λογοτεχνία Quotes

“Έτσι, ο μικρός πρίγκιπας, με όλη την καλή του θέληση και την αγάπη του, άρχισε γρήγορα να αμφιβάλλει για το λουλούδι. Παίρνοντας στα σοβαρά λόγια ασήμαντα, είχε γίνει δυστυχισμένος.
"Δεν έπρεπε να το ακούω", μου είπε εμπιστευτικά μια μέρα. "Δεν πρέπει ποτέ ν'ακούς τα λουλούδια. Πρέπει να τα κοιτάς, να τα μυρίζεις. Το δικό μου είχε μοσχομυρίσει ολόκληρο τον πλανήτη, δεν ήξερα όμως πώς να το χαρώ. Αυτή η υπόθεση με τα νύχια, που μ'είχε τόσο νευριάσει, θα πρέπει να με συγκίνησε..."
Και μου είπε ακόμα, εμπιστευτικά:
"Δεν μπόρεσα να καταλάβω τίποτα. Έπρεπε να το κρίνω από τα έργα του κι όχι απ'τα λόγια του. Με γέμιζε ευωδιά και φως. Δεν έπρεπε να φύγω ποτέ! Θα'πρεπε να μαντέψω, πίσω από τις μικροπονηριές του, την τρυφεράδα του. Τα λουλούδια είναι όλο αντιφάσεις! Ήμουν όμως πολύ μικρός για να ξέρω πώς να το αγαπήσω.”
― Antoine de Saint-Exupéry, Little Prince

“Θα ήταν πάντα μια γυναίκα που είχε μετατρέψει την πικρία της σε ευστοχία.”
― Γιάννης Σκαραγκάς, Λαχτάρα που περίσσεψε από χτες

“Γεννήθηκα για να βρίσκομαι εδώ. Η ντρογκερία είναι το κέλυφος που με περικλείει, μου ταιριάζει αυτό το χαμηλό φως, το σκοτάδι που συγκρατεί η ξύλινη οροφή στη διάρκεια της μέρας, η βαριά κουρτίνα στη βιτρίνα, η σιωπή στα συρτάρια, ο ήσυχος κοχλασμός του αποστακτήρα, η απόλυτη τάξη, μπορώ να βρω τα πάντα εδώ μέσα με κλειστά μάτια, το καθένα στη δική του θέση με τον τρόπο που τοποθετεί τους καρπούς στα κλαδιά του ένα δέντρο. Κι όταν ψιθυρίζω ικανοποιημένος κάθε βράδυ τα ονόματα όσων κρύβονται στα συρτάρια μου, λες και καληνυχτίζω την Digitalis, την Atropa, την Claviceps purpurea και την Papaver somniferum, την παπαρούνα του ύπνου, νθώθω ένα τσίμπημα στην καρδιά, σαν ερωτευμένος που με διεσταλμένες τις κόρες των ματιών χάνεται στην παραίσθηση ενός κόκκινου κόσμου και θυμάμαι που κάποτε είχα πει, μου αρέσει πολύ εδώ, πατέρα, μοιάζει να ταιριάζω απόλυτα εδώ, κι ο πατέρας μου είχε συμφωνήσει”
― Ελένη Στελλάτου, Καιρός των κρυστάλλων

“Η νύχτα δεν κρατάει πολύ. Στην αρχή εμφανίζονται μονάχα μερικοί σπινθήρες, αλλά γρήγορα το σκοτάδι αναφλέγεται, η φωτιά φουσκώνει, τινάζεται, αρπάζει το Σπίτι και το διαλύει σε δεκάδες μικροσκοπικά ομοιώματα που αιωρούνται, δεκάδες μικρά Σπίτια που αρχίζουν να καίγονται διαδοχικά, καθώς η φωτιά περνάει απ' το ένα στο άλλο, αποκαλύπτοντας μέσα στο σκοτάδι μια τεράστια βελανιδιά που τριζοβολάει από ευχαρίστηση καθώς φλέγεται...”
― Ελένη Στελλάτου, Καιρός των κρυστάλλων

“Κάτι συμβαίνει κάτω από την επιφάνεια των πραγμάτων, τον εξουθενωτικό αέρα, τα ενοχλητικά πουλιά, τις σιωπηλές προσόψεις των σπιτιών.”
― Ελένη Στελλάτου, Καιρός των κρυστάλλων

“Η φωνή της κυρίας Μέντες έρχεται από πολύ μακριά, από τότε που εκείνη και η μητέρα μου ήταν μαζί σχεδόν κάθε απόγευμα, συζητούσαν για ώρες, και οι φράσεις τους, σαν αόρατα νήματα, ξεκινούσαν από τη μία κι έφταναν στην άλλη, νοερό πλεκτό που έμοιαζε αδύνατο να ολοκληρωθεί παρόλο που ποτέ δεν ξηλωνόταν, αντίθετα, φαινόταν ικανό ννα υφαίνεται για πάντα·”
― Ελένη Στελλάτου, Καιρός των κρυστάλλων

“Είναι παράξενο πώς επιταχύνονται μερικές φορές όσα έχουν μείνει ακίνητα για χρόνια.”
― Ελένη Στελλάτου

“Λένε ότι η αθωότητα λάμπει στο τέλος. Δεν αποκλείεται. Συνήθως φτάνει υπερβολικά αργά, τότε που το θύμα, ο αληθινός θύτης και ο υποτιθέμενος θύτης έχουν γίνει μόρια σκόνης -η αλήθεια, χρυσό φίδι που σου ξεφεύγει διαρκώς, κι όταν επιτέλους το πιάσεις, σε δαγκώνει κατάστηθα.”
― Ελένη Στελλάτου, Καιρός των κρυστάλλων

“Αν στη φύση υπάρχει κάποια ελάχιστη αίσθηση δικαιοσύνης και αν η νομοτέλεια του σύμπαντος περιέχει την έννοια της ηθικής αποκατάστασης, τότε τα άτομα άνθρακα που δημιούργησαν το σώμα εκείνου του ταλαίπωρου Ράμον ή Ράμπλον, ή όπως τελικά τον έλεγαν, είναι απόλυτα δίκαιο να βρεθούν κάποια στιγμή μέσα σ' ένα διαμάντι και να μείνουν εκεί για πάντα, μέσα στο σκληρότερο και πολυτιμότερο υλικό του σύμπαντος, νά μια μορφή αθανασίας πολύ πιο ρεαλιστική απ' αυτήν που επιζητούν οι ποιητές και οι μυθιστοριογράφοι, και σκέφτομαι ότι μπορεί και να συμβαίνει αυτό, οι καλοί και οι δίκαιοι και όσοι κατηγορήθηκαν άδικα, ίσως να έχουν καταλήξει μέσα σε διαμάντια.”
― Ελένη Στελλάτου, Καιρός των κρυστάλλων

“Η μητέρα φοράει λευκά, κάθεται ή στέκεται, κοιτάζει μακριά ή προς το μέρος μου, πάνω ή δίπλα ή μέσα στο κεφάλι μου, και το μόνο που θέλω είναι να πιάσω αυτό το βλέμμα που γλιστράει συνέχεια, μένει για λίγο πάνω μου, για λίγο μόνο, μ' ένα μικρό αναστεναγμό για το πόσο άσπρος ή λεπτός ή διάφανος είμαι, κι ύστερα φτερουγίζει γύρω γύρω σαν θαλασσοπούλι.”
― Ελένη Στελλάτου, Καιρός των κρυστάλλων

“Η φυγή του είναι βιαστική. Γρήγορα χάνεται στους δρόμους ανάμεσα στα σπίτια, τα πουλιά κρώζουν ολόγυρα, οι θρήνοι τους αντηχούν στα κλειστά παράθυρα κι αντιγυρίζουν στους τοίχους, μου λένε ξανά πόσο άσπρος ή λεπτός ή διάφανος είμαι, πόσο λευκά τα μαλλιά μου που δεν υποδηλώνουν σοφία, πόσο ανοιχτόχρωμα τα μάτια μου που κοκκινίζουν στον ήλιο, κόκκινα μάτια συνεχώς, μάτια όχι ανθρώπινα, μαλλιά όχι, ούτε και δέρμα. Ξυπνάω απότομα και το πρόσωπο της μητέρας μου είναι ακόμη μπροστά μου. Στα όνειρα συναντιόμαστε, αλλά και δεν συναντιόμαστε.”
― Ελένη Στελλάτου, Καιρός των κρυστάλλων

“Στα όνειρα συναντιόμαστε, αλλά και δεν συναντιόμαστε.”
― Ελένη Στελλάτου, Καιρός των κρυστάλλων

“Το μόνο για το οποίο ήμουν και παραμένω σίγουρος ήταν πως καθετί που συμβαίνει, μοιάζει πάντα μ' έναν κρίκο που κλειδώνει στον επόμενο. Όλοι μαζί σχηματίζουν μια αλυσίδα, και δεν είναι ανάγκη να έχει κανείς κάτι περισσότερο από δύο μάτια για να αντιληφθεί την τάξη στη φύση: το πολικό αστέρι δείχνει πάντα βόρεια, οι σπόροι βλασταίνουν, όταν αρχίσει να μεγαλώνει η μέρα, και τα κοπάδια των ερωδιών πετούν, τέτοια εποχή, προς τον Νότο.”
― Ελένη Στελλάτου, Καιρός των κρυστάλλων

“Πολλές μάχες γίνονται μέσα σε μια πανοπλία.”
― Ελένη Στελλάτου, Καιρός των κρυστάλλων

“Τα διαλύματα υδραργύρου έχουν αχρηστέψει το μυαλό του, εδώ και πολύ καιρό, από τότε που ακόμη έφτιαχνε καπέλα και οι δουλειές του πήγαιναν καλά, όπως οι δουλειές όσων έχουν την αποκλειστικότητα σε κάτι. Όμως, άρχισε σιγά σιγά να γλιστράει απ' την πραγματικότητα.”
― Ελένη Στελλάτου, Καιρός των κρυστάλλων

“Κανένα άλλο παράδοξο γεγονός δεν συνέβαινε εκείνες τις μέρες στην πόλη. Αντίθετα, όλα ήταν ήρεμα, όμοια με κάθε άλλη αρχή φθινοπώρου, χωρίς τη βαριά ζέστη που παγιδεύεται το καλοκαίρι ανάμεσα στα κτίρια, ούτε την κολλώδη υγρασία της θάλασσας, ούτε τη νάρκη, ούτε την τέλεια άπνοια που κάνει τα κατάρτια να μένουν στεγνά, όμοια με ξεραμένα δέντρα.”
― Ελένη Στελλάτου, Καιρός των κρυστάλλων

“Τι εύκολο που είναι, τελικά· η εγκατάλειψη αυτών που μας δίνουν
ταυτότητα. Ανάμεσα στο σταυροδρόμι της Ανατολής και της Δύσης,
ξεχνάμε, αναλωνόμαστε και αλλοιωνόμαστε – χωρίς ντροπή ή
θύμησες, προχωράμε ανένδοτοι. Άλλοτε, όμως, αντάμα ενός
σκότους ατελείωτου, πιο κρύου κι απ’ τα Τάρταρα, «... βλέπουμε και
στοχαζόμαστε, κι απορούμε, και τρομάζουμε. Απελπιζόμαστε και
κλαίμε και περιγράφουμε». Μα αγνοούμε να αποδεχτούμε πως ο
Αχιλλέας δεν έγινε ήρωας εν μία νυκτί. Χρόνια ακόνιζε τις αδυναμίες
του, αρνούμενος να μάθει την ήττα – κι εμείς απλώς κλαιγόμαστε
για τις μαινόμενες μάχες που δεν δίνουμε. Χωρίς γνώση για το
χθες· χωρίς ελπίδα για το αύριο. Ως εκ τούτου, ξύπνα. Άρπαξε τα
όπλα σου –τον νου και την ψυχή σου– και δώσε τη δική σου μάχη.
Εκείνην που χρόνια τώρα αγνοείς να δεις, μικρέ μου Ονήσιλε.
«Μολών Λαβέ» να φωνάζεις στα δαιμόνιά σου.
«Νενικήκαμε» ψιθύρισε στην ψυχή σου.
«Αμήν» να πεις σε σένα.”
― Στέλιος Νικολάου