https://www.youtube.com/watch?v=7GTKnfhvhg0
https://www.youtube.com/watch?v=mSPGwT4IK6U
ΕΚΔΗΛΩΣΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ
Οι 200 της Καισαριανής
και η φασιστική βία της Κατοχής
θα μιλήσουν:
Τάσος Κωστόπουλος (ιστορικός, δημοσιογράφος)
Δημήτρης Μαριόλης (ιστορικός, εκπαιδευτικός)
Τρίτη, 10 Μαρτίου, 7.30 μμ.
Λασκαρίδου 134
Η κυκλοφορία, ύστερα από 82 χρόνια, των 8 φωτογραφιών της εκτέλεσης των 200 αντιφασιστών κομμουνιστών αγωνιστών στην Καισαριανή τα ξημερώματα της Πρωτομαγιάς του 1944, προκάλεσε βαθειά συγκίνηση και πυροδότησε έντονες συζητήσεις. Για τον περισσότερο κόσμο οι φωτογραφίες αυτές οπτικοποιούν τις εμπειρίες του αγώνα ενάντια στον φασισμό, οι οποίες περνάνε από γενιά σε γενιά ενισχύοντας κάθε φορά την αυτοπεποίθηση και τη θέληση για αντίσταση στην κοινωνική αδικία, τον αυταρχισμό και την εκμετάλλευση. Μας προσφέρουν την ανθρώπινη διάσταση του ιστορικού γεγονότος, μας κάνουν να σκεφτούμε για τα συναισθήματα και τις σκέψεις των ανθρώπων αυτών που φαίνονται να βαδίζουν προς το θάνατο με κουράγιο και αξιοπρέπεια, μας δίνουν τη δυνατότητα να αντλήσουμε και εμείς σήμερα από αυτό το κουράγιο και την αποφασιστικότητά τους.
Η κυβέρνηση της δεξιάς, ύστερα από την αρχική της αμηχανία και τις επικρίσεις που δέχτηκε για την αδιαφορία της, υποχρεώθηκε να κάνει το αυτονόητο και να διεκδικήσει τις φωτογραφίες αυτές, ως ιστορικό μνημείο, οπτικό τεκμήριο μιας από τις σημαντικότερες περιόδου της ιστορίας της χώρας. Την ίδια στιγμή όμως ξεκίνησαν και οι προσπάθειες υποβάθμισης των νοημάτων που αναδύονται από αυτό το φωτογραφικό ιστορικό υλικό και περιορισμού τους σε στενά και «ακίνδυνα» ερμηνευτικά πλαίσια, μέσα από κλισέ του τύπου: «όλοι οι Έλληνες ενωμένοι ενάντια στον κατακτητή» και άλλα ηχηρά παρόμοια. Να συγκαλύψουν δηλαδή την ιστορική αλήθεια, ότι ο λαϊκός αντιφασιστικός αγώνας ήταν μια σύγκρουση ανάμεσα στις φτωχές λαϊκές μάζες απ’ τη μια μεριά, που αγωνίζονταν κάτω από τις σημαίες της αριστεράς και του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και από την άλλη τους φασίστες κατακτητές, με τους οποίους συνεργάζονταν ένα σημαντικό τμήμα του αστικού κόσμου, ενώ η πλειοψηφία του υπόλοιπου ανεχόταν τον φασισμό ως το «μικρότερο κακό» απέναντι στον «κίνδυνο του κομμουνισμού».
Όμως δεν ξεχνάμε, ότι οι περισσότεροι απ’ αυτούς που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του ’44, ήταν κομμουνιστές αγωνιστές που είχαν συλληφθεί από το μοναρχοφασιστικό καθεστώς του Μεταξά, βασανίστηκαν, φυλακίστηκαν στην Ακροναυπλία και στη συνέχεια παραδόθηκαν στις γερμανικές φασιστικές αρχές που κατέλαβαν τη χώρα. Από τους υπόλοιπους αγωνιστές, οι περισσότεροι συνελλήφθησαν είτε από την ελληνική αστυνομία, είτε από Έλληνες ταγματασφαλίτες και παραδόθηκαν στις γερμανικές αρχές. Έχουν επίσης καταγραφεί οι εκδηλώσεις αγαλλίασης των αστών του Κολωνακίου, όταν έμαθαν ότι οι Γερμανοί τουφέκισαν τους 200 στην Καισαριανή. Δεν ξεχνάμε, ότι το σύνολο των αντιφασιστών μαρτύρων την περίοδο 41-44, που δολοφονήθηκαν από τις κατοχικές αρχές και τους Έλληνες φασίστες συνεργάτες τους, ήταν άνθρωποι φτωχοί, εργάτες, αγρότες και υπάλληλοι, και ότι όλοι και όλες αγωνίζονταν μέσα από τις γραμμές της αριστεράς και των μαζικών οργανώσεων του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ.
Δεν ξεχνάμε επίσης, ότι το σύνολο του αστικού κόσμου και της δεξιάς που ανασυγκροτήθηκε μετά την Κατοχή (ενσωματώνοντας τους μαυραγορίτες και τους ταγματασφαλίτες) καταδίωξε και εξόντωσε με απίστευτη αγριότητα τους αντιφασίστες αγωνιστές, για πολλές δεκαετίες αργότερα. Από αυτή την βαθειά αντικομμουνιστική δεξιά έλκει την πολιτική της καταγωγή (και σε πολλές περιπτώσεις και τη βιολογική) και η σημερινή «δεξιά πολυκατοικία», με τα «κεντροδεξιά» της ρετιρέ και τα ακροδεξιά/νεοφασιστικά της υπόγεια.
Αυτή τη ζωντανή μνήμη οπτικοποιούν οι φωτογραφίες που ήρθαν πρόσφατα στο φως της δημοσιότητας, στις οποίες βλέπουμε τα πρόσωπα κάποιων από αυτούς που εκτελέστηκαν την Πρωτομαγιά του ’44, επειδή βρέθηκαν στις πρώτες γραμμές ενός ηρωικού αγώνα που έδινε ένας ολόκληρος λαός για να συντρίψει τον φασισμό και για να χτίσει μια κοινωνία πραγματικής δημοκρατίας, κοινωνικής ισότητας και κοινωνικής δικαιοσύνης, χωρίς καταπίεση και χωρίς εκμετάλλευση. Τα πρόσωπα σ’ αυτές τις φωτογραφίες, μας καλούν να συνεχίσουμε τον αγώνα.
