Παλαιστίνιοι συγκεντρώνονται για να διαμαρτυρηθούν ενάντια σε νόμο περί θανατικής ποινής που στοχεύει Παλαιστίνιους κρατούμενους και εγκρίθηκε από το ισραηλινό κοινοβούλιο, καθώς και ενάντια σε πολιτικές φυλακών που επηρεάζουν τους κρατούμενους. Ραμάλα, Παλαιστίνη, 30 Μαρτίου 2026. [İssam Rimawi – Anadolu Agency]
Rezgar Akrawi
Ισραήλ, Απαρτχάιντ και η θανατική ποινή: Όταν ο νόμος γίνεται εργαλείο εθνοκάθαρσης
Ο νόμος για την επιβολή της θανατικής ποινής σε τρομοκράτες ψηφίστηκε επίσημα στις 30 Μαρτίου 2026, με ψήφους 62 έναντι 48. Ο υπουργός Εθνικής Ασφάλειας του Ισραήλ, Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ, κατά τη διάρκεια συνεδρίασης της Επιτροπής Εθνικής Ασφάλειας της Κνεσέτ, ο ίδιος και άλλα μέλη του ακροδεξιού κόμματός του, Otzma Yehudit (Εβραϊκή Δύναμη), έφτασαν φορώντας κίτρινες καρφίτσες σε σχήμα θηλιάς στο πέτο, για να δείξουν τη στήριξή τους στο αμφιλεγόμενο νομοσχέδιο που προωθούσαν.
Στις 30 Μαρτίου 2026, η ισραηλινή Κνεσέτ ψήφισε νόμο που επιβάλλει τη θανατική ποινή με απαγχονισμό σε Παλαιστινίους που καταδικάζονται από στρατιωτικά δικαστήρια σε υποθέσεις που αφορούν θανατηφόρες επιθέσεις, με την εκτέλεση να πραγματοποιείται εντός ενενήντα ημερών από την έκδοση της ποινής. Δεν πρόκειται για ποινικό νόμο. Πρόκειται για ένα νομοθετημένο μέσο εθνοκάθαρσης, που λειτουργεί στο πλαίσιο ενός αποδεδειγμένου συστήματος απαρτχάιντ, προστατευόμενο από μια άνευ προηγουμένου πολιτική κάλυψη εκ μέρους των ΗΠΑ. Για να κατανοήσουμε τι έχει συμβεί, δεν μπορούμε να ξεκινήσουμε μόνο από τον νόμο. Πρέπει να ξεκινήσουμε από την ολόκληρη δομή που τον δημιούργησε.
Η θανατική ποινή: Η φθηνότερη λύση για ένα κράτος σε κρίση
Η σημερινή ισραηλινή κυβέρνηση είναι η πιο ακροδεξιά, ακραία και ρατσιστική σε ολόκληρη την ιστορία του Ισραήλ. Περιλαμβάνει υπουργούς που περιγράφουν τους Παλαιστινίους με γλώσσα που τους στερεί ρητά την ανθρώπινή τους υπόσταση και που υπερασπίζονται δημοσίως τον αναγκαστικό εκτοπισμό, την προσάρτηση και τη φυσική εξόντωση ως επίσημες κρατικές πολιτικές και όχι ως περιθωριακές απόψεις. Αυτή η κυβέρνηση δεν γεννήθηκε στο κενό και δεν κυβερνά σε απομόνωση. Έφτασε σε αυτό το επίπεδο θρασύτητας σε νομοθετημένε εγκλήματα επειδή γνωρίζει ότι προστατεύεται σε διεθνές επίπεδο και ότι το τίμημα που θα πληρώσει δεν θα είναι αρκετά υψηλό ώστε να αλλάξει το σχεδιασμό της.
Η σημαντικότερη πολιτική προστασία σήμερα προέρχεται από την Ουάσιγκτον. Η κυβέρνηση Τραμπ, η οποία εκπροσωπεί την αμερικανική λαϊκιστική εθνικιστική δεξιά στην πιο ανεξέλεγκτη μορφή της, παρέχει στο Ισραήλ άνευ όρων στρατηγική υποστήριξη που ξεπερνά οτιδήποτε προσέφεραν προηγούμενες αμερικανικές κυβερνήσεις.
Αυτή η υποστήριξη δεν αποτελεί απλώς μια διπλωματική στάση. Πρόκειται για μια ιδεολογική συμμαχία μεταξύ δύο συγκλίνουσων ρατσιστικών δεξιών κινημάτων: και τα δύο θεωρούν την εθνική υπεροχή πηγή νομιμότητας, και τα δύο χρησιμοποιούν το λόγο της ασφάλειας και της τρομοκρατίας για να δικαιολογήσουν εγκλήματα κατά καταπιεσμένων λαών, και τα δύο εργάζονται για την κατάργηση των διεθνών εποπτικών θεσμών που θα μπορούσαν να τα λογοδοτήσουν.
Αυτή η συμμαχία παρέχει στην ισραηλινή δεξιά όλα όσα χρειάζεται για να κλιμακώσει τις παραβιάσεις της: προστασία στο Συμβούλιο Ασφαλείας μέσω του αμερικανικού βέτο, κάλυψη από τα ΜΜΕ μέσω του μηχανισμού της αμερικανικής δεξιάς, και μια ψευδή διεθνή νομιμοποίηση που παρουσιάζει την κατοχή ως νόμιμη άμυνα και το απαρτχάιντ ως αναγκαιότητα για την ασφάλεια.
Το καινούργιο εδώ δεν βρίσκεται στον ίδιο τον νόμο. Το Ισραήλ εδώ και δεκαετίες πραγματοποιεί εξωδικαστικές εκτελέσεις μέσω δολοφονιών, εκκαθαρίσεων στο πεδίο της μάχης και άμεσων βομβαρδισμών του άμαχου πληθυσμού. Πολλές από αυτές τις επιχειρήσεις έχουν στοιχίσει τη ζωή δεκάδων αμάχων που βρίσκονταν γύρω από τους υποτιθέμενους στόχους τους, μετατρέποντάς τις σε μια μορφή συλλογικής εκτέλεσης καλυμμένης με τη γλώσσα της ασφάλειας και της αποτροπής.
Το νέο σήμερα είναι ότι το κράτος δεν αρκείται πλέον στο να σκοτώνει κρυφά. Τώρα το κάνει ανοιχτά, προσδίδοντάς του νομοθετική νομιμότητα και ενσωματώνοντάς το στο διακηρυχθέν νομικό οπλοστάσιό του. Αυτό δεν είναι θάρρος στο να αναγνωρίζει κανείς τι συμβαίνει στη σκιά. Είναι η αυθάδεια να κανονικοποιεί το έγκλημα.
Η διπλή νομική δομή: Δύο δρόμοι προς την εκτέλεση
Αυτός ο νόμος δεν προκύπτει από ένα νομικό κενό. Εντάσσεται σε μια διπλή νομική δομή που υπάρχει εδώ και χρόνια, χτισμένη πάνω σε δύο ξεχωριστές διαδρομές που μπορεί να οδηγήσουν σε θανατικές ποινές. Η αστική διαδρομή, εντός του Ισραήλ, ορίζει ορισμένες πράξεις στο πλαίσιο της «τρομοκρατίας» και θεσπίζει ειδικές νομικές προϋποθέσεις που θα μπορούσαν θεωρητικά να ανοίξουν την πόρτα για την εφαρμογή της ποινής. Αυτή η οδός μπορεί να περιλαμβάνει ορισμένους Άραβες Παλαιστινίους εντός του Ισραήλ ή κρατούμενους που συνδέονται με γεγονότα όπως οι επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου 2023, σύμφωνα με ορισμένες αναλύσεις. Η στρατιωτική οδός, που εφαρμόζεται στη Δυτική Όχθη σε Παλαιστινίους υπό κατοχή, λειτουργεί στο πλαίσιο ενός εντελώς ξεχωριστού δικαστικού συστήματος. Αυτή η νομική διττότητα αντανακλά μια αποικιακή δομή που τοποθετεί δύο ομάδες ανθρώπων υπό δύο ριζικά διαφορετικά νομικά συστήματα.
Η θανατική ποινή στο Ισραήλ δεν αποτελεί κάτι εντελώς καινούργιο, αν και ιστορικά είχε σχεδόν παγώσει και σπάνια εφαρμόζονταν, χρησιμοποιούμενη μόνο σε έναν πολύ περιορισμένο αριθμό εξαιρετικών περιπτώσεων, με πιο αξιοσημείωτη την εκτέλεση του Άντολφ Άιχμαν το 1962. Η σημερινή αλλαγή δεν είναι απλώς μια επαναφορά της ποινής. Πηγαίνει πιο πέρα, διευρύνοντας το πεδίο εφαρμογής της μέσα σε ένα σαφές πολιτικό και αποικιακό πλαίσιο.
Ο Παλαιστίνιος στα κατεχόμενα εδάφη δεν δικάζεται στο πλαίσιο ενός συστήματος νομικής ισότητας. Δικάζεται ενώπιον στρατιωτικού δικαστηρίου που λειτουργεί στο πλαίσιο μιας αποικιακής δομής, στερούμενος των πιο βασικών εγγυήσεων για δίκαιη δίκη, με ποσοστά καταδίκης που πλησιάζουν το 100% και με την πλειονότητα των ομολογιών να αποσπώνται υπό εξαναγκασμό και ψυχολογική και σωματική πίεση.
Η καταδίκη είναι σχεδόν προκαθορισμένη πριν καν ξεκινήσει η δίκη. Αντίθετα, ο Ισραηλινός Εβραίος πολίτης που διαπράττει παρόμοιο αδίκημα δικάζεται στο πλαίσιο ενός εντελώς διαφορετικού νομικού συστήματος, το οποίο δεν τον υποβάλλει σε στρατιωτικά δικαστήρια ή στις ίδιες διαδικασίες εξαιρέσεων.
Αυτή η διάκριση δεν αποτελεί ένα ελάττωμα που μπορεί να διορθωθεί με την τροποποίηση ενός κειμένου. Αποτελεί την ίδια την ουσία ενός νομικού πλαισίου που χωρίζει τους ανθρώπους σε διακριτές κατηγορίες ζωής και δικαιωμάτων. Όταν σε ένα σύστημα όπως αυτό παρέχεται η εξουσία να εκτελέσει ένα άτομο εντός ενενήντα ημερών βάσει στρατιωτικής δίκης με σχεδόν αυτόματα ποσοστά καταδίκης, δεν έχουμε να κάνουμε με ποινικό δίκαιο. Έχουμε να κάνουμε με ένα νομοθετημένο μέσο εθνοκάθαρσης.
Οι λεπτομέρειες του νόμου: Βάρβαρη εκτέλεση χωρίς εγγυήσεις
Αυτό που διακρίνει τον νόμο αυτό από άλλες ποινικές νομοθεσίες δεν είναι μόνο η ίδια η ποινή. Είναι ο συστηματικός σχεδιασμός για την κατάργηση κάθε νομικής εγγύησης που θα μπορούσε να εμποδίσει την εκτέλεσή του. Ο εισαγγελέας δεν χρειάζεται να ζητήσει την επιβολή της θανατικής ποινής, ενώ αρκεί η έγκριση μιας τριμελούς επιτροπής στρατιωτικών αξιωματικών για την έκδοση θανατικής ποινής. Οι δικαστές υποχρεούνται να καταγράψουν ειδικές αιτιολογήσεις εάν επιθυμούν να αντικαταστήσουν την εκτέλεση με ισόβια κάθειρξη, κάτι που ανατρέπει πλήρως τη λογική της δικαιοσύνης: η εκτέλεση έχει καταστεί ο κανόνας και η επιείκεια η εξαίρεση. Οι δυνατότητες προσφυγής και επανεξέτασης είναι σοβαρά περιορισμένες, με την πιθανότητα χάριτος να έχει εξαλειφθεί, ενώ οι καταδικασθέντες κρατούνται σε σχεδόν πλήρη απομόνωση με σοβαρό περιορισμό του δικαιώματος σε νομική εκπροσώπηση, καθώς ένας δικηγόρος επιτρέπεται να επικοινωνεί με τον πελάτη του μόνο μέσω βιντεοκλήσης.
Παράλληλα με αυτόν τον νόμο που έχει ήδη ψηφιστεί, υπάρχει ένα άλλο νομοσχέδιο που βρίσκεται ακόμη σε στάδιο προετοιμασίας ενώπιον της Κνεσέτ, γνωστό ως νόμος για τη δίωξη των συμμετεχόντων στα γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου. Το νομοσχέδιο αυτό θεσπίζει έκτακτα στρατιωτικά δικαστήρια με αναδρομική δικαιοδοσία για τη δίωξη όσων κατηγορούνται για συμμετοχή στις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου 2023. Τα δικαστήρια αυτά έχουν την εξουσία να παρεκκλίνουν από τους συνήθεις κανόνες αποδεικτικής διαδικασίας και δικονομίας, καθώς και να επιβάλλουν τη θανατική ποινή με απλή πλειοψηφία, χωρίς να απαιτείται σχετική αίτηση από τον εισαγγελέα. Συνολικά, οι δύο νόμοι συνιστούν μια άνευ προηγουμένου επέκταση του πεδίου εφαρμογής της θανατικής ποινής και καταργούν τις διαδικαστικές εγγυήσεις που περιόριζαν την εφαρμογή της για δεκαετίες.
Σε διεθνές επίπεδο, η Ευρωπαϊκή Ένωση προειδοποίησε ρητά ότι η εκτέλεση με απαγχονισμό συνιστά απόλυτη παραβίαση της διεθνούς απαγόρευσης της σκληρής, απάνθρωπης και εξευτελιστικής μεταχείρισης. Εμπειρογνώμονες του ΟΗΕ επιβεβαίωσαν ότι οι ισραηλινές στρατιωτικές δίκες πολιτών δεν πληρούν γενικά τα πρότυπα της δίκαιης δίκης σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και ότι κάθε θανατική ποινή που επιβάλλεται από αυτές συνιστά περαιτέρω παραβίαση του δικαιώματος στη ζωή. Πρόσθεσαν ότι η στέρηση της δίκαιης δίκης αποτελεί από μόνη της έγκλημα πολέμου.
Το Κίνημα των Εποίκων: Από το Περιθώριο στο Επίκεντρο της Λήψης Αποφάσεων
Αυτή η κλιμάκωση δεν μπορεί να διαχωριστεί από τον αυξανόμενο ρόλο του κινήματος των εποίκων στη Δυτική Όχθη, το οποίο έχει μετατραπεί, μέσα σε δεκαετίες, από ομάδες στο περιθώριο του πολιτικού χάρτη σε μια ισχυρή πολιτική δύναμη εντός της ίδιας της δομής του ισραηλινού κράτους. Το κίνημα αυτό πιέζει πλέον για όλο και πιο ακραίες πολιτικές και προωθεί την επέκταση των μέσων καταστολής και τιμωρίας, συμπεριλαμβανομένης της πιο σκληρής νομοθεσίας, όπως ο νόμος που ψηφίστηκε πρόσφατα. Αυτή η μετατόπιση είναι το αποτέλεσμα μιας συστηματικής στρατηγικής για την οικοδόμηση μιας δημογραφικής και πολιτικής παρουσίας στα κατεχόμενα εδάφη, η οποία συνοδεύεται από συνεχή κρατική χρηματοδότηση και μόνιμη στρατιωτική προστασία.
Οι ισραηλινοί οικισμοί στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη συνιστούν σαφή και τεκμηριωμένη παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Το άρθρο 49 της Τέταρτης Σύμβασης της Γενεύης απαγορεύει σε μια κατοχική δύναμη να μεταφέρει πολίτες της στα εδάφη που κατέχει. Το Διεθνές Δικαστήριο επιβεβαίωσε στη συμβουλευτική γνωμοδότησή του το 2024 ότι η συνεχιζόμενη ισραηλινή κατοχή και η ίδρυση οικισμών είναι παράνομες βάσει του διεθνούς δικαίου και ζήτησε τον τερματισμό τους. Το ψήφισμα 2334 του Συμβουλίου Ασφαλείας, που υιοθετήθηκε ομόφωνα το 2016, επιβεβαιώνει ότι οι οικισμοί δεν έχουν καμία νομική ισχύ και αποτελούν σημαντικό εμπόδιο για την ειρήνη. Στην πράξη, ο αριθμός των εποίκων υπερβαίνει σήμερα τις επτακόσιες χιλιάδες, σε μια πραγματικότητα που κατακερματίζει τη γεωγραφική συνέχεια της Παλαιστίνης και μετατρέπει τη Δυτική Όχθη σε απομονωμένους θύλακες.
Εκπρόσωποι αυτού του κινήματος κατέχουν σήμερα κρίσιμα υπουργικά χαρτοφυλάκια, και οι πολιτικές του κράτους έναντι των Παλαιστινίων αντανακλούν άμεσα τις ατζέντες τους. Αυτό που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν περιθωριακός λόγος εντός της ισραηλινής κοινωνίας έχει πλέον μετατραπεί σε επίσημη κρατική πολιτική, η οποία έχει μεταφραστεί σε δεσμευτικούς νόμους που επηρεάζουν άμεσα τη ζωή και τα δικαιώματα των Παλαιστινίων. Αυτό θέτει τη διεθνή κοινότητα ενώπιον μιας μεγαλύτερης ευθύνης να αντιμετωπίσει ένα σύστημα που δεν κρύβει πλέον τους στόχους του.
Απαρτχάιντ: Νομικός χαρακτηρισμός, όχι πολιτική προσβολή
Η περιγραφή του Ισραήλ ως συστήματος απαρτχάιντ δεν αποτελεί πλέον απλώς πολιτική ρητορική. Έχει καταστεί τεκμηριωμένος νομικός χαρακτηρισμός, τον οποίο υποστηρίζουν σημαντικές διεθνείς οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η Διεθνής Αμνηστία κατέληξε στην έκθεσή της για το 2022 στο συμπέρασμα ότι το Ισραήλ εφαρμόζει ένα σύστημα απαρτχάιντ εναντίον των Παλαιστινίων, το οποίο βασίζεται στη συστηματική καταπίεση και τη θεσμική διάκριση και εκτείνεται σε όλα τα κατεχόμενα εδάφη καθώς και στις παλαιστινιακές κοινότητες εντός του ίδιου του Ισραήλ. Η Human Rights Watch επιβεβαίωσε στην έκθεσή της για το 2021 ότι οι ισραηλινές αρχές διαπράττουν εγκλήματα απαρτχάιντ και δίωξης μέσω πολιτικών που αποσκοπούν στην εδραίωση της κυριαρχίας μιας εθνικής ομάδας επί μιας άλλης.
Αυτά τα συμπεράσματα προέρχονται από σοβαρούς διεθνείς οργανισμούς που λειτουργούν σύμφωνα με αυστηρές νομικές μεθοδολογίες και ακριβή τεκμηρίωση από το πεδίο. Δεν μπορούν να αγνοηθούν, παρά μόνο αν χρησιμοποιηθεί η ίδια αμυντική λογική που χρησιμοποίησαν στο παρελθόν οι αρχιτέκτονες του συστήματος του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική.
Όταν ο νέος νόμος για τη θανατική ποινή τοποθετηθεί σε αυτό το πλαίσιο, γίνεται σαφές ότι αποτελεί ένα λογικό κρίκο μέσα σε ένα ολοκληρωμένο σύστημα κυριαρχίας που ελέγχει τη γη, την κυκλοφορία και την ταυτότητα, και τώρα προσθέτει σε αυτά έναν άμεσο έλεγχο πάνω στο ίδιο το δικαίωμα στη ζωή. Το απαρτχάιντ δεν καταστέλλει απλώς τον Άλλον. Λειτουργεί με σκοπό να υπονομεύσει την ανθρώπινη αξία του Άλλου σε σημείο που να τον καθιστά κατάλληλο για υποδούλωση και εξόντωση, χωρίς να προκαλεί ανάλογη ηθική αντίδραση από τις μεγάλες δυνάμεις που υποστηρίζουν αυτό το σύστημα, το χρηματοδοτούν και το εξοπλίζουν.
Πλήρης διεθνής απομόνωση: Η υποχρέωση κάθε κράτους στον κόσμο
Το σύστημα του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική δεν κατέρρευσε λόγω μιας ξαφνικής αφύπνισης των κυβερνώντων ελίτ. Κατέρρευσε υπό το βάρος των συσσωρευμένων πιέσεων από πολλαπλές κατευθύνσεις: της ολοκληρωτικής διεθνούς απομόνωσης, σε πολιτικό, οικονομικό, ακαδημαϊκό και πολιτιστικό επίπεδο· ενός μακροχρόνιου και οδυνηρού εσωτερικού αγώνα· και της σταδιακής διάβρωσης της νομιμότητας του συστήματος, καθώς το κόστος της απομόνωσης άρχισε να πλήττει ολοένα και ευρύτερα τμήματα της ίδιας της λευκής κοινωνίας. Αυτό είναι το ιστορικό δίδαγμα που δεν μπορεί να αγνοηθεί.
Σήμερα, κάθε κράτος στον κόσμο καλείται να επιβάλει ολοκληρωτική διεθνή απομόνωση στο ισραηλινό κράτος του απαρτχάιντ. Δεν πρόκειται για έκκληση για συμβολική αλληλεγγύη ή για ρητορικές δηλώσεις που γρήγορα ξεχνιούνται. Πρόκειται για την αναφορά μιας πολιτικής και ηθικής υποχρέωσης που δεσμεύει κάθε κράτος που ισχυρίζεται ότι σέβεται το διεθνές δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Η διακοπή των διπλωματικών σχέσεων, η επιβολή οικονομικών κυρώσεων, η αναστολή των συμφωνιών για την προμήθεια όπλων, η απόσυρση επενδύσεων, η επιβολή ακαδημαϊκών και πολιτιστικών μποϊκοτάζ, καθώς και η παραπομπή των αρμόδιων αξιωματούχων ενώπιον διεθνών δικαστηρίων, αποτελούν όλα διαθέσιμα και απαραίτητα μέσα. Τα μόνα εμπόδια στην εφαρμογή τους είναι η πολιτική βούληση και η υποταγή στις αμερικανικές πιέσεις.
Η τρέχουσα διεθνής στάση αποκαλύπτει μια επαίσχυντη εξίσωση. Κράτη που μιλούν για το διεθνές δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα στα επίσημα φόρουμ τους, ταυτόχρονα συνεχίζουν να εξομαλύνουν τις σχέσεις τους με το Ισραήλ και αποσιωπούν τις κριτικές τους από φόβο για την πίεση της αμερικανικής δεξιάς.
Αυτή η υποταγή στον εξαναγκασμό συνιστά ενεργή συμμετοχή στη διατήρηση και την παράταση του συστήματος. Τα κράτη που παραμένουν σιωπηλά μπροστά στα εγκλήματα του Ισραήλ φέρουν μέρος της ηθικής και πολιτικής ευθύνης για κάθε θύμα αυτού του συστήματος. Η λαϊκή πίεση σε αυτές τις χώρες, μέσω κοινωνικών κινημάτων, αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων και οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, είναι το απαραίτητο εργαλείο για να σπάσει αυτή η συνενοχή της σιωπής και να υποχρεώσει τις κυβερνήσεις να ευθυγραμμίσουν τις πολιτικές τους με τις δηλωμένες αρχές τους και όχι με τα στενά συμφέροντά τους.
Ταυτόχρονα, η εξωτερική πίεση από μόνη της δεν αρκεί. Η ριζική αλλαγή απαιτεί τον αγώνα όλων όσων ζουν σε αυτή τη γη, Εβραίων, Αράβων και όλων των άλλων λαών, ενάντια στο ίδιο το σύστημα. Υπάρχουν Ισραηλινοί που απορρίπτουν αυτή την πολιτική, και οι φωνές τους αξίζουν υποστήριξη, όχι απομόνωση.
Η οικοδόμηση ενός πραγματικά ισότιμου κράτους πολιτών, θεμελιωμένου στην πλήρη ισότητα των δικαιωμάτων για όλους τους κατοίκους χωρίς εθνικές ή θρησκευτικές διακρίσεις, ενός πολιτικού δημοκρατικού κράτους που υπερβαίνει τη λογική της εθνικής υπεροχής και θέτει τον άνθρωπο στο επίκεντρο, είναι ο μόνος βιώσιμος ορίζοντας για όποιον αναζητά ειλικρινά μια διέξοδο από αυτό το ιστορικό αδιέξοδο.
Ενάντια σε μια λογική, όχι μόνο ενάντια σε μια τιμωρία
Η δικαιοσύνη δεν επιτυγχάνεται με τη δολοφονία ή την εκδίκηση. Το έγκλημα και η βία είναι κοινωνικά φαινόμενα βαθιά ριζωμένα στην κατοχή, τη φτώχεια, τον εκτοπισμό και τη συσσωρευμένη καταπίεση που διαρκεί για γενιές. Όταν ένα κράτος κατοχής καταφεύγει στη θανατική ποινή εναντίον ενός κατεχόμενου λαού, με την υποστήριξη της πιο μεροληπτικής αμερικανικής κυβέρνησης στη σύγχρονη ιστορία, δεν αντιμετωπίζει τη βία. Την υποδαυλίζει, την αναπαράγει και προσθέτει σε αυτήν ένα νέο στρώμα αδικίας και αγανάκτησης.
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πώς να τερματιστεί η ζωή κάποιου που έχει διαπράξει μια πράξη βίας. Το ειλικρινές ερώτημα είναι: γιατί οι άνθρωποι καταφεύγουν στον ένοπλο αγώνα και τη βία εξ αρχής, και ποιος φέρει την πραγματική ευθύνη για το αποικιακό σύστημα που το παράγει, το διαιωνίζει και το χρηματοδοτεί.
Ο πραγματικός αγώνας δεν περιορίζεται σε μια συγκεκριμένη νομική τιμωρία, όσο σοβαρή κι αν είναι. Στοχεύει σε μια ολόκληρη λογική που μετατρέπει το κράτος σε όργανο θανάτου, το νόμο σε πρόσχημα για διακρίσεις και την εθνική ταυτότητα σε κριτήριο για την αξία της ανθρώπινης ζωής. Όσοι τροφοδοτούν και προστατεύουν αυτή τη λογική σε διεθνές επίπεδο φέρουν την ιστορική και ηθική ευθύνη τους, είτε βρίσκονται στο Τελ Αβίβ είτε στην Ουάσινγκτον.
Ο αγώνας για την κατάργηση της θανατικής ποινής, για την κατάρρευση του ισραηλινού συστήματος απαρτχάιντ και για την απομόνωση της ρατσιστικής δεξιάς συμμαχίας που το προστατεύει δεν είναι ξεχωριστές μάχες. Είναι πολλαπλές εκφράσεις ενός ενιαίου απελευθερωτικού αγώνα που τοποθετεί κάθε ανθρώπινο ον, χωρίς εξαίρεση, στο επίκεντρο της αξίας, του δικαιώματος και της αξιοπρέπειας. Ας εκτελέσουμε την ίδια τη θανατική ποινή, και ας γίνει αυτή το τελευταίο της θύμα.
Μετάφραση: elaliberta.gr
Rezgar Akrawi, “Israel, Apartheid, and the Death Penalty: When Law Becomes a Tool of Ethnic Cleansing”, libcom.org, 10 Απριλίου 2026, https://libcom.org/article/israel-apartheid-and-death-penalty-when-law-becomes-tool-ethnic-cleansing.
Ο Rezgar Akrawi είναι Δανός συγγραφέας κουρδικής καταγωγής από το Ιράκ. Είναι αριστερός πολιτικός αναλυτής που επικεντρώνεται στο κουρδικό ζήτημα, την κοινωνική δικαιοσύνη και τον ψηφιακό καπιταλισμό.
Σχετικοί σύνδεσμοι
Amnesty International. 30 March 2026: Israel and the Occupied Palestinian Territories, Newly Adopted Death Penalty Law Must Be Repealed. https://www.amnesty.org/en/latest/news/2026/03/israel-opt-newly-adopted-death-penalty-law-must-be-repealed/.
Amnesty International, February 2022, Israel’s Apartheid Against Palestinians: A Cruel System of Domination and a Crime Against Humanity. https://www.amnesty.org/en/documents/mde15/5141/2022/en/.
Human Rights Watch, April 2021, A Threshold Crossed: Israeli Authorities and the Crimes of Apartheid and Persecution. https://www.hrw.org/news/2021/04/27/abusive-israeli-policies-constitute-crimes-apartheid-persecution.
