Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι που διαμαρτύρονται ειρηνικά στους δρόμους ενάντια σε μια κακόβουλη κυβέρνηση

χαρακτηρίζονται,με απίστευτο τρόπο, ως «πραξικόπημα»

Μύθοι για την Ουκρανία - Μύθος 1: Η εξέγερση του Μαϊντάν το 2014 ήταν ένα «πραξικόπημα που οργανώθηκε από τις ΗΠΑ».

του Michael Karadjis

ΠΗΓΗ: https://theirantiimperialismandours.com

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: elaliberta.gr

Αυτός είναι ο πρώτος από μια σειρά γνωστών ισχυρισμών που έχουν διαδοθεί για την κατάσταση στην Ουκρανία από το 2014, οι οποίοι είναι όλοι τους απόλυτοι μύθοι. Φυσικά, δεν είναι το μόνο μέρος που καταρρίπτονται αυτοί οι μύθοι, αλλά είναι τόσο διαδεδομένοι που όσο συχνότερα καταρρίπτονται, τόσο το καλύτερο. Και απλά θεώρησα ότι έπρεπε να έχω και εγώ μια δική μου σειρά, ώστε να μπορώ να την χρησιμοποιώ κάθε φορά που βλέπω την κάθε ανοησία να επαναλαμβάνεται για άλλη μια φορά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Δεν υπήρξε κανένα «πραξικόπημα» στην Ουκρανία το 2014, με εξαίρεση την Κριμαία, το Ντονέτσκ και το Λουχάνσκ. Όταν εκατοντάδες χιλιάδες Ουκρανοί διαδήλωσαν στους δρόμους σε μια διαρκή κινητοποίηση για πολλούς μήνες από τον Νοέμβριο του 2013 έως τον Φεβρουάριο του 2014 - εναντίον του υπερ-διαφθαρμένου κυβερνήτη, Βίκτορ Γιανουκόβιτς - αυτό δεν είναι ο συμβατικός ορισμός του «πραξικοπήματος», ο οποίος συνήθως αναφέρεται σε μια συνωμοτική ενέργεια μιας μικρής αλλά ισχυρής ομάδας (π.χ. ένα τμήμα των ενόπλων δυνάμεων ή άλλων κρατικών δυνάμεων) που πραγματοποιεί μια γρήγορη και βίαιη ανατροπή μιας κυβέρνησης. Υπάρχουν δεκάδες παραδείγματα για να διαλέξει κανείς, για παράδειγμα τα πραξικοπήματα που υποστηρίχθηκαν από τις ΗΠΑ και οδήγησαν στην εξουσία αιματηρούς δικτάτορες όπως ο Πινοσέτ στη Χιλή, ο Σουχάρτο στην Ινδονησία, ο Μομπούτου στο Ζαΐρ, ο Σάχης στο Ιράν, ο Σομόζα στη Νικαράγουα και ο κατάλογος είναι σχεδόν ατελείωτος - κανένα από τα οποία δεν μοιάζει στο ελάχιστο με τη λαϊκή εξέγερση που έλαβε χώρα στην Ουκρανία.

Παρεμπιπτόντως, μιας και αποκάλεσα το καθεστώς του Γιανουκόβιτς «υπερ-διαφθαρμένο», ας κάνουμε μια παρένθεση για να το υποστηρίξω. Διαβάζουμε ότι μετά την ανατροπή του, «Ουκρανοί πολίτες που εισέβαλαν στην έπαυλή του στη Μεζιχίρια ανακάλυψαν ένα παλάτι απαράδεκτης χλιδής με επίχρυσα μπάνια, έναν ιδιωτικό ζωολογικό κήπο και ένα πλωτό εστιατόριο σε σχήμα πειρατικού πλοίου ^[1]. Μια καλή εικόνα αυτής της σπατάλης είναι τα 11 εκατομμύρια δολάρια που φέρεται να πλήρωσε για έναν πολυέλαιο και τα επτά τραπεζομάντηλα αξίας 13.000 δολαρίων». Είναι ενδιαφέρον το είδος των κλεφτών καπιταλιστών ηγετών που κάποιοι «σοσιαλιστές» έχουν φτάσει να υπερασπίζονται σε αυτή την εποχή της «γεωπολιτικής» και όχι της ταξικής ανάλυσης.

Ο Γιανουκόβιτς, όπως πολλοί αντιδημοφιλείς δεσπότες, αντέδρασε αρχικά δίνοντας εντολή να χτυπηθούν οι διαδηλωτές με σιδερένιες ράβδους, στη συνέχεια με μια σειρά αντιδημοκρατικών νόμων κατά των διαδηλώσεων, στη συνέχεια με όπλα, και εκατοντάδες πυροβολήθηκαν. Αλλά φυσικά κάθε αύξηση της καταστολής έκανε το λαϊκό κίνημα πιο αποφασισμένο να τον ξεφορτωθεί, παρά τις προσπάθειες ορισμένων από την ηγεσία της αντιπολίτευσης τον Ιανουάριο-Φεβρουάριο του 2014 να κάνουν μια συμφωνία που θα του επέτρεπε να παραμείνει πρόεδρος μέχρι τον Δεκέμβριο του 2014. Στο τέλος, ούτως ή άλλως, αχρήστεψε τις συμφωνίες τους, όταν διέφυγε στη Ρωσία με τα κλεμμένα δισεκατομμύρια του (κάποιες εκτιμήσεις φτάνουν τα 37 δισεκατομμύρια δολάρια) ^[2]. Ενώ στη συνέχεια, στις 22 Φεβρουαρίου, ολόκληρο το ουκρανικό κοινοβούλιο -κάθε μέλος, συμπεριλαμβανομένου κάθε μέλους του Κόμματος των Περιφερειών του Γιανουκόβιτς- ψήφισε για την αποπομπή του από την προεδρία.

Αν μια τέτοια βαθιά δημοκρατική διαδικασία που περιλαμβάνει μαζική λαϊκή εξέγερση και ομόφωνη ψήφο από ένα δημοκρατικά εκλεγμένο κοινοβούλιο συνιστά «πραξικόπημα», τότε λογικά θα πρέπει να είμαστε υπέρ περισσότερων «πραξικοπημάτων».

Για μια εξαιρετική περιγραφή της ουκρανικής λαϊκής εξέγερσης του 2013-14, το βιβλίο «Ukraine Diaries» του Andrey Kurkov είναι απαραίτητο. Κάποια από αυτά μπορείτε να τα δείτε στο https://books.google.com.au/books, αλλά αγοράζοντας το βιβλίο θα έχετε μια πληρέστερη εικόνα. Ή ακόμα καλύτερα, παρακολουθήστε την καταπληκτική ταινία, Winter on Fire στο https://www.netflix.com/au/title/80031666, η οποία καλύπτει όλους τους 3 μήνες της εξέγερσης, το μέγεθος των διαδηλώσεων, τη συνεχιζόμενη βάναυση καταστολή - αν μετά την παρακολούθησή της εξακολουθείτε να πιστεύετε ότι τα γεγονότα ήταν ένα «πραξικόπημα» και όχι μια πραγματικά μαζική γνήσια επανάσταση, τότε μιλάμε μια διαφορετική γλώσσα.

Είναι μια θλιβερή στιγμή όταν οι «αριστεροί» αποφασίζουν ότι οι μαζικές λαϊκές διαμαρτυρίες στους δρόμους ενάντια στους αντιδραστικούς καπιταλιστές κυβερνήτες είναι κάτι κακό- απορρίπτουν έτσι όλα όσα ισχυρίζονται ότι υποστηρίζουν σε όλη τους τη ζωή. Εκτός κι αν πιστεύουν ότι οι άνθρωποι δεν έχουν καμία δράση (και κανένα δικαίωμα στη δράση) και ότι τέτοιου μεγέθους αριθμοί μπορούν όλοι να χειραγωγηθούν από τη CIA, τη Βικτόρια Νούλαντ, τον Χάντερ Μπάιντεν κ.λπ. Μήπως όλοι αυτοί οι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στους δρόμους και κάθε μέλος του κοινοβουλίου δωροδοκήθηκαν προσωπικά; Το ότι οι ΗΠΑ (ή άλλοι) θα προσπαθούν πάντα να επηρεάσουν, να οικειοποιηθούν ένα κίνημα, είναι φυσικά δεδομένο, αλλά αυτό δεν αποτελεί λόγο να αντιταχθεί κανείς σε μια λαϊκή εξέγερση ή μαζική κινητοποίηση και άρα ουσιαστικά να υποστηρίξει ένα διεφθαρμένο και καταπιεστικό καθεστώς που ανατρέπεται.

Το «πραξικόπημα» σε αυτή την περίπτωση φαίνεται να είναι απλώς μια επικαιροποιημένη εκδοχή του διαβόητου όρου «πολύχρωμη επανάσταση», μια ανόητη έννοια που εφευρέθηκε από τους tankies ^[3]  που δεν τους άρεσε να βλέπουν την ηρωική σερβική εργατική τάξη να ανατρέπει τον αστικό-εθνικιστή χασάπη Μιλόσεβιτς το 2000. Και έτσι στη συνέχεια επέκτειναν τη χρήση του σε εντελώς διαφορετικές συνθήκες στη Γεωργία το 2003 και σε διαφορετικές πάλι στην Ουκρανία το 2004. Είναι απλώς ένας όρος που χρησιμοποιείται για τη «λαϊκή εξέγερση» όταν αυτή αποδοκιμάζεται από αυτό το υποσύνολο των δυτικών αριστερών που θεωρούν ότι ξέρουν τι είναι καλύτερο για τους άλλους λαούς, ή/και όταν το καθεστώς εναντίον του οποίου στρέφεται είναι σύμμαχος του ρωσικού ή κινεζικού (και όχι του αμερικανικού) ιμπεριαλισμού ή όταν με άλλο τρόπο επιδίδεται σε κάποια κούφια «αντιιμπεριαλιστική» τυμβωρυχία.

Η ιδέα ότι η λαϊκή εξέγερση ήταν «ενορχηστρωμένη από τις ΗΠΑ» προέρχεται από τις προσπάθειες των Αμερικανών ηγετών να την εκμεταλλευτούν. Κάποιος θα μπορούσε να πει, «τι δουλειά έχουν οι ηγέτες των ΗΠΑ να εμφανίζονται για να συναντηθούν με ηγέτες των διαδηλώσεων σε μια άλλη χώρα;». Συμφωνώ - θα έπρεπε να μην ανακατεύονται, όπως και οι Ρώσοι - αλλά το θέμα εδώ δεν είναι η πολιτική ηθική αυτού του γεγονότος - είναι αφελές να πιστεύει κανείς ότι τα ισχυρά κράτη δεν προσπαθούν πάντα να συμπαρασύρουν τα κινήματα - αλλά είναι γεγονός ότι είχαν εξαιρετικά λίγη σχέση με το τι τελικά συνέβη, και απλώς δεν είχαν αυτή τη δύναμη.

Η κύρια κατηγορία είναι ότι σύμβουλοι των ΗΠΑ, όπως η Βικτόρια Νούλαντ, έπαιξαν κάποιο ρόλο στην επιλογή του υπηρεσιακού υπουργού που θα γινόταν προσωρινά πρωθυπουργός, αφού ο πρωθυπουργός του Γιανουκόβιτς από το Κόμμα των Περιφερειών, Μίκολα Αζάροφ, παραιτήθηκε στις 28 Ιανουαρίου εν μέσω της εξέγερσης. Το αν οι συμβουλές των ΗΠΑ ήταν καθοριστικές για την επιλογή του υπηρεσιακού υπουργού είναι δύσκολο να ειπωθεί. Ο ισχυρισμός βασίζεται σε διαρροή αλληλογραφίας στην οποία συμμετείχαν η Νούλαντ και ο πρεσβευτής των ΗΠΑ Τζέφρι Πάιατ ^[4], όπου δήλωσαν ότι προτίμησαν τον υποψήφιο (από τις τρεις επιλογές) Αρσένι Γιατσένιουκ, ο οποίος ήταν πράγματι αυτός που στη συνέχεια επιλέχθηκε από το ουκρανικό κοινοβούλιο ως προσωρινός πρωθυπουργός. Δεν είναι δυνατόν το ουκρανικό κοινοβούλιο να έλαβε τη δική του απόφαση ότι τον προτίμησε από τις τρεις επιλογές;

Απλά από ενδιαφέρον, όμως, για όσους έχουν μικρή διάρκεια προσοχής και νομίζουν ότι η συσχέτιση των όρων «πραξικόπημα», ΗΠΑ, «φασίστες» και «απαγόρευση της ρωσικής γλώσσας» εξηγεί οτιδήποτε, αξίζει να δούμε εν συντομία τους προσωρινούς ηγέτες που επιλέχθηκαν. Από την αλληλογραφία της Νούλαντ που διέρρευσε προκύπτει ότι ο υποψήφιος που προτίμησε για πρωθυπουργός, ο Γιατσενιούκ, ήταν ένας από τους πιο φιλελεύθερους, σε αντίθεση με τον Όλεχ Τιαχνίμποκ, από το ακροδεξιό περιθώριο- όπως σημειώνει ο Πάιατ, «θέλουμε να κρατήσουμε τους μετριοπαθείς δημοκράτες μαζί. Το πρόβλημα θα είναι ο Τιάχνιμποκ και οι δικοί του». Για κάποιο λόγο, προτιμούν επίσης τον Γιάτσενιουκ από τον άλλο «μετριοπαθή δημοκράτη», τον Βιτάλι Κλίτσκο- η Νούλαντ λέει: «Δεν νομίζω ότι ο Κλίτσκο πρέπει να μπει στην κυβέρνηση. ... Δεν νομίζω ότι είναι καλή ιδέα», και «αυτό που χρειάζεται (ο Γιατσενιούκ) είναι ο Κλιτς και ο Τιαχνίμποκ να είναι έξω». Σαφώς, θέλουν να κρατήσουν την ακροδεξιά έξω, αλλά όσον αφορά το «Γιατς» έναντι του «Κλιτς», το μόνο στοιχείο είναι ότι ο Γιατσενιούκ μάλλον θεωρήθηκε ως πιο συμβιβαστικός υποψήφιος για τη Μόσχα, επειδή ο Γιανουκόβιτς είχε προσφέρει στον Γιατσενιούκ την πρωθυπουργία στις 25 Ιανουαρίου (πριν παραιτηθεί ο δικός του pm!) ^[5].

Πράγματι, στην ίδια διαρροή, η Νούλαντ και ο Πάιατ μιλούν επίσης για την ανάγκη «κάποιου είδους προσέγγισης με τον Γιανουκόβιτς». Έτσι, κάθε άλλο παρά η συνομιλία της Νούλαντ ήταν μέρος ενός ακροδεξιού, αντι-Μόσχας πραξικοπήματος, φαίνεται ότι προτίμησαν ως προσωρινό pm τον υποψήφιο που θα μπορούσε να χτίσει καλύτερα γέφυρες με τη Μόσχα. Ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορώ να τα διαβάσω όλα αυτά είναι ότι η περίφημη «διαρροή Νούλαντ» αφορά τη Νούλαντ και την κυβέρνηση των ΗΠΑ που προτιμούσαν να επωάσουν μια συμφωνία με τον Γιανουκόβιτς, ένα είδος συμβιβαστικής κυβέρνησης. Εξάλλου, αυτό που διαφεύγει στους περισσότερους αριστερούς συνωμοσιολόγους σε όλα αυτά είναι ότι η Ουκρανία έχει και πρόεδρο και πρωθυπουργό. Ο Γιανουκόβιτς ήταν ο πρόεδρος- η συζήτηση με τη Νούλαντ δεν αφορούσε καθόλου τη θέση του, αλλά ποιος θα ήταν ο προσωρινός πρωθυπουργός ΤΟΥ!

Δυστυχώς για τη Νούλαντ, τις ΗΠΑ και τους «μετριοπαθείς δημοκράτες», η συμφωνία που επιτεύχθηκε για να παραμείνει ο Γιανουκόβιτς στην εξουσία μέχρι τον Δεκέμβριο με νέο πρωθυπουργό απορρίφθηκε από τις ουκρανικές μάζες. Αμερικανική ανάμειξη! Η Νούλαντ τάσσεται υπέρ του ίδιου προσωρινού πρωθυπουργού για τον Γιανουκόβιτς όπως κάνει και ο Γιανουκόβιτς για να βοηθήσει τη συμφωνία για την παραμονή του στην εξουσία!

Όσον αφορά τον προσωρινό πρόεδρο, ο Ολεξάντρ Τουρτσίνοφ διορίστηκε από το ουκρανικό κοινοβούλιο στις 23 Φεβρουαρίου, αφού ανέτρεψε τον Γιανουκόβιτς την προηγούμενη ημέρα, και δεν υπάρχει καμία «ιστορία της Νούλαντ» σχετικά με αυτόν τον διορισμό. Μήπως όμως οι ηγέτες του «πραξικοπήματος» (δηλαδή το σύνολο του εκλεγμένου κοινοβουλίου) επέλεξαν κάποιον λυσσασμένο ρωσόφοβο για να αυξήσουν την ένταση με τη Μόσχα και με τους ρωσόφωνους στην Ουκρανία; Λοιπόν, όταν η μετα-Μαϊντάν προσωρινή κυβέρνηση προσπάθησε να ανατρέψει τον γλωσσικό νόμο που είχε εισαγάγει ο Γιανουκόβιτς το 2012, ο οποίος έδινε στα ρωσικά ισότιμο καθεστώς με τα ουκρανικά, το βέτο δεν το άσκησε κανένας άλλος από τον προσωρινό πρόεδρο Τουρτσίνοφ. Άρα, είναι πολύ μετριοπαθής, ο γεφυροποιός, που προσπαθεί να συγκρατήσει τα πιο έντονα στελέχη του δυτικοουκρανικού εθνικισμού που σηκώνουν κεφάλι. Πραγματικά, αυτά τα κομμάτια δεν ταιριάζουν πολύ καλά για τις ιστορίες φαντασίας του tankie.

Εξάλλου, μετά τη σύντομη μεταβατική περίοδο ακολούθησαν προεδρικές εκλογές τον Μάιο, στις οποίες οι Ουκρανοί εξέλεξαν ελεύθερα τον Πέτρο Ποροσένκο, και βουλευτικές εκλογές τον Οκτώβριο, στις οποίες οι Ουκρανοί εξέλεξαν ελεύθερα κυβέρνηση και επέλεξαν τον Γιατσενιούκ, για άλλη μια φορά, να συνεχίσει ως πρωθυπουργός (το κόμμα του, το Κόμμα του Λαϊκού Μετώπου, έλαβε τον μεγαλύτερο αριθμό λαϊκών ψήφων, οπότε δεν νομίζω ότι η Βικτόρια Νούλαντ είχε κάποια σχέση με αυτό). Οι tankies λοιπόν μπορούν να φτιάχνουν ιστορίες για τις ΗΠΑ που επιλέγουν την ουκρανική κυβέρνηση, αλλά αυτό που πραγματικά εννοούν είναι ότι αυτοί οι ωραίοι άνθρωποι που ζουν σε μακρινές χώρες αποδοκιμάζουν τις επιλογές που έκαναν δημοκρατικά οι Ουκρανοί, και πιστεύουν ότι έχουν το δικαίωμα να απαιτήσουν από αυτούς να επιλέξουν διαφορετικά. 

Όσον αφορά τις βουλευτικές εκλογές, τα κόμματα του Γιάτσενιουκ και του Ποροσένκο έλαβαν σχεδόν τις μισές ψήφους και πήραν την πλειοψηφία των εδρών- το Μπλοκ της Αντιπολίτευσης (δηλαδή, το μετονομασμένο Κόμμα των Περιφερειών, το οποίο, όπως θα σας πουν οι tankies, απαγορευόταν να θέσει υποψηφιότητα!!!) έλαβε 9, 43% των ψήφων και 27 έδρες- ενώ ούτε η φασιστική Δεξιά (το Σβόμποντα και ο Δεξιός Τομέας, με 4,71% και 1,8% των ψήφων αντίστοιχα), ούτε το Κομμουνιστικό Κόμμα Ουκρανίας (με 3,8% των ψήφων) δεν ξεπέρασαν το εκλογικό όριο και έτσι δεν πήραν καθόλου έδρες ^[6].

Όσον αφορά τον Γιανουκόβιτς, οι βουλευτές του δικού του Κόμματος των Περιφερειών εξέδωσαν ανακοίνωση στην οποία διαβεβαίωναν ότι «η Ουκρανία προδόθηκε και οι άνθρωποι στρέφονταν ο ένας εναντίον του άλλου. Την πλήρη ευθύνη γι' αυτό φέρει ο Γιανουκόβιτς και η παρέα του.» ^[7] Όσον αφορά τους υποτιθέμενους “φιλο-Γιανουκόβιτς” πληθυσμούς των περιφερειών Ντονέτσκ και Λουχάνσκ, στην ερώτηση αν θεωρούν τον Γιανουκόβιτς “νόμιμο πρόεδρο της Ουκρανίας”, σε μια έρευνα του Απριλίου 2014 μόνο το 32% και το 28% αντίστοιχα στο Ντονέτσκ και το Λουχάνσκ απάντησαν «μάλλον» ή «σίγουρα ναι» ^[8] (και αυτά ήταν μακράν τα μεγαλύτερα ποσοστά στην Ουκρανία), σε σύγκριση με το 57-58% που απάντησαν «μάλλον» ή «σίγουρα όχι». Οι δυτικοί tankies είναι πολύ μόνοι τους σε αυτό το θέμα, της υπεράσπισης των γεννημένων για να κυβερνούν δικαιωμάτων ενός δολοφονικού, υπερ-διαφθαρμένου πολυεκατομμυριούχου ολιγάρχη.

https://theirantiimperialismandours.com/2023/09/09/ukraine-myth-series-myth-1-the-maidan-uprising-of-2014-was-a-us-orchestrated-coup/

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: 

^[1] Viktor Yanukovych: corruption, opulence and decadence in Ukraine

 https://transparency.eu/corruption-opulence-and-decadence-in-ukraine/

^[2]  https://transparency.eu/corruption-opulence-and-decadence-in-ukraine/

^[3]  https://en.wikipedia.org/wiki/Tankie

Ο χαρακτηρισμός «Tankie» είναι ένας υποτιμητικός χαρακτηρισμός που χρησιμοποιείται γενικά για τους αριστερούς που υποστηρίζουν αυταρχικά καθεστώτα, ιδίως εκείνους που υποστηρίζουν πράξεις καταστολής από τέτοια καθεστώτα, τους συμμάχους τους, ή αρνούνται τα γεγονότα που συνέβησαν. Ο όρος προήλθε από την υποστήριξη της επέμβασης των ρώσικων τανκς για την καταστολή της επανάστασης στην Ουγγαρία το 1956.

^[4] Ukraine crisis: Transcript of leaked Nuland-Pyatt call

 https://www.bbc.com/news/world-europe-26079957

^[5]  Ukraine crisis: Yanukovych offers jobs to opposition

https://www.bbc.com/news/world-europe-25896786

^[6]  https://en.interfax.com.ua/news/general/233696.html

Central Election Commission announces official results of Rada election on party tickets

^[7]  https://www.bbc.com/news/world-europe-26312008

Ukraine: Speaker Oleksandr Turchynov named interim president

^[8]  https://kiis.com.ua/?lang=eng&cat=news&id=258

The views and opinions of South-Eastern regions residents of Ukraine: April 2014