε αυτές...!!!Γι αυτό και δεν φεύγουν από τις μεγαλουπόλεις....περιμένουν την...ανάπτυξη...

Ακόμη και κινήσεις συνεργασίας μέσα στις πόλεις(http://www.tem-magnisia.gr/ ) που ξεκινούν με όραμα και μεράκι,τις περισσότερες φορές είναι καταδικασμένες να δυσλειτουργούν αφού οι ανταλλαγές αφορούν μόνο τις υπηρεσίες και απουσιάζουν οι παραγωγοί τροφής....ακόμη κι εκεί οι περισσότεροι άνθρωποι προτιμούν να παρέχουν υπηρεσίες παρά να γυρίσουν στο χωριό τους να καλλιεργήσουν τα πατρογονικά τους κτήματα(στο χωριό του άντρα μου,στο Πήλιο-όλα τα κτήματα έχουν πλέον γίνει δάση και οι κάτοχοί τους περιμένουν ακόμη το τρένο της ανάπτυξης στο σταθμό της Αθήνας.Δεν υπάρχουν ούτε καν Έλληνες που θα καθαρίσουν αυτά τα κτήματα με μεροκάματο..κανείς...όλοι αναζητούν τη μεγάλη ζωή!!!)....

Είμαι πεπεισμένη πως η Ελλάδα-αλλά και η γη γενικότερα-δεν έχει μέλλον αν οι άνθρωποι των μεγαλουπόλεων δεν γυρίσουν στα χωριά τους,αν δεν γίνουν περισσότεροι οι παραγωγοί από τους παρόχους υπηρεσιών,αν δεν αγαπήσουμε τη φύση μας(την ανθρώπινη εννοώ).Γι αυτό ανησυχώ όλο και περισσότερο καθώς βλέπω πολλά λόγια, αλλά λίγα έργα....Όσο τα χωριά μένουν άδεια και τα κτήματα ακαλλιέργητα οι ελπίδες μας να ξαναγίνουμε Άνθρωποι -αντί για καταναλωτικές μηχανές - μειώνονται...Ελπίζω βέβαια-έχω ήδη δηλώσει αθεράπευτα αισιόδοξη-αλλά όχι με την πρότερη πίστη....δυστυχώς....

Ελπίζω στην ικανότητα των Ελλήνων να αλλάξουν τα πράγματα έστω και την τελευταία στιγμή...Ελπίζω στη μεγάλη αγάπη για την ελευθερία που έτρεφε γενιές πολλές πριν τη δική μας...Ελπίζω πως και πολλοί άλλοι θα δουν την επιστροφή στην ύπαιθρο σαν τη μοναδική δυνατότητα να επιβιώσουμε(δεν μου αρέσει ο όρος "να προοδεύσουμε,να πάμε μπροστά",γιατί σηκώνει πολύ συζήτηση και γιατί αν αυτό το σύγχρονο κατασκεύασμα ζωής το λέμε πρόοδο ...εγώ δηλώνω απερίφραστα οπισθοδρομική).... Ελπίζω στη δύναμη της ζωής.... Ελπίζω πως ο Θεός δεν θα μας αφήσει....Είθε...Άλλωστε υπάρχουν και αρκετοί που βλέπουν το δρόμο...διαβάστε τις παρακάτω αναρτήσεις που την ίδια κραυγή βγάζουν...(http://galaktokomika.blogspot.gr/2013/04/blog-post_19.html )....(http://galaktokomika.blogspot.gr/2012/10/blog-post.html )...(http://galaktokomika.blogspot.gr/2012/09/blog-post_18.html )...Και πολλοί άλλοι...Μακάρι να γίνουν ποτάμι που θα μας φέρει πίσω στις ρίζες μας.....Μακάρι...

Η φτώχεια σαν...επιλογή...

Προχθές το μεσημέρι ήταν...Γύριζα στο σπίτι μου μετά από μια μέρα δουλειάς,με το αυτοκίνητο γεμάτο παιδιά και το κεφάλι μου γεμάτο μέριμνες,προβλήματα και πονοκέφαλο...Είχα βγει από την πόλη και κοντά στα πρώτα χωράφια είδα από μακριά μια γνώριμη φιγούρα...Πριν φτάσουμε,ένα χαμογελαστό πρόσωπο μας χαιρετούσε...Ο Φώτης...Για το Φώτη σας έχω μιλήσει και σε προηγούμενη ανάρτηση(http://vasanakia.blogspot.gr/2012/10/blog-post_3.html )...Για την απλότητα και την ταπεινότητά του...Προχθές όμως κι άλλη μια βεβαιότητα απέκτησα γι αυτόν...Αυτή της ανατρεπτικότητας της ζωής του...

Σταμάτησα το αυτοκίνητο και πιάσαμε την κουβέντα για λίγη ώρα...Με ρώτησε με πραγματικό ενδιαφέρον για όλα τα μέλη της οικογένειάς μου και μου έδωσε συμβουλές γεμάτες σοφία...Κατόπιν τον αποχαιρέτησα και μπήκα στο αυτοκίνητο να φύγω...Ο Φώτης δεν κρατούσε τίποτα στα χέρια του...Ενώ όσα χρόνια τον ξέρω περπατάει κρατώντας μια πλαστική σακούλα,τον τελευταίο καιρό κυκλοφορεί χωρίς αυτή,με άδεια χέρια...Πριν λοιπόν ξεκινήσω,ανοίγει τη χούφτα του όπου κρατούσε λίγα κέρματα,βγάζει και αφήνει στη θέση του συνοδηγού ένα ευρώ..."Να πάρεις στα παιδιά μια σοκολάτα από εμένα"μου είπε...Πρέπει να σας πω ότι αυτό ο Φώτης το κάνει συχνά...Το να μοιράζει λεφτά εννοώ...Και σε εμένα και σε πολλούς άλλους...Πριν λίγο καιρό σε συζήτηση που είχαμε στην τάξη,γεμάτος απορία ένας μαθητής μου μου διηγήθηκε ανάλογο περιστατικό:"Κυρία,στο δρόμο προχθές περπατούσα με τη μητέρα μου και ένας φτωχός μας έδωσε λεφτά!!!!"....

Έψαξα στο αυτοκίνητο να βρω κάτι να του δώσω σαν ανταπόδοση της καλοσύνης του(όχι τόσο για τα λεφτά όσο από αγάπη και ευγνωμοσύνη για τις συμβουλές που κάθε φορά μου δίνει)και βρήκα μόνο ένα μικρό σακουλάκι με στραγάλια και σταφίδες...Του το πρόσφερα...Πήρε δυο σταφίδες και αρνήθηκε να πάρει το σακουλάκι..."Θα περπατήσω και θα με βαραίνει"μου είπε...

 Κίνησε να φύγει...Μια φιγούρα ξερακιανή,λίγο σκυφτή από τα χρόνια,αλλά ανάλαφρη,σα να πετούσε...Καθόμουν και τον παρακολουθούσα,με τη βεβαιότητα πως είχα το προνόμιο να παρακολουθώ τον πιο ελεύθερο άνθρωπο της γης και ταυτόχρονα τον πιο ανατρεπτικό...Χωρίς τίποτα στα χέρια του,μόνο μια χούφτα κέρματα για να τα μοιράσει...

Δεν το βλέπω από την πλευρά της αγιότητας-που σίγουρα θα μπορούσα να το δω κι έτσι... .Σκεφτόμουν καθώς τον έβλεπα να απομακρύνεται τις τόσες επαναστάσεις που έχουν γίνει στα πλαίσια της ταξικής πάλης για την διεκδίκηση ενός κόσμου δικαίου,από ανθρώπους ιδεολόγους(έχω πολλούς τέτοιους φίλους),το αίμα που έχει χυθεί,τη βία για μικρές κατακτήσεις ,τους τόνους από μελάνι για την περιγραφή τρόπων ανατροπής της καθεστηκυίας τάξης και την εγκαθίδρυση συστημάτων δικαιότερων τα οποία-κατά κανόνα-ανατρέπονται στην πράξη....

Όμως πουθενά στον κόσμο οι τόσοι άνθρωποι δεν κατάφεραν να κάνουν την επανάσταση πράξη όπως ο Φώτης,που έχει...επιλέξει τη φτώχεια...Δεν υπάρχει ανατρεπτικότερη πράξη από το να επιλέγεις να μοιράζεις λεφτά τα οποία εσύ -σύμφωνα με την κρατούσα άποψη-χρειάζεσαι περισσότερο από αυτούς στους οποίους τα δίνεις...Ούτε επαναστατικότερη από το να μην ανέχεσαι ούτε λεπτό να σε βαραίνει κάτι που δεν σου είναι απολύτως απαραίτητο(ανάλογη αυτής του Διογένη του κυνικού φιλοσόφου,ο οποίος πέταξε το μόνο περιουσιακό του στοιχείο,την κούπα με την οποία έπινε νερό όταν είδε κάποιον να πίνει νερό με τα χέρια του)...Το σύστημα -έχω σιγουρευτεί πια-δεν μπορεί να νικηθεί από μέσα...Μπορεί μόνο να αχρηστευθεί αν κανείς δεν μπλεχτεί στα γρανάζια του...Γι αυτό μόνο οι άνθρωποι που καταφέρνουν να ζουν έξω από το σύστημα μπορούν να το νικήσουν...Οι υπόλοιποι το χρειαζόμαστε,γι αυτό εύκολα μας εκβιάζει.Σκεφτείτε πόσο γρήγορα θα κατέρρεε ένα σύστημα καπιταλιστικό αν κανείς δεν χρειάζονταν και δεν αγόραζε τα κάθε λογής σκουπίδια που του πλασάρει.Αν όλοι αγόραζαν μόνο τα απολύτως απαραίτητα,τα όντως απαραίτητα και όχι όσα μας φαίνονται απαραίτητα....

Κι αυτό αποδεικνύεται αν σκεφτεί κανείς  σε τι μπορεί να επηρεάσει η οικονομική κρίση έναν άνθρωπο σαν το Φώτη...Τρώει πολύ λίγο,σαν πουλάκι, και ποτέ δεν συσσωρεύει την τροφή του σε ψυγεία,κελάρια και καταψύκτες όπως οι περισσότεροι από εμάς...Γιατί ο άνθρωπος χρειάζεται λιγοστό θρεπτικό φαγητό για να ζήσει και φυσικά καθόλου απαραίτητα δεν του είναι τα κάθε λογής σκουπίδια που το σύστημα του πασάρει σαν -τάχα- απαραίτητα για την κάλυψη των αναγκών του(λίγα χόρτα,μια φέτα ψωμί και μια χούφτα ξηροί καρποί είναι-σύμφωνα με τους υγιεινιστές-μια πλήρης τροφή)......

Αυτό -το ότι είναι λιτοδίαιτος-τον κάνει αδύνατο,ευκίνητο και υγιή,ώστε να μη χρειάζεται τους γιατρούς και τα φάρμακα(όσα χρόνια τον ξέρω ποτέ δεν τον είδα άρρωστο ή ανήμπορο από αρρώστια).Άλλη πονεμένη ιστορία αυτή των γιατρών και των φαρμάκων.Στο σπίτι μου έχω κρατήσει από παλιά λογαριασμό για τις αντιβιώσεις που οι γιατροί έχουν γράψει στα βιβλιάρια των παιδιών μου όταν ήταν άρρωστα από ιώσεις(προληπτικά δικαιολογήθηκαν όταν τους ρώτησα γιατί δίνουν αντιβίωση στην ίωση) και που ποτέ δεν χρειάστηκε να πάρουν...Από τα 4 παιδιά μου μόνο ο ένας γιος μου πήρε δύο φορές αντιβίωση όταν είχε οστρακιά...

Το εμπόριο υγείας είναι μια ανήθικη και βλακώδης ιστορία...Έχω ακούσει γιατρό να λέει πως σε λίγο θα δημιουργούν αρρώστους γιατί πλήθυναν πολύ οι γιατροί και δεν έχουν αρκετούς πελάτες ώστε να γίνουν πλούσιοι...Στα πλαίσια αυτά κάνουν ό,τι μπορούν για να συκοφαντήσουν σαν κομπογιαννίτικες τις εναλλακτικές μορφές θεραπείας όπως αυτή της Αφαρμάκου Ιατρικής(Υγιεινιστική)για λόγους ευνόητους(ποτέ δεν άκουσα από συμβατικό γιατρό να μου μιλάει για την πανάκεια της θεραπευτικής-την σταφυλοθεραπεία-και μόλις πριν δυο χρόνια έμαθα πως γιατρός του Θεαγένειου Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης μίλησε σε φίλη καρκινοπαθή για την αναγκαιότητα της σωστής διατροφής και διαβίωσης στον πόλεμο κατά του καρκίνου)...

Η στέγη δεν ήταν ποτέ πρόβλημα για τον Φώτη αφού ένα μεγάλο μέρος της ζωής του το πέρασε σε μια σπηλιά στην άκρη της πόλης,ενώ πάντα ζει σε παλιά καλύβια που του παραχωρούν φίλοι του,από αυτά που οι υπόλοιποι δεν καταδέχονται να έχουν σα μόνιμη κατοικία...Το θέμα της στέγης των ανθρώπων είναι επίσης παρεξηγημένο...Ο άνθρωπος δεν χρειάζεται όλα αυτά τα μεγάλα σπίτια που διαθέτει...Στην πιο ακραία μορφή στέγασης ανήκουν οι Λάπωνες που "με το πέτσινο ρούχο τους και μια πέτσινη σακούλα που ρίχνουν πάνω από το κεφάλι και τους ώμους τους κοιμούνται πάνω στο χιόνι"(Χ.Ν.Θορώ,Ουώλντεν).Οι Ινδιάνοι ζούσαν σε σκηνές από ύφασμα ακόμη και στις δυσκολότερες συνθήκες ενώ άλλοι έφτιαχναν σπίτια με υλικά από τη φύση,όπως φλούδες δένδρων που τις έβγαζαν από τους κορμούς την εποχή που ανεβαίνει ο χυμός...

Αλλά ακόμη και στα δικά μας μέρη όλοι ξέρουμε τα πέτρινα σπιτάκια που έφτιαχναν παλιά οι άνθρωποι,ζεστά και γερά που το χειμώνα διέθεταν ένα μικρό δωμάτιο-το "χειμωνιάτικο"-στο οποίο ζούσε όλη η οικογένεια μέχρι να ανέβει η θερμοκρασία κοντά στο Μάη(στο πατρικό μας σπίτι στην Κρήτη το δωμάτιο ήταν τόσο μικρό που ο πατέρας μου λέει πως μετά βίας χωρούσαν μέσα τα έντεκα άτομα του σπιτιού,ενώ η γιαγιά μου διηγούνταν γελώντας πως,όταν το βράδυ κοιμόντουσαν και ήθελε κανείς να αλλάξει πλευρό,έπρεπε να ειδοποιήσει τους υπόλοιπους να κάνουν χώρο)Όλα τα υπόλοιπα... δωμάτια και έπιπλα και έργα τέχνης και υπερβολές στην άνεση και την πολυτέλεια δεν μπορούν σίγουρα να θεωρηθούν πρώτης ανάγκης και πρέπει όλοι να σκεφτόμαστε ποια κενά(ψυχολογικής κυρίως φύσεως)μας καλύπτουν...

Αν πεις για ρούχα,ζήτημα είναι στη ζωή του ολόκληρη να έχει λιώσει τρεις αλλαξιές...Φοράει τα ίδια σχεδόν πάντα μέχρι να μην φοριούνται και μπαλωμένα...Η βιομηχανία της μόδας πόσο μπορεί να αντέξει σε μια φιλοσοφία και στάση ζωής σαν του Φώτη;Και δεν υπάρχει πιο άχρηστη επίπλαστη ανάγκη από αυτή της κατοχής ρούχων περισσότερων από αυτά που χρειάζεται κάποιος.Ούτε μεγαλύτερη ανοησία από το να θεωρείται το ρούχο ενδεικτικό της αξίας ενός ανθρώπου...Οι ιερείς και μοναχοί περνούν όλη τη ζωή τους ντυμένοι σε ένα ρούχο,το ράσο τους,κι αυτό καθόλου δεν τους κάνει κατώτερους ανθρώπους,αλλά το αντίθετο,ουσιαστικότερους...

Το θέμα της μετακίνησης που μας ταλαιπωρεί πολύ,τόσο με την εξασφάλιση των απαραίτητων καυσίμων,όσο και με τη ρύπανση που προκαλεί,ο Φώτης το έχει λύσει κόβοντας τον...Γόρδιο Δεσμό...Όπου θέλει να πάει πηγαίνει με τα πόδια,αργά αλλά ανέξοδα...Τον έχω συναντήσει σε Μοναστήρι πάνω στο βουνό που εγώ έκανα με το αυτοκίνητο μιάμιση ώρα να φτάσω...Ήταν εκεί ήδη όταν έφτασα...Τον ρώτησα πως τα κατάφερε και μου απάντησε πως έφυγε λίγο νωρίτερα...Δεν έχει άλλωστε τίποτα να τον βιάζει...Επίσης έχει αποδεχτεί το αυτονόητο πως δηλαδή στον τόπο που γεννήθηκε θα ζήσει και επομένως δεν υπάρχει άμεση ανάγκη για ταξίδια ανά τον κόσμο στα οποία έχουν επιδοθεί όλοι οι άνθρωποι τούτου του κόσμου.Τα ταξίδια του είναι καθημερινά και οι αποστάσεις τους καθορίζονται από την αντοχή των ποδιών του και μόνο...

Μπορώ να μιλάω ώρες ολόκληρες για τη δυνατότητα του ανθρώπου να ζήσει σε επιλεγμένη φτώχεια(όχι ανέχεια)και για το πόσο οικολογικό,ανθρώπινο,θεάρεστο και αναγκαίο είναι αυτό.Τι αίσθηση ελευθερίας σου δίνει.Η ελευθερία μόνο ως τέτοια μπορεί να οριστεί...Μόνο η αυτάρκεια που είναι σχεδόν συνώνυμη της φτώχειας μπορεί να μας ελευθερώσει...'Ομως η εφαρμογή της θεωρίας είναι δύσκολη...Είναι για λίγους γενναίους που άφησαν τον εαυτό τους στα χέρια του Θεού,που δεν αγωνιούν για το αύριο,που δεν χρειάζονται την ασφάλεια γιατί ξέρουν πως αυτή είναι χίμαιρα,που θέλουν να ζουν σαν αετοί και δεν ανέχονται να είναι τρένα πάνω στις ράγες του κατεστημένου....

Ο Φώτης σε λίγο χάθηκε από τα μάτια μου...Έσυρα τα βαριά- από τις αλυσίδες που συνειδητά κρέμασα πάνω τους- πόδια μου και ξεκίνησα προς την αντίθετη κατεύθυνση.Ήξερα πως το λάθος μου είναι στην επιλογή...Στην πραγματικότητα έχω επιλέξει τα δεσμά..Όχι,δεν με μελαγχόλησαν οι σκέψεις αυτές...Αντίθετα με δυνάμωσαν...Ελπίζω να βρω το θάρρος να πετάξω κι εγώ λίγες από τις αλυσίδες μου,να αλαφρώσω λιγάκι...ποτέ δεν ξέρεις πότε θα βρεις τη δύναμη να δεις κατάματα την αλήθεια και να αλλάξεις...Σήμερα έχω τα γενέθλιά μου και τη συνάντηση με το Φώτη τη θεωρώ το καλύτερο δώρο

.(Άρθρα σχετικά με μια άλλη από τη σημερινή άποψη ζωής στις παρακάτω αναρτήσεις  ..http://vasanakia.blogspot.gr/2012/03/blog-post_06.html και  http://vasanakia.blogspot.gr/2012/05/blog-post_18.html )