Η συγκυβέρνηση ΝΔ με ΠΑΣΟΚ με Μητσοτάκη έχει συμφωνηθεί αρκεί η ΝΔ να περάσει το 25%... υπάρχει όμως και μια διαφωνία.

<img height="112" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/7228993eaae04f09b9a46ff30e35218d_XL.jpg?v=3" width="747" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Επίσης το ΠΑΣΟΚ έχει συμφωνήσει… πρωθυπουργός να είναι ο Μητσοτάκης αρκεί η ΝΔ να λάβει ποσοστό πάνω από 25%... με 26% ή 27% η ΝΔ διασφαλίζει ότι αυτό το σενάριο θα υλοποιηθεί…</span></h3>Δύο κόμματα με χρέος σχεδόν 1 δισεκ. ευρώ σε ανεξόφλητα δάνεια – δύο χρεοκοπημένα κόμματα δηλαδή – θα συγκυβερνήσουν, αυτό έχει συμφωνηθεί και πίσω από τις δήθεν κόντρες εντυπώσεων που προκαλούνται σκόπιμα για να συσπειρώσουν ψηφοφόρους… έχει συμφωνηθεί το ΠΑΣΟΚ να πάρει 6 υπουργεία και θέσεις υφυπουργών.<br />Επίσης το ΠΑΣΟΚ έχει συμφωνήσει… πρωθυπουργός να είναι ο Μητσοτάκης αρκεί η ΝΔ να λάβει ποσοστό πάνω από 25%... με 26% ή 27% η ΝΔ διασφαλίζει ότι αυτό το σενάριο θα υλοποιηθεί…<br />Οι εκλογές θα διεξαχθούν Απρίλιο ή Μάιο του 2027 και όχι το Φθινόπωρο του 2026.<br /><br />Υπάρχει όμως και μια διαφωνία<br /><br />Η διαφωνία που υπάρχει είναι για τον επόμενο πρωθυπουργό καθώς ο Κυριάκος Μητσοτάκης θέλει ως εν ενεργεία πρωθυπουργός να μεταβεί σε μια θέση στην Ευρώπη το 2028 και θέλει να είναι εν ενεργεία για να έχει ισχυρή διαπραγματευτική θέση και για να υποστηρίζει ότι είναι ο μόνος πρωθυπουργός με 3 θητείες…<br />Η διαφωνία είναι στο πρόσωπο του επόμενου πρωθυπουργού αφού η συγκυβέρνηση ΝΔ με ΠΑΣΟΚ θα παραμείνει…<br />Οι δύο προτάσεις της ΝΔ για τον επόμενο πρωθυπουργό είναι γνωστές Δένδιας και Πιερρακάκης αλλά το ΠΑΣΟΚ φαίνεται να εξετάζει και άλλα σενάρια.<br />Ο Πιερρακάκης προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ αλλά ενσωματώθηκε στην ΝΔ και έχει επιτελέσει και έργο στα υπουργεία που πέρασε ενώ κατέχει πλέον ισχυρό θεσμικό ρόλο ως Υπουργός Οικονομικών και επικεφαλής του Eurogroup.<br />Για τους επιχειρηματίες θα ήταν η καλύτερη επιλογή αλλά αυτό το θέμα δεν θα ανοίξει τώρα αλλά μετά τις εκλογές του 2027 με πιθανότερο σενάριο το 2028… είμαστε ήδη στο 2026.<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.

Η συγκυβέρνηση ΝΔ με ΠΑΣΟΚ με Μητσοτάκη έχει συμφωνηθεί αρκεί η ΝΔ να περάσει το 25%... υπάρχει όμως και μια διαφωνία.

Επίσης το ΠΑΣΟΚ έχει συμφωνήσει… πρωθυπουργός να είναι ο Μητσοτάκης αρκεί η ΝΔ να λάβει ποσοστό πάνω από 25%... με 26% ή 27% η ΝΔ διασφαλίζε...

Διαβάστε την συνέχεια

Ποιους παρακολουθούσε η ΕΥΠ με υπογραφή Τζαβέλλα. Θύελλα αντιδράσεων.

<img height="145" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/05/tzavellas_apempe12132-825x600.jpg" width="710" /><br /><br />Ο εισαγγελέας Κωνσταντίνος Τζαβέλλας που έβαλε στο αρχείο τη σύσταση του πρωτοδικείου να διερευνηθεί το ενδεχόμενο διάπραξης του αδικήματος της κατασκοπείας, είναι αυτός που είχε εγκρίνει 11 επισυνδέσεις της ΕΥΠ, οι οποίες φέρονται να είχαν συμπέσει χρονικά με παρακολουθήσεις που πραγματοποιούνταν μέσω του παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού Predator.<br /><br />Οι εν λόγω επισυνδέσεις τοποθετούνται στην περίοδο κατά την οποία είχε την εποπτεία της ΕΥΠ, για περίπου έναν χρόνο έως και το Νοέμβριο του 2020, σύμφωνα με σχετικό δημοσίευμα του <a href="https://www.in.gr/2026/05/02/greece/ypoklopes-oi-11-stoxoi-tou-predator-pou-eixe-parakolouthisei-i-eyp-me-ypografi-tzavella-epikalestike-kathikon-exemytheias/">in.gr</a>. Την ίδια ώρα, το ρεπορτάζ αποκαλύπτει και την απόρρητη κατάθεσή του ενώπιον της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής, τον Σεπτέμβριο του 2022. Κατά τη διάρκεια εκείνης της συνεδρίασης, ο σημερινός εισαγγελέας του Αρείου Πάγου –δέχεται πλέον έντονη κριτική από τον νομικό και πολιτικό κόσμο– είχε κρατήσει ιδιαίτερα επιφυλακτική στάση.<br /><div class="embed_code__container provider_twitter" style="background-color: white; box-sizing: inherit; font-family: Eastman-Roman-Regular, sans-serif; font-size: 16px; margin: 32px 0px;"><div class="embed_code_item" style="box-sizing: inherit;"><div class="embed_code_item__content" style="box-sizing: inherit;"><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="box-sizing: inherit; display: flex; margin-bottom: 10px; margin-top: 10px; max-width: 550px; width: 550px;"><br /><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2050585073934622826" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?creatorScreenName=lygerosstavros&dnt=false&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2050585073934622826&lang=el&origin=https%3A%2F%2Fslpress.gr%2Fpolitiki%2Fpoious-parakolouthouse-i-efp-me-ipografi-tzavella-thiella-antidraseon%2F&sessionId=491fc516a6c5be24d447bf70c5bf823e68caa449&siteScreenName=lygerosstavros&theme=light&widgetsVersion=2615f7e52b7e0%3A1702314776716&width=550px" style="border-style: none; border-width: 0px; box-sizing: inherit; display: block; flex-grow: 1; height: 858px; margin: 0px auto !important; max-width: 100%; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div><p style="box-sizing: inherit;"></p></div></div></div>Αναλυτικότερα, επικαλέστηκε το καθήκον εχεμύθειας και το υπηρεσιακό απόρρητο, αποφεύγοντας να δώσει συγκεκριμένες απαντήσεις ή διευκρινίσεις σχετικά με την υπόθεση των υποκλοπών και τις ενέργειες της ΕΥΠ κατά την επίμαχη περίοδο. Στα έντεκα ονόματα την παρακολούθηση των οποίων ενέκρινε ο κ. Τζαβέλλας, περιλαμβάνεται αυτό του τότε υπουργού Εργασίας και νυν αντιπροέδρου της κυβέρνησης, Κωστή Χατζηδάκη, όπως και του υφυπουργού παρά τω πρωθυπουργώ, Γιώργου Μυλωνάκη και της συζύγου του, της παρουσιάστριας Τίνας Μεσσαροπούλου, επιλογές που αν μη τι άλλο προκαλούν πολλά ερωτήματα.<div><b><a href="https://slpress.gr/politiki/poious-parakolouthouse-i-efp-me-ipografi-tzavella-thiella-antidraseon/">ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</a></b></div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ποιους παρακολουθούσε η ΕΥΠ με υπογραφή Τζαβέλλα. Θύελλα αντιδράσεων.

Ο εισαγγελέας Κωνσταντίνος Τζαβέλλας που έβαλε στο αρχείο τη σύσταση του πρωτοδικείου να διερευνηθεί το ενδεχόμενο διάπραξης του αδικήματος ...

Διαβάστε την συνέχεια

Από το αδιέξοδο στο Ιράν… στο «σενάριο Κούβα»: γεωπολιτικός αντιπερισπασμός υψηλού ρίσκου.

<img height="149" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/trump-venezouekla-768x574.jpg" width="715" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Με τον πόλεμο να βαλτώνει και την εσωτερική πίεση να αυξάνεται, ο Ντόναλντ Τραμπ αναζητά διέξοδο ανοίγοντας νέο μέτωπο στην Καραϊβική</span></h3>Η στρατηγική των ΗΠΑ υπό τον Ντόναλντ Τραμπ εισέρχεται σε φάση επικίνδυνης μετάβασης: από έναν πόλεμο χωρίς σαφή έκβαση στο Ιράν, σε μια επιθετική ρητορική και πολιτική πίεσης προς την Κούβα.<br /><br />Η εξέλιξη αυτή δεν αποτελεί απλώς αλλαγή στόχου — είναι ένδειξη στρατηγικής αστάθειας.<br />Το ιρανικό τέλμα και οι «χαμένες νίκες»<br /><br />Δύο μήνες μετά την έναρξη της σύγκρουσης, η Ουάσινγκτον βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα παρατεταμένο αδιέξοδο. Παρά τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, οι βασικοί στόχοι δεν έχουν επιτευχθεί, ενώ η Τεχεράνη διατηρεί κρίσιμα μέσα πίεσης.<br /><br />«Δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα είναι αποδεκτό» δήλωσε ο Τραμπ για τη νέα ιρανική πρόταση, απορρίπτοντας ουσιαστικά το πλαίσιο αποκλιμάκωσης<br /><br />Το Στενά του Ορμούζ παραμένει το βασικό γεωοικονομικό όπλο του Ιράν, επηρεάζοντας έως και το 20% της παγκόσμιας ενεργειακής ροής<br /><br />Παράλληλα, η σύγκρουση έχει πλήξει σοβαρά την αμερικανική οικονομία και την πολιτική σταθερότητα: Η δημοτικότητα του Τραμπ έχει πέσει στο 34%, με βασικό λόγο το αυξανόμενο κόστος ζωής και την ενεργειακή κρίση<div><br />Τα 14 σημεία της ιρανικής πρότασης<br /><br />Στον πυρήνα της διπλωματικής διελκυστίνδας βρίσκεται ένα σχέδιο 14 σημείων, που επιχειρεί να συνδυάσει αποκλιμάκωση και στρατηγικές εγγυήσεις:Άμεση κατάπαυση πυρός<br />Άρση ναυτικού αποκλεισμού<br />Σταδιακή αποχώρηση ξένων δυνάμεων<br />Επανέναρξη πυρηνικών διαπραγματεύσεων<br />Αναγνώριση ειρηνικού πυρηνικού προγράμματος<br />Περιορισμοί στον εμπλουτισμό ουρανίου<br />Ενισχυμένοι έλεγχοι από τον Διεθνής Οργανισμός Ατομικής Ενέργειας<br />Σταδιακή άρση κυρώσεων<br />Εγγυήσεις μη επιθέσεων από ΗΠΑ/Ισραήλ<br />Απελευθέρωση δεσμευμένων κεφαλαίων<br />Ελευθερία ναυσιπλοΐας στον Περσικό Κόλπο<br />Περιφερειακός μηχανισμός ασφάλειας<br />Ανθρωπιστικά μέτρα και ανταλλαγές<br />Χρονοδιάγραμμα εφαρμογής συμφωνίας<br /><br />Ωστόσο, η Ουάσινγκτον απορρίπτει βασικά στοιχεία, κυρίως την προτεραιότητα άρσης του αποκλεισμού πριν από τις πυρηνικές δεσμεύσεις </div><div><br />Κούβα: ο «εύκολος στόχος» ή στρατηγική παγίδα;<br /><br />Καθώς το ιρανικό μέτωπο παραμένει στάσιμο, η προσοχή μετατοπίζεται στην Κούβα.<br /><br />Ο Τραμπ έχει αφήσει σαφείς αιχμές: «Θα τελειώσουμε πρώτα με το ένα… μετά θα πάμε στην Κούβα»<br /><br />Παράλληλα: Υπέγραψε νέα πακέτα κυρώσεων που πλήττουν βασικούς τομείς της κουβανικής οικονομίας<br />Η Γερουσία απέρριψε προσπάθεια περιορισμού πιθανής στρατιωτικής δράσης, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο επέμβασης<br /><br />Η Αβάνα απάντησε χαρακτηρίζοντας τα μέτρα «συλλογική τιμωρία»<br />Γεωπολιτική ανάγνωση: επικίνδυνη διάχυση κρίσης<br /><br />Η πιθανή μεταφορά έντασης από τη Μέση Ανατολή στην Καραϊβική εγείρει σοβαρά ερωτήματα: Πρόκειται για αντιπερισπασμό λόγω αποτυχίας στο Ιράν;<br />Ή για στρατηγική πολλαπλών μετώπων με στόχο την επίδειξη ισχύος;<br /><br />Η ιστορία δείχνει ότι η ταυτόχρονη εμπλοκή σε πολλαπλά γεωπολιτικά μέτωπα αυξάνει τον κίνδυνο στρατηγικής υπερέκτασης.<br /><br />Το πιο ανησυχητικό στοιχείο είναι ότι και στα δύο μέτωπα —Ιράν και Κούβα— οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν αντιπάλους με υψηλή ανθεκτικότητα σε πιέσεις και κυρώσεις.<br /><br />Η μετάβαση από το ιρανικό αδιέξοδο στην κλιμάκωση κατά της Κούβα δεν αποτελεί ένδειξη ισχύος, αλλά μάλλον ένδειξη στρατηγικής αβεβαιότητας.<br /><br />Σε ένα διεθνές σύστημα που γίνεται ολοένα πιο πολυπολικό, το άνοιγμα νέων μετώπων δεν εγγυάται λύσεις — συχνά δημιουργεί περισσότερα αδιέξοδα από αυτά που επιχειρεί να ξεπεράσει.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Από το αδιέξοδο στο Ιράν… στο «σενάριο Κούβα»: γεωπολιτικός αντιπερισπασμός υψηλού ρίσκου.

Με τον πόλεμο να βαλτώνει και την εσωτερική πίεση να αυξάνεται, ο Ντόναλντ Τραμπ αναζητά διέξοδο ανοίγοντας νέο μέτωπο στην Καραϊβική Η στρα...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκική στρατιωτική «εξαγωγή ισχύος»: 70.000 στρατιώτες σε 3 ηπείρους.

<img src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/erdogan-768x432.jpg" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η Άγκυρα επεκτείνει επιθετικά το στρατιωτικό της αποτύπωμα, επαναπροσδιορίζοντας τον γεωπολιτικό της ρόλο.</span></h3>Η Τουρκία προχωρά σε μια συστηματική και πολυεπίπεδη επέκταση της στρατιωτικής της παρουσίας εκτός συνόρων, οικοδομώντας ένα δίκτυο βάσεων, αποστολών και στρατηγικών συνεργασιών που εκτείνεται από τη Μεσόγειο έως την Αφρική και την Ασία. Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία, περίπου 70.000 Τούρκοι στρατιώτες υπηρετούν ήδη στο εξωτερικό, δηλαδή σχεδόν το 13% του συνόλου των ενόπλων δυνάμεων.<br /><br /> Η γεωγραφία της στρατιωτικής εξάπλωσης<br /><br />Η τουρκική παρουσία καταγράφεται σε τουλάχιστον δώδεκα περιοχές διεθνώς, με βασικά σημεία:Κύπρος – η μεγαλύτερη και πιο μόνιμη ανάπτυξη δυνάμεων<br />Συρία & Ιράκ – επιχειρησιακές βάσεις για αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις<br />Κατάρ, Σομαλία, Λιβύη, Αλβανία – στρατηγικές συνεργασίες και εκπαίδευση<br />Αφρική & Βαλκάνια – συμμετοχή σε ειρηνευτικές αποστολές<br /><br />Όπως επισημαίνεται από τουρκικές πηγές, «η Τουρκία δεν προστατεύει μόνο τα σύνορά της, αλλά δημιουργεί ασφάλεια εκτός αυτών», υπογραμμίζοντας τον ρόλο της ως περιφερειακής δύναμης. <div><br />Το δόγμα της «διασυνοριακής ασφάλειας»<br /><br />Η στρατηγική αυτή εντάσσεται σε ένα ευρύτερο δόγμα που συνδυάζει:Αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις (κυρίως κατά κουρδικών οργανώσεων)<br />Προβολή ισχύος σε κρίσιμες γεωπολιτικές ζώνες<br />Διπλωματική επιρροή μέσω στρατιωτικής παρουσίας<br />Στήριξη συμμάχων και κυβερνήσεων φιλικών προς την Άγκυρα<br /><br />Οι βάσεις στη Συρία και το Ιράκ λειτουργούν ως «προσωρινές επιχειρησιακές εγκαταστάσεις», αλλά στην πράξη αποκτούν ημιμόνιμο χαρακτήρα.<br />Δηλώσεις και αφήγημα Άγκυρας<br /><br />Τούρκοι αξιωματούχοι και αναλυτές προβάλλουν τη στρατιωτική εξάπλωση ως στοιχείο σταθερότητας:«Οι βάσεις στο εξωτερικό είναι παράγοντες στρατιωτικής και διπλωματικής ισχύος»<br /><br />Παράλληλα, η Άγκυρα επιμένει ότι οι δράσεις της βασίζονται σε διμερείς και πολυμερείς συμφωνίες, επιχειρώντας να νομιμοποιήσει τη διεθνή της παρουσία. </div><div><br />Αντίλογος και διεθνείς αντιδράσεις<br /><br />Ωστόσο, η τουρκική στρατηγική προκαλεί αντιδράσεις: Η παρουσία στην Κύπρο χαρακτηρίζεται από Ελλάδα και διεθνείς φορείς ως «κατοχή»<br />Στην Ανατολική Μεσόγειο εντείνεται η αντιπαράθεση με Ελλάδα και Κύπρο<br />Αναπτύσσονται αντι-τουρκικοί άξονες συνεργασίας στην περιοχή<br /><br />Παράλληλα, αναλυτές επισημαίνουν ότι η Τουρκία επιδιώκει στρατηγική αυτονομία, αξιοποιώντας στρατιωτικά εργαλεία για γεωπολιτικά και οικονομικά οφέλη..</div><div><br /> Η αντίφαση: ισχύς vs απομόνωση<br /><br />Παρά τη στρατιωτική επέκταση, η Τουρκία φαίνεται να αντιμετωπίζει και προκλήσεις:Αμφισβήτηση της ουδετερότητάς της σε διεθνείς διαμεσολαβήσεις<br />Μείωση του διπλωματικού της ρόλου σε ορισμένες κρίσεις<br />Ενίσχυση ανταγωνιστικών περιφερειακών σχημάτων<br /><br />Όπως σημειώνεται, η Άγκυρα κινδυνεύει να μετατραπεί από «κεντρικός παίκτης» σε συμπληρωματική δύναμη σε ορισμένα γεωπολιτικά μέτωπα.<br /><br />Η τουρκική στρατιωτική εξάπλωση δεν αποτελεί απλώς αμυντική στρατηγική. Είναι:Εργαλείο προβολής ισχύος<br />Μοχλός επιρροής σε ενεργειακές και γεωστρατηγικές ζώνες<br />Μέσο αναθεώρησης ισορροπιών στην Ανατολική Μεσόγειο και πέραν αυτής<br /><br />Η εξέλιξη αυτή επηρεάζει άμεσα την ευρωπαϊκή ασφάλεια, το ΝΑΤΟ και τις περιφερειακές ισορροπίες, καθιστώντας την Τουρκία έναν απρόβλεπτο αλλά καθοριστικό παράγοντα.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκική στρατιωτική «εξαγωγή ισχύος»: 70.000 στρατιώτες σε 3 ηπείρους.

Η Άγκυρα επεκτείνει επιθετικά το στρατιωτικό της αποτύπωμα, επαναπροσδιορίζοντας τον γεωπολιτικό της ρόλο. Η Τουρκία προχωρά σε μια συστηματ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ρήγμα στον Ατλαντικό: Η απόσυρση στρατευμάτων των ΗΠΑ ταρακουνά την ευρωπαϊκή ασφάλεια.

<div><img height="100" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/f35.jpg" width="747" /></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η σύγκρουση Τραμπ–Μερτς μετατρέπει τη στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ σε μοχλό πίεσης και ανοίγει νέα εποχή για το ΝΑΤΟ.</span></h3>Η απόφαση των Ηνωμένων Πολιτειών να αποσύρουν περίπου 5.000 στρατιώτες από τη Γερμανία δεν αποτελεί απλώς μια στρατιωτική αναδιάταξη. Είναι μια πολιτική πράξη υψηλού συμβολισμού, που αποτυπώνει τη βαθιά κρίση στις διατλαντικές σχέσεις.<br /><br />Η κίνηση έρχεται σε άμεση συνάρτηση με τη σύγκρουση μεταξύ του Donald Trump και του Friedrich Merz, με αφορμή τον πόλεμο στο Ιράν. Ο Μερτς κατηγόρησε δημόσια τις ΗΠΑ ότι «ταπεινώνονται» από την Τεχεράνη, προκαλώντας οργισμένη αντίδραση από την Ουάσινγκτον.<br /> Απόφαση με πολιτικό μήνυμα<br /><br />Το Πεντάγωνο ανακοίνωσε ότι η αποχώρηση θα ολοκληρωθεί σε 6–12 μήνες και θα περιλαμβάνει κρίσιμες μονάδες μάχης και σχεδιαζόμενες αναπτύξεις. «Η απόφαση αντικατοπτρίζει την ένταση με τους Ευρωπαίους συμμάχους»<br /><br />Η Γερμανία αποτελεί τον σημαντικότερο κόμβο των αμερικανικών δυνάμεων στην Ευρώπη, με περίπου 35.000 στρατιώτες και κρίσιμες βάσεις όπως το Ramstein.<br /><br />Η μείωση, λοιπόν, δεν είναι απλώς αριθμητική — είναι στρατηγική υποβάθμιση της αμερικανικής παρουσίας στην καρδιά της Ευρώπης. <div><br /> ΝΑΤΟ σε δοκιμασία<br /><br />Η απόφαση εγείρει σοβαρά ερωτήματα για το μέλλον του NATO.Οι ΗΠΑ διατηρούν περίπου 68.000 στρατιώτες στην Ευρώπη<br />Η Γερμανία είναι ο βασικός κόμβος logistics και διοίκησης<br />Η αποχώρηση δημιουργεί κενό αποτροπής<br /><br />«Η μείωση δυνάμεων εν μέσω κρίσεων στέλνει λάθος μήνυμα»<br /><br />Αναλυτές προειδοποιούν ότι η κίνηση μπορεί να:αποδυναμώσει την αποτροπή απέναντι στη Ρωσία<br />ενισχύσει την αβεβαιότητα στην Ανατολική Ευρώπη<br />πιέσει την Ευρώπη να αναλάβει μεγαλύτερη ευθύνη άμυνας<br /> Στρατηγική αναδίπλωση ή αναδιάταξη;<br /><br />Η Ουάσινγκτον προβάλλει την απόφαση ως μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής: </div><div>μετατόπιση προς τον Ινδο-Ειρηνικό<br />μείωση εξάρτησης από ευρωπαϊκές βάσεις<br />ενίσχυση «burden-sharing» από τους Ευρωπαίους<br /><br />«Η Ευρώπη πρέπει να αναλάβει την άμυνά της» (γραμμή στρατηγικής ΗΠΑ)<br /><br />Ωστόσο, η χρονική συγκυρία — εν μέσω πολέμου με το Ιράν και εντάσεων με τη Ρωσία — δείχνει ότι πρόκειται εξίσου για πολιτική πίεση προς συμμάχους. </div><div><br /> Ευρώπη μπροστά σε στρατηγικό δίλημμα<br /><br />Η κρίση επαναφέρει ένα θεμελιώδες ερώτημα:Μπορεί η Ευρώπη να εγγυηθεί την ασφάλειά της χωρίς τις ΗΠΑ;<br /><br />Ο ίδιος ο Μερτς έχει προειδοποιήσει ότι η Ευρώπη ίσως χρειαστεί να αναπτύξει ακόμη και εναλλακτικές δομές ασφάλειας πέρα από το ΝΑΤΟ.<br /><br />Την ίδια στιγμή:Η Γερμανία αυξάνει δραστικά τις αμυντικές δαπάνες<br />Συζητείται ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία<br />Η εμπιστοσύνη προς την Ουάσινγκτον δοκιμάζεται<br /> Η ευρύτερη εικόνα: κρίση εμπιστοσύνης<br /><br />Η απόσυρση δεν αφορά μόνο τη Γερμανία.<br /><br />Ο Τραμπ έχει ήδη:απειλήσει με αποχώρηση στρατευμάτων από Ιταλία και Ισπανία<br />κατηγορήσει συμμάχους για «έλλειψη στήριξης» στον πόλεμο<br />επαναφέρει τη συζήτηση ακόμη και για το μέλλον του ΝΑΤΟ<br /><br />Η διατλαντική σχέση περνά από:συνεργασία<br /> σε συναλλαγή<br /> και πλέον σε ανοιχτή σύγκρουση συμφερόντων<br /><br />Η απόσυρση των 5.000 στρατιωτών αποτελεί σημείο καμπής:Δεν είναι απλώς στρατιωτική απόφαση<br />Είναι εργαλείο γεωπολιτικής πίεσης<br />Και προμήνυμα μιας νέας εποχής<br /><br />Η Ευρώπη καλείται να επιλέξει: να παραμείνει εξαρτημένη ή να γίνει αυτόνομη δύναμη.<br /><br />Το μόνο βέβαιο είναι ότι η εποχή της «δεδομένης» αμερικανικής προστασίας έχει τελειώσει</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ρήγμα στον Ατλαντικό: Η απόσυρση στρατευμάτων των ΗΠΑ ταρακουνά την ευρωπαϊκή ασφάλεια.

Η σύγκρουση Τραμπ–Μερτς μετατρέπει τη στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ σε μοχλό πίεσης και ανοίγει νέα εποχή για το ΝΑΤΟ. Η απόφαση των Ηνωμένων...

Διαβάστε την συνέχεια

Ιράν: ο Τραμπ «μελετά» την πρόταση της Τεχεράνης, αλλά την ίδια ώρα αλλάζει μορφή στον πόλεμο.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/02/trump_new.jpg"><img height="133" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/02/trump_new-696x464.jpg" width="741" /></a><br /><br />Ο Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε χθες ότι θα «μελετήσει» τη νέα ιρανική πρόταση, αλλά η στάση αυτή του Αμερικανού προέδρου διαβάζεται από τα αμερικανικά μέσα ως ένδειξη ως συνέχεια μιας στρατηγικής διαπραγμάτευσης υπό πίεση. Αναλύσεις σε μέσα όπως η New York Times,η Wall Street Journalκαι το Bloomberg συγκλίνουν στο ότι η Ουάσιγκτον επιμένει σε ένα μοντέλο «διπλωματίας με το όπλο στο τραπέζι»: η προθυμία να εξεταστεί το ιρανικό σχέδιο συνυπάρχει με τη διατήρηση της στρατιωτικής απειλής και του οικονομικού στραγγαλισμού μέσω κυρώσεων και αποκλεισμών. Στο ίδιο πλαίσιο, αμερικανοί αξιωματούχοι εκτιμούν ότι η Τεχεράνη επιχειρεί κυρίως να κερδίσει χρόνο, χωρίς να αγγίζει το βασικό ζήτημα που για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ παραμένει αδιαπραγμάτευτο: το πυρηνικό της πρόγραμμα.<br /><br />Το χάσμα<br /><br />Εδώ εντοπίζεται και το πραγματικό χάσμα. Το ιρανικό σχέδιο, όπως προκύπτει από τις μέχρι στιγμής πληροφορίες, εστιάζει σε γεωπολιτική αποκλιμάκωση – αποχώρηση δυνάμεων, άρση κυρώσεων, αποκατάσταση ροών – χωρίς σαφείς δεσμεύσεις για τον εμπλουτισμό ουρανίου ή μηχανισμούς επιθεώρησης τύπου JCPOA (Κοινό Ολοκληρωμένο Σχέδιο Δράσης, που υπογράφηκε το 2015 – ήταν μια διεθνής συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, η οποία περιόριζε τις πυρηνικές του δραστηριότητες με αντάλλαγμα την άρση κυρώσεων. Η συμφωνία, η οποία έληξε επίσημα στις 18 Οκτωβρίου 2025 αποσκοπούσε στην ειρηνική χρήση της πυρηνικής ενέργειας από το Ιράν).<br /><br />Για τους αμερικανούς αναλυτές, αυτό σημαίνει ότι ακόμη και αν υπάρξει μια προσωρινή συμφωνία, θα πρόκειται περισσότερο για μια «παύση» της σύγκρουσης παρά για πραγματική επίλυση. Με άλλα λόγια, η Ουάσιγκτον επιδιώκει στρατηγικό περιορισμό του Ιράν, ενώ η Τεχεράνη διαπραγματεύεται όρους επιβίωσης και άρσης της πίεσης – δύο στόχοι που δύσκολα συναντώνται.<br /><br />Το πολιτικό και θεσμικό ρίσκο για τον Τραμπ<br /><br />Παράλληλα, στο εσωτερικό των ΗΠΑ αναδεικνύεται μια λιγότερο ορατή αλλά κρίσιμη διάσταση: το πολιτικό και θεσμικό ρίσκο για τον ίδιο τον Τραμπ. Η επιλογή του να μην ζητήσει εκ των προτέρων έγκριση από το Κογκρέσο για τη συνέχιση των επιχειρήσεων, αλλά να ενημερώσει εκ των υστέρων ότι οι εχθροπραξίες «τερματίστηκαν», ερμηνεύεται από πολλούς στην Ουάσιγκτον ως προσπάθεια νομικής κάλυψης, ενώ η διακομματική δυσφορία παραμένει. Αυτό σημαίνει ότι οποιαδήποτε νέα κλιμάκωση δεν θα είναι μόνο γεωπολιτική απόφαση, αλλά και εσωτερικό πολιτικό στοίχημα.<br /><br />Την ίδια στιγμή, τα αμερικανικά μέσα επισημαίνουν ότι ο πόλεμος έχει ήδη αλλάξει μορφή. Το κέντρο βάρους μεταφέρεται από τις αεροπορικές επιχειρήσεις στον έλεγχο των ενεργειακών ροών, με τα Στενά του Ορμούζ να λειτουργούν ως το πραγματικό πεδίο αντιπαράθεσης. Οι παρεμβάσεις στη ναυσιπλοΐα, οι αποκλεισμοί και οι κινήσεις «γκρίζας ζώνης» συνιστούν πλέον μια νέα φάση σύγκρουσης χαμηλότερης έντασης αλλά υψηλής στρατηγικής σημασίας. Δεν είναι τυχαίο ότι οι αγορές ενέργειας συνεχίζουν να τιμολογούν αυξημένο γεωπολιτικό ρίσκο, με το λεγόμενο war risk premium να αποκτά πιο μόνιμα χαρακτηριστικά.<div><br />Εύθραυστη ενδιάμεση φάση<br /><br />Συνολικά, η εικόνα που προκύπτει από την αμερικανική οπτική δεν είναι αυτή μιας επικείμενης ειρήνης, αλλά μιας εύθραυστης ενδιάμεσης φάσης.<br /><br />Τα βασικά σενάρια που συζητούνται κινούνται μεταξύ μιας προσωρινής συμφωνίας περιορισμένης διάρκειας, μιας ελεγχόμενης κλιμάκωσης μέσω περιφερειακών επεισοδίων και μιας πιθανής επιστροφής σε στρατιωτικά πλήγματα αν οι συνομιλίες καταρρεύσουν.<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο, η «μελέτη» της ιρανικής πρότασης από τον Τραμπ δεν συνιστά στροφή στρατηγικής, αλλά εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια αναδιάταξης ισχύος, όπου η διπλωματία λειτουργεί συμπληρωματικά προς την στρατιωτική πίεση.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ιράν: ο Τραμπ «μελετά» την πρόταση της Τεχεράνης, αλλά την ίδια ώρα αλλάζει μορφή στον πόλεμο.

Ο Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε χθες ότι θα «μελετήσει» τη νέα ιρανική πρόταση, αλλά η στάση αυτή του Αμερικανού προέδρου διαβάζεται από τα αμερικαν...

Διαβάστε την συνέχεια

Πως το Βερολίνο υποτίμησε τον Τραμπ.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/trump-mertz.jpg"><img height="112" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/trump-mertz-696x391.jpg" width="732" /></a><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η απόσυρση των Αμερικανικών στρατευμάτων αλλάζει τους όρους της διατλαντικής σχέσης.</span></h3>Με ανάλυσή τους οι New York Times περιγράφουν μια κρίσιμη μετατόπιση στις σχέσεις ΗΠΑ-Γερμανίας, με αφετηρία μια βασική παρεξήγηση: το Βερολίνο υποτίμησε τον βαθμό στον οποίο ο Ντόναλντ Τραμπ εννοούσε τις απειλές του για στρατιωτική αποδέσμευση από την Ευρώπη. Αυτό που αρχικά εκλήφθηκε ως διαπραγματευτική πίεση ή πολιτική ρητορική, εξελίσσεται – σύμφωνα με την ανάλυση της Αμερικανικής εφημερίδας– σε πραγματική πολιτική επιλογή, με το Πεντάγωνο να σχεδιάζει τη μετακίνηση περίπου 5.000 στρατιωτών από τη Γερμανία μέσα στον επόμενο χρόνο.<br /><br />Το άρθρο τονίζει ότι η απόφαση δεν είναι αιφνιδιαστική, αλλά αποτέλεσμα μιας ευρύτερης επανεξέτασης της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στο εξωτερικό. Ωστόσο, η χρονική επιτάχυνση της ανακοίνωσης συνδέεται άμεσα με την ενόχληση του Τραμπ απέναντι στη γερμανική κριτική για τη στρατηγική των ΗΠΑ στον πόλεμο με το Ιράν. Η γερμανική ηγεσία, και προσωπικά ο καγκελάριος FΦρίντριχ Μέρτζ, είχε επενδύσει στην εκτίμηση ότι η Ουάσιγκτον δεν θα διακινδύνευε τη στρατιωτική της παρουσία σε μια τόσο κρίσιμη ευρωπαϊκή χώρα – εκτίμηση που αποδεικνύεται εν μέρει λανθασμένη.<div><br />Η πεποίθηση του Βερολίνου<br /><br />Οι New York Times επισημαίνουν ότι το Βερολίνο είχε λόγους να πιστεύει πως η σχέση παραμένει σταθερή: η Γερμανία φιλοξενεί δεκάδες χιλιάδες Αμερικανούς στρατιώτες, έχει στηρίξει επιχειρησιακά τις ΗΠΑ – ακόμη και στον πόλεμο με το Ιράν – και έχει αυξήσει τις αμυντικές της δαπάνες ανταποκρινόμενη στις αμερικανικές πιέσεις. Παράλληλα, η αμερικανική παρουσία στη Γερμανία θεωρείται στρατηγικής σημασίας όχι μόνο για την Ευρώπη, αλλά και για τις ίδιες τις ΗΠΑ, ως κόμβος επιχειρήσεων, logistics και ιατρικής υποστήριξης.<br /><br />Παρόλα αυτά, ο Τραμπ εμφανίζεται να λειτουργεί με διαφορετικά κριτήρια: συνδέει τη στρατιωτική προστασία με άμεση πολιτική και επιχειρησιακή στήριξη, ιδίως στο μέτωπο του Ιράν. Η γερμανική στάση – πιο επιφυλακτική, με όρους και προϋποθέσεις για βαθύτερη εμπλοκή – δεν κρίθηκε επαρκής από την Ουάσιγκτον. Έτσι, η απόσυρση στρατευμάτων λειτουργεί και ως μήνυμα πίεσης προς την Ευρώπη να αναλάβει μεγαλύτερο βάρος.</div><div><br />Αντιδράσεις στο εσωτερικό των ΗΠΑ<br /><br />Η ανάλυση καταγράφει επίσης αντιδράσεις στο εσωτερικό των ΗΠΑ, ακόμη και από Ρεπουμπλικανούς, που προειδοποιούν ότι η μείωση της στρατιωτικής παρουσίας στην Ευρώπη μπορεί να ενθαρρύνει τη Ρωσία και να αποδυναμώσει το ΝΑΤΟ. Από γερμανικής πλευράς, η αντίδραση είναι συγκρατημένη: η απόφαση θεωρείται «διαχειρίσιμη» και όχι στρατηγική ρήξη, ενώ αξιωματούχοι σημειώνουν ότι θα μπορούσε να είναι πολύ πιο επιθετική.<br /><br />Το βαθύτερο συμπέρασμα των New York Times είναι ότι η κρίση αυτή δεν αφορά μόνο τον αριθμό των στρατευμάτων, αλλά τον τρόπο με τον οποίο ο Τραμπ αντιλαμβάνεται τις συμμαχίες: πιο συναλλακτικά, λιγότερο θεσμικά και με μεγαλύτερη έμφαση στην άμεση ανταπόδοση. Για τη Γερμανία – και ευρύτερα για την Ευρώπη – αυτό σημαίνει ότι οι «βεβαιότητες» της διατλαντικής σχέσης αποδυναμώνονται και ότι η ανάγκη για μεγαλύτερη στρατηγική αυτονομία καθίσταται πιο πιεστική από ποτέ.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πως το Βερολίνο υποτίμησε τον Τραμπ.

Η απόσυρση των Αμερικανικών στρατευμάτων αλλάζει τους όρους της διατλαντικής σχέσης. Με ανάλυσή τους οι New York Times περιγράφουν μια κρίσι...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι Τούρκοι αμφισβητούν τις δικαιοδοσίες της Ελλάδας με αφορμή την επέμβαση στο «Global Sumud Flotilla»

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/05/Untitled-design-8.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1080" data-original-width="1920" height="113" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/05/Untitled-design-8.jpg" width="735" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">«Σοβαρή αδιαφορία της Ελλάδας για τις διεθνείς υποχρεώσεις της και τις απαιτήσεις του διεθνούς δικαίου»</span></h3><b>Γιάννης Παναγιωτακόπουλος</b><br />Σε ένα νέο κρεσέντο προκλητικότητας, η Άγκυρα επιχειρεί να εργαλειοποιήσει την πρόσφατη επέμβαση του ισραηλινού ναυτικού στον στολίσκο «Global Sumud Flotilla», κατηγορώντας την ελληνική κυβέρνηση για αδράνεια. Κύκλοι του τουρκικού υπουργείου Άμυνας, σε δηλώσεις που αναπαράγονται ευρέως από τα μέσα ενημέρωσης της γείτονος, κάνουν λόγο για «παθητική στάση» της Αθήνας κατά τη διάρκεια του περιστατικού που εξελίχθηκε 80 ναυτικά μίλια δυτικά της Κρήτης.<br /><br />Οι Τούρκοι αξιωματούχοι ισχυρίζονται ότι η στάση αυτή αναδεικνύει τη «σοβαρή αδιαφορία της Ελλάδας για τις διεθνείς υποχρεώσεις της και τις απαιτήσεις του διεθνούς δικαίου», επιχειρώντας να εμφανίσουν την Ελλάδα ως μια χώρα που αποτυγχάνει να διασφαλίσει την ελεύθερη ναυσιπλοΐα και να προστατεύσει τα πολιτικά πλοία στην περιοχή της.<div><br />Η απάντηση του ελληνικού ΥΠΕΞ και η ανθρωπιστική διαχείριση<br /><br />Απέναντι στις τουρκικές αιτιάσεις, η Αθήνα έχει ήδη ξεκαθαρίσει τη θέση της, υπογραμμίζοντας τον ρόλο της ως πυλώνα σταθερότητας. Σε επίσημη τοποθέτησή του, το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών, «με αφορμή την ισραηλινή επιχείρηση σε σκάφη του Global Sumud Flotilla σε διεθνή ύδατα, ανοιχτά της Κρήτης», κάλεσε όλες τις πλευρές σε «αυτοσυγκράτηση και καθολικό σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου, περιλαμβανομένων του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας και του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου». Στο ίδιο πλαίσιο, η ελληνική πλευρά υπογράμμισε τις ενέργειές της για την εκτόνωση της κρίσης.<br />«Γκρίζες ζώνες γύρω από τη θαλάσσια δικαιοδοσία»<br /><br />Η τουρκική πλευρά δεν περιορίστηκε σε γενικές κατηγορίες, αλλά έστρεψε τα βέλη της προσωπικά κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Νίκου Δένδια. Υποστηρίζουν ότι οι πολιτικές επιλογές της Αθήνας αποδυναμώνουν τη διεθνή θέση της χώρας και δημιουργούν γκρίζες ζώνες γύρω από τη θαλάσσια δικαιοδοσία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας. Επιπλέον, οι Τούρκοι διατείνονται ότι η απόφαση να μην εμποδιστεί η μεταφορά του πληρώματος σε ελληνικό λιμάνι προκαλεί αντιδράσεις στο εσωτερικό της Ελλάδας, ισχυριζόμενοι ότι η χώρα «φαίνεται να αγνοεί τις διεθνείς της ευθύνες και να επιδεικνύει αδιαφορία για την ευαίσθητη ισορροπία στην περιοχή, κάτι που αποδυναμώνει τη θέση της χώρας σε διεθνές επίπεδο».</div><div><br />Κλιμάκωση της ρητορικής και διπλωματικές επαφές<br /><br />Παρά το γεγονός ότι υπήρξε απευθείας τηλεφωνική επικοινωνία μεταξύ των Γιώργου Γεραπετρίτη και Χακάν Φιντάν για το ζήτημα, η Άγκυρα επιμένει να χρησιμοποιεί το συμβάν για να αμφισβητήσει τη συνέπεια της Ελλάδας απέναντι στο Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS). Οι Τούρκοι αναλυτές καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι «η στάση της Ελλάδας» δεν συμβάλλει στην προστασία των ανθρωπιστικών αρχών, την ώρα που οι ίδιοι παραδέχονται ότι οι ενέργειες του Ισραήλ στη Γάζα και τη Μεσόγειο κλιμακώνουν επικίνδυνα την ένταση, θέτοντας σε κίνδυνο την περιφερειακή σταθερότητα.<br />«Η Ελλάδα πρέπει οπωσδήποτε να πληρώσει το τίμημα!»<br /><br />Χαρακτηριστική της παραπάνω ρητορικής είναι η άκρως επιθετική ανάρτηση του αρχισυντάκτη της TR Haber και στενού συμβούλου του Ρετζεπ Ταγίπ Ερντογάν, Ιμπραήμ Καραγκιούλ, ο οποίος αναρτώντας εναν χάρτη με το στίγμα του επεισοδίου αναφέρει:<br /><br /><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="background-color: white; box-sizing: border-box; display: flex; font-family: cf_asty_st; font-size: 19px; margin: 10px auto; max-width: 550px; width: 550px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2050487517749657926" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?creatorScreenName=newsbreakGR&dnt=false&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2050487517749657926&lang=el&origin=https%3A%2F%2Fwww.newsbreak.gr%2Fgeopolitiki-amyna%2F1004994%2Foi-toyrkoi-amfisvitoyn-tis-dikaiodosies-tis-elladas-me-aformi-tin-epemvasi-sto-global-sumud-flotilla%2F&sessionId=6599a629a5915e1579a32d71c6ff55f25f32719c&siteScreenName=newsbreakGR&theme=light&widgetsVersion=2615f7e52b7e0%3A1702314776716&width=550px" style="box-sizing: border-box; display: block; flex-grow: 1; height: 801px; max-width: 100%; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div><p style="background-color: white; box-sizing: border-box; font-family: cf_asty_st; font-size: 19px; line-height: 1.6 !important; margin: 0px auto 26px; overflow-wrap: break-word; transition: font-size 0.18s, line-height 0.18s;"></p>«Στην «Φιλοσοφία της Σταθερότητας» επεμβαίνουν ακριβώς εδώ:<br />Μεταξύ Ελλάδας-Κρήτης.<br /><br />Τι δουλειά έχει το ισραηλινό ναυτικό σε αυτές τις περιοχές;<br /><br />Ή μήπως την επέμβαση την έκανε το ελληνικό ναυτικό;<br /><br />Αλλά υπάρχει ένας πολύ χαμηλός κίνδυνος:<br /><br />1- Μπήκε η Ελλάδα σε εποπτεία του Ισραήλ;<br /><br />2- Μπήκε η Ελλάδα στον «άξονα γενοκτονίας»;<br /><br />3- Πώς η ισραηλινή στρατιωτική παρουσία στο Αιγαίο και στα νησιά αποτελεί απειλή για την Τουρκία;<br /><br />4- Για την Τουρκία δεν υπάρχει πλέον ελληνική απειλή στο Αιγαίο. Για την Τουρκία υπάρχει τώρα ισραηλινή απειλή στο Αιγαίο!<br /><br />5- Στα δυτικά σύνορά μας, στο μηδενικό σημείο της θάλασσάς μας, χτίστηκε ισραηλινή απειλή.<br /><br />6- Η Ελλάδα με τη θέλησή της μετέφερε αυτή την επιθετικότητα στις θάλασσές μας, στα δυτικά σύνορά μας.<br /><br />7- Αυτή η νέα απειλή πρέπει να οριστεί σωστά. Και να θεωρηθεί «προτεραιότητα απειλής».<br /><br />8- Στο Αιγαίο υπάρχει πλέον ισραηλινή απειλή. Η Ελλάδα πρέπει οπωσδήποτε να πληρώσει το τίμημα!<br /><br />9- Το τίμημα της εισόδου στον ισραηλινό έλεγχο θα είναι τα «νησιά». Και εκείνη την ημέρα θα δουν ότι το Ισραήλ δεν θα κάνει τίποτα γι’ αυτά.<br /><br />19- Πότε θα πει ο ελληνικός λαός «φτάνει» σε αυτή την «ηλιθιότητα»;»</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Οι Τούρκοι αμφισβητούν τις δικαιοδοσίες της Ελλάδας με αφορμή την επέμβαση στο «Global Sumud Flotilla»

«Σοβαρή αδιαφορία της Ελλάδας για τις διεθνείς υποχρεώσεις της και τις απαιτήσεις του διεθνούς δικαίου» Γιάννης Παναγιωτακόπουλος Σε ένα νέο...

Διαβάστε την συνέχεια

Καραγκιούλ: «Σύντομα η Ελλάδα μπορεί να δει τη φωτιά που θα την κάψει».

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2016/11/erdogan_yeni_safak.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="487" data-original-width="640" height="152" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2016/11/erdogan_yeni_safak.jpg" width="756" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ο σύμβουλος του Ερντογάν σε νέο παραλήρημα</span></h3><b>Γιάννης Παναγιωτακόπουλος</b><br />Για άλλη μια φορά στο στόχαστρο της επιθετικής ρητορικής του αρχισυντάκτη της TR Haber και συμβούλου του Ρετζεπ Ταγιπ Ερντογάν, Ιμπραήμ Καραγκιούλ, βρέθηκε η χώρα μας. Τούτη τη φορά τον Ερντογανικό προπαγανδιστή ενόχλησε η στρατηγική συμμαχία της Ελλάδας τόσο με το Ισραήλ όσο και με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.<br /><br />Αυτές τις συμμαχίες ο Τούρκος δημοσιογράφος τις αντιλαμβάνεται ως «μέτωπο πολέμου» κατά της Τουρκίας, απειλώντας ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι η Άγκυρα θα συντονίσει επιθέσεις κατά και των τριών κρατών.<br /><br />Στο παραλήρημά του ο Καραγκιούλ γράφει τα εξής:<br /><br />«Ισραήλ, Ελλάδα και ΗΑΕ·<br /><br />Η Τουρκία διαμορφώνεται ως «μέτωπο πολέμου» εναντίον τους.<br /><br />Μια χώρα του ΝΑΤΟ (Ελλάδα) μπορεί να χρησιμοποιεί εκφράσεις όπως «επίθεση κατά της Τουρκίας».<br /><br />Τουρκικά φορτηγά αεροσκάφη δεν χρησιμοποιούν τον εναέριο χώρο της Ελλάδας, τον θεωρούν επικίνδυνο.<br /><br />Σύντομα στο Αιγαίο μπορεί να ξεσπάσουν καταστροφές.<br />Σύντομα η Ελλάδα μπορεί να δει τη φωτιά που θα την κάψει.<br />Σύντομα τα ΗΑΕ μπορεί να μείνουν εντελώς ακατοίκτητα γεωγραφικά.<br />Σύντομα το Ισραήλ μπορεί να δει τον εαυτό του να πολιορκείται από παντού».<br /><br />Ο Καραγκιούλ ως βασικός παίκτης του Ερντογανικού επικοινωνιακού μηχανισμού<br /><br />Τα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης λειτουργούν ως ο απαραίτητος συνδετικός κρίκος μεταξύ των κλειστών κομματικών διεργασιών του ακραία εθνικιστικού κυβερνητικού σχηματισμού και του δημόσιου διαλόγου. Προσωπικότητες όπως ο Ιμπραήμ Καραγκιούλ μεταφέρουν την επιθετική ρητορική των εσωτερικών δικτύων στην κοινή γνώμη, χρησιμοποιώντας εκφράσεις που φτάνουν μέχρι την απειλή κατάληψης του Ισραήλ, καταστροφής του Τελ Αβίβ, επίθεσης στο Αιγαίο και την Κύπρο.<br /><br />Αυτές οι αφηγήσεις παρουσιάζουν την Τουρκία ως τον μοναδικό παίκτη που μπορεί να ανατρέψει την αρχιτεκτονική ασφαλείας των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, καλλιεργώντας ένα κλίμα γεωπολιτικού μεσσιανισμού που υπερβαίνει κατά πολύ τις επίσημες διπλωματικές τοποθετήσεις, όμως εκφράζουν τις βαθύτερες βλέψεις της τουρκικής εξουσίας. Τα κείμενά τους δεν απευθύνονται μόνο στο εσωτερικό κοινό αλλά επιδιώκουν να καταστήσουν σαφείς και τις απειλές της Άγκυρας στους διεθνείς παρατηρητές.<div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Καραγκιούλ: «Σύντομα η Ελλάδα μπορεί να δει τη φωτιά που θα την κάψει».

Ο σύμβουλος του Ερντογάν σε νέο παραλήρημα Γιάννης Παναγιωτακόπουλος Για άλλη μια φορά στο στόχαστρο της επιθετικής ρητορικής του αρχισυντάκ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Πειραιάς και η Ελευσίνα στο επίκεντρο του σινοαμερικανικού ανταγωνισμού, σύμφωνα με τον Economist.

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2025/11/COSCO-PIREAS-630x400.jpg" width="725" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η γεωπολιτική σκακιέρα της Ανατολικής Μεσογείου μεταφέρεται στα ελληνικά λιμάνια, καθώς ο Πειραιάς και η Ελευσίνα εξελίσσονται στο νέο πεδίο αντιπαράθεσης μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας.</span></h3>Σύμφωνα με ανάλυση του περιοδικού Economist, η σύγκρουση συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων επικεντρώνεται στον έλεγχο των κρίσιμων θαλάσσιων υποδομών και των εμπορικών ροών που συνδέουν την Ασία με την Ευρώπη.<div><br />Η στρατηγική σημασία των ελληνικών λιμένων<br /><br />Ο Πειραιάς, τοποθετημένος σε απόσταση περίπου 1.200 χιλιομέτρων βόρεια της Διώρυγας του Σουέζ, έχει αναδειχθεί σε έναν από τους πλέον πολυσύχναστους εμπορικούς κόμβους της γηραιάς ηπείρου.<br /><br />Με τη διαχείριση περισσότερων από 4 εκατομμυρίων εμπορευματοκιβωτίων ετησίως και την πλειοψηφική συμμετοχή της κινεζικής κρατικής εταιρείας Cosco, το λιμάνι αποτελεί βασική πύλη εισόδου των ασιατικών προϊόντων, προκαλώντας έντονο προβληματισμό στις δυτικές πρωτεύουσες.<br /><br />Στον αντίποδα, μόλις 30 χιλιόμετρα δυτικότερα, η Ουάσιγκτον στηρίζει ενεργά την αναβάθμιση του λιμένα της Ελευσίνας, στοχεύοντας στην εξισορρόπηση της κινεζικής επιρροής.<br /><br />Την ίδια στιγμή, το σκηνικό του ανταγωνισμού συμπληρώνεται στη Θεσσαλονίκη, με την παρουσία Ρώσων και Κινέζων επενδυτών, και στην Αλεξανδρούπολη, η οποία έχει μετατραπεί σε στρατηγικό κόμβο ανεφοδιασμού για τις αμερικανικές και νατοϊκές δυνάμεις.<br />Παγκόσμιος αγώνας για τον έλεγχο των θαλασσών<br /><br />Η ανησυχία των κυβερνήσεων για την ασφάλεια των εφοδιαστικών αλυσίδων εντείνεται, καθώς το 80% του παγκόσμιου εμπορίου διεξάγεται μέσω θαλάσσης.<br /><br />Σύμφωνα με στοιχεία της PwC, οι παγκόσμιες δαπάνες για λιμενικές υποδομές αναμένεται να αυξηθούν κατά 30%, ξεπερνώντας τα 90 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως έως το 2035.<br /><br />Η κινεζική επέκταση: Το Πεκίνο έχει ήδη επενδύσει τουλάχιστον 80 δισεκατομμύρια δολάρια, με κινεζικές εταιρείες να ελέγχουν ή να συμμετέχουν σε 129 λιμάνια παγκοσμίως. Πολλά από αυτά βρίσκονται σε καίρια σημεία, όπως τα Στενά της Μαλάκα και του Ορμούζ.<br /><br />Η δυτική αντίδραση: Οι ΗΠΑ υιοθετούν πλέον μια πιο επιθετική γραμμή, ενώ οι μη κινεζικές ναυτιλιακές εταιρείες έχουν προχωρήσει σε εξαγορές ύψους 140 δισεκατομμυρίων δολαρίων από το 2021 για να ενισχύσουν τα δίκτυά τους.<br /><br />«Κάθε λιμάνι και κάθε χώρα επιδιώκει να καταστεί κόμβος εφοδιαστικής, αλλά είναι αδύνατο όλοι να πετύχουν αυτόν τον στόχο», επισημαίνει στέλεχος ευρωπαϊκής ναυτιλιακής στον Economist.<br />Οι κίνδυνοι της υπερεπένδυσης<br /><br />Παρά την κινητικότητα, η ανάλυση προειδοποιεί για τον κίνδυνο της «φούσκας» στις υποδομές.<br /><br />Η πολιτική πίεση προς τις εταιρείες να επιλέγουν συγκεκριμένα λιμάνια με γεωπολιτικά και όχι εμπορικά κριτήρια μπορεί να οδηγήσει σε χαμηλές αποδόσεις για τους επενδυτές και τους φορολογούμενους.<br /><br />Αν και ο διαχωρισμός μεταξύ δυτικών και κινεζικών δικτύων μπορεί να βελτιώσει προσωρινά τις υπηρεσίες, η υπερπροσφορά εγκαταστάσεων απειλεί να αυξήσει τα λειτουργικά κόστη.<br /><br />Εν τέλει, ο «πόλεμος των λιμανιών» ίσως οδηγήσει σε χαμηλότερα ναύλα λόγω ανταγωνισμού, όμως το αποτέλεσμα αυτό απέχει σημαντικά από τις αρχικές στρατηγικές επιδιώξεις των μεγάλων δυνάμεων.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Πειραιάς και η Ελευσίνα στο επίκεντρο του σινοαμερικανικού ανταγωνισμού, σύμφωνα με τον Economist.

Η γεωπολιτική σκακιέρα της Ανατολικής Μεσογείου μεταφέρεται στα ελληνικά λιμάνια, καθώς ο Πειραιάς και η Ελευσίνα εξελίσσονται στο νέο πεδίο...

Διαβάστε την συνέχεια

Ιράν: Ο Πεζεσκιάν κήρυξε τον πόλεμο στο «Παρακράτος» των Φρουρών της Επανάστασης.

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/05/PEZESKIAN-630x400.jpg" width="723" /><br /><br />Αυτή η εσωτερική ρήξη αποκαλύπτει το βαθαίνον χάσμα μεταξύ της πολιτικής κυβέρνησης του Ιράν και του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC), καθώς ο Τραμπ κλιμακώνει την αμερικανική πίεση κατά του ιρανικού καθεστώτος.<br /><br />Μια σφοδρή σύγκρουση εξουσίας έχει ξεσπάσει στα υψηλότερα κλιμάκια του ιρανικού καθεστώτος, με τον Πρόεδρο Μασούντ Πεζεσκιάν και τον Πρόεδρο του Κοινοβουλίου Μοχαμάντ Μπακέρ Καλιμπάφ να ενώνονται σε μια σπάνια συμμαχία, απαιτώντας την άμεση αποπομπή του Υπουργού Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί.<br /><br />Οι τριγμοί οφείλονται σε εκρηκτικές καταγγελίες, σύμφωνα με τις οποίες ο Αραγτσί παρέκαμψε την πολιτική εξουσία για να λειτουργήσει ως άμεσος εντολοδόχος του Διοικητή των Φρουρών της Επανάστασης, Αχμάντ Βαχιντί, συντονίζοντας τις πυρηνικές διαπραγματεύσεις εν αγνοία του Προέδρου.<div><br />Η κρίση της «σκιώδους» διπλωματίας<br /><br />Σύμφωνα με ρεπορτάζ του δικτύου Iran International και πηγές από το νομοθετικό σώμα, η κίνηση για την απόλυση του Αραγτσί τροφοδοτείται από την πλήρη κατάρρευση της εμπιστοσύνης:<br /><br />Παράκαμψη του Προέδρου: Ο Αραγτσί κατηγορείται ότι εγκατέλειψε τον ρόλο του ως υπουργός του υπουργικού συμβουλίου για να λειτουργήσει ως προσωπικός βοηθός του Αχμάντ Βαχιντί.<br /><br />Πηγές υποστηρίζουν ότι οι πρόσφατοι διπλωματικοί ελιγμοί του Αραγτσί στις πυρηνικές συνομιλίες υπαγορεύτηκαν αποκλειστικά από τον Βαχιντί, αφήνοντας τον Πρόεδρο Πεζεσκιάν σε πλήρη άγνοια.<br /><br />Η αποτυχία του Ισλαμαμπάντ: Η ένταση κορυφώθηκε στις 24 Απριλίου 2026, όταν ο Αραγτσί ταξίδεψε μόνος του στο Ισλαμαμπάντ του Πακιστάν για να παρουσιάσει μια πυρηνική πρόταση.<br /><br />Η συμφωνία απορρίφθηκε στη συνέχεια από τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, μια αποτυχία την οποία το περιβάλλον του Πεζεσκιάν θεωρεί αποτέλεσμα της «μυστικής και άκαμπτης» παρέμβασης των Φρουρών της Επανάστασης στη διπλωματία.<br /><br />Αφαίρεση αρμοδιοτήτων: Η κρίση αυτή ακολουθεί αναφορές του Μαρτίου, οι οποίες υποδεικνύουν ότι ο Βαχιντί έχει αφαιρέσει συστηματικά τις εξουσίες του Προέδρου, συμπεριλαμβανομένης της δυνατότητας διορισμού βασικών αξιωματούχων, επικαλούμενος την «κρίσιμη κατάσταση πολέμου» ως δικαιολογία για τον πλήρη έλεγχο από πλευράς των Φρουρών.</div><div><br />Ένα διχασμένο καθεστώς<br /><br />Ο πολιτικός σεισμός στην Τεχεράνη δεν αφορά μόνο τον Αραγτσί· αντιπροσωπεύει μια απέλπιδα προσπάθεια της πολιτικής ηγεσίας ενάντια σε μια στρατιωτική κατάληψη της εξουσίας.<br /><br />Ενώ 261 μέλη του Κοινοβουλίου υπέγραψαν διακήρυξη στήριξης προς την αρχική διαπραγματευτική ομάδα, οι σκληροπυρηνικοί που συντάσσονται με τον Σαΐντ Τζαλιλί απέχουν από τις προσπάθειες, παραλύοντας περαιτέρω την ικανότητα του καθεστώτος να παρουσιάσει ένα ενιαίο μέτωπο προς τη Δύση.<br /><br />Καθώς η αμερικανική εκστρατεία «Μέγιστης Πίεσης» εντείνεται, το ερώτημα για το ποιος κρατά πραγματικά τα κλειδιά της Τεχεράνης -η εκλεγμένη προεδρία ή η ανώτατη διοίκηση των Φρουρών της Επανάστασης- έχει φτάσει σε σημείο οριακής θραύσης.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ιράν: Ο Πεζεσκιάν κήρυξε τον πόλεμο στο «Παρακράτος» των Φρουρών της Επανάστασης.

Αυτή η εσωτερική ρήξη αποκαλύπτει το βαθαίνον χάσμα μεταξύ της πολιτικής κυβέρνησης του Ιράν και του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανά...

Διαβάστε την συνέχεια

Τα νέα διλήμματα της εξωτερικής πολιτικής.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.tanea.gr/wp-content/uploads/2026/05/An.-Mesogeios-1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="681" data-original-width="1024" height="133" src="https://www.tanea.gr/wp-content/uploads/2026/05/An.-Mesogeios-1.jpg" width="718" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Η αποκρυστάλλωση της γεωπολιτικής ταυτότητας της χώρας, αλλά και η αποσαφήνιση του πλέγματος των συμμαχιών της ήταν το μεγάλο κεκτημένο της Μεταπολίτευσης.</div><br />ΤΟΥ <b>ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΑΡΒΑΝΙΤΟΠΟΥΛΟΥ<br /></b>Τρεις είναι οι βασικοί άξονες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής μετά το 1974. Ο πρώτος είναι η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση (τότε ΕΟΚ), η οποία αποτελεί σταθμό για τη διεθνή θέση της χώρας. Σταθεροποίησε τους δημοκρατικούς θεσμούς, βελτίωσε τις οικονομικές προοπτικές της χώρας, συνέβαλε στην εθνική ασφάλεια αλλά και στην εξισορρόπηση της μονοδιάστατης εξάρτησης από τις ΗΠΑ. Μειώνοντας, έτσι, τη διαχρονική ανάγκη της Ελλάδας να αναζητεί προστάτιδες δυνάμεις, όπως τόνιζε συχνά και ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.<br /><br />Το δεύτερο στοιχείο το οποίο διακρίνει αυτή την περίοδο είναι η μετατόπιση της απειλής ενάντια στα εθνικά μας συμφέροντα από τον Βορρά προς Ανατολάς. Καθίσταται δηλαδή προφανές, μετά το ’74, ότι η προεξάρχουσα απειλή για την ελληνική ασφάλεια προέρχεται εξ ανατολών, από την Τουρκία, παρά το γεγονός ότι είμαστε ακόμα σε ψυχροπολεμικό περιβάλλον. Αυτό αποτελεί μια θεμελιώδη αλλαγή για την ελληνική εξωτερική και αμυντική πολιτική.<br /><br />Το τρίτο στοιχείο που πρέπει να αναφερθεί είναι ότι από το 1974 και μετά, πέραν της συμμετοχής μας στους δυτικούς θεσμούς, η ελληνική εξωτερική πολιτική αποκτά έναν πολυδιάστατο χαρακτήρα. Η προσέγγιση και τα μέσα που ακολούθησε η χώρα μας στην εξωτερική της πολιτική ήταν κατά βάση αυτά που ακολουθούν κυρίως τα μικρά κράτη. Βασίστηκε, σε μεγάλο βαθμό, στην επίκληση των κανόνων του διεθνούς δικαίου και την αξιοποίηση της πολυμερούς διπλωματίας στους διεθνείς θεσμούς.<br /><br />Σήμερα, η αποσάθρωση της μεταπολεμικής τάξης έχει οδηγήσει σε ένα περιβάλλον ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων, σφαιρών επιρροής και ωμής ισχύος ως μέσου διευθέτησης των διεθνών διαφορών και ζητημάτων.<br /><br />Οι σταθερές πάνω στις οποίες διαμορφώθηκε το consensus στην εξωτερική μας πολιτική, ακόμα και οι συμμαχίες μας, είναι υπό αίρεση. Αυτό το νέο περιβάλλον θέτει νέες προκλήσεις όχι μόνο για την εξωτερική μας πολιτική, αλλά συνολικά για την εθνική μας στρατηγική.<br /><br />Η Ελλάδα είναι υπέρμαχος της θεσμικής ολοκλήρωσης της ΕΕ, και ειδικότερα στον τομέα της άμυνας και ασφάλειας. Η ιστορία, όμως, έχει δείξει ότι τα όποια βήματα προς αυτή την κατεύθυνση σημειώνονται με αργούς ρυθμούς. Επιπλέον, η διαδικασία ενίσχυσης της ευρωπαϊκής άμυνας κρύβει παγίδες, όπως ο κίνδυνος ανάμειξης της Τουρκίας σε ζητήματα ευρωπαϊκής άμυνας μέσω μιας «συμμαχίας των προθύμων».<br /><br />Η αποστασιοποίηση της Αμερικής από τους ευρωπαίους συμμάχους της πραγματοποιείται ταυτόχρονα με την ενίσχυση της στρατιωτικής και ενεργειακής παρουσίας της στην Ελλάδα και την ευρύτερη περιοχή. Αυτό δεν δημιουργεί, για την ώρα, διλήμματα επιλογής για τη χώρα μας. Υπό την προϋπόθεση, βέβαια, ότι η απαγκίστρωση της Αμερικής από την Ευρώπη θα είναι σταδιακή και συνεργατική.<br /><br />Σε ένα πλαίσιο «εξευρωπαϊσμού» του NATO, με την Ευρώπη να αυξάνει τις αμυντικές της δαπάνες και να αναλαμβάνει ολοένα και πιο καίριες διοικητικές και επιχειρησιακές ευθύνες στη Συμμαχία. Κάτι που θα επιτρέψει τη μετατόπιση του γεωπολιτικού ενδιαφέροντος της Αμερικής προς την Ασία και την Κίνα. Μόνο στη λιγότερο πιθανή περίπτωση μιας ολοσχερούς ευρωαμερικανικής ρήξης θα βρεθούμε ενώπιον επώδυνων επιλογών.<br /><br />Η Ελλάδα βρίσκεται στο μεταίχμιο τριών ηπείρων στο κέντρο μιας εύθραυστης ζώνης γεωπολιτικής αστάθειας. Η σοβαρότερη και πιο άμεση απειλή παραμένει η Τουρκία. Η αστάθεια στη Μέση Ανατολή, το ενεργειακό ζήτημα και η μεταναστευτική πίεση θέτουν νέες σοβαρές προκλήσεις. Στο νέο αυτό διεθνές περιβάλλον θα ήταν επικίνδυνο να αρκεστούμε μόνο στα μέσα που χρησιμοποιήσαμε στην προηγούμενη τάξη πραγμάτων.<br /><br />Πέρα από την αξιοποίηση της συμμετοχής μας στην Ευρώπη και στο ΝΑΤΟ και το πλέγμα των διμερών αμυντικών σχέσεων που έχουμε αναπτύξει, θα πρέπει να ενισχύσουμε την αμυντική μας αυτονομία και τη στρατηγική μας ανθεκτικότητα. Ενισχύοντας την ενεργειακή ασφάλεια, την εφοδιαστική επάρκεια και την τεχνολογική αυτονομία μας.<br /><br />Οι πόλεμοι σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή, άλλωστε, δείχνουν ότι οι νέες τεχνολογίες δίνουν δυνατότητες σε μικρά κράτη να πολλαπλασιάσουν την αμυντική τους ισχύ και την αποτρεπτική τους αξιοπιστία με σχετικά μικρό κόστος.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τα νέα διλήμματα της εξωτερικής πολιτικής.

Η αποκρυστάλλωση της γεωπολιτικής ταυτότητας της χώρας, αλλά και η αποσαφήνιση του πλέγματος των συμμαχιών της ήταν το μεγάλο κεκτημένο της ...

Διαβάστε την συνέχεια