Καλημέρα και σήμερα...

...καλή και ευλογημένη Σαρακοστή...Φτάσαμε πάλι στην περίοδο της πνευματικής πάλης με τα πάθη μας...της ταπείνωσης,της χαρμολύπης,της αναζήτησης του ελέους...Φτιάξαμε και φέτος την Κυρά Σαρακοστή με ζυμάρι,την κεντήσαμε....

...τη στολίσαμε με τα "στολίδια" της περιόδου( οδηγίες και διακόσμηση στη σελίδα της Ελένης http://mazi-xeri-xeri.blogspot.gr/p/blog-page_4514.html την οποία και ευχαριστούμε)...στα χέρια της βάλαμε να κρατάει τον σταυρό για να θυμόμαστε πάνω του να σταυρώσουμε τον παλαιό άνθρωπο,τον γεμάτο πάθη...δεν βάλαμε το στόμα για να θυμόμαστε να τρώμε λίγο και να αποφεύγουμε την πολυλογία και την κατάκριση...έτσι όπως το λέει και το ποιηματάκι:
Την Κυρά Σαρακοστή
που είναι έθιμο παλιο
οι γιαγιάδες μας τη φτιάχναν
με αλεύρι και νερό
Για στολίδι της φορούσαν στο κεφάλι της σταυρό
και το στόμα της ξεχνούσαν
γιατί νήστευε καιρό
Και μετρούσαν τις ημέρες με τα πόδια της τα εφτά
κόβαν ένα τη βδομάδα, μέχρι να ρθει η Πασχαλιά!!!!!!

...την κρεμάσαμε δίπλα στην πόρτα της κουζίνας....κόψαμε ήδη και το πρώτο της ποδαράκι...

...ο καιρός στα μέρη μας πότε κλαίει...

...πότε γελάει...

...αλλά όσο κι κάνει ακόμη κρύο τα βράδυα...

...όλα το δείχνουν...είναι ολοφάνερο πως η Άνοιξη μπήκε με καμάρι...

...οι ανεμώνες στους αγρούς άνθισαν...

 ...οι μαργαρίτες στόλισαν και φέτος τα λιβάδια...

...χρώματα και υπέροχες ευωδίες στην αυλή μας...

...γέμισε το σπίτι ζωή και...τιτιβίσματα από τα νεογέννητα κοτοπουλάκια...

...γεννήθηκαν γερά και ζωηρούλικα...

...τρώνε σα μηχανές και μεγαλώνουν με ρυθμό τρελό...

...κομψοτεχνήματα τα νανάκια...

...οι δουλειές έχουν πληθύνει...όλα αυτή την εποχή θέλουν οργάνωση...ο κήπος,τα ζώα...Είναι και η εποχή των φυτωρίων,εποχή που βγάζουμε σπόρους και από τα είδη που δεν πήραμε το καλοκαίρι,όπως οι κολοκύθες...

 ...και οι μελιτζάνες,των οποίων ο σπόρος είναι δύσκολο να βγει το καλοκαίρι κι έτσι τον παίρνουμε αφού αφήσουμε τη μελιτζάνα να σαπίσει όλο το χειμώνα...

Τίποτα δεν πρέπει να αφήσει στην τύχη ένα αγροτικό σπίτι αν θέλει να έχει αυτάρκεια...Σήμερα,βέβαια,αυτό μπορεί να φαίνεται υπερβολικό αφού κάθε ανάγκη μας μπορεί να καλυφθεί και από άλλες πηγές όμως στα σπίτια των παππούδων μας η οργάνωση και η αυτάρκεια ήταν ζητήματα σοβαρά που αφορούσαν την επιβίωσή τους...

...ένα πολύ ωραίο κείμενο που βρήκα στην ακόλουθη σελίδα(http://users.sch.gr/vaxtsavanis/oikiaki_oikonomia.html ) μπορεί να αποδείξει του λόγου το αληθές...
    Τα παλιά χρόνια, ήταν συνεχής και αδιάκοπη η προσπάθεια της κάθε αγροτικής οικογένειας να εξασφαλίσει όσο το δυνατόν περισσότερα είδη διατροφής, για να μπορέσει να θρέψει την πολυάριθμη φαμίλια της.
                Για την εξασφάλιση αυτών των αγαθών, των τόσο απαραίτητων για τη συντήρησή τους, λειτουργούσε ένα ολοκληρωμένο σύστημα παραγωγής τους από την ίδια οικογένεια. Τα προσφερόμενα προϊόντα προς αγορά, από τα παντοπωλεία, ήταν απρόσιτα. Αυτά τα παντοπωλεία ήταν κάτι σαν τα σημερινά super-market, γιατί πούλαγαν όλα τα είδη της εποχής. Εκτός από τα τρόφιμα είχαν λιπάσματα, θειάφι, είδη κιγκαλερίας, βαφές, πρόκες… μέχρι και ασπιρίνες. Όμως ο πολύς κόσμος δεν είχε χρήματα για να τα αγοράσει. Ειδικά οι φτωχοί αγρότες έπιαναν χρήματα στα χέρια τους μόνο το καλοκαίρι που πούλαγαν τα προϊόντα τους. Είναι γνωστό ότι αρκετά παλιά, το εμπόριο γινόταν με ανταλλαγή προϊόντων. Αργότερα μπήκε το βερεσέ (αγορά με πίστωση). Οι πιο τακτικοί πελάτες των καταστημάτων αυτών ήταν τα πιτσιρίκια, αν και δεν έκαναν μεγάλους λογαριασμούς, που αγόραζαν συνήθως καραμέλες, στραγάλια και κανένα ξερολούκουμο.

Το βασικό είδος διατροφής ήταν βέβαια και τότε το ψωμί και μετά το λάδι. Όμως ο μεγάλος αγώνας ήταν για το ψωμί της χρονιάς. Προσπάθεια του κάθε αγρότη ήταν να αυξήσει την παραγωγή του σιταριού και του κριθαριού, για να χορτάσει η οικογένειά του ψωμί. Βέβαια το αποτέλεσμα δεν ήταν πάντα θετικό. Τότε αναγκάζονταν να αγοράσουν στάρι ή έτοιμο αλεύρι.Ο πλάστης, το πλαστήρι, η πινακωτή (σανίδια χοντρά από κορμούς πεύκων με κοιλώματα ανάλογα το μήκος), η μεγάλη πήλινη ή ξύλινη λεκάνη ήταν τα χρειαζούμενα νοικοκυράς, η οποία ζύμωνε το ψωμί της οικογένειας για ολόκληρη εβδομάδα. Από το βράδυ της προηγούμενης ημέρας έπιανε το προζύμι. Ένα κομμάτι ζυμάρι που είχε φυλαγμένο στην παγωνιέρα από το ψωμί της προηγούμενης εβδομάδας, το δούλευε με νερό και αλεύρι, έτσι που να γίνει πηκτός χυλός και τον άφηνε κουκουλωμένο με μάλλινη κουβέρτα όλη τη νύχτα. Μ’ αυτή τη μαγιά, πολύ πρωί την άλλη μέρα ζύμωνε το ψωμί, το κουκούλωνε και πάλι με την κουβέρτα και το άφηνε να ανεβεί. Ύστερα κράταγε πάλι ένα κομμάτι ζυμάρι (προζύμι), για να κάνει το ψωμί της επόμενης εβδομάδας. Με το υπόλοιπο έπλαθε 4-5 μεγάλα καρβέλια (όσα και οι θέσεις της πινακωτής), που ήταν στρωμένη με βαμβακερές πετσέτες καλά αλευρωμένες. Δίπλωνε τις πετσέτες πάνω από τα ψωμιά και σκέπαζε την πινακωτή με την κουβέρτα, για να μην κρυώσει η ζύμη και για να φουσκώσει γρήγορα. Όταν φούσκωνε το ψωμί, έβαζε την πινακωτή στον ώμο και το πήγαινε στο φούρνο

    Στην είσοδο της αυλής του κάθε σπιτιού δέσποζε η παρουσία του φούρνου. Σπίτι χωρίς φούρνο δεν υπήρχε κι αυτό γιατί ψωμί έτοιμο δεν πουλιόταν τότε. Αν κάποια οικογένεια τύχαινε να μην έχει, τότε ζύμωνε λίγα ψωμιά και τα φούρνιζε στη γειτόνισσα. Αρτοποιός της οικογένειας ήταν η ίδια η μάνα. Οι νοικοκυρές συνήθως χρησιμοποιούσαν μεγάλη σκάφη,  γιατί ζύμωναν πολλά καρβέλια (7-10, από 3 οκάδες και πάνω το καθένα). Μ’ αυτά θα πέρναγαν πολλές μέρες, γιατί το ζύμωμα και το άναμμα του φούρνου ήταν μια πολύ κουραστική δουλειά. Μόλις τελείωνε το ζύμωμα, έπλαθε τα ψωμιά, τα έβαζε πάνω σε τάβλες ή στις πινακωτές και τα σκέπαζε για να «γίνουν» με τη ζεστασιά, οπότε και θα ήταν έτοιμα για το φούρνισμα.                 Μετά άναβε το φούρνο. Έριχνε στη συνέχεια κλαριά για να κάψει καλά, οπότε και θα ήταν έτοιμος για το ψήσιμο. Τα κλαριά τα έσπρωχνε με το φουρνόξυλο και τα άπλωνε σε όλα τα μέρη του φούρνου για να είναι ομοιόμορφο το κάψιμο. Όταν ο φούρνος ήταν έτοιμος, τότε τραβούσε προς τα έξω πάλι με το φουρνόξυλο όλα τα κάρβουνα και τα μάζευε προς το εξωτερικό της πόρτας του φούρνου. Μετά με την πανιάρα (ένα κοντάρι, πάνω στο οποίο είχε δεμένο ένα βρεγμένο χοντρό πανί) σκούπιζε καλά το δάπεδο του φούρνου, για να είναι καθαρό. Τότε ερχόταν η σειρά του μεγάλου ξύλινου φτυαριού. Έβαζε πάνω στο φτυάρι το κάθε καρβέλι, το χάραζε μ’ ένα μαχαίρι και το φούρνιζε. Τελευταία έβαζε την προπύρα την οποία άφηνε έξω-έξω, κοντά στην πόρτα του φούρνου. Η προπύρα ήταν ακριβώς ίδια με τη σημερινή λαγάνα που τρώμε κάθε Καθαρή Δευτέρα. Ετοιμαζόταν πολύ πιο γρήγορα απ’ τα άλλα ψωμιά και τρωγόταν ζεστή. Στα παιδιά άρεσε πολύ με τουλουμοτύρι, σαν πρωινό φαγητό.  Εκεί άναβε το φούρνο με ξύλα και όταν ο φούρνός πύρωνε, έβαζε με ένα ξύλινο φτυάρι τα ψωμιά.

Το λάδι δεν δημιουργούσε το ίδιο άγχος, και τούτο γιατί εκείνοι που δεν κάλυπταν τις ανάγκες της χρονιάς είχανε τη δυνατότητα να αντιμετωπίσουν την έλλειψη αυτή. Μέλη της οικογένειας πήγαιναν και μάζευαν ελιές των μεγαλοπαραγωγών και αμείβονταν σε είδος και μ’ αυτό τον τρόπο κάλυπταν τις ανάγκες τους. Όταν λοιπόν εξασφαλιζόταν το ψωμί και το λάδι της χρονιάς, τότε ο επικεφαλής της οικογένειας έπαιρνε βαθιά ανάσα.
                Για όλα τα άλλα λειτουργούσε ο προαιώνιος θεσμός της οικιακής οικονομίας, δηλ. η οικογενειακή παραγωγή. Δεν αφήνανε καμία ευκαιρία να περάσει ανεκμετάλλευτη, προκειμένου να εξασφαλίσουν τα μέσα διατροφής. Σπέρνανε φακές, ρεβίθια, φασόλια και φυτεύανε πατάτες, ντομάτες και μποστάνια. Τις μέρες της μουστιάς, οι νοικοκυρές βράζανε μούστο και τον κάνανε πετιμέζι. Το βάζανε σε σταμνιά - μικρά κιούπια - και το φυλάγανε για το χειμώνα. Αποτελούσε μια εξαιρετική τροφή για μικρούς και μεγάλους. Αντικαθιστούσε τη ζάχαρη, που ήταν ακριβή για τη φτωχολογιά. Μ’ αυτό γλύκαιναν, το τσάι του βουνού, το χαμομήλι και τη φασκομηλιά που έπιναν. Οι νοικοκυρές ετοίμαζαν και πολλές σταφίδες και τις αποθήκευαν για το χειμώνα. Όσο αφορά τις ντομάτες, όταν είχαν σχετικά μεγάλη παραγωγή, τις λιώνανε μέσα στα σκαφίδια, τις αλατίζανε, τις σουρώνανε, για να μείνει μονάχα ο χυμός και μετά μέσα στον τέντζερη τις βράζανε ώσπου να πήξουν κι έτσι κάνανε τον ντοματοπελτέ. Μετά τον βάζανε σ’ ένα κιούπι, ρίχνανε από πάνω λάδι, για να μην έρχεται σε επαφή με τον ατμοσφαιρικό αέρα και μουχλιάσει κι έτσι είχανε ντομάτα να περάσουνε όλο το χειμώνα. Με το γάλα της γίδας κάνανε μπόλικο γλυκοτραχανά. Κόβανε το στάρι στο χερόμυλο με τις δύο μεγάλες κυλινδρικές πέτρες, το κάνανε πλιγούρι και μετά το βράζανε μέσα στο γάλα. Ήτανε κι ο τραχανάς μια από τις περιζήτητες χειμωνιάτικες τροφές.

  Το βαγένι με το κρασί, ήταν απαραίτητο σε κάθε σπίτι. Επίσης σε πρώτη θέση και τα λάχανα, που τα έλεγαν σε κάποιες περιοχές και μάπες.
                Όσο αφορά τα ζώα τους, οι τσοπάνηδες των ορεινών χωριών το χειμώνα, εάν είχαν μεγάλο αριθμό από γιδοπρόβατα, για να τα προφυλάξουν από τη παγωνιά, τα φέρνανε να ξεχειμάσουν κατά τον κάμπο και εκεί τα σκάριζαν (=έβγαζαν) για να βοσκήσουν. Σ’ αυτούς τους τσοπάνηδες, παραχωρούσαν τα χωράφια τους με το χορτάρι οι ντόπιοι, και σε αντάλλαγμα έπαιρναν τουλουμοτύρι έτοιμο μέσα στ’ ασκιά και μαλλιά προβατίσια ή γίδινα, που αποτελούσαν βέβαια την πρώτη ύλη για τον αργαλειό της κάθε νοικοκυράς.
                ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: Λαϊκές Παραδόσεις, Σταύρος Αβδούλος - Εκδόσεις Φιλίστωρ

 ...και πριν πιάσει για τα καλά η Άνοιξη και λείψει και ο ελάχιστος χρόνος για εργόχειρο ας παρουσιάσω και τα τελευταία πλεκτά που κατάφερα να φτιάξω στηριγμένη στις πληροφορίες από το διαδίκτυο...Τα λουλουδάκια είναι από το ιστολόγιο( http://littlewoollie.blogspot.gr/ )...

 ...προσαρμοσμένα στις ανάγκες του δκού μου εργόχειρου...

...τόσο ζωντανά που μπερδεύονται ακόμη και οι πεταλούδες...

...να δω τι θα τα κάνω τόσα μόμπιλε....

...όμως το χέρι μου δε λέει να σταματήσει....έχει κολλήσει στα πλεκτά εργόχειρα...Το πάθος του αρχάριου...

...όπως πολύ άρεσαν στην κόρη μου και τα πλεκτά γάντια με τις κουκουβάγιες...ζεστά και χαρούμενα...από το ιστολόγιο ( http://thegreendragonfly.wordpress.com/ )...

...τόλμησα και τα λαγουδάκια που σας έλεγα...μπελαλίδικα και για γερά νεύρα...ειδικά όταν φτάνω στα αυτιά τους...από το ιστολόγιο (http://thegreendragonfly.wordpress.com/ )...

...χαριτωμένα όμως...

...πολύ γουστόζικες και οι καρδούλες που στόλισαν το δωμάτιο της κόρης μου...από το ιστολόγιο (http://bunnymummy-jacquie.blogspot.gr/ )...

 

...αλλά και τα καπελάκια που στόλισαν τα βαζάκια με τη μαρμελάδα...

...πολλά χρώματα,τα χρειάζεται η μουντάδα των καιρών...

...έφτιαξα κι άλλη μία δόση από αυτή την καταπληκτική μαρμελάδα νεράντζι, που έγινε ανάρπαστη...

...αλλά πιο περήφανη είμαι για το γλυκό κολοκύθα που τόλμησα και έγινε πραγματικά υπέροχο -αν και πραγματικά μπελαλίδικο...τέσσερις μέρες μου πήρε-για το οποίο θα κάνω ξεχωριστή ανάρτηση γιατί...του αξίζει...

...με αυτά κι αυτά,λοιπόν,σας αφήνω...Το γλυκό κολοκύθα είναι έτοιμο και πρέπει να το βάλω σε βάζα και να το αποστειρώσω...Σκέφτομαι τη δουλειά που χρειάζεται και το πόσο δύσκολο είναι να πληρωθεί η δουλειά αυτή...Αξίζουν τα χειροποίητα γενικά και προσφέρουν το αίσθημα της πληρότητας σε όποιον καταπιάνεται αλλά και το συναίσθημα της αδικίας αν προσπαθήσει να επιβιώσει από αυτά...Σας εύχομαι...καλημέρα και σήμερα!!!!

Καλημέρα και σήμερα...

...και καλώς ήλθατε στον γεμάτο χρώματα κόσμο μου...Πολλές φορές σκέφτομαι πως ο Θεός όρισε τούτο τον τόπο σαν τόπο μου γιατί είμαι από τη φύση μου άνθρωπος βαρύς,κλειστός και γεμάτος λογισμούς που θα μπορούσαν να με τρελάνουν...Όμως όλο το βάρος μέσα μου μπορεί γρήγορα να ελαφρώσει ρίχνοντας μια ματιά έξω από το παράθυρό μου....Η Άνοιξη ήρθε πρώιμα και φέτος....Παρόλο που ο λογισμός μου λέει πως αυτό είναι αφύσικο,η καρδιά μου την υποδέχεται με ανοιχτές αγκάλες....Στο ανθισμένο δεντρολίβανο που γέμισε μέλισσες κουρσάρους...να το τρυγούν...Και στα λουλούδια της αμυγδαλιάς που σκορπούν την ευωδιά τους απλόχερα...

 ...στους βολβούς που ξεπρόβαλαν το χρωματιστό κεφαλάκι τους μέσα από το χώμα...

 ...κι άρχισαν να κεντούν με χρώματα λαμπερά τα ρουχαλάκια τους...

...στο βαθύ φούξια της μολόχας...

...στο πρώτο τριανταφυλλάκι της γλάστρας μου...

...στην τελειότητα των λουλουδιών της τσιτόνιας....

...και στο βαθυκίτρινο των ταπεινών αγριολούλουδων...

...ουπς!!!Που βρέθηκε αυτός εδώ!!!!Και επί τη ευκαιρία...να σας συστήσω...Ο νέος γατούλης του σπιτιού...Ήρθε...μόνος του...Μπήκε κρυφά στο αυτοκίνητο ενώ περίμενα έξω από το σχολείο να παραλάβω τα παιδιά μου και βγήκε σαν κύριος που μας ήξερε χρόνια...Είναι γατούλης από...σπίτι αφού φορούσε λουράκι με κουδουνάκι!!!Όσο κι αν ρωτήσαμε όμως κανείς δεν ήξερε σε ποιον ανήκει...κι έτσι....

 ...στον κήπο τέτοια εποχή όλα τα λαχανικά έχουν πάρει τα πάνω τους....Μαρούλια,κουνουπίδια, μπρόκολα ...

 ...ρόκα,σπανάκια,πράσα και κρεμμυδάκια,άνηθος,μαϊντανός και σέλινο,λάχανα(στα τελευταία τους),ακόμη και λαχανάκια Βρυξελλών που ευδοκίμησαν για πρώτη χρονιά φέτος....Για να μην αναφέρουμε τα άγρια χόρτα με πρώτες τις παπαρούνες και τις τσουκνίδες που μας δίνουν φανταστικές χορτόπιτες....

 ...άρχισαν και οι πρώτες δουλειές για τον καλοκαιρινό λαχανόκηπο...Στήθηκε ένα μικρό θερμοκηπιάκι και μπήκαν οι πρώτοι σπόροι ντομάτας...Τώρα αρχίζει η δύσκολη περίοδος...τέρμα το ραχάτι του χειμώνα...

......και μιλώντας για δουλειά...θυμήθηκα και σας παραθέτω ένα πολύ ωραίο κείμενο από το ιστολόγιο( http://galaktokomika.blogspot.gr/2014/02/blog-post_13.html?spref=fb ) με τον τίτλο <<ΔΟΥΛΕΙΑ… ΔΟΥΛΕΙΑ..!!!>> το οποίο και προσυπογράφω ανεπιφύλακτα...

Οχι· «η δουλειά δεν έχει ντροπή»! Τουναντίον· ο τεμπέλης πρέπει να ντρέπεται…

     Από τούτη τη στήλη, προτείνουμε, στους φίλους Γονείς, να συνηθίσουν τα παιδιά τους στη δουλειά αφενός, και αφετέρου να τους μάθουν την αξία του χρήματος στα πλαίσια της εργασίας που εξασκούν…

  Έτσι, εμείς, μεγαλώσαμε, ταυτόχρονα και παράλληλα, μαθαίνοντας γράμματα και εργαζόμενοι…· εργαζόμενοι καλοκαίρια, Χριστούγεννα, Πάσχα και τ’ απογεύματα όλου του χρόνου… και, όχι, απλά, δε μετανιώσαμε και δε χάσαμε, αλλά βγήκαμε και νικητές!

  Δυστυχώς, η ξαφνική και αφύσικη πλουτοκρατία…, οδήγησε, τους Γονείς, στη νοοτροπία, του να έχουν τα παιδιά τους «μη βρέξει και μη στάξει»…. να μένουν δηλ. «μαμόθρευτα» και μόνο στην άθληση και στα σπορ να καταγίνονται, που, αυτά, αν και γυμνάζουν το σώμα, δε φέρνουν λεφτά όταν τα ‘χεις ανάγκη…·
 Πολύ μεγαλύτερο κακό είναι να βλέπεις τα παιδιά να ξελημεριάζουν σε καφετέριες και μπιλιάρδα… ή να κοιμούνται, μακαρίως,
 Οπότε, πρέπει να συνηθίσουν, τα παιδιά, και στις πνευματικές, μα, περισσότερο, στις χειρωνακτικές εργασίες…

    Άνετα και χωρίς λεφτά, στην αρχή ένα παιδί, μπορεί να εργαστεί σ’ ένα κουρείο αυτές τις δουλειές τις κάναμε, παλιά ή σ’ ένα βιβλιοπωλείο,  σ’ ένα πρατήριο καυσίμων ή σ’ ένα ξυλουργείο, σ’ ένα καφενείο ή κοντά σ’ έναν υδραυλικό ή ηλεκτρολόγο, δίπλα στον επιπλοποιό ή στον σκαλιστή επίπλων, υπαλληλάκος σ’ ένα εμπορικό κατάστημα αλλά και στο επάγγελμα του πατέρα αν αυτό έχει…· κι ακόμη ακόμη, σ’ αγροτικές δουλειές ή και σε εργαστηριακές…, πλασιέ, τεχνίτης ποδηλάτων και αυτοκινήτων, βοηθός του ζαχαροπλάστη και του φούρναρη…

Στην Αμερική και, γενικά, στο Εξωτερικό, αυτό γίνεται… Έτσι, τα παιδιά, δε φοβούνται τις δυσκολίες της ζωής, ψήνονται, και διαμορφώνουν ένα χαρακτήρα που έχει μάθει να σκέπτεται για το μέλλον του, που του είναι πιο εύκολο ν΄ ανοίξει αργότερα μια επιχείρηση…

  Εκείνα τα χρόνια τα παιδιά δούλευαν, και στη δουλειά του πατέρα αλλά και «στα ξένα, στο ξεδούλειο»… ως «παιδόπουλα» μαρμαράδων, χτιστών, μπακάληδων, εμπόρων… έκαναν θελήματα…

Τέρμα, λοιπόν, το ραχάτι και δουλειά… δουλειά… δουλειά… για όλους ξεκινώντας από παιδιά…! Τούτο το οικονομικό “κραχ” πρέπει να μας προσγείωσε…  οπότε δε θέλω αντιρρήσεις… αλλά δουλειά…

   Μία γιαγιά στο Χωριό έλεγε κάτι σοφά λόγια... "Παιδάκι μου μάθε τα παιδιά στη δουλειά να γίνουν χρήσιμα παιδιά στη κοινωνία,να τα βγάλουν πέρα στις δυσκολίες που θα έρθουν... και τη σοδειά αν δε τη πουλήσεις ρίχτει στο φούρνο να τον κάψεις για να βγάλεις ψωμί..!!"
Το γιο της αξιώθηκε και τον είδε πρόεδρο της κοινότητας μας,ένα χρήσιμο άνθρωπο για τη κοινωνία μας..!

Την άποψή μου για τη δουλειά που πρέπει να προσφέρουν τα παιδιά την έχω ήδη καταθέσει ( http://vasanakia.blogspot.gr/2012/09/blog-post.html ) και-όσος καιρός κι αν πέρασε-δεν θα άλλαζα ούτε κεραία από τα λόγια μου!!!...

...το κλείσιμο του χειμώνα και η βραδινή δουλειά δίπλα στη φωτιά γέννησε μια σειρά από σοφές,πολύχρωμες κουκουβάγιες...

...που πρέπει να πω πως είναι το αγαπημένο μου πουλί...Μου αρέσει η φωνή της έξω από το παράθυρό μου αυτή την εποχή...

...κι ας λένε γι αυτή ό,τι προλέγει το θάνατο...Φήμες χωρίς υπόσταση όπως θα φανεί σε επόμενη ανάρτηση αφιέρωμα στο χρήσιμο και μυστηριώδες πετούμενο...

...όπως σε επόμενη ανάρτηση θα σας παρουσιάσω και μια μαγευτική τέχνη,αυτή της μικρο υφαντικής...έτσι όπως την παρακολούθησα σε ένα σεμινάριο πριν λίγες ημέρες...

...κοσμήματα υφαντά πάνω σε αυτοσχέδιο αργαλειό με καρφίτσες...Πολύ μου άρεσε...

...γεμάτα χρώματα κι αυτά...σε αντιστάθμισμα του μουντού του χαρακτήρα μου...Με αυτά κι αυτά όμως πέρασε η ώρα...Ο καφές τελείωσε και οι δουλειές έμειναν-δυστυχώς-εκεί ακριβώς όπου τις άφησα...Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να ανθίζει πάντα η Άνοιξη στις ψυχές όλων μας... Καλημέρα και σήμερα...