κύπρος Quotes

“Εγκλωβισμένοι στο τώρα είμαστε,
στο τώρα μένουμε πάντα,
φοβόμαστε να λέμε τα παλιά
και σπάνια πράττουμε για το μετά,
τουλάχιστον όχι όσο τ’ αξίζετε
και σίγουρα όχι όσο ζητάτε.

Μα δεν κάνει να σκεφτόμαστε,
δεν κάνει να λυπάστε,
εγώ σας το υπόσχομαι
και άλλοι τόσοι νέοι,
πως κάποτε η λευτεριά θα ’ρθεί,
για πάντα θα στεριώσει.

Και όπως οι γλάροι σας πετούν,
στα απόκρημνα τα βράχια,
έτσι πετάει κι η λευτεριά,
που έρχεται κοντά σας,
όσο πιο γρήγορα μπορεί,
για σας και τα παιδιά σας.”
― Stelios Nikolaou, Κυπρίων γη αέναη - Καρπασία

“Όμορφο πράγμα η λησμονιά.
Σε κάνει να πιστεύεις σε κάτι με όλο σου το είναι.
Όλη η ψυχή σου πασχίζει να επιστρέψει πίσω σε εκείνην
την ανάμνηση,
σ’ εκείνην τη στιγμή.
Στα τόσα χρόνια μιας ανάσας
σ’ αυτήν τη μικρή γωνιά της λεβεντιάς
στο χώμα που περπάτησες
πίσω σε εκείνους τους πορτοκαλεώνες
πίσω στις όμορφες και απέραντες πεδιάδες.
Σε κάνει να θες να κολυμπήσεις στα καταγάλανα νερά
που τόσο όμορφα έχουν χαραχτεί στις μνήμες του μυαλού σου.
Σε κάνει να θες να διανύσεις τα θρυλικά ακριτικά βουνά
ελπίζοντας πως θα βρεις τη Ρήγαινα στον δρόμο σου.
Και όταν αρχίσεις, δεν θα σταματάς.
Οι βόλτες με τα άγρια γαϊδουράκια δεν θα σταματάνε,
οι μυρωδιές των πεύκων και της θάλασσας θα σμίγουν στα
ρουθούνια σου
μαγεύοντάς σε με ένα γλυκό μείγμα αθανασίας.
Εδώ είναι η απάντηση.
Είναι στις εκκλησίες, στη φύση, στα ψαροκάικα,
στα αηδόνια και στις πέρδικες, στα γαϊδούρια,
στις παραθαλάσσιες ταβέρνες, χτισμένες κάτω από μια πέργολα,
στα κλήματα και στα ποτάμια,
στους θρύλους και στα θαύματα.
Αυτό το κάτι πάντα ήταν χαραγμένο στην ψυχή σου,
και πάντοτε θα παραμένει
αναλλοίωτο και αέναο
στα δεινά του χρόνου.
Γι’ αυτό μην ξεχνάς.
Γιατί, το μυαλό σου μπορεί να αναπαύεται,
η ψυχή σου όμως ποτέ.
Έχει ζωγραφιστεί με το πινέλο της Μεσογείου
στον καμβά του γαλανόλευκου.”
― Stelios Nikolaou, Ντέρτια, θαλάσση και πατρίς

“Τι είμαστε, τι γινόμαστε, παρά αυτό που ήμασταν πάντα,
παρά αυτό που θέλαμε να ήμασταν σαν μικρά παιδιά.

Θαρρώ πως πάντα γνωρίζαμε, και πάντα ήμασταν κάτι.
Τι ήταν όμως αυτό, παρά μια Ιθάκη.”
― Stelios Nikolaou, Το φιλί ενός ποιητή

“Μόνο τότε θα ακουστεί αυτό το υπέροχο κελάηδισμα που τραγουδιέται κάθε πρωί,
με κάθε ανάσα και ψίθυρο, και με κάθε αιθέρα που μεταφέρει τα γλυκά θροΐσματα και τους γαλήνιους φλοίσβους στους ανθρώπους.
Φτάνει μόνο ν’ ακούσει κανείς· κι αυτή η αέναη πορεία σύγκλισης τότε θα του φανερωθεί.”
― Stelios Nikolaou, Το φιλί ενός ποιητή

“Τι εύκολο που είναι, τελικά· η εγκατάλειψη αυτών που μας δίνουν
ταυτότητα. Ανάμεσα στο σταυροδρόμι της Ανατολής και της Δύσης,
ξεχνάμε, αναλωνόμαστε και αλλοιωνόμαστε – χωρίς ντροπή ή
θύμησες, προχωράμε ανένδοτοι. Άλλοτε, όμως, αντάμα ενός
σκότους ατελείωτου, πιο κρύου κι απ’ τα Τάρταρα, «... βλέπουμε και
στοχαζόμαστε, κι απορούμε, και τρομάζουμε. Απελπιζόμαστε και
κλαίμε και περιγράφουμε». Μα αγνοούμε να αποδεχτούμε πως ο
Αχιλλέας δεν έγινε ήρωας εν μία νυκτί. Χρόνια ακόνιζε τις αδυναμίες
του, αρνούμενος να μάθει την ήττα – κι εμείς απλώς κλαιγόμαστε
για τις μαινόμενες μάχες που δεν δίνουμε. Χωρίς γνώση για το
χθες· χωρίς ελπίδα για το αύριο. Ως εκ τούτου, ξύπνα. Άρπαξε τα
όπλα σου –τον νου και την ψυχή σου– και δώσε τη δική σου μάχη.
Εκείνην που χρόνια τώρα αγνοείς να δεις, μικρέ μου Ονήσιλε.
«Μολών Λαβέ» να φωνάζεις στα δαιμόνιά σου.
«Νενικήκαμε» ψιθύρισε στην ψυχή σου.
«Αμήν» να πεις σε σένα.”
― Στέλιος Νικολάου