«Όνομα και πράγμα», έλεγαν όσοι
γνώριζαν την Ευγενία.
«Στόμα έχει και μιλιά δεν έχει»,
τόσο ήρεμος και ευγενικός άνθρωπος ήταν.
Μία, από τις «νύφες των καραβιών». Από τα κορίτσια όπου με μια φωτογραφία στο χέρι, έφτασαν ένα πρωινό στο λιμάνι της Μελβούρνης, που τις περίμενε ο «αρραβωνιαστικός τους».
Από τότε που ο άνθρωπος ζούσε σε σπηλιές, φρόντισε
να έχει μια μικρή γωνιά που να ακουμπάει τα αντικείμενά του.
Πολύ αργότερα, όταν άρχισε να ζει σε
σπίτι, εφεύρε τα ντουλάπια για να αποθηκεύει, από ρούχα, όσα λίγα διέθετε μέχρι
την πανοπλία του για να είναι ασφαλής.
Τα πρώτα ντουλάπια ήταν τεράστια και
άγαρμπα. Έπρεπε να χωράνε και την πανοπλία δεν είχαν καμία καλαισθησία.
Εξελισσόμενος ο άνθρωπος, όμως, εξελίχθηκε και ο χώρος που ζούσε.
Τα ντουλάπια έγιναν πιο λειτουργικά, πιο καλαίσθητα, έβαλαν αρχικά ράφια μέσα και αργότερα συρτάρια.
Ψηλή και κάπως ευτραφής η Ριρίκα. Με ωραία καστανά
μάτια και μαλλιά, όπου κυμάτιζαν και έφταναν μέχρι τη μέση της.
Την τριγύριζαν πολλοί νέοι της εποχής
της, μα δεν της άρεσε κανένας! Δεν
έχανε, όμως, ευκαιρία, να φλερτάρει «ελαφρώς» με όλους.
Όταν την πείραζαν-
-Αμάν
βρε Ριρίκα, ο ένας σου βρωμάει, ο άλλος σου μυρίζει. Ο ένας έχει μεγάλη
μύτη ο άλλος μικρά αυτιά και ο παράλλος στραβά πόδια. Αν πεις δε και για το
πρόσφατο προξενιό, ωραίος ο γαμπρός και ευκατάστατος, αλλά τον απέρριψες γιατί
η νόνα του πουλούσε πούδρα!
-Έλα στα συγκαλά σου, τι σόι άνδρα θέλεις δηλαδή;
Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ
-Μα αφού σου ορκίστηκα Φραντζικούλα μου,
δε με πιστεύεις;
-Τι να πιστέψω από σένανε μωρέ αχαΐρευτε,
εσύ δεν έχεις ούτε ιερό ούτε όσιο.
- Μα δε σου ορκίστηκα σε όσιους, κυρά μου.
Έκαμα όρκο, που αν τον πατήσω θα πέσει φωτιά να με κάψει!
Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ
-Καλημέρα γειτόνισσα, τι κάνεις;
Μήνυμα στο τηλέφωνο, γύρω στις 12.30 το
μεσημέρι.
Πόσο όμορφα ένιωσα, έχουν περάσει πάνω
από 10 χρόνια αφότου είχα «γειτόνισσα».
-Μια χαρά είμαι. Ωραίο πρωινό, αν έχεις χρόνο και διάθεση, βγες να πάμε να
περπατήσουμε.
Η Ευγενία, ένας γλυκός και όμορφος
άνθρωπος ήταν η νέα μου γειτόνισσα,
ακριβώς απέναντι από το σπίτι μου. Δέσαμε από την πρώτη στιγμή.
Δεν έχασε χρόνο, βγήκε και ξεκινήσαμε αμέριμνες για τη βόλτα μας.
Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ
Μικρή ερωτεύτηκε η Ρηνούλα, μικρή
αρραβωνιάστηκε, μικρή παντρεύτηκε, όχι αυτόν που ερωτεύτηκε και μικρή χήρεψε.
Αυτός που ερωτεύτηκε, ύστερα από λίγο, παντρεύτηκε
άλλην που είχε μαγαζί και σπίτι δικό της.
Αυτός που παντρεύτηκε δεν είχε στον ήλιο
μοίρα.
Οι γονείς της προσπάθησαν να εμποδίσουν αυτόν το γάμο, το ίδιο και οι γονείς του νεαρού.
-Καλώς ήρθες στην καινούρια σου Χώρα Φροσούλα.
Κοιτάζω γύρω με μάτια απλανή, τον νέον
άνδρα που με υποδέχεται στο Λιμάνι της Μελβούρνης.
Το δύσκολο ταξίδι με το υπερωκεάνιο που
κράτησε σχεδόν 5 εβδομάδες, με έχει αποσυντονίσει πλήρως. Ο νέος άνδρας με
κοιτάζει χαμογελαστός κι απλώνει το χέρι να με βοηθήσει στα τελευταία σκαλοπάτια της μεγάλης σκάλας.
Μου προσφέρει και μια μικρή ανθοδέσμη που κρατά. Όχι, όχι, δεν είναι αυτός που περίμενα να συναντήσω, τη φωτογραφία την είχα στο χέρι, άσε που την είχα κοιτάξει άπειρες φορές μέσα στο καράβι. Ο Γιώργης, αυτός που ερχόμουν να παντρευτώ, ήταν μέτριος στο ανάστημα, μέτριος στη σωματική διάπλαση και μέτριος σχεδόν σε όλα, από ό,τι διαπίστωσα στον ένα χρόνο σχεδόν που αλληλογραφούσαμε.
Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ
Η παρέα όλο και μεγάλωνε.
Αρχικά, ήταν να συναντηθούν μόνο η Κατερίνα Ελληνίδα, η Λωραίν Σκωτσέζα και η Χέλγκα Γερμανίδα. Έμεναν στην ίδια περιοχή και για πρώτη φορά συναντήθηκαν, ένα χρόνο πριν στο Κομμωτήριο της γειτονιάς, της Φιλιππινέζας Ρούμπυ. Τακτικές όλες κάθε 4 εβδομάδες περίπου, για βαφή ή και κόψιμο μαλλιών. Της ίδιας ηλικίας περίπου, άνω των 75, καλοστεκούμενες και περιποιημένες και οι τρεις.
Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ
Τον παλιό καλό ή όχι και τόσο καλό καιρό, ανάλογα πώς το βλέπει έκαστος, οι περισσότεροι άνθρωποι, κυρίως άνδρες, γιατί η γυναίκα με το γάμο, μετακόμιζε στο σπίτι του συζύγου, στο σπίτι που γεννήθηκαν, εκεί περνούσαν όλη τους τη ζωή, και στην πλειοψηφία, στο ίδιο σπίτι πέθαιναν. Το ίδιο και τα παιδιά τους για κάμποσες γενιές.
Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ
Όσο που δεν πνίγηκε η Τερέζα με την
κουβέντα του Κωστάκη.
-Έφαγες καλά μάνα. Σχεδόν μετέωρο το
πιρούνι.
Αλλά είχε μάθει προ πολλού να μην
αντιδρά σε τίποτα.
Ήταν πολύ όμορφη στα νιάτα της η Τερέζα, όμορφη και μοναχοκόρη. Ο πατέρας της δούλευε Κλητήρας σε μια Τράπεζα και περνούσαν σχετικώς καλά.
Πολλά έχουν λεχθεί για τους Έλληνες της διασποράς. Πολύ μελάνι έχει χυθεί, πάρα πολλά έχουν γραφτεί για τη Μετανάστευση και τους Μετανάστες. Αμέτρητοι Πολιτικοί «Εκπρόσωποι της Ελλάδας», μας επισκέπτονται κατά καιρούς! Μας θαυμάζουν, μας συγχαίρουν για τα επιτεύγματα μας, μας τονίζουν πως είμαστε αληθινοί πατριώτες και πιο Έλληνες, από τους εντός Ελλάδας, μας διαβεβαιώνουν για την αγάπη τους και το νιάσιμό τους, μας χτυπάνε φιλικά στην πλάτη με υποσχέσεις και...πάνε στην ευχή του Θεού. Και η ιστορία, επαναλαμβάνεται με τους επόμενους!
Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ
(Αρχές δεκαετίας του 1950. Η Γωγώ μοναχοκόρη. Από καλή οικογένεια, μεσαίας κοινωνικής τάξης που έμεναν στην πόλη. Ο Μανούσος, χωριατόπαιδο, αλλά «ο έρως» δεν κοιτά τέτοια).
-Καλά, ούτε αυτό δε σου έμαθε η μάνα σου;
-Λες και σου ΄μαθε και τίποτα άλλο, να σε ξεφορτωθεί, όμως, ήξερε για να ησυχάσει. Και βρέθηκε ο γιος μου, σε πήρε ξεβράκωτη, πέντε ρούχα προικιά σου δώσανε και κείνα φτηνά!
Καλύτερα το αίμα
σου στη θάλασσα να ρίξεις.
Θα το βαράει η
θάλασσα θα το κτυπάει το κύμα
Θα αναστενάζεις
και θα λες:
Της ορφανής το
κρίμα.
Οι όμορφες φωνές των νέων από το μαγαζί του χωριού, με το μαντολίνο, το ακορντεόν και την κιθάρα τους, δεν είχαν να ζηλέψουν τίποτα από τους επαγγελματίες τραγουδιστές.
Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ
Μελβούρνη
Καλοκαίρι, 1983
Σάββατο πρωί. Ξεκούραση, ας πούμε, μετά από πολύ φορτωμένο πενθήμερο όλες!
Φυσικά κι έχουμε πολλά να κάνουμε, αλλά απουσίαζαν παιδιά και σύζυγοι κι αποφασίσαμε να διαθέσουμε λίγο ευχάριστο χρόνο, μόνο για εμάς.
Έχουμε συμφωνήσει με την κουμπάρα την Αγγελική, Ζακυνθινιά και μοναδική κουμπάρα και συγγενή εδώ, να πάμε στην Ελισάβετ, έμενε στην διπλανή περιοχή, κάπου 4 χιλιόμετρα απόσταση!
Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ
Ε π έ τ ε ι ο ς
Στις 8 του Φλεβάρη, συμπληρώνονται 17 ολόκληρα χρόνια αφ' ότου δέχτηκα την ευγενική πρόσκληση του αγαπητού συγχωριανού και φίλου, πρώτα των γονιών μου και μετέπειτα δικού μου, π. Π. Καποδίστρια, για συνεργασία στο ΝΥΧΘΗΜΕΡΟΝ, το ηλεκτρονικό περιοδικό που επιμελείται για χρόνια!
17 χρόνια αγαστής και άψογης συνεργασίας!
Εξ ού και η σημερινή μου δημοσίευση, περί Καχυποψίας και Εμπιστοσύνης!
Γιατί εμάς, μας συνδέει μόνο Εμπιστοσύνη!
Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ
Ο Θοδωρής και η Αγγελικούλα, παντρεύτηκαν από έρωτα.
Τι έρωτα, δηλαδή, εκείνα τα χρόνια, κάπου 80 χρόνια πίσω. Απλά ο Θοδωρής, είχε βάλει στο μάτι την Αγγελικούλα. Τα σπίτια τους σχετικά κοντά. Καλοστεκούμενες οι δύο φαμελιές, ήταν σίγουρος πως αν έστελνε προξενιό, δε θα έλεγε όχι ο πατέρας της.
Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ
Αφότου θυμάμαι τον εαυτό μου, άκουγα τη μαμά μου να μιλάει με θλιμμένη φωνή πάντα για τον αδελφό της τον Ανδρέα, που πέθανε πολύ νέος.
Η Χρυσή, είχε τέσσερα αδέλφια: Τον Νικόλα, το Γιάννη, τον Τιμόθεο και τον Ανδρέα. Ο Ανδρέας ήταν 19 χρονών, δυο χρόνια μικρότερος από τη Χρυσή. Μα απ' ό,τι έλεγε και το επιβεβαίωναν όλοι, ήταν ο πιο όμορφος και ο πιο καλός. Όλα της τα αδέλφια την αγαπούσαν και την πρόσεχαν, αλλά ο Ανδρέας ξεχώριζε.
.jpg)
Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ
Σηκώθηκε με το ζόρι εκείνο το πρωί η Χριστίνα. Μπήκε στο μπάνιο να κάνει ένα ντους να συνέλθει. Ως συνήθως, κοιμήθηκε πολύ λίγο και χθες βράδυ. Πάντα ήταν δύσκολη στον ύπνο, αλλά τώρα τελευταία, είχε παραγίνει το κακό. Σκεφτόταν κάποιες φορές, να ακολουθήσει το παράδειγμα της Κατίνας της φίλης της. Όταν δεν μπορεί να κοιμηθεί η Κατίνα, σηκώνεται και πίνει ένα μικρό ποτηράκι από κάπως δυνατό λικέρ και κοιμάται του καλού Θεού! Μα δεν της άρεσαν τα ποτά, άσε που έπαιρνε και πολλά φάρμακα όπου δεν συνδυάζονται με το αλκοόλ. Πολλές φορές έλεγε:
-15e-550x550h.jpg)
Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ
Έχει λεχθεί πολλές φορές από τους «ειδικούς», ότι οι πιο σημαντικές αγάπες στη ζωή κάθε ανθρώπου, είναι η πρώτη και η τελευταία. Ό,τι άλλο μεσολαβήσει ενδιάμεσα, ασήμαντο ή καθήκον λόγω δεσμεύσεων.
Λίγοι, πολύ λίγοι οι τυχεροί όπου η πρώτη και η τελευταία τους αγάπη, είναι το ίδιο πρόσωπο!
Για τον Δημήτρη, δεν υπήρξε ενδιάμεσα. Υπήρξε μόνο η Λενιώ στα 18 του, η πρώτη του μεγάλη αγάπη και η Χριστίνα, όταν είχε πατήσει τα 50, που ήταν και η τελευταία, εξ ίσου μεγάλη αγάπη με την πρώτη.
Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ
Ήταν το έτος 1953.
Δύσκολα χρόνια, λίγο μετά τον Εμφύλιο, που ξέσπασε μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, φτώχια και ανέχεια σε όλη την Ελλάδα.
Ήταν τη χρονιά, που η Ζάκυνθος έπαψε να υπάρχει, όπως τη γνωρίζαμε μέχρι τότε. Η Σεισμοπυρκαγιά του Αυγούστου, την ισοπέδωσε με τις γνωστές συνέπειες.
Σε ένα μικρό χωριό, τα Ματαράγκα Μεσολογγίου, έμενε μια πολυμελής οικογένεια. Πολλά παιδιά στη φαμελιά, οκτώ τον αριθμό και μεγάλη φτώχια. Ούτε ένα χαμόσπιτο δεν είχαν, όπως οι περισσότεροι στο χωριό. Σε ενοίκιο έμεναν και το ψωμί μετρημένο. Μα, τα παιδιά του χωριού έτρεχαν όλη μέρα κι έπαιζαν ξέγνοιαστα και χαρούμενα, χωρίς έγνοιες ή απαιτήσεις. Η φτώχια, ίδια για όλα τους.
