☆ Είπα να κάνω κάτι...

 

    

       Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, αδέρΦια...

   Θυμήθηκα, βλέποντας ξανά αυτήν την καρτούλα μας, μια ψυχή που κάποτε μου είπε:

  - Αδερφέ, έχω πρόβλημα.

Όλοι γύρω μου πιστεύουν πως είμαι καλύτερος από αυτό που πράγματι είμαι. 

  - Έλα, ρε φίλε, αφού στ'αλήθεια είσαι καλός. 

  - Μακάρι να ήμουν, αδερφέ.

 Πέρασε λίγος καιρός.

Τον είδα ξανά ένα μεσημέρι. 

Να κάνει κομποσκοίνι και να λέει την Ευχή.

 Κρυβόταν από τους άλλους, αλλά εγώ τον κατάλαβα.

  

  Πήγα σιγά σιγά δίπλα του και του ψιθύρισα.

  - Ρε φίλε, μεσημέρι, την Ευχή; Θα μας τρελάνεις... Ποτέ δεν το έκανες. Εσύ πάντα έψαχνες τρόπους να αράζεις το μεσημέρι. Τι έγινε;

   - Τίποτα δεν έγινε, αδερφέ.

Είπα να κάνω κάτι, ώστε να πλησιάσω έστω σε αυτό, που όλοι νομίζουν πως είμαι...

      [Σκέψου το.-]

    |ΥΓ:

   Αν είσαι απ'αυτούς που θέλουν νεότερα από κάποιον που ακόμα "ξεκουράζεται" στη Λάρισα, ζούληξε πάνω στο χθεδινοβραδυνό κείμενο της Έλενας, που μας διέλυσε και πάλι...

✨ Ενώ εσύ "κοιμόσουνα"...

Όσο κι αν θέλω να προσεγγίζω τα τελευταία γεγονότα

πνευματικά κι όχι συναισθηματικά, 

είναι φορές – το ομολογώ –

που δεν τα καταφέρνω.

Όπως και αυτή τη φορά 

μόλις είδα αυτήν την απεικόνιση, 

που μου΄στειλε μια ψυχούλα, εκ των «συν αυτώ»,

που αγαπάει τον π.Ευσέβιο, 

χωρίς να τον έχει γνωρίσει ποτέ από κοντά...

Με την αξία της τελευταία έχει γίνει και (συν)εργάτης μας 

στη διακονία που κάνουμε όλα αυτά τα χρόνια.

Έσπασα μόλις την είδα.

Γιατί συνειδητοποίησα ακριβώς 

τι έχει συντελεστεί κυριολεκτικά

«πάνω από το κρεβάτι του παππούλη μας»…

Μια πανστρατιά προσευχών από παντού, μου'στειλε κάποιος.

Θαυμαστά γεγονότα...

Μεταστροφές...

Ένας πνευματικός παροξυσμός, είπε κάποιος άλλος.

Όπως θέλει ο καθένας, ας το πει.

Θείες Λειτουργίες...

Αγρυπνίες...

Πρόσφορα...

Κομποσχοίνια, 

ακόμα και στα χέρια μικρών παιδιών...

(ακόμα και κάτω απ΄τα θρανία τους...)

Μνημονεύσεις από Ιερείς του Θεού του Υψίστου 

στην Αγία Πρόθεση,

όπως φαίνεται σε αυτό 

που μας έστειλε ένας παππούλης.

Κι όλο αυτό ίσως να φαίνεται σε κάποιους παράλογο 

ή και υπερβολικό.

Και μπορεί και να΄ναι.

Η αλήθεια είναι, 

χωρίς άλλους περιττούς συναισθηματισμούς από μέρους μου,

πως ο καλός Θεός επέτρεψε 

– ή καλύτερα, παραχώρησε – 

να συμβεί όλο αυτό σε έναν από τους «στρατιώτες» Του.

Απλά έτυχε αυτό το παλικάρι του Χριστού 

να είναι ο δικός μας ο άνθρωπος.

 

   Κι επειδή πολύς λόγος, αδέρΦια μου, 

γίνεται τελευταία για θαύματα.

Θεωρούμε 

πως μπαίνοντας στην Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα 

οΦείλουμε να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα, 

ακόμα κι αν χρειαστεί να μας (προς)γειώσουμε.

Κι επειδή, μέσα σε όλα αυτά τα υπέρλογα 

που ζούμε αυτό το διάστημα, 

αρχίσαμε να διαπιστώνουμε πως συχνά αρκετοί από μας 

παρακαλούμε, 

προσδοκούμε, 

ικετεύουμε 

και κατά καιρούς, ίσως και χωρίς να το επιδιώκουμε, 

απαιτούμε από τον Χριστό μας 

(και μάλιστα με άγαρμπο τρόπο) 

το Θαύμα…

Το θαύμα δεν είναι "να γίνει καλά"

ο π.Ευσέβιος.

Μια χαρά είναι ο π.Ευσέβιος.

Το Θαύμα είναι να γίνουμε καλά εμείς.

Το μεγάλο Θαύμα σε αυτήν την υπόθεση

είναι η Αγάπη,

που γέννησε αυτήν τη συμπόρευση της προσευχής 

για έναν -εν πολλοίς- άγνωστο Μοναχό.

Και το άλλο επίσης μεγάλο Θαύμα 

είναι η αλλοίωση. 

 ━ “Αὔτη ἡ ἀλλοίωσις τῆς δεξιᾶς τοῦ Ὑψίστου” 

(ψαλμ. οστ’, 11) ━,

που ως αποτέλεσμα αυτής της συστράτευσης

προκλήθηκε στις ψυχές κάποιων λίγων

όπως τουλάχιστον, οι ίδιοι προσωπικά, 

μας ομολογούν.

Και ίσως το πιο μεγάλο Θαύμα απ΄όλα

είναι πως μέσα απ΄όλο αυτό

συνειδητοποιήσαμε επιτέλους

πως μέχρι τώρα αναζητούσαμε 

κάτι από τον Χριστό

κι όχι τον ίδιο τον Χριστό.

Μοναδική ευκαιρία για μας 

αυτή η Μεγάλη Εβδομάδα.

Ας Τον Αναζητήσουμε.

Ας Του σταθούμε.

Ας μην Τον πουλήσουμε κι εμείς.

Πάμε δίπλα,

όσο πιο κοντά γίνεται,

στο ΝυμΦίο της ψυχής μας...

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!

ΥΓ:

Μη θεωρήσει κάποιος 

πως με αυτήν την απεικόνιση  προσπαθούμε 

"να αγιοκατατάξουμε" τον δικό μας άνθρωπο.

 Ούτε κατά διάνοια.

Άνθρωπος κι ο παππούλης μας.

Με αδυναμίες και πάθη, όπως όλοι μας.

Αλλά και με αγώνα τεράστιο...

Συγχωράτε με -και πάλι- για τα πολλά.

Καταλαβαίνετε βέβαια πως αυτή η ανάρτηση

είναι και η τελευταία μας,

τουλάχιστον μέχρι το Πάσχα.

Θα επανέλθουμε μόνο αν συμβεί

κάτι συνταρακτικό

που θα πρέπει,

 ως οικογένεια που έχουμε γίνει,

να το μάθετε...

Κι επειδή θα ήταν άδικο,

 ενώ είμασταν χθες 5 άνθρωποι 

από τη φαμίλια μας στη Λάρισα,

να τελειώσουμε και να μην σας πούμε 

"νέα από το μέτωπο"...

Είχαμε την πρώτη Θεία Μετάληψη, 

χθες το Σάββατο του Λαζάρου

(τυχαίο θα'τανε...)

2 μήνες μετά...

Τεράστιο γεγονός!

ΑδιαμΦισβήτητα, 

το σημαντικότερο απ΄όλα τα φάρμακα 

που του έχουν δοθεί

μέχρι σήμερα!

Παρότι με (συνήθως) κλειστά τα ματάκια του, 

πιστεύουμε πως μας καταλαβαίνει 

όταν του μιλάμε...

Υπάρχει βέβαια ένα μάλλον νέο μικροβιάκι 

που πάει μαζί με έναν 38 + πυρετό...

Ευχηθείτε στον Χριστό μας,

στην Παναγιά Μάνα μας,

 στο φίλο του Χριστού μας τον Άγιο Λάζαρο 

και σε όποιους άλλους Αγίους Φίλους Του θέλετε...

Όχι μόνον για τον δικό μας παππούλη,

αλλά για όλους τους αναγκεμένους...

Ό,τι Εκείνος θέλει.

Για όλους μας...

Καλή Μεγάλη Εβδομάδα.

Ο Χριστός μαζί.-

|σ.Β.Γ.

✨Τι Άνθρωποι υπάρχετε εκεί έξω, ρε φίλε; Και μεις... Τι ανταποδώσωμεν;

 

|Κι εντάξει εμείς 

που είμαστε αυτοί που είμαστε, 

ν' ανεβάζουμε εδώ και σχεδόν 2 μήνες 

π.Ευσέβιο και μόνο... 

Ετούτη εδώ η ευλογημένη η Έλενα του "τι και πως",

 που δεν μας έχει δει στη ζωή της ποτέ, 

γιατί;

Και τόση Αγάπη από που;

✨ "Και τι θα δεν θα΄δινα να βρισκόμουνα εκείνο το απόγευμα σ΄εκείνον τον καΦέ;" μας έλεγε τις προάλλες μια ψυχούλα... |Ένα ξεχωριστό δωράκι για όλες τις γνωστές και άγνωστες ψυχούλες εκεί έξω, που έχουν μόνιμα συμπεριλάβει στις προσευχές τους έναν Αγιορείτη ΙεροΜόναχο...

 

   ✔ Την Τρίτη στις 3 Φεβρουαρίου, του Αγίου Συμεών του Θεοδόχου και της ΠροΦήτιδος Άννης, έγινε το ευλογημένο συμβάν.

 

  3 μέρες πριν, το Σάββατο, στο πατρικό του σπίτι ο π.Ευσέβιος δεχόταν, όπως και όλες τις υπόλοιπες μέρες που βρίσκονταν με την υπόλοιπη συνοδεία στην Αθήνα, πέρα από συγγενείς και κάποιους εκλεκτούς φίλους, που θέλησαν διακαώς να πάρουν την ευχή του και να ζητήσουν την προσευχή του για θέματα που τους απασχολούσαν.

 

  Κάπου εκεί, μεταξύ του καφέ και των κερασμάτων, ακριβώς δίπλα του βρισκόταν καθισμένο σ΄ένα μικρό σκαμνάκι ένα από τα πολλά αδέρΦια του.

 

  Μέσα σε όλα εκείνα τα υπέροχα, κάποια στιγμή πήρε από το τραπεζάκι του σαλονιού την πετρούλα που βλέπεις και είπε στον μικρό του αδερΦό:

 

"Πες μας βρε παππούλη! Πως σου΄ρθε να γράψεις αυτό το συγκεκριμένο κειμενάκι πάνω σε αυτήν την πετρούλα;"

 

    Και όταν εκείνος ξεκίνησε να μιλάει, ο απατεώνας δίπλα του έβγαλε στη ζούλα το κινητό του και χωρίς να τον πάρει χαμπάρι κανείς, πάτησε το REC...

 

   Λίγο αργότερα ο ίδιος έκλεψε κι εκείνο το γνωστό πλάνο με τον παππούλη να βγάζει και να μας δείχνει τις 2 τελευταίες εικόνες που έφτιαξε, του Αγίου Παϊσίου και του Αγίου Εφραίμ του Κατουνακιώτη, οι οποίες δεσπόζουν πλέον στις θέσεις για τις οποίες προορίζονταν.

 

   Το προϊόν εκείνης της κλοπής απ΄ό,τι φάνηκε αργότερα μας αΦορά όλους, με τον έναν ή τον άλλο λόγο.

  Ακόμα και τον παππούλη μας τον ίδιο...

 

  Ο διαπράξας, για πολλούς λόγους, το συγκεκριμένο ατόπημα δεν το μετάνοιωσε ποτέ.

 

   Και σήμερα που ο παππούλης μας βρίσκεται για πρώτη μέρα εκτός του απίθανου πανεπιστημιακού νοσοκομείου της Λάρισας σε μία πολύ όμορΦη Μονάδα Αυξημένης Φροντίδας, σκέΦτηκε να το μοιραστεί μαζί σας.

 

   Δεχτείτε το ως ένα μικρό αναπάντεχο δώρο από εμάς για σας, κρατώντας απ΄αυτό ό,τι σας κάνει.

 

  Σαν να είσασταν και όλοι εσείς  εκείνο το ευλογημένο απόγευμα μαζί στο σπίτι μας.

 

 Σ΄ένα σπίτι που, όπως έχετε πλέον καταλάβει, δεν έχει πλέον πόρτες...

 

  Το κουδούνι που χτύπησε, όπως θ΄ακούσετε στο τέλος του κλεμμένου ηχητικού, το σταμάτησε σε αυτά τα υπερπολύτιμα για μας 4 λεπτάκια...

☆ Κάν΄το αφορμή για μετάνοια (μια φωνή από το Αγιονόρος...) ~ Από τον π.Ε. που δέεται μαζί με όλους του Πατέρες στο Αγιονόρος "υπέρ του σύμπαντος κόσμου"...

 

|Λέγαμε τέτοιες μέρες το 2020. 

Τότε που ο συγκεκριμένος π.Ε

 προσπαθούσε Φιλότιμα 

να μου τα εξηγήσει τηλεφωνικώς,

μεταγγίζοντάς μου τον εν-Θουσιασμό του.

Κι εμένα βέβαια τότε 

τα περί "ακουσίων πόνων"

μου΄μοιαζαν "κινέζικα"...

Τότε που η αμΦοτεροδέξια ψυχούλα

σκάρωνε τις καρτούλες τη μία μέτά την άλλη

Ο π.Ε. και οι άλλοι Πατέρες 

γνωρίζετε τώρα καλά ποιοι είναι...

Και ήρθε η ώρα που καλούμαστε 

να δεόμαστε εμείς για εκείνους...

Ευχαριστίες αιωνίως σας οΦείλουμε, 

αδέρΦια!

|ΥΓ:

Σύντομα θα έχουμε νεότερα 

να πούμε στην αγάπη σας.

Μαζί με κάποιες αναπάντεχες 

(ή αναμενόμενες;) 

εκπλήξεις...

Δόξα τω Θεώ!

Πάντων ένεκεν.-

✔ Μην το ψάχνεις άλλο. "Το Λαχείο" είναι η απάντηση σε όλα τα τεράστια και ατελείωτα "ΓΙΑΤΙ" μας... |Η μυστική πρό(σ)κληση του Πατέρα μας για την επιστροΦή μας και το μεγαλειώδες πανηγύρι που μας ετοιμάζει...

 

Το 90% των αιτιών που αρρωσταίνει ο άνθρωπος, 

είναι η αμαρτία. 

Κι όταν λέμε αμαρτία, 

δεν λέμε την αμετανόητη αμαρτία,

αλλά την μετανοημένη αμαρτία.

 

Διότι οι αμετανόητοι, 

μπορεί να μην αρρωστήσουν ποτέ τους 

και να πεθάνουν υγιέστατοι. 

Αυτή η κατάσταση 

είναι δείγμα απολύτου εγκαταλείψεως του Θεού 

και από τώρα, 

είναι με το εξπρές στην κόλαση.

Δεν θα αρρωστήσει ποτέ, 

δεν θα κλάψει ποτέ, 

δεν θα υποφέρει ποτέ.

 

Η ασθένεια είναι μια μεγάλη ευλογία 

και ένα μεγάλο δώρο από το Θεό! 

Δεν είναι τιμωρία. 

Είναι σαν να σου λέει ο Θεός:

- Κέρδισες ένα λαχείο, 

το οποίο θα το πληρωθείς στον παράδεισο...

 

✝️ Μακαριστός Γέροντας Εφραίμ,

Δικαίος της Ιεράς Σκήτης του Αγίου Ανδρέα (Σαράι) 

Αγίου Όρους

 

☦️1956-2023☦️

[Μας το έστειλε η μικρή Δέσποινα ...]

━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━

|"αμΦ." ΥΓ:

Κάποια ψυχή 

μας θύμισε κάποιους ξεχασμένους στίχους, 

που εξελίχθηκαν πριν χρόνια σ΄ένα απλό τραγουδάκι

για τις ανάγκες μιας εκδηλωσούλας.

Σαν να ταιριάζουνε κάπως

με τις περιστάσεις "Λυδία" και "παπα Ευσέβιος"

που ζούμε...

Δες...

📍  Δεν Σου ζητώ φραγή εισερχομένων θλίψεων,

σαν δώρο στο ζητώ να τις παλεύω

Δεν Σου ζητώ φραγή εισερχομένων θλίψεων,

Τη Χάρη Σου μονάχα για ν’ αντέχω!

 

………………………………………………………………………..

 

…Να έχεις αδέρφια που δε σ’ αφήνουνε μόνο... πως γίνεται;;

Να ‘χει σβήσει στον κόσμο η τελευταία ηλιαχτίδα

κι άλλος για σένα να προσεύχεται, μη χάσεις την ελπίδα...

Πως γίνεται;;; Μπορείς να μου πεις;...

 

Του Αη Κασσιανού τη ρήση πως να πετύχω;

Να μετατρέπω σε χαρά την θλίψη πως γίνεται;     

 Μπορείς να μου πεις;

 

Ρώτα! Βλέπε! Άκου! Τι ψιθυρίζει ο Θεός...

Και θα μάθεις το πως, ζητώντας λίγο Φως…

 

…………………………………………………………………………..

|Κι αν θες να τ΄ακούσεις κιόλας,

ζούληξε το παρακάτω...

|στην πρώτη φωτογραφία ο αγιότατος Μακαριστός Πατριάρχης Σερβίας, Παύλος.-

✨ 8 ώρες ταξίδι, για 3 λεπτά και μια ευχή... Επιβάτες: 7 (+ 10 "Επίσημοι"...) |Στα γόνατα (και) για τη Λυδία μας...

 

 

               ━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━

   ✔ Λοιπόν, επειδή πάλι μπαίνετε καθημερινά, κυρίως όσοι αγαπούσατε από πάντα τον παππούλη μας (ή τον αγαπήσατε μ΄όλα αυτά τα τελευταία), με την ελπίδα να δείτε κάτι νεότερο από το μέτωπο…

 

 

Και δεν βλέπετε τίποτα καινούριο και βγαίνετε άπρακτοι...

 

 

 Κι επειδή κάποιες συμπονετικές ψυχούλες, 

που΄χω καθημερινά δίπλα μου, με βομβαρδίζουν:

 

 

"Έλα, βάλε κάτι! Για τις ψυχούλες που δεν έχουν τελειώσει μέρα, που να μην προσευχηθούν για το Ευσεβάκι μας..."

 

 

Το σκέφτηκα λοιπόν και είπα να σας μεταφέρω 2 ακόμα μηνύματα απ' αυτά που εσείς οι περίΦημοι "συν αυτώ" μου γράφετε..

 

 

Το πρώτο ανήκει στην Βασιλική Εμ. η οποία φέρει βαρέως το γεγονός πως λόγοι υπεράνω της θέλησής της δεν της επέτρεψαν να παρευρεθεί σε μία έστω από τις 2 υπέροχες Θείες Λειτουργίες που μας προσέφεραν οι Αγιορείτες Πατέρες μας, λίγο πριν αναχωρήσουν προς τα πάνω και γίνουν όλα όσα - μέχρι στιγμής - έχει επιτρέψει ο καλός Θεός...

 

Το έγραψε και μου το έστειλε όταν έμαθε πως την επομένη θα ξεκινούσα για Λάρισα...

 

Το έχουμε διαβάσει σε αρκετούς δικούς μας.

 

Σε όλες ανεξαιρέτως τις φορές, λίγο πριν τελειώσουν αυτά τα (βασιλικά) λόγια, απρόσκλητος έρχεται ένας κόμπος στο λαιμό...

 

 

 

Δείτε το και σεις και αν θέλετε πείτε μας, αν νιώσατε το ίδιο....

 

 

 

 

   "Ήτανε της Υπαπαντής

 

διπλή χαρά συνάμα,

 

μια Μάνα δίνει το Παιδί στο Συμεών

 

πληρώνοντας το τάμα....

  

 

      -*-*-**-*-*-

 

 

Έτσι σε αποχαιρέτησε

 

και σένα η δικιά σου,

 

να βρεις την άγια Μάνα σου

 

που'ναι παρηγοριά σου!

 

 

 

Μα εσύ γλυκιέ πατέρα μας

 

δεν ήτανε να φτάσεις,

 

νωρίς στο Περιβόλι Της

 

εκεί να ξαποστάσεις...

 

 

 

Σε Εκείνη να προσεύχεσαι

 

για όλους τους πονεμένους...

 

Να μεσιτεύεις στο Χριστό

 

για μας τους πλανεμένους.

 

 

       -*-*-**-*-*-

 

 

Έγινε κάτι θαυμαστό

 

με αυτό το παλικάρι,

 

και ο Κύριος το έβαλε

 

να πάρει αυτό τα βάρη...

 

 

 

Το σχέδιό Του δέχτηκε

 

δίχως καιρό να χάσει.

 

Και ξάφνου...

 

Τα γόνατα λυγίσανε

 

μπροστά στο εικονοστάσι...

 

 

 

      -*-*-**-*-*-

 

 

 

Γίναμε όλοι αδέλφια σου,

 

για σένα ανησυχούμε...

 

Στο δρόμο της Σαρακοστής

 

με Αγάπη, με Ομόνοια

 

και Προσευχή να ζούμε...

 

 

 

Ίσως να μη ξανάγινε

 

τέτοια χαρά μεγάλη!!!

 

Τόσοι Άγιοι να έρχονται

 

σ' αυτό το προσκεφάλι...

 

 

 

     -*-*-**-*-*-

 

 

 

Καλό ταξίδι Σταύρο μας!

 

Το χέρι του σαν πιάσεις,

 

πάρε ευχή και μίλα του

 

δίχως καιρό να χάσεις...

 

 

 

 

      -*-*-**-*-*-

 

 

 

"Ευσέβιε,

 

Συγχώρα με,

 

για όσα έχω πει για σένα...

 

Ήσουνα πάντα ταπεινός

 

και είχες μία έννοια!

 

 

 

Να ενωθείς με το Θεό

 

διάλεξες μονοπάτι,

 

με αδιάλειπτη προσευχή

 

και ανιδιοτελή αγάπη !!

 

 

 

Τόσα περίσσια ήτανε

 

αυτά που είχες να δώσεις,

 

σαν να το θέλησε ο Θεός

 

τα τέκνα σου να σώσεις!

 

 

Τα έμαθες να αγαπούν,

 

τα έμαθες να υπομένουν,

 

με προσευχή τα οδήγησες

 

το θαύμα να αναμένουν!!!

 

 

 

Κάλεσαν τόσους Άγιους,

 

έμαθαν γι' άλλους τόσους...

 

Κι ένιωσαν ότι οι Άγιοι

 

είναι για τους ανθρώπους!!!

 

 

 

Γι'αυτό μικρέ μου αδελφέ,

 

συγχώρα με και πάλι,

 

γιατί την οικογένεια

 

την έκανα μεγάλη!!! "

 

 

 

 

 Και είπα λοιπόν αυτή τη φορά να πάω μόνος.

Που να΄ξερα...

Τα messenger, τα viber, οι κλήσεις πήρανε φωτιά.

 

Χωρίς να το καταλάβω είχανε σε λίγα λεπτά μαζευτεί τόσοι αποφασισμένοι, ώστε να γεμίσουμε ενα 7θεσιο...

 

Ενημερώθηκαν όλοι πως θα φάμε 3μιση με 4 ώρες στο "πήγαινε" και άλλες τόσες στο "έλα", για να τον δούμε, αν μας αφήσουν, από 3 λεπτά...

 

Παρέμειναν, όλες και όλοι τους, αποφασισμένοι και (θεό)τρελοι...

Και είπαμε, για μία και μόνη φορά, να το αφήσουμε να γίνει.

 

 Το τί έγινε όμως σ΄αυτό το αναπάντεχο ταξίδι,

δεν θα τ΄ακούσετε από μένα,

αλλά από την Εμμανουέλα.

       

Το κορίτσι αυτό είχε έρθει στο κάλεσμα που έκανα στην Κοινη Πορεία στην τελευταία Θ.Λ. που θα ήταν οι Πατερες στην Αθηνα.

 

Την γνώρισα στον π.Ευσέβιο όταν πηγαίναμε να πιούμε τον καφέ μας ακούγοντας ταυτόχρονα τον πάντοτε ξεχωριστό λόγο του Γέροντά μας π.Χρυσοστόμου, στην αγαπημένη μας Αγία Μαρίνα.

Και σχεδόν τον "ανάγκασα" να της δώσει την ευχή του και μια εικονιτσα από το κελί μας.

 Υποτάχθηκε εκείνος, όπως πάντα, με χαμόγελο.

 

 Τον αγάπησε.

 

Και με παρακάλεσε να την πάρουμε μαζί μας.

Και κάπως έτσι κέρδισε και πήρε την πολυπόθητη τελευταία 7η θέση.

Και ήρθε και στριμώχτηκε και κείνη μαζί μας.

 

Δείτε, χωρίς άλλα δικά μου περιττά, την δικιά της ανταπόκριση στην Κοινή Πορεία.

(Αυτό είναι το δεύτερο μνμ που σας είπα από την αρχή...)

 

 

"Χαίρετε αδέλφια και τώρα με τα νέα του π.Ευσεβίου ακόμα πιο πολύ θα χαρείτε !

 

Έδωσε ο καλός Θεός και βρέθηκα κοντά του να πάρω την ευχούλα του, διαφορετικά αυτή την φορά, μα με περισσότερη χάρη.

 

Είμαι σίγουρη πως μας άκουγε που του μιλούσαμε και τον διαβεβαιώσαμε πως δε θα σταματήσουμε να ευχόμαστε για εκείνον & πως μας έβγαλε με αφορμή αυτό το δυστύχημα ότι καλό έχουμε μέσα μας προκειμένου να εισακουστούμε στον Κύριο μας.

 

Είχε αρχικά πυρετό όταν φτάσαμε, μα μετά την επίσκεψη των Ιερών Λειψάνων ο πυρετός κατέβηκε !

 

Είμαι σίγουρη πως βοήθησε που άκουσε και τα αδέλφια του και ένιωσε κάθε άγγιγμα μας.

 

Παναγία μου, όλη αυτή η ζεστασιά και το αγκάλιασμα των προσευχών μας δεν μπορεί να μην θρέψει τις πληγές στο κεφαλάκι του.

 

Όταν γίνει καλά βέβαια, αν ο καλός Θεός θελήσει πάντα, ετοιμαστείτε να τον βομβαρδίσουμε με απορίες και αιτήματα προσευχών ! 

Όλο αυτό που έχει γίνει, ομολογουμένως μάς έδειξε πώς να γίνουμε και πάλι εν Χριστώ άνθρωποι και ενωθήκαμε για έναν κοινό σκοπό, να πραγματοποιηθεί το θέλημα Του Κυρίου μας στο πρόσωπο του αδελφού μας. 

Ουσιαστικά μας θύμισε πως πρέπει να προσευχόμαστε και για μας τους ίδιους και να μην απελπιζόμαστε με ό,τι συμβαίνει γύρω μας. 

Να νιώσουμε πως μέσω της προσευχής είμαστε μια Εκκλησία, που οι προσευχές είναι τα νεύρα του σώματος αυτού και έτσι μόνο μπορούμε να κινηθούμε προς τον Κύριο μας που είναι η Σωτηρία όλων! 

Μας έβαλε σε μια Κοινή Πορεία Σωτηρίας που, όσο και αν διαρκέσει, μόνο ζουμερούς πνευματικούς καρπούς θα μας δίνει, τροφή ψυχής και καύσιμο πνευματικής εγρήγορσης! 

Νιώθω πως ο Κύριος μέσα από τον πατέρα Ευσέβιο, μάς έκανε πάλι ανθρώπους με καρδιά που χτυπά δυνατά. 

Και πιστεύω μέσα μου πως αντίθετα με κάθε επιστημονική λογική, κάθε έμπονη προσευχή, ακόμα και ένα απλό «Κύριε Ελέησον τον δούλο σου» θα συνεχίσει το θαύμα Του…

Γιατί και η όλη εξέλιξη που έχει πάρει η υγεία του μέχρι τώρα, Θαύμα είναι. 

Τίποτα δεν ευχαριστεί τον Πατέρα μας παραπάνω από το να μας βλέπει ενωμένους για το καλό του αδελφού μας! 

Η Αγάπη είναι αυτή που θα φέρει το Έλεος του Κυρίου μας, αρκεί να συνεχίσουμε με ζεστή καρδιά να Τον πολιορκούμε με τις προσευχές μας! 

Ο πατέρας Ευσέβιος είναι ο αμνός που παραχώρησε ο Θεός για να μας φέρει και πάλι κοντά Του, να μπούμε στον δρόμο της ανιδιοτελούς προσευχής για τον αδελφό μας και στο τέλος να χαρούμε όλοι μαζί σαν οικογένεια ! 

Το Θαύμα θα συνεχίσει να τελείται και θα έρθει η ευλογημένη μέρα που όλοι περιμένουμε! 

Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου που με δεχθήκατε σε αυτήν την ευλογημένη ομάδα και για όλα όσα κάνετε! 

Ο Θεός να μας ενώνει μέχρι τέλους..."

 

 

 

 Η Εμμανουέλα τα έχει τα δίκια της.

Και για τον πυρετό και για τα πιο σημαντικά.

Πράγματι, όταν μπήκαμε είχε 38,2 ο παππούλης μας.

 

Όταν μετά από ώρα 

πήγαμε να πάρουμε πάλι την ευχή του 

για να επιστρέψουμε, 

είχε 37,2.

 

Λέω στην κ.Ελένη τη νοσηλεύτρια:

 

- Κάνατε κάτι εσείς, κ.Ελένη μου;

 

- εγώ όχι, μου λέει. Εσείς κάνατε...

    Ούτε εμείς κάναμε, κ.Ελένη.

Οι Άγιοι που ήρθανε μαζί μας σε αυτό το ταξίδι.

Και να ξέρετε αδέρφια, 

οι Άγιοι δεν παρεξηγιούνται όπως εμείς.

Όπου υπάρχει πόνος και αναγκεμένοι πάνε.

Όπου τους ζητείται.

Αλλά όπου και οι ίδιοι επιλέγουν.

Κι από κεί, διαχέουν τη Χάρη που τους δόθηκε

και ανάλογα με "το δοχείο" του καθενός

γίνεται αυτό που ο Θεός επιτρέπει,

πάντα για το συμφέρον της ψυχής του ασθενούντος,

αλλά και των ανθρώπων που ζουν δίπλα τους...

Με αυτήν την έννοια,

Θαύμα και μάλιστα τεράστιο

και πολύ μεγαλύτερο απ΄αυτό που προσδοκούμε,

μπορεί να είναι (και) αυτό,

 που δεν θα μας άρεσε.

Και για να μιλάμε συγκεκριμένα.

Ποιος από μας θα μπορούσε να ισχυρισθεί

πως το Θαύμα που όλοι θα επιθυμούσαμε

 θα είναι αποκλειστικά και μόνο 

η ολοκληρωτική ίαση - νεκρανάσταση 

του αγαπημένου παππούλη μας;

Δηλαδή ποιος μπορεί να πει

πως ο Κυπριανός, 

η Μαρία, 

ο Σταύρος, 

η Γιωργία, 

ο Βασίλης

"δεν τα κατάφεραν"... 

Ή ποιος έχει τα πνευματικά κότσια 

για να πει στον αγαπημένο αδελφό μας Ευάγγελο Μωραΐτη

 "πάνω απ'όλα η υγεία"...;

Το Θαύμα, όπως εμείς το έχουμε στο μυαλουδάκι μας,

μπορεί να μην (πρέπει να) γίνει.

Τι θα πούμε τότε;

Πως δεν μας αγαπάει ο Θεός;

Μη γένοιτο.

Ας γίνει για όλους μας

ό,τι ο Θεός θέλει.

Τελεία.-

|αντί ΥΓ:

Η αγαπημένη μας Μαιρούλα γράφει:

"Απ΄την έννοια για τον π.Ευσέβιο και αυτά που διάβαζε στα fb 

και στα site για την πορεία του και τις προσευχές, 

ξέρω και κάποια ψυχή που πήρε απόφαση 

και πήγε πιο σύντομα στο πετραχήλι.

Ο π.Ευσέβιος εμένα πάντως με έχει βάλει 

από κει που είναι σε άψογη γραμμή:

 Παράκληση της Παναγιάς μας κάθε μέρα, 

εννοείται τους Χαιρετισμούς Της, 

το ψαλτήρι πιο τακτικά και άλλα και άλλα, 

ελάχιστα πια μένουν πίσω στο πρόγραμμα...

Και ως γνωστό, 

για να μην πηγαίνει το όχημα (δηλ.η προσευχή) 

με έναν μοναχά στον ουρανό, 

πρέπει να βάζουμε και άλλους μέσα, 

ονόματα... ονόματα...

Αυτό μας έλεγε..."

Σας παρακαλούμε θερμά λοιπόν:

Στην ίδια θέση,

που έχετε βάλει στην προσευχή σας τον παππούλη μας τον Ευσέβιο,

όχι σε χαμηλότερη,

να βάλετε από απόψε και τη Λυδία μας...

Ένα δικό μας υπέροχο κορίτσι

μιας πολυαγαπημένης πολυπληθούς οικογένειας,

που μπήκε σε περιπέτειες αυτές τις μέρες...

Ελπίζουμε όλοι στα γόνατα προσευχόμενοι 

πως σύντομα θα παρέλθουν

και θ΄αφήσουν όσα λιγότερα σημάδια γίνεται...

Να επιτρέψει ο καλός Θεός.-

|Συγχωράτε με και πάλι για τα πολλά.

Δυστυχώς αν ξεκινήσω,

πρέπει να αδειάζει τελείως 

η εγκυμονούσα κάθε φορά ψυχούλα μου...

ας τελειώσουμε με την ευχούλα

που κάποιοι από εσείς θελήσατε... 

"...Το χέρι του σαν πιάσεις, 

πάρε ευχή και μίλα του 

δίχως καιρό να χάσεις..."

Ευχαριστίες!

Μην σταματήσετε να εύχεσθε...

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΕΚ ΝΕΚΡΩΝ...