Εξωτερική και αμυντική πολιτική της καρπαζιάς.

<img height="240" src="https://i.ytimg.com/vi/CI_DkwSkW_c/hqdefault.jpg" width="763" /><br /><br />Εξωτερική πολιτική της καρπαζιάς, ακόμη και από τον πολλαπλώς ευεργετημένο από την Ελλάδα Ζελένσκι…<br /><br />Αμυντική πολιτική που περιορίζεται σε πανάκριβους εξοπλισμούς που ανακοινώνονται χωρίς καμία ενημέρωση και σχέδιο…<br /><br />Η ελληνική κυβέρνηση προσφέρει στους πάντες τα πάντα και δεν κερδίζει απολύτως τίποτα για τη χώρα…<br /><br />Όλα αυτά σε ένα περιβάλλον εξαιρετικής αστάθειας, εντός του οποίου η Τουρκία κινείται κι εμείς την παρακολουθούμε ειρωνευόμενοι τις εξοπλιστικές της ανακοινώσεις που όμως στηρίζονται στη δική της αμυντική βιομηχανία. Την ίδια ώρα που η ελληνική αμυντική βιομηχανία ψάχνει το 25% της συμμετοχής της στα εξοπλιστικά προγράμματα που κατά ριπάς ανακοινώνει η κυβέρνηση, αλλά δεν το βρίσκει πουθενά!<br /><br />Κρίσιμες αποφάσεις για την εξωτερική και αμυντική πολιτική της χώρας που όπως όλα δείχνουν εξυπηρετούν περισσότερο επιχειρηματικά παρά εθνικά συμφέροντα.<div><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="384" src="https://www.youtube.com/embed/CI_DkwSkW_c" width="645" youtube-src-id="CI_DkwSkW_c"></iframe></div><br /><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a></div><div><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Εξωτερική και αμυντική πολιτική της καρπαζιάς.

Εξωτερική πολιτική της καρπαζιάς, ακόμη και από τον πολλαπλώς ευεργετημένο από την Ελλάδα Ζελένσκι… Αμυντική πολιτική που περιορίζεται σε πα...

Διαβάστε την συνέχεια

Ισραηλ: ”Έτοιμη να εκραγεί η Μεσόγειος.Η νέα προκλητική κίνηση Ερντογάν”.

<img height="180" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/05/Yellow-Modern-Podcast-YouTube-Thumbnail-24-1068x601.png" width="776" /><br /><br />”Είναι η Μεσόγειος έτοιμη να εκραγεί; Ο δραματικός νόμος του Ερντογάν θα βάλει φωτιά στην περιοχή.<br /><br />Η Τουρκία προωθεί νομοθεσία που θα εδραιώσει τις θαλάσσιες αξιώσεις της στο Αιγαίο Πέλαγος και την ανατολική Μεσόγειο, μια κίνηση που θα μπορούσε να αναζωπυρώσει τις εντάσεις με την Ελλάδα και την Κύπρο σχετικά με τα σύνορα, τις γεωτρήσεις και το φυσικό αέριο.<br /><br />Η Τουρκία συντάσσει νομοσχέδιο που θα κατοχυρώνει τις αξιώσεις της για θαλάσσια κυριαρχία σε αμφισβητούμενες περιοχές του Αιγαίου Πελάγους και της ανατολικής Μεσογείου, ανέφερε το Bloomberg, επικαλούμενο άτομα που γνωρίζουν το θέμα. Η κίνηση αυτή, εάν κατατεθεί στο κοινοβούλιο και εγκριθεί, θα μπορούσε να αναζωπυρώσει τις εντάσεις με την Ελλάδα και την Κύπρο σχετικά με τα θαλάσσια σύνορα, τα δικαιώματα γεώτρησης και τους πόρους φυσικού αερίου.<br /><br />Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το νομοσχέδιο αποσκοπεί στην ενίσχυση της θέσης της Άγκυρας σε περιοχές όπου έχει διαφορές με την Ελλάδα και την Κύπρο σχετικά με τα θαλάσσια σύνορα και τα δικαιώματα εκμετάλλευσης των υπεράκτιων ενεργειακών αποθεμάτων. Οι πηγές που επικαλείται το Bloomberg δήλωσαν υπό τον όρο της ανωνυμίας ότι το νομοσχέδιο στοχεύει να δηλώσει με μεγαλύτερη σαφήνεια την πιθανή ιδιοκτησία της Τουρκίας επί των πόρων φυσικού αερίου στις αμφισβητούμενες περιοχές. Το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών αρνήθηκε να σχολιάσει το δημοσίευμα.<br /><br />Δεν είναι σαφές σε αυτό το στάδιο πότε το νομοσχέδιο θα υποβληθεί στο τουρκικό κοινοβούλιο και πότε θα συζητηθεί. Ωστόσο, η ίδια η πρόοδός του θα μπορούσε να σηματοδοτήσει μια αναβάθμιση της πολιτικής της Άγκυρας στον θαλάσσιο χώρο, μετά από χρόνια διαφορών με την Αθήνα και τη Λευκωσία για το Αιγαίο Πέλαγος, την Κύπρο και την ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Η Τουρκία και η Ελλάδα, και οι δύο μέλη του ΝΑΤΟ, βρίσκονται σε διαμάχη εδώ και χρόνια για μια σειρά ζητημάτων στο Αιγαίο Πέλαγος, συμπεριλαμβανομένης της έκτασης των χωρικών υδάτων, του εναέριου χώρου, των δικαιωμάτων υφαλοκρηπίδας και των οικονομικών ζωνών που δημιουργούνται από τα ελληνικά νησιά στα ανοικτά των ακτών της Τουρκίας. Η Ελλάδα ισχυρίζεται ότι τα νησιά έχουν δικαιώματα σε υφαλοκρηπίδα και αποκλειστική οικονομική ζώνη σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Η Τουρκία απορρίπτει τη θέση ότι τα νησιά δικαιούνται τα ίδια θαλάσσια δικαιώματα με την ηπειρωτική επικράτεια σε κάθε περίπτωση.<br /><br />Η έκθεση τονίζει ότι η Τουρκία δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας, η οποία αποτελεί το κεντρικό πλαίσιο που ρυθμίζει τις θαλάσσιες ζώνες. Εάν το νομοσχέδιο προχωρήσει, θα είναι η πρώτη φορά που η Άγκυρα έχει επίσημα κατοχυρώσει τη θέση της σε αυτά τα θαλάσσια ζητήματα στη νομοθεσία.<br /><br />Το ζήτημα αφορά επίσης την Κύπρο, το νησί της ανατολικής Μεσογείου που είναι διαιρεμένο από το 1974. Η Κυπριακή Δημοκρατία, μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αναγνωρίζεται διεθνώς ως κυρίαρχη σε ολόκληρο το νησί, ενώ η Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου αναγνωρίζεται μόνο από την Τουρκία. Η Άγκυρα ισχυρίζεται ότι οι Τουρκοκύπριοι έχουν επίσης δικαιώματα στους θαλάσσιους ενεργειακούς πόρους γύρω από το νησί και εδώ και χρόνια αντιτίθεται στις ενεργειακές συμφωνίες και στις επιχειρήσεις εξερεύνησης και γεώτρησης που προωθεί η Ελληνοκυπριακή Δημοκρατία.<br /><br />Το ρεπορτάζ έρχεται επίσης μετά από δηλώσεις του Ντεβλέτ Μπαχτσελί, ηγέτη του Κόμματος Εθνικιστικού Κινήματος και βασικού συμμάχου του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Ο Μπαχτσελί προειδοποίησε αυτή την εβδομάδα ότι η Τουρκία θα αντιδράσει σε κινήσεις που θα αγνοήσουν τις θαλάσσιες αξιώσεις της ή τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων. Τα σχόλιά του ήρθαν μετά από στενότερη συνεργασία στον τομέα της ασφάλειας και της ενέργειας μεταξύ Γαλλίας, Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ – μια κίνηση που η Άγκυρα παρακολουθεί με ανησυχία.<br /><br />Σύμφωνα με ισχυρισμούς που δημοσιεύθηκαν την περασμένη εβδομάδα στον ιστότοπο “Turkey Today”, η Άγκυρα βλέπει την προσέγγιση στον τομέα της ασφάλειας και της ενέργειας μεταξύ Ισραήλ, Ελλάδας, Κύπρου και Γαλλίας ως μέρος της διαμόρφωσης μιας νέας περιφερειακής πραγματικότητας. Σύμφωνα με τον ισχυρισμό, δεν πρόκειται για επίσημη κήρυξη πολέμου, αλλά για μια συμμαχία που έχει σχεδιαστεί για να “απομονώσει και να στραγγαλίσει” την Τουρκία. Τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης τόνισαν επίσης την ευαισθησία της κίνησης. Η εφημερίδα Sözcü αναφέρθηκε εκτενώς με τον τίτλο “Η κίνηση της Άγκυρας που θα τρελάνει την Ελλάδα”.<br /><br />Η ανατολική Μεσόγειος έχει γίνει ένα σημαντικό πεδίο περιφερειακού ανταγωνισμού τα τελευταία χρόνια μετά την ανακάλυψη αποθεμάτων φυσικού αερίου στα ανοικτά των ακτών της Κύπρου, του Ισραήλ και της Αιγύπτου. Η Τουρκία ισχυρίζεται ότι αποκλείεται από τις περιφερειακές ενεργειακές ρυθμίσεις και το 2019 υπέγραψε συμφωνία για τα θαλάσσια σύνορα με την κυβέρνηση της Τρίπολης στη Λιβύη. Η συμφωνία απορρίφθηκε από την Ελλάδα, την Κύπρο και την Ευρωπαϊκή Ένωση.<br /><br />Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει απειλήσει στο παρελθόν με κυρώσεις την Τουρκία για δραστηριότητες γεώτρησης και εξερεύνησης στην ανατολική Μεσόγειο, αφού η Ελλάδα και η Κύπρος κατηγόρησαν την Άγκυρα ότι παραβιάζει τα κυριαρχικά τους δικαιώματα. Ταυτόχρονα, η Ουάσιγκτον κάλεσε την Ελλάδα και την Τουρκία να διατηρήσουν τον διάλογο σχετικά με τις διαφορές σχετικά με την ενεργειακή εξερεύνηση και τη θαλάσσια δικαιοδοσία.<br /><br />Η έκθεση έρχεται μετά από μήνες κατηγοριών μεταξύ Άγκυρας και Αθήνας για θαλάσσιους χάρτες και περιορισμούς στην αλιεία. Τον Απρίλιο, το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών κατηγόρησε την Ελλάδα ότι δημοσίευσε χάρτες περιορισμού στην αλιεία σε περιοχές που η Άγκυρα ισχυρίζεται ότι δεν εμπίπτουν στην ελληνική δικαιοδοσία, χαρακτηρίζοντάς την παραβίαση της θαλάσσιας δικαιοδοσίας της Τουρκίας. Η Ελλάδα απέρριψε τους ισχυρισμούς, λέγοντας ότι οι θέσεις της βασίζονται στο διεθνές δίκαιο.<br /><br />Εάν το νομοσχέδιο κατατεθεί και εγκριθεί, θα μπορούσε να επανεξετάσει την εύθραυστη βελτίωση των σχέσεων μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, μετά από χρόνια εντάσεων σχετικά με τη μετανάστευση, τη στρατιωτική δραστηριότητα, την ενεργειακή εξερεύνηση και τις εδαφικές διαφορές. Για την Άγκυρα, πρόκειται για μια κίνηση που αποσκοπεί στην ενίσχυση των αξιώσεών της. Για την Αθήνα και τη Λευκωσία, θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μια προσπάθεια να θεσπιστούν νέα νομικά και πολιτικά δεδομένα σε μια από τις πιο ευαίσθητες περιοχές της ανατολικής Μεσογείου.<div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ισραηλ: ”Έτοιμη να εκραγεί η Μεσόγειος.Η νέα προκλητική κίνηση Ερντογάν”.

”Είναι η Μεσόγειος έτοιμη να εκραγεί; Ο δραματικός νόμος του Ερντογάν θα βάλει φωτιά στην περιοχή. Η Τουρκία προωθεί νομοθεσία που θα εδραιώ...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί ο Πούτιν φοβάται πραξικόπημα από τους δικούς του ανθρώπους;

<img height="192" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-05/TEwqrKVL.jpg?itok=V7gidGop" width="796" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Οι φόβοι του Πούτιν είναι απλώς παράνοια της ηλικίας ή μήπως οι ψίθυροι για πραξικόπημα στους διαδρόμους του Κρεμλίνου έχουν αρχίσει να γίνονται επικίνδυνα δυνατοί;</span></h3>Καθώς ο πόλεμος στην Ουκρανία αιμορραγεί για πέμπτο συνεχόμενο χρόνο, ο Βλαντιμίρ Πούτιν, ο άνθρωπος που σφράγισε τη μοίρα της Ρωσίας για πάνω από ένα τέταρτο του αιώνα, βρίσκεται αντιμέτωπος με τον μεγαλύτερο εφιάλτη του, την προδοσία εκ των έσω. Μια απόρρητη ευρωπαϊκή έκθεση πληροφοριών, που είδε το φως της δημοσιότητας, περιγράφει έναν ηγέτη βυθισμένο στην παράνοια, ο οποίος βλέπει παντού εχθρούς, ακόμη και ανάμεσα στους πιο πιστούς του συνεργάτες.<br /><br />Πως μπορεί ένας άνθρωπος να κυβερνά μια αυτοκρατορία όταν δεν εμπιστεύεται ούτε τους ίδιους του τους στρατηγούς; Η ιστορία δυστυχώς μας έχει διδάξει πως τα πιο απόρθητα κάστρα πέφτουν πάντα από μέσα.<div><br />Η Ζωή στο καταφύγιο και τα δρακόντεια μέτρα ασφαλείας<br /><br />Τα δρακόντεια μέτρα ασφαλείας που έχουν παρθεί έχουν μετατρέψει τη ζωή του Ρώσου προέδρου σε μια χρυσή φυλακή. Ο Πούτιν έχει εγκαταλείψει τις λαμπερές δεξιώσεις και τις πολυτελείς επαύλεις, επιλέγοντας να περνά εβδομάδες ολόκληρες σε απόρρητα καταφύγια, κυρίως στην περιοχή του Κρασνοντάρ.Ο ίδιος και η οικογένειά του έχουν σταματήσει να επισκέπτονται τις πολυτελείς κατοικίες τους.<br /><br />Στους αξιωματούχους που τον πλαισιώνουν έχει επιβληθεί καθολική απαγόρευση χρήσης smartphone με πρόσβαση στο διαδίκτυο, φοβούμενοι ότι το στίγμα τους θα μπορούσε να προδώσει τη θέση του.<br /><br />Ο τρόμος μιας εναέριας δολοφονικής επίθεσης τον έχει αναγκάσει να αποφεύγει κάθε στρατιωτική εγκατάσταση από την αρχή του έτους, προτιμώντας την ασφάλεια των προκατασκευασμένων, μαγνητοσκοπημένων δηλώσεων.<br /><br /><div class="embedcode" style="background-color: #f9faff; box-sizing: border-box; color: #091c55; font-family: Roboto, sans-serif; font-size: 16px; margin: 0px; padding: 0px;"><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="box-sizing: border-box; display: flex; margin: 10px 0px; max-width: 550px; padding: 0px; width: 550px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2051254603056857230" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?dnt=false&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2051254603056857230&lang=el&origin=https%3A%2F%2Fwww.pentapostagma.gr%2Fkosmos%2Frosia%2F7369508_giati-o-poytin-fobatai-praxikopima-apo-toys-dikoys-toy-anthropoys&sessionId=d18b9b6fa04c428ef751c894da11862d8345a823&siteScreenName=pentapostagma&theme=light&widgetsVersion=6a3ad42b224df%3A1778106238597&width=550px" style="border-style: none; border-width: 0px; box-sizing: border-box; display: block; flex-grow: 1; height: 721px; margin: 0px; padding: 0px; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div></div>Το φάντασμα του Χαμενεΐ και ο τρόμος των καμερών<br /><br />Η δολοφονία του Αγιατολάχ Χαμενεΐ τον Φεβρουάριο του 2026 από αμερικανοϊσραηλινά πυρά λειτούργησε ως «ξυπνητήρι» για τη Μόσχα. Η υποψία ότι οι μυστικές υπηρεσίες των εχθρών του χάκαραν το τεράστιο δίκτυο των 250.000 καμερών CCTV της ρωσικής πρωτεύουσας για να εντοπίσουν τον στόχο τους, οδήγησε το Κρεμλίνο στον περιορισμό του κινητού ίντερνετ στο κέντρο της Μόσχας. Ο Πούτιν φοβάται πως η τεχνολογία που ο ίδιος χρησιμοποίησε για να ελέγχει τον λαό του, τώρα στρέφεται εναντίον του.<br /><br />Δεν έχει περάσει, επίσης, απαρατήρητο λοιπόν πως ο Πούτιν δεν έχει επισκεφθεί καμία στρατιωτική εγκατάσταση από την αρχή του έτους και πως προτιμά πλέον τις μαγνητοσκοπημένες δηλώσεις και εικόνες για το κοινό.<br /><br /></div><div>Ο ρόλος του Σοϊγκού: Από διάδοχος... ύποπτος;<br /><br />Η πιο δραματική πτυχή της έκθεσης αφορά τον Σεργκέι Σοϊγκού. Ο άνθρωπος που κάποτε θεωρούνταν το «δεξί χέρι» και πιθανός διάδοχος του Πούτιν, τώρα βρίσκεται υπό το μικροσκόπιο της καχυποψίας. Η σύλληψη του στενού του συνεργάτη, Ρουσλάν Τσαλίκοφ, τον Μάρτιο με κατηγορίες διαφθοράς, εκλαμβάνεται από τους αναλυτές ως μια ωμή προειδοποίηση, ότι κανείς δεν είναι υπεράνω πάσης υποψίας. Ο Σοϊγκού, με την τεράστια επιρροή του στο στράτευμα, θεωρείται πλέον η μοναδική φιγούρα που θα μπορούσε να ηγηθεί ενός εσωτερικού πραξικοπήματος.<br /><br />Η μάχη με τον χρόνο και τη διαδοχή<br /><br />Στα 74 του χρόνια, ο Πούτιν βαδίζει στο ηλικιακό όριο που «λύγισε» τους περισσότερους Σοβιετικούς ηγέτες. Αν και οι εκθέσεις της CIA τον θέλουν «υπερβολικά υγιή», η ιστορική μνήμη του Στάλιν και του Γκορμπατσόφ στοιχειώνει το Κρεμλίνο.<br /><br />Ο Πούτιν απολαμβάνει ιατρική περίθαλψη παγκόσμιας κλάσης και σπάνια πίνει αλκοόλ. Παρά τις συνεχείς φήμες ότι μπορεί να πάσχει από κάποια θανατηφόρα ασθένεια, δεν υπάρχουν απτές αποδείξεις ότι βρίσκεται σε κακή κατάσταση υγείας.<br /><br />Σύμφωνα με το ρωσικό Σύνταγμα, το όριο της θητείας του Πούτιν λήγει το 2036, ενώ οι προεδρικές ορκωμοσίες πραγματοποιούνται παραδοσιακά στις 7 Μαΐου.<br /><br />Ο Πούτιν έχει χρησιμοποιήσει τεχνάσματα και στο παρελθόν για να παρακάμψει τα όρια θητείας. Το 2008, αφού ολοκλήρωσε τη δεύτερη θητεία του, μετακινήθηκε στη θέση του πρωθυπουργού ενώ ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ, ο πιστός συνεργάτης του, κράτησε «ζεστή» τη θέση του στο Κρεμλίνο μέχρι να επιστρέψει ο Πούτιν στην προεδρία το 2012.<br /><br />Το 2020 το Κρεμλίνο «μηδένισε» τα όρια θητείας του Πούτιν μέσω ενός προσεκτικά ελεγχόμενου δημοψηφίσματος, που του επέτρεψε να παραμείνει στην εξουσία για ακόμη 16 χρόνια.<br /><br />Εξασφάλισε πέμπτη θητεία το 2024 και βρίσκεται σε πορεία να ξεπεράσει τον Ιωσήφ Στάλιν ως ο μακροβιότερος ηγέτης της Ρωσίας μετά τον Ιβάν τον Τρομερό. Γι’ αυτό λοιπόν και οι φόβοι του είναι μάλλον δικαιολογημένοι.<br /><br />Με μια θητεία που μπορεί να φτάσει έως το 2036, ο Ρώσος ηγέτης καλείται να αποφασίσει αν θα παραδώσει το δαχτυλίδι της εξουσίας ή αν θα συνεχίσει να κυβερνά από το σκοτάδι του καταφυγίου του, ξεπερνώντας σε διάρκεια ακόμα και τον Στάλιν.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γιατί ο Πούτιν φοβάται πραξικόπημα από τους δικούς του ανθρώπους;

Οι φόβοι του Πούτιν είναι απλώς παράνοια της ηλικίας ή μήπως οι ψίθυροι για πραξικόπημα στους διαδρόμους του Κρεμλίνου έχουν αρχίσει να γίνο...

Διαβάστε την συνέχεια

Η μεγάλη μπλόφα του Έντι Ράμα για την ΑΟΖ και το αινιγματικό ελληνικό ΥΠΕΞ.

<img height="134" src="https://omegapress.gr/images/RAMHTSO.jpg" width="786" /><div><div><br /></div><div>Του <b>Σωτήρη Σιδέρη</b><br />Η Γερμανία κατά κύριο λόγο, αλλά και άλλες χώρες , θέλουν να δώσουν ώθηση στην διεύρυνση της ΕΕ προωθώντας επί ελληνικής προεδρίας το δεύτερο εξάμηνο του 2027, την ενταξιακή πορεία των Δυτικών Βαλκανίων, την επίλυση της διένεξης Σερβίας -Κοσόβου και την αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου από την Αθήνα. Ταυτόχρονα όμως , αν και βρίσκεται σε προνομιακή θέση σε σχέση με τις άλλες υποψήφιες προς ένταξη χώρες, η Αλβανία είναι ανήσυχη, γιατί μπορεί μια άλλη ελληνική κυβέρνηση ή η διαμόρφωση αρνητικού κλίματος να επηρεάσει τις αποφάσεις για την ένταξή της, που υπολογίζεται τα επόμενα 3-5 χρόνια.<br /><br />Γι αυτό, ο Έντι Ράμα και Αλβανοί αξιωματούχοι με δηλώσεις τους κάνουν λόγο για έναρξη συνομιλιών με την Ελλάδα, με στόχο την υπογραφή συνυποσχετικού και την παραπομπή στο Δικαστήριο της Χάγης, για την οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ των δύο χωρών και μάλιστα μέχρι το τέλος του έτους. ...<br />Είναι όμως ειλικρινής ο Αλβανός πρωθυπουργός; η απάντηση είναι όχι. Ο Ράμα, κάνει έναν ελιγμό και μάλιστα επικίνδυνο , γιατί θέλει απλά να παραπλανήσει την Αθήνα και άλλες ευρωπαικές χώρες και να πετύχει τον στόχο της ένταξης και ενώ οι δύο χώρες θα συζητούν στο διηνεκές, αν συζητούν, το συνυποσχετικό. Αλλά ταυτόχρονα, πλήθος ερωτηματικών προκαλεί και το ελληνικό ΥΠΕΞ.</div><div><br />Τακτικισμοί Ράμα. Η Αθήνα χωρίς οδικό χάρτη<br /><br />Η σχετική συζήτηση αναζωπυρώθηκε, κατά την πρόσφατη συνάντηση του Ράμα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη στο Μέγαρο Μαξίμου. Ήδη έχουμε επισημάνει την αρνητική αντίδραση του ελληνικού ΥΠΕΞ στα περί Χάγης, το οποίο απάντησε ότι δεν υφίσταται τέτοια εξέλιξη αυτή την στιγμή και το κυριότερο: διοχέτευσε τον ισχυρισμό, ότι η Ελλάδα δεν είναι επισπεύδουσα για την οριοθέτηση της ΑΟΖ ή για τη Χάγη, καθώς έχει επεκτείνει τα χωρικά ύδατα στο Ιόνιο , οπότε και δεν επείγεται. Πρόκειται για μια αντίδραση που καμία σοβαρή χώρα στον κόσμο δεν θα την έκανε. Πέραν αυτού, πότε και πού ελήφθη τέτοια απόφαση; από πότε η Ελλάδα έχει παραιτηθεί από την πάγια θέση της, τουλάχιστον ως προς την Αλβανία; περίεργα , αλλά εξηγήσιμα ζητήματα εγείρονται..<br /><br />Η συζήτηση όμως άνοιξε και ο Έντι Ράμα έχει σχέδιο, η Αθήνα αναζητείται... Επειδή η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη ακύρωσε όλους τους όρους και τις προυποθέσεις που είχαν τεθεί, επί ΣΥΡΙΖΑ και αρχικά και από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο Ράμα φοβάται ότι μια νέα προοδευτική ίσως κυβέρνηση, ακόμη και μια κυβέρνηση συνεργασίας χωρίς τον Μητσοτάκη πρωθυπουργό, θα επαναφέρει τους όρους. Και θα ζητήσει οριοθέτηση ή παραπομπή στη Χάγη, πριν η Αθήνα επικυρώσει την ένταξη της Αλβανίας στην ΕΕ. Φοβάται δηλαδή ότι η Αθήνα μπορεί να θέσει ως όρο την οριοθέτηση της ΑΟΖ πριν την ένταξη της Αλβανίας υπό την απειλή βέτο. Να υπενθυμίσουμε, ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είχε θέσει ως όρο και πέτυχε την αλλαγή του συντάγματος της Βόρειας Μακεδονίας και μετά να ενταχθεί στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Μια αντίστοιχη εξέλιξη φοβάται ο Ράμα και μετά από πολύχρονη αδράνεια , αδιαφορία και περιφρόνηση προς την Ελλάδα, αναλαμβάνει να θολώσει τα νερά μέσω συνομιλιών. Είναι μήπως “εταίρος” σε αυτή τη μπλόφα και το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών;…<br /><br />Το “ανυποψίαστο” ΥΠΕΞ<br /><br />Σήμερα η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν θέτει κανέναν όρο, δεν έχει κανέναν οδικό χάρτη δεν έχει καν στοιχειώδες πολιτικό σχέδιο. Χαρακτηριστική της απόλυτης ακινησίας είναι η (μη) απάντηση της εκπροσώπου του ΥΠΕΞ Λένας Ζωχιού στον Σπύρο Σουρμελίδη στις 7 Μαίου. <br /><br />Σ. ΣΟΥΡΜΕΛΙΔΗΣ: Επειδή η αλβανική ηγεσία με δύο διαφορετικούς τρόπους, χρονικά τουλάχιστον, αναφέρεται στο θέμα ΑΟΖ και προσφυγή στη Χάγη, πού βρισκόμαστε στο ζήτημα αυτό;<br />Λ. ΖΩΧΙΟΥ: Η συζήτηση με την αλβανική κυβέρνηση σχετικά με την παραπομπή του ζητήματος της οριοθέτησης έχει εκκινήσει προ ετών. Διακόπηκε μετά από την αρνητική απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Αλβανίας. Εφόσον λοιπόν ξεπεραστούν συγκεκριμένα προσκόμματα, παραμένει ως επιλογή. Όμως, για την ώρα, δεν προκύπτει ότι είμαστε κοντά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο.<br />Σ. ΣΟΥΡΜΕΛΙΔΗΣ: Επειδή η Αλβανία και το Μαυροβούνιο εμφανίζονται να είναι και λίγο πιο ώριμες από τις υπόλοιπες χώρες σε ό,τι αφορά την ευρωπαϊκή τους πορεία, δεν είναι αυτό ένα επείγον θέμα, καθώς και το θέμα της ελληνικής μειονότητας;<br /><br />Λ. ΖΩΧΙΟΥ: Υπάρχουν συγκεκριμένες προϋποθέσεις για την ένταξη κάθε εταίρου των Δυτικών Βαλκανίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Για την Αλβανία, οι προϋποθέσεις είναι ο σεβασμός της γηγενούς Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας και θέματα που άπτονται του Κράτους Δικαίου και των σχέσεων καλής γειτονίας.</div><div><br />Γιατί μόνο αυτά; που πήγε η οριοθέτηση της ΑΟΖ; πέραν αυτού.<br /><br />Πρώτον. Δεν διακόπηκαν οι συνομιλίες μετά την απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Αλβανίας. Οι συνομιλίες είχαν ολοκληρωθεί και το 2009 υπογράφηκε συμφωνία οριοθέτησης μεταξύ των δύο χωρών, αλλά η τότε αντιπολίτευση του Ράμα , υπό την πίεση της Τουρκίας με κραυγές περί προδοσίας κατά του Μπερίσα, ηγήθηκε του αγώνα κατά της συμφωνίας η οποία ακυρώθηκε τελικά από το Συνταγματικό Δικαστήριο. Η τότε κυβέρνηση Καραμανλή με την Ντόρα Μπακογιάννη στο ΥΠΕΞ, υποκύπτοντας στις πιέσεις των ΗΠΑ, δεν έφερε στη βουλή τη συμφωνία και την ψηφίσει , ώστε η Αθήνα να έχει ένα εργαλείο στα χέρια της.<br /><br />Η εκπρόσωπος του ΥΠΕΞ λέει παραδοξότητες, πέραν του ότι η απάντησή της προδίδει την ανυπαρξία πολιτικού σχεδιασμού. Εφόσον, όπως λέει, τα προσκόμματα για την προσφυγή στη Χάγη είναι συγκεκριμένα γιατί δεν τα απαριθμεί; <br />Αυτή είναι η μία πλευρά. Γιατί το χειρότερο είναι ότι η εκπρόσωπος του ΥΠΕΞ δέχεται ερώτηση για τη Χάγη “που παραμένει ως επιλογή”, “Όμως, για την ώρα, δεν προκύπτει ότι είμαστε κοντά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο”. Γιατί τι έχει συμβεί; συζητήσεις δεν υπάρχουν. Για διαπραγμάτευση ούτε λόγος. Αν παραμένει επιλογή και ο Ράμα μιλάει για Χάγη, γιατί το υπουργείο Εξωτεριών δεν ζητάει επίσημη έναρξη διαπραγματεύσεων; Άρα τι συμβαίνει;<br /><br />Το περίπλοκο συνυποσχετικό, ο οδικός χάρτης και η ελληνική προεδρία<br /><br />Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές η Γερμανία, η Ιταλία , η Αυστρία και άλλες χώρες θέλουν να δώσουν μια πνοή στην ΕΕ που βρίσκεται υπό πολιτικές, οικονομικές και γεωπολιτικές πιέσεις και θέλουν να το πετύχουν μέσω μιας νέας πολιτικής διεύρυνσης, καθώς το πείραμα μιας γρήγορης ένταξης της Ουκρανίας δεν περπατά. Το Βερολίνο που έχει υποχωρήσει δραματικά στο διεθνές σκηνικό, επενδύει στη διεύρυνση με την ένταξη ή μια αναβαθμισμένη σχέση με τα δυτικά βαλκάνια. Δεν είναι όμως εύκολο θέμα γιατί καμία από τις χώρες της περιοχής δεν έχει εκπληρώσει τα βασικά κριτήρια για ένταξη, ενώ η Αλβανία ουσιαστικά στηρίζεται με πολιτικούς όρους και όχι με οικονομικά κριτήρια. Και αυτό είναι επίτευγμα του Έντι Ράμα που αγνόησε την Ελλάδα και έχει αποσπάσει την στήριξη της Ιταλίας, της Αυστρίας και της Γερμανίας , αλλά και άλλων χωρών. <br /><br />Θεωρείται λοιπόν πολύ πιθανό, το δεύτερο εξάμηνο του επομένου έτους να δοθεί ώθηση με μια νέα διακήρυξη που θα ανανεώνει την διακήρυξη του 2003 που υπογράφηκε επί ελληνικής προεδρίας με τον Σημίτη πρωθυπουργό και θεωρείται ακόμη η σημαντικότερη εξέλιξη στις σχέσεις ΕΕ -δυτικών βαλκανίων<br />Ως προς το συνυποσχετικό, πρέπει να τονιστεί ότι μέχρι στιγμής δεν υφίσταται κανένας διάλογος μεταξύ Ελλάδας -Αλβανίας, ενώ οι όροι που είχαν τεθεί στα Τίρανα έχουν αποσυρθεί από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος ακολουθεί προσωπική πολιτική έναντι της Αλβανίας, κάτι που έγινε εμφανές και στην υπόθεση Μπελέρη.<br /><br />Το συνυποσχετικό είναι μια εξαιρετική δύσκολη και περίπλοκη διαδικασία που απαιτεί πολύ υψηλού επιπέδου επιστήμονες. Στην Ελλάδα μόνο οι καθηγητές Πέτρος Λιάκουρας και Χρήστος Ροζάκης μπορούν να στηρίξουν μια τέτοια διαπραγμάτευση. Αλλά για να υπάρξει αποτέλεσμα, απαιτείται μια στιβαρή κυβέρνηση που θα ξέρει τι στόχους θέτει, που θα συμβιβαστεί, που θα είναι άκαμπτη και που θα υποχωρήσει. Όλα αυτά τα στοιχεία δεν υφίστανται καν, γιατί δεν υπάρχει πολιτικός σχεδιασμός. Δεν πρέπει να διαφύγει επίσης το γεγονός η σημαντική επιρροή που ασκεί η Τουρκία στην Αλβανία και τον Έντι Ράμα προσωπικά. Είναι δεδομένο ότι η Άγκυρα δεν θέλει να υπάρξει προηγούμενο παραπομπής στη Χάγη.<br /><br />Η κυβέρνηση ακολουθεί μια πολιτική χωρίς αρχές, χωρίς συζήτηση, χωρίς σχέδιο και η οποία θα αποβεί εις βάρος των εθνικών συμφερόντων, όσο ο πρωθυπουργός αρνείται να δει τις εξελίξεις και να δράσει αποφασιστικά προς την κατεύθυνση της οριοθέτησης ΑΟΖ με την Αλβανία. Ακολουθεί προσωπική πολιτική με τον Έντι Ράμα που κανείς δεν γνωρίζει, ίσως κάποιοι επιχειρηματίες. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, επί 7 χρόνια δεν κάνει απολύτως τίποτα και τώρα που φαίνεται ότι διαμορφώνεται νέο σκηνικό, δεν είναι έτοιμος για τίποτα.</div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

Η μεγάλη μπλόφα του Έντι Ράμα για την ΑΟΖ και το αινιγματικό ελληνικό ΥΠΕΞ.

Του Σωτήρη Σιδέρη Η Γερμανία κατά κύριο λόγο, αλλά και άλλες χώρες , θέλουν να δώσουν ώθηση στην διεύρυνση της ΕΕ προωθώντας επί ελληνικής π...

Διαβάστε την συνέχεια

Μέση Ανατολή: Γιατί “σπάει” ο «άξονας του Αβραάμ». Πως διαβρώθηκε η αμερικανική αρχιτεκτονική ασφαλείας στην περιοχή.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/250527095256_trump-netaniaxou.jpg"><img height="172" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/250527095256_trump-netaniaxou-696x375.jpg" width="762" /></a><br /><br />Ο πόλεμος Ισραήλ–ΗΠΑ με το Ιράν φαίνεται πως παράγει κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια ακόμη περιφερειακή κρίση: επιταχύνει την κατάρρευση της στρατηγικής πάνω στην οποία οικοδομήθηκαν οι Συμφωνίες του Αβραάμ και η αμερικανική αρχιτεκτονική ασφαλείας στη Μέση Ανατολή. Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, τα κράτη του Αραβικού Κόλπου αρχίζουν να αντιμετωπίζουν το Ισραήλ όχι ως πιθανό εγγυητή σταθερότητας απέναντι στο Ιράν, αλλά ως παράγοντα αποσταθεροποίησης που απειλεί άμεσα τα δικά τους συμφέροντα.<br /><br />Η βασική υπόθεση της Ουάσιγκτον τα τελευταία χρόνια ήταν ότι Ισραήλ και αραβικές μοναρχίες είχαν συγκλίνουσα στρατηγική: κοινό φόβο απέναντι στο Ιράν, κοινή ανάγκη ανάσχεσης των ιρανικών δικτύων σε Λίβανο, Υεμένη και Ιράκ και κοινό συμφέρον για μια νέα περιφερειακή τάξη υπό αμερικανική ομπρέλα. Οι Συμφωνίες του Αβραάμ, η προσέγγιση των ΗΑΕ με το Ισραήλ και οι συζητήσεις με τη Σαουδική Αραβία εντάσσονταν ακριβώς σε αυτή τη λογική.<br />Tο κεντρικό πρόβλημα της στρατηγικής των ΗΠΑ<br /><br />Όμως ο πόλεμος του 2026 αποκάλυψε το κεντρικό πρόβλημα αυτής της στρατηγικής: όταν το Ισραήλ συγκρούεται με το Ιράν, το κόστος δεν το πληρώνει μόνο το ίδιο, αλλά ολόκληρος ο Κόλπος.<br /><br />Οι ιρανικές επιθέσεις σε αεροδρόμια, λιμάνια, πετρελαϊκές εγκαταστάσεις και μονάδες αφαλάτωσης σε κράτη του Κόλπου λειτούργησαν ως σοκ για τις αραβικές ηγεσίες. Ακόμη πιο κρίσιμο ήταν το de facto κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, που έπληξε τον πυρήνα του οικονομικού μοντέλου των μοναρχιών του Κόλπου: την εικόνα ασφαλούς ενεργειακού και επενδυτικού κόμβου. Για χώρες που επένδυσαν δισεκατομμύρια στην αφήγηση της σταθερότητας -από το Vision 2030 της Σαουδικής Αραβίας έως το χρηματοοικονομικό μοντέλο των ΗΑΕ- το πλήγμα ήταν στρατηγικό.<br /><br />Αυτό που προκύπτει πλέον είναι μια βαθύτερη γεωπολιτική διαφοροποίηση ανάμεσα στον Κόλπο και το Ισραήλ. Οι ηγεσίες του Κόλπου δεν συμμερίζονται το όραμα του Μπενιαμίν Νετανιάχου για μια Μέση Ανατολή όπου το Ισραήλ θα λειτουργεί ως αδιαμφισβήτητη στρατιωτική υπερδύναμη με δικαίωμα προληπτικών επιχειρήσεων σε όλη την περιοχή. Αντίθετα, πολλές αραβικές πρωτεύουσες θεωρούν πλέον ότι αυτή ακριβώς η λογική είναι που αυξάνει τον κίνδυνο γενικευμένης αποσταθεροποίησης.<div><br />Η διάβρωση της εικόνας του Ισραήλ<br /><br />Η αλλαγή είναι εντυπωσιακή. Μέχρι πριν λίγα χρόνια, η απειλή του Ιράν λειτουργούσε ως καταλύτης προσέγγισης με το Ισραήλ. Σήμερα, σε σημαντικό τμήμα του αραβικού κόσμου, το Ισραήλ αντιμετωπίζεται ως εξίσου επικίνδυνος παράγοντας. Η καταστροφή στη Γάζα, οι επιχειρήσεις σε Λίβανο και Συρία, η προσάρτηση τμημάτων της Δυτικής Όχθης και οι επιθέσεις ακόμη και στο Κατάρ έχουν διαβρώσει βαθιά την εικόνα του Ισραήλ στον αραβικό χώρο.<br /><br />Το αποτέλεσμα είναι ότι ο Κόλπος αρχίζει να αναζητά ένα νέο μοντέλο ασφάλειας: περισσότερο αυτόνομο, πολυκεντρικό και λιγότερο εξαρτημένο από έναν αποκλειστικό άξονα Ουάσιγκτον–Τελ Αβίβ.<br /><br />Αυτό δεν σημαίνει ρήξη με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι χώρες του Κόλπου εξακολουθούν να εξαρτώνται απόλυτα από την αμερικανική στρατιωτική τεχνολογία, τις βάσεις, την αεράμυνα και τις εγγυήσεις ασφαλείας. Όμως επιχειρούν πλέον να διαφοροποιήσουν τις σχέσεις τους: συνεργασίες με την Τουρκία στα drones, άνοιγμα προς τη Νότια Κορέα και την Ευρώπη για συστήματα αεράμυνας, στενότεροι δεσμοί με την Κίνα σε τεχνολογία και υποδομές, ακόμη και νέες περιφερειακές συμφωνίες αμοιβαίας άμυνας.</div><div><br />Η ιδέα της αραβικής αρχιτεκτονικής ασφαλείας <br /><br />Παράλληλα, επανέρχεται στο προσκήνιο η ιδέα μιας αυτόνομης αραβικής αρχιτεκτονικής ασφαλείας μέσω του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου. Η κοινή αεράμυνα, η ανταλλαγή πληροφοριών και η δημιουργία εγχώριων αμυντικών βιομηχανιών αντιμετωπίζονται πλέον όχι ως θεωρητικές επιδιώξεις αλλά ως στρατηγική αναγκαιότητα.<br /><br />Στην πραγματικότητα, ο πόλεμος του 2026 αποκάλυψε κάτι που για χρόνια υποτιμούσε η Δύση: οι αραβικές μοναρχίες δεν επιθυμούν να γίνουν δορυφόροι ούτε του Ιράν ούτε του Ισραήλ. Θέλουν μια περιφερειακή ισορροπία που να προστατεύει πρωτίστως τη δική τους οικονομική σταθερότητα, τις επενδύσεις και την εσωτερική τους ασφάλεια.<br /><br />Ο «άξονας του Αβραάμ» δεν καταρρέει απαραίτητα θεσμικά. Οι συμφωνίες με το Ισραήλ δύσκολα θα ακυρωθούν άμεσα. Όμως η πολιτική και στρατηγική λογική που τις γέννησε έχει αρχίσει να φθείρεται. Και ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο γεωπολιτικό αποτέλεσμα του πολέμου στη Μέση Ανατολή: η συνειδητοποίηση από τον Κόλπο ότι η ασφάλειά του δεν μπορεί να οικοδομηθεί πάνω στις φιλοδοξίες περιφερειακής κυριαρχίας κανενός τρίτου – και κυρίως του Ισραήλ.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μέση Ανατολή: Γιατί “σπάει” ο «άξονας του Αβραάμ». Πως διαβρώθηκε η αμερικανική αρχιτεκτονική ασφαλείας στην περιοχή.

Ο πόλεμος Ισραήλ–ΗΠΑ με το Ιράν φαίνεται πως παράγει κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια ακόμη περιφερειακή κρίση: επιταχύνει την κατάρρευση της στ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ουκρανία: Ο Πούτιν ανοίγει ένα «παράθυρο διαπραγμάτευσης», αλλά όχι ακόμη ένα παράθυρο ειρήνης.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2022/11/%CE%A0%CE%9F%CE%A5%CE%A4%CE%99%CE%9D.jpeg"><img height="200" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2022/11/%CE%A0%CE%9F%CE%A5%CE%A4%CE%99%CE%9D-696x435.jpeg" width="769" /></a><div><br /></div><div>Τα σχόλια του Ντμίτρι Πεσκόφ αμφισβητούν τον προηγούμενο ισχυρισμό του Τραμπ ότι ο Πούτιν ήταν ανοιχτός σε μια ειρηνευτική αποστολή υπό ευρωπαϊκή ηγεσία.<br /><br />Ενώ ο Βλαντιμίρ Πούτιν δήλωσε ότι “νομίζει” πως η σύγκρουση με την Ουκρανία φτάνει στο τέλος της”, τα διεθνή μέσα τον αντιμετωπίζουν με έντονη επιφυλακτικότητα. Και εντάσσουν τη δήλωσή του αυτή περισσότερο σε ένα πλαίσιο πολιτικο-διπλωματικής πίεσης παρά ως ένδειξη άμεσου τέλους του πολέμου. Η βασική εικόνα που μεταδίδεται είναι ότι βρισκόμαστε ίσως σε μια φάση «διερευνητικής αποκλιμάκωσης», αλλά όχι ακόμη σε πραγματική ειρηνευτική συμφωνία.<br /><br />Το <a href="https://www.reuters.com/world/europe/putin-says-he-thinks-ukraine-conflict-is-coming-an-end-2026-05-09/?utm_source=chatgpt.com">Reuters</a> σημειώνει ότι ο Πούτιν εμφανίστηκε για πρώτη φορά να μιλά τόσο ανοιχτά για «τέλος της σύγκρουσης», συνδέοντας τις δηλώσεις του με την προσωρινή τριήμερη εκεχειρία και την ανταλλαγή αιχμαλώτων που προωθεί η αμερικανική πλευρά. Ωστόσο, το ίδιο το Κρεμλίνο δηλώνει παράλληλα ότι «η ειρήνη παραμένει πολύ μακριά», αναγνωρίζοντας ότι τα βασικά ζητήματα παραμένουν άλυτα.<br /><br />Οι Financial Times εστιάζουν κυρίως στο γεγονός ότι στις Βρυξέλλες και σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες εξετάζεται πλέον σοβαρά το ενδεχόμενο επανέναρξης επαφών με τη Μόσχα, καθώς υπάρχει αυξανόμενη ανησυχία ότι ο πόλεμος έχει εισέλθει σε φάση στρατηγικής κόπωσης χωρίς καθαρό νικητή.<br /><br />Σκληρές «κόκκινες γραμμές»<br /><br />Την ίδια ώρα, διεθνείς αναλυτές επισημαίνουν ότι οι ρωσικές δηλώσεις συνοδεύονται από πολύ σκληρές «κόκκινες γραμμές»: η Μόσχα εξακολουθεί να ζητά ουσιαστικά εδαφικές παραχωρήσεις στο Ντονμπάς, αναγνώριση των τετελεσμένων και αποκλεισμό δυτικών στρατιωτικών εγγυήσεων για την Ουκρανία. Αυτό εξηγεί γιατί το Κίεβο αντιμετωπίζει με καχυποψία τις ρωσικές αναφορές περί ειρήνης.<br /><br />Το Bloomberg και άλλα διεθνή μέσα συνδέουν επίσης τη ρητορική Πούτιν με τρεις παράγοντες:την αυξανόμενη οικονομική πίεση στη ρωσική οικονομία,<br />τη φθορά του πολέμου στο εσωτερικό της Ρωσίας,<br />και την επιθυμία της Ουάσιγκτον να εμφανίσει μια διπλωματική επιτυχία πριν από τις αμερικανικές πολιτικές εξελίξεις.<br /><br />Ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλεί και η αναφορά του Πούτιν στον Γκερχαρντ Σρόντερ ως συνομιλητή που εμπιστεύεται, κάτι που γερμανικά μέσα ερμηνεύουν ως προσπάθεια επαναφοράς ενός διαύλου με τμήματα της παλιάς ευρωπαϊκής πολιτικής ελίτ που διατηρούσαν στενές σχέσεις με τη Μόσχα.<br /><br />Η συνολική εικόνα που μεταδίδεται διεθνώς είναι ότι ίσως ανοίγει ένα «παράθυρο διαπραγμάτευσης», αλλά όχι ακόμη ένα αξιόπιστο παράθυρο ειρήνης.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ουκρανία: Ο Πούτιν ανοίγει ένα «παράθυρο διαπραγμάτευσης», αλλά όχι ακόμη ένα παράθυρο ειρήνης.

Τα σχόλια του Ντμίτρι Πεσκόφ αμφισβητούν τον προηγούμενο ισχυρισμό του Τραμπ ότι ο Πούτιν ήταν ανοιχτός σε μια ειρηνευτική αποστολή υπό ευρω...

Διαβάστε την συνέχεια

Μέση Ανατολή: Τι σημαίνει ο γεωπολιτικός άξονας Αιγύπτου, Πακιστάν, Σαουδικής Αραβίας και Τουρκίας.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/pakistan-tourkia-aigyptos-asoudikh-arabia-polemos-iran.jpg"><img height="213" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/pakistan-tourkia-aigyptos-asoudikh-arabia-polemos-iran-696x464.jpg" width="793" /></a><br /><br /><div>Η διαμόρφωση ενός νέου άτυπου γεωπολιτικού άξονα μεταξύ της Αιγύπτου, του Πακιστάν, της Σαουδικής Αραβίας και της Τουρκίας αποτελεί ίσως τη σημαντικότερη νέα εξέλιξη στο μεταπολεμικό τοπίο της Μέσης Ανατολής μετά τη σύγκρουση ΗΠΑ–Ισραήλ με το Ιράν, αναφέρει το International Institute for Strategic Studies (IISS) . Αν και δεν πρόκειται για επίσημη στρατιωτική συμμαχία, η σταδιακή θεσμοποίηση αυτής της «τετραμερούς» δείχνει ότι τέσσερις από τις μεγαλύτερες περιφερειακές δυνάμεις επιχειρούν να δημιουργήσουν έναν νέο μηχανισμό συντονισμού απέναντι σε μια περιοχή που αλλάζει βίαια ισορροπίες.<br /><br />Οι τρεις διαδοχικές συναντήσεις υπουργών Εξωτερικών σε Ριάντ, Ισλαμαμπάντ και Αττάλεια μέσα σε λιγότερο από έναν μήνα αντανακλούν τη βαθιά ανησυχία ότι η σύγκρουση με το Ιράν δεν αποτελεί μια προσωρινή κρίση, αλλά την αρχή μιας νέας εποχής αστάθειας, όπου η ισραηλινή στρατηγική επιδιώκει να επανασχεδιάσει τους γεωπολιτικούς συσχετισμούς της περιοχής. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, αραβικές και μη αραβικές δυνάμεις αντιλαμβάνονται ότι βρίσκονται μπροστά σε κοινές απειλές ασφαλείας.<br /><br />Τα δύο επίπεδα σύγκλισης<br /><br />Το πρώτο επίπεδο σύγκλισης είναι ενεργειακό και οικονομικό. Η αποσταθεροποίηση στα Στενά του Ορμούζ, οι διαταραχές στις θαλάσσιες μεταφορές και οι εκτινάξεις σε ενέργεια και λιπάσματα πλήττουν ιδιαίτερα χώρες με μεγάλες εισαγωγικές ανάγκες όπως η Αίγυπτος, το Πακιστάν και η Τουρκία. Η νέα αυτή τετραμερής δεν συγκροτείται μόνο απέναντι σε στρατιωτικούς κινδύνους, αλλά και απέναντι στον φόβο ενός παρατεταμένου ενεργειακού σοκ που θα μπορούσε να οδηγήσει σε κοινωνικές πιέσεις, πληθωρισμό και πολιτική αποσταθεροποίηση.<br /><br />Το δεύτερο επίπεδο είναι καθαρά γεωπολιτικό. Η στρατιωτική επιθετικότητα του Ισραήλ μετά τον πόλεμο στη Γάζα και κυρίως η επέκταση των επιχειρήσεών του σε Λίβανο, Συρία και Ιράν δημιούργησαν την αίσθηση ότι το Τελ Αβίβ επιχειρεί να λειτουργήσει ως ανεξάρτητη περιφερειακή υπερδύναμη. Η αεροπορική επιδρομή στη Ντόχα το 2025, η πίεση στη Ράφα και στον Διάδρομο της Φιλαδέλφειας, αλλά και οι συζητήσεις περί ενδεχόμενου κατακερματισμού του Ιράν ενεργοποίησαν βαθιές ανησυχίες σε Κάιρο, Άγκυρα και Ριάντ.<br /><br />Για την Τουρκία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, το ενδεχόμενο ενίσχυσης κουρδικών οργανώσεων μέσα στο Ιράν αποτελεί άμεση απειλή εθνικής ασφαλείας. Για το Πακιστάν, οποιαδήποτε αποσταθεροποίηση του ιρανοπακιστανικού Μπαλουχιστάν μπορεί να πυροδοτήσει νέο κύκλο αποσχιστικών κινημάτων. Για τη Σαουδική Αραβία, η πυραυλική έκθεση του Κόλπου και η αίσθηση ότι οι ΗΠΑ δεν προσφέρουν πλέον πλήρη ομπρέλα ασφαλείας οδηγούν στην αναζήτηση νέων περιφερειακών ισορροπιών.</div><div><br />Μηχανισμός αποτροπής<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο αποκτά ιδιαίτερη σημασία το αμυντικό σύμφωνο Ριάντ–Ισλαμαμπάντ, το οποίο αναβαθμίστηκε μετά τις ισραηλινές επιχειρήσεις του 2025. Το γεγονός ότι η Σαουδική Αραβία επιδιώκει στενότερη στρατηγική σχέση με μια πυρηνική δύναμη όπως το Πακιστάν ερμηνεύεται από πολλούς ως έμμεση προσπάθεια δημιουργίας μηχανισμού αποτροπής απέναντι στο Ισραήλ. Η Τουρκία, με ισχυρή αμυντική βιομηχανία και στενούς δεσμούς με το Πακιστάν, επιχειρεί να ενταχθεί σε αυτόν τον άξονα στρατηγικής συνεργασίας.<br /><br />Παράλληλα, η τετραμερής λειτουργεί και ως απάντηση στο κενό ισχύος που αφήνει η πολιτική “America First” του Ντόναλντ Τραμπ. Οι περιφερειακές δυνάμεις αντιλαμβάνονται πλέον ότι η Ουάσιγκτον δεν λειτουργεί ως σταθερός εγγυητής ασφαλείας, αλλά ως επιλεκτικός και συναλλακτικός παίκτης. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, χώρες που ιστορικά είχαν ανταγωνισμούς μεταξύ τους αναζητούν ευέλικτους μηχανισμούς συνεννόησης χωρίς την άμεση αμερικανική διαμεσολάβηση.<br /><br />Μεγάλες αντιφάσεις<br /><br />Ωστόσο, οι αντιφάσεις παραμένουν τεράστιες. Η Τουρκία και η Αίγυπτος βρέθηκαν σε αντίπαλα στρατόπεδα μετά την Αραβική Άνοιξη και στη Λιβύη. Οι σχέσεις Άγκυρας–Ριάντ πέρασαν πολυετή κρίση μετά τη δολοφονία Κασόγκι. Το Πακιστάν έχει επανειλημμένα αποφύγει να εμπλακεί στρατιωτικά στις αντιπαραθέσεις Σαουδικής Αραβίας–Ιράν. Επιπλέον, τα συμφέροντα των τεσσάρων χωρών δεν ταυτίζονται σε περιοχές όπως η Ανατολική Μεσόγειος, το Σουδάν ή η Ερυθρά Θάλασσα.<br /><br />Η νέα τετραμερής, επομένως, δύσκολα θα εξελιχθεί σε ένα «ΝΑΤΟ της Μέσης Ανατολής». Πιθανότερο είναι να λειτουργήσει ως ένας άτυπος μηχανισμός διαχείρισης κρίσεων, ένα είδος περιφερειακής «διευθυντικής επιτροπής» που θα συντονίζει αντιδράσεις σε ενεργειακές, στρατιωτικές και γεωπολιτικές αναταράξεις. Παρ’ όλα αυτά, ακόμη και ως χαλαρός άξονας, αποτυπώνει μια ιστορική μεταβολή: τη μετάβαση της Μέσης Ανατολής από την εποχή των αμερικανικών εγγυήσεων σε μια εποχή πολυκεντρικών, ρευστών και ανταγωνιστικών περιφερειακών συνασπισμών.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μέση Ανατολή: Τι σημαίνει ο γεωπολιτικός άξονας Αιγύπτου, Πακιστάν, Σαουδικής Αραβίας και Τουρκίας.

Η διαμόρφωση ενός νέου άτυπου γεωπολιτικού άξονα μεταξύ της Αιγύπτου, του Πακιστάν, της Σαουδικής Αραβίας και της Τουρκίας αποτελεί ίσως τη ...

Διαβάστε την συνέχεια

Jerusalem Post: Πώς η ίδρυση του Ισραήλ αντικατοπτρίζει την Ελληνική Ανεξαρτησία. Και γιατί αυτό αγνοείται.

<img src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2019/08/greece-israel-flags-630x400.jpg" /><br /><br />Και τα δύο έθνη γεννήθηκαν μέσα από τον εθνικισμό της διασποράς και πολέμους που προκάλεσαν μετακινήσεις πληθυσμών, ωστόσο μόνο το Ισραήλ αμφισβητείται αδιάλειπτα.<br /><br />Μεγάλο μέρος της κριτικής που στρέφεται κατά του Ισραήλ υπερβαίνει κατά πολύ την πολιτική, αγγίζοντας το ζήτημα της νομιμότητας και αμφισβητώντας την ιδέα ότι ένας λαός σε μακρά διασπορά μπορεί να ανασυγκροτήσει ένα κυρίαρχο κράτος στην πατρογονική του εστία.<br /><br />Αυτό επισκιάζει το Ισραήλ με τρόπους που διαμορφώνουν ολόκληρο τον διάλογο, θέτοντάς το σε μια ξεχωριστή κατηγορία.<br /><br />Ωστόσο, αν και ο Σιωνισμός θεωρείται ασυνήθιστος, δεν στερείται παραλλήλων· ένας τέτοιος μπορεί να βρεθεί, σε κοινή θέα, στη γειτονική Ελλάδα.<br /><br />Η σύγχρονη Ελλάδα μοιράζεται με το Ισραήλ κάτι περισσότερο από μια γαλανόλευκη σημαία: και τα δύο κράτη σφυρηλατήθηκαν μέσα από μια ευρωπαϊκή πνευματική αφύπνιση, συντηρήθηκαν από ισχυρές κοινότητες της διασποράς και κερδήθηκαν μέσα από αιματηρούς εδαφικούς πολέμους που χαρακτηρίστηκαν από μαζικές εκτοπίσεις πληθυσμών.<br /><br />Επιπλέον, οι ρίζες και των δύο λαών προϋπήρχαν των περισσότερων γειτόνων τους σε απροσδόκητες τοποθεσίες της περιοχής.<br /><br />Ελληνικές και εβραϊκές κοινότητες είχαν εγκατασταθεί στην Οδησσό πριν από τους Σλάβους, στην Κωνσταντινούπολη πριν από τους Τούρκους και στην Αλεξάνδρεια πριν από τους Άραβες.<br /><br />Ήταν, σε ορισμένες περιπτώσεις, οι αυτόχθονες κάτοικοι, ωστόσο αιώνες εκτοπισμών τους κατέστησαν μειονότητες.<br /><br />Όταν το σύγχρονο Βασίλειο της Ελλάδος ιδρύθηκε επίσημα το 1830, μετά την επιτυχία της Ελληνικής Επανάστασης ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, αριθμούσε μόλις 750.000 ανθρώπους, ενώ οι περισσότεροι Έλληνες το γένος ζούσαν ακόμα εκτός αυτού, συγκεντρωμένοι στην Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη και σε όλο τον Εύξεινο Πόντο.<br /><br />Πολλοί μουσουλμάνοι -κυρίως Τούρκοι αλλά και Αλβανοί μουσουλμάνοι- σκοτώθηκαν, εκδιώχθηκαν ή διέφυγαν από περιοχές που έγιναν ελληνικές.<br /><br />Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1830, η μουσουλμανική παρουσία στα κεντρικά εδάφη του νέου κράτους είχε σε μεγάλο βαθμό εξαφανιστεί.<br /><br />Σήμερα, κανένας φοιτητής δεν διαμαρτύρεται με κραυγές οργής γι’ αυτό.<br />Η ίδρυση του Ισραήλ στα πρότυπα της Ελλάδας<br /><br />Η ίδρυση του Ισραήλ το 1948 ακολούθησε ένα παρόμοιο δημογραφικό πρότυπο: ένα κράτος με μικρό πληθυσμιακό πυρήνα, περιτριγυρισμένο από μια ευρύτερη διασπορά και διαμορφωμένο από τον πόλεμο και τις μετακινήσεις πληθυσμών.<br /><br />Κατά την ανεξαρτησία του, το Ισραήλ είχε περίπου 800.000 κατοίκους, συμπεριλαμβανομένων περίπου 650.000 Εβραίων και 150.000 Αράβων που παρέμειναν εντός των συνόρων του μετά τον πόλεμο.<br /><br />Οι Άραβες εκείνη την εποχή, παρεμπιπτόντως, δεν αυτοαποκαλούνταν Παλαιστίνιοι.<br /><br />Ως γνωστόν, ο πόλεμος του 1948-49 προκάλεσε μια μείζονα προσφυγική κρίση.<br /><br />Περίπου 700.000 Παλαιστίνιοι Άραβες εγκατέλειψαν ή εκδιώχθηκαν από τα εδάφη που έγιναν Ισραήλ, ενώ ταυτόχρονα και τα επόμενα χρόνια, σχεδόν ένα εκατομμύριο Εβραίοι εγκατέλειψαν ή εκδιώχθηκαν από αραβικές χώρες στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, με τους περισσότερους να εγκαθίστανται στο Ισραήλ.<br /><br />Όπως και στην Ελλάδα του 1830, το νέο κράτος αντιπροσώπευε μόνο ένα μέρος του ευρύτερου εθνικού πληθυσμού.<br /><br />Ακόμη και μετά την εξόντωση του ευρωπαϊκού εβραϊσμού από τους Ναζί, οι περισσότεροι Εβραίοι εξακολουθούσαν να ζουν εκτός Ισραήλ -κυρίως στην Ευρώπη και την Αμερική- ακριβώς όπως πολλοί Έλληνες παρέμειναν εκτός του πρώιμου ελληνικού βασιλείου.<br /><br />Είναι αξιοσημείωτο ότι, κατά την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης, η Αθήνα είχε περίπου 5.000 κατοίκους, μέγεθος συγκρίσιμο με τον εβραϊκό πληθυσμό της Ιερουσαλήμ την ίδια περίοδο.<br /><br />Η ελληνική πολιτιστική ζωή επικεντρωνόταν στην Κωνσταντινούπολη και τη Σμύρνη.<br /><br />Η Αθήνα έγινε πρωτεύουσα για συμβολικούς λόγους και όχι λόγω δημογραφικού βάρους, ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται στην προσκόλληση του Ισραήλ στην Ιερουσαλήμ.<br /><br />Στην αρχή της Ελληνικής Επανάστασης, ένα οθωμανικό τζαμί στεκόταν μέσα στα ερείπια του Παρθενώνα. Μετά την ανεξαρτησία, οι μουσουλμάνοι εγκατέλειψαν την Αθήνα και το τζαμί κατεδαφίστηκε.<br /><br />Το 1948, ένα τζαμί και ένα τέμενος δέσποζαν στο Όρος του Ναού. Οι Εβραίοι κάτοικοι εκδιώχθηκαν από την Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ, δεκάδες συναγωγές καταστράφηκαν, αλλά τα ισλαμικά οικοδομήματα παρέμειναν – και αποτελούν σημείο ανάφλεξης μέχρι σήμερα.<br /><br />Και στις δύο περιπτώσεις, το κράτος συγκεντρώθηκε σταδιακά δημογραφικά γύρω από την κεντρική εθνική του ομάδα, επηρεασμένο από τον πόλεμο, τον εκτοπισμό και την απορρόφηση μεγάλων προσφυγικών πληθυσμών που συνδέονταν με την ίδια σύγκρουση.<br /><br />Μεταγενέστερα γεγονότα ενίσχυσαν αυτές τις πορείες.<br /><br />Η Γενοκτονία των Ποντίων μεταξύ 1914 και 1923 κόστισε τη ζωή σε περίπου 300.000 Έλληνες και ανάγκασε τους επιζώντες να καταφύγουν στην Ελλάδα, διογκώνοντας τον προσφυγικό πληθυσμό που είχαν δημιουργήσει προηγούμενες συγκρούσεις.<br /><br />Το Ολοκαύτωμα ακολούθησε μια παρόμοια τροχιά στην εβραϊκή ιστορία. Ο Σιωνισμός είχε αναπτυχθεί δεκαετίες νωρίτερα, με τον Τέοντορ Χερτζλ να δημοσιεύει το «Το Κράτος των Εβραίων» (Der Judenstaat) το 1896 και τον πρώτο εποικισμό να βρίσκεται σε εξέλιξη πριν από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.<br /><br />Η εξόντωση έξι εκατομμυρίων Εβραίων μετέτρεψε την υποστήριξη για την ίδρυση κράτους σε καθοριστικό πολιτικό αποτέλεσμα, που κορυφώθηκε με την ψηφοφορία του ΟΗΕ για τη διχοτόμηση.<br />Διασπορά και ιδεολογία<br /><br />Οι παραλληλισμοί επεκτείνονται και στις ιδέες που κατέστησαν δυνατά τα δύο εγχειρήματα, συχνά καθοδηγούμενα από δίκτυα της διασποράς που αποδείχθηκαν καθοριστικά.<br /><br />Η ελληνική επαναστατική οργάνωση, η Φιλική Εταιρεία, που ιδρύθηκε στην Οδησσό το 1814, άντλησε ηγεσία και χρηματοδότηση από κοινότητες σε όλη την Ευρώπη και τη Μεσόγειο.<br /><br />Η οργάνωση Χοβεβέι Σιών (Λάτρεις της Σιών), που ιδρύθηκε στην Οδησσό το 1881, έπαιξε παρόμοιο ρόλο στην οργάνωση του πρώιμου εβραϊκού εποικισμού στην Παλαιστίνη.<br /><br />Ο Φιλελληνισμός και ο Σιωνισμός βασίστηκαν στην αρχαία ταυτότητα: οι Έλληνες επαναστάτες και οι υποστηρικτές τους επικαλούνταν τον Θεμιστοκλή και τον Λεωνίδα – οι Σιωνιστές τον Ιούδα Μακκαβαίο και τον Μπαρ Κοχμπά.<br /><br />Οι θηριωδίες έπαιξαν επίσης κεντρικό ρόλο στην κινητοποίηση υποστήριξης.<br /><br />Η σφαγή δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων στη Χίο το 1822 συγκλόνισε την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη και έφερε βοήθεια.<br /><br />Τα ρωσικά πογκρόμ στο Κισινιόφ και την Οδησσό το 1903 και το 1905 είχαν παρόμοιο αποτέλεσμα για τον Σιωνισμό.<br /><br />Η κρατική υπόσταση και στις δύο περιπτώσεις συνοδευόταν από εδαφικές φιλοδοξίες.<br /><br />Η έννοια της Μεγάλης Ιδέας εμφανίστηκε μετά το 1830 και καθοδήγησε την επέκταση μέσα από διαδοχικούς πολέμους.<br /><br />Η Ελλάδα εδραίωσε την επικράτειά της κατά τον 19ο και 20ό αιώνα, συμπεριλαμβανομένης της ενσωμάτωσης των Δωδεκανήσων το 1948.<br /><br />Η νομιμότητά της ως κράτος παρέμεινε σταθερή στους διεθνείς θεσμούς.<br /><br />Προφανώς, και το Ισραήλ προσπάθησε να επεκτείνει τα σύνορά του -αν και σε μια πολύ μικρότερη περιοχή.<br /><br />Και, φυσικά, η θρησκεία λειτούργησε ως κεντρικός φορέας ταυτότητας και στις δύο περιπτώσεις.<br /><br />Υπό το οθωμανικό σύστημα των «μιλλέτ», η ελληνική ταυτότητα ταυτιζόταν με την Ορθοδοξία και η εβραϊκή ταυτότητα παρέμενε συνδεδεμένη με τη θρησκευτική ταξινόμηση.<br /><br />Αυτή η δομή μεταφέρθηκε στις πολιτικές ιθαγένειας.<br /><br />Η Ελλάδα θέσπισε διαδικασίες για τους ομογενείς ώστε να διεκδικήσουν την ιθαγένεια, και το Ισραήλ θέσπισε τον Νόμο της Επιστροφής το 1950, δίνοντας στους Εβραίους το δικαίωμα της μετανάστευσης.<br />Η απόκλιση στην παγκόσμια σκηνή<br /><br />Παρά τους παραλληλισμούς, η θέση των δύο κινημάτων στο διεθνές σύστημα απέκλινε.<br /><br />Αυτό ξεκινά από τον τρόπο με τον οποίο διεξήχθη και κρίθηκε ο κάθε πόλεμος.<br /><br />Η υποστήριξη προς την Ελλάδα επεκτάθηκε πέρα από τη διπλωματία.<br /><br />Στη Ναυμαχία του Ναυαρίνου το 1827, ο βρετανικός, ο γαλλικός και ο ρωσικός στόλος κατέστρεψαν τον οθωμανικό και τον αιγυπτιακό στόλο, διασφαλίζοντας την ελληνική θέση.<br /><br />Το 1948, το Ισραήλ αντιμετώπισε εισβολή από γειτονικούς στρατούς υπό διεθνές εμπάργκο όπλων και βασίστηκε σε αυτοσχέδιες προμήθειες, συμπεριλαμβανομένων αποστολών από την Τσεχοσλοβακία.<br /><br />Η νομιμότητα της Ελλάδας είναι ενσωματωμένη στη διεθνή ζωή, ενώ ο Σιωνισμός παραμένει υπό αμφισβήτηση.<br /><br />Τραγικά και εξοργιστικά, αυτό φαίνεται να κερδίζει έδαφος στη Δύση μετά τις επιθέσεις της Χαμάς την 7η Οκτωβρίου, που οδήγησαν στη σφαγή πάνω από 1.200 ανθρώπων στο Ισραήλ.<br /><br />Εγείρεται λοιπόν το ερώτημα: Πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό; Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι: Πρόκειται πραγματικά μόνο για τη σκληρή απάντηση του Ισραήλ και τίποτα άλλο;<br /><br />Η απάντηση, πιστεύω, βρίσκεται στην πιο εντυπωσιακή απόκλιση από όλες: στον τρόπο με τον οποίο ο μουσουλμανικός κόσμος αντιμετώπισε την ανάδυση της Ελλάδας.<br /><br />Κυρίως, η Τουρκία απορρόφησε τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς που εκτοπίστηκαν από τα ελληνικά εδάφη, ενώ η Ελλάδα απορρόφησε τους Έλληνες πρόσφυγες.<br /><br />Το 1948, το Ισραήλ απορρόφησε πλήρως τους Εβραίους πρόσφυγες από όλη την περιοχή – αλλά τα αραβικά κράτη έκαναν ό,τι ήταν δυνατόν για να κρατήσουν τους πρόσφυγες από την Παλαιστίνη σε απομόνωση, αρνούμενα συχνά βασικά δικαιώματα και ιθαγένεια, μέχρι σήμερα.<br /><br />Αυτό το κεντρικό γεγονός -ένας διαρκώς αυξανόμενος πληθυσμός «προσφύγων» τέταρτης και πέμπτης γενιάς, που συχνά ζουν πράγματι σε άθλιες συνθήκες- έχει τροφοδοτήσει την προπαγανδιστική επίθεση κατά του Ισραήλ.<br /><br />Ο αραβικός κόσμος είχε τους δικούς του δόλιους λόγους για αυτή την κακομεταχείριση των Αράβων της Παλαιστίνης – και επί του παρόντος βρίσκεται σε κατάσταση μετάβασης.<br /><br />Αλλά γιατί πολλοί στον κόσμο, τόσο στην άκρα Αριστερά όσο και στην άκρα Δεξιά, έχουν συμβαδίσει με αυτό, αντιμετωπίζοντας το Ισραήλ σαν να γεννήθηκε μέσα από κάποιο εξαιρετικό προπατορικό αμάρτημα; Απαιτείται επειγόντως αναστοχασμός.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Jerusalem Post: Πώς η ίδρυση του Ισραήλ αντικατοπτρίζει την Ελληνική Ανεξαρτησία. Και γιατί αυτό αγνοείται.

Και τα δύο έθνη γεννήθηκαν μέσα από τον εθνικισμό της διασποράς και πολέμους που προκάλεσαν μετακινήσεις πληθυσμών, ωστόσο μόνο το Ισραήλ αμ...

Διαβάστε την συνέχεια

Στο 5,4 % εκτοξεύτηκε ο πληθωρισμός τον Απρίλιο. Φωτιά σε ενέργεια, μεταφορές, στέγαση, τρόφιμα.

<img height="203" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2025/06/AKRIVEIA-630x400.jpg" width="320" /><br /> <br />Στο υψηλότερο επίπεδο των τελευταίων μηνών εκτινάχθηκε ο πληθωρισμός τον Απρίλιο, καθώς ο γενικός δείκτης τιμών καταναλωτή ανήλθε στο 5,4% από 2% έναν χρόνο πριν, επιβεβαιώνοντας την ισχυρή επάνοδο των ανατιμήσεων στην ενέργεια, τις μεταφορές και τη στέγαση.<br /><br />Η μεγαλύτερη επιβάρυνση προήλθε από τη στέγαση, όπου οι τιμές αυξήθηκαν κατά 13,8% σε ετήσια βάση.<br /><br />Η άνοδος αποδίδεται κυρίως στα ενοίκια κατοικιών, στον ηλεκτρισμό, στο φυσικό αέριο και στο πετρέλαιο θέρμανσης, αποτυπώνοντας τη νέα ενεργειακή πίεση που δέχονται τα νοικοκυριά.<br /><br />Ειδικά στο πετρέλαιο θέρμανσης καταγράφηκε «άλμα» 53,2%, ενώ το φυσικό αέριο αυξήθηκε κατά 19,3% και το ηλεκτρικό ρεύμα κατά 14%.<br /><br />Παράλληλα, τα ενοίκια κατοικιών συνέχισαν την ανοδική τους πορεία με αύξηση 7,6%, εντείνοντας το στεγαστικό βάρος για χιλιάδες ενοικιαστές.<br /><br />Ισχυρές πληθωριστικές πιέσεις καταγράφηκαν και στις μεταφορές, όπου η συνολική αύξηση έφθασε το 10%.<br /><br />Οι τιμές στα καύσιμα κινήθηκαν εκ νέου ανοδικά, με το πετρέλαιο κίνησης να αυξάνεται κατά 32,4%, τη βενζίνη κατά 17,1% και τα λοιπά καύσιμα κατά 42,4%.<br /><br />Σημαντική επιβάρυνση σημειώθηκε και στις αεροπορικές μεταφορές, καθώς τα εισιτήρια αεροπλάνων αυξήθηκαν κατά 18,6%, εξέλιξη που συνδέεται τόσο με την αύξηση του ενεργειακού κόστους όσο και με τη διευρυμένη τουριστική ζήτηση ενόψει της θερινής περιόδου.<br /><br />Ανατιμήσεις καταγράφηκαν και στα τρόφιμα, με την ομάδα διατροφής και μη αλκοολούχων ποτών να αυξάνεται κατά 4,4%.<br /><br />Ωστόσο, σε επιμέρους προϊόντα οι αυξήσεις ήταν σαφώς υψηλότερες.<br /><br />Το μοσχάρι ανατιμήθηκε κατά 19,2%, το αρνί και κατσίκι κατά 13,3%, ενώ τα φρούτα αυξήθηκαν κατά 7,5% και τα λαχανικά κατά 7,1%.<br /><br />Ο καφές κατέγραψε αύξηση 7,9%, ενώ οι σοκολάτες και τα προϊόντα σοκολάτας αυξήθηκαν κατά 7%.<br /><br />Σημαντική ήταν και η άνοδος στη μαργαρίνη και στα φυτικά λίπη, που έφθασε το 11,6%.<br /><br />Αντίβαρο αποτέλεσε μόνο η μεγάλη πτώση στην τιμή του ελαιολάδου, η οποία μειώθηκε κατά 17,9%, περιορίζοντας εν μέρει τη συνολική άνοδο της διατροφής.<br /><br />Ακριβά παραμένουν και τα έξοδα εστίασης και φιλοξενίας.<br /><br />Η κατηγορία ξενοδοχεία-καφέ-εστιατόρια αυξήθηκε κατά 6,1%, με τις τιμές σε εστιατόρια, ταχυφαγεία, ζαχαροπλαστεία και κυλικεία να κινούνται σταθερά ανοδικά.<br /><br />Η εξέλιξη αυτή αντανακλά τόσο το αυξημένο λειτουργικό κόστος των επιχειρήσεων όσο και την ενίσχυση της κατανάλωσης λόγω τουρισμού.<br /><br />Η εικόνα των στοιχείων δείχνει ότι οι πληθωριστικές πιέσεις δεν περιορίζονται πλέον μόνο στην ενέργεια, αλλά διαχέονται σε ολοένα περισσότερους τομείς της οικονομίας.<br /><br />Χαρακτηριστικό είναι ότι ο γενικός δείκτης αυξήθηκε κατά 1,5% μόνο μέσα σε έναν μήνα, από τον Μάρτιο στον Απρίλιο, γεγονός που αποτυπώνει την ταχύτητα με την οποία μεταφέρονται οι ανατιμήσεις στην αγορά.<br /><br />Παράλληλα, η μέση ετήσια αύξηση του δωδεκαμήνου Μαΐου 2025-Απριλίου 2026 διαμορφώθηκε στο 2,9%, υψηλότερα από το 2,5% της αντίστοιχης προηγούμενης περιόδου, στοιχείο που ενισχύει τις ανησυχίες για παρατεταμένη ακρίβεια.<br /><br />Ο Απρίλιος αποτελεί πλέον τον μήνα με τη μεγαλύτερη ετήσια άνοδο τιμών από την αρχή του 2026, καθώς ο πληθωρισμός είχε διαμορφωθεί στο 2,5% τον Ιανουάριο, στο 2,7% τον Φεβρουάριο και στο 3,9% τον Μάρτιο, πριν εκτοξευθεί στο 5,4%.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Στο 5,4 % εκτοξεύτηκε ο πληθωρισμός τον Απρίλιο. Φωτιά σε ενέργεια, μεταφορές, στέγαση, τρόφιμα.

Στο υψηλότερο επίπεδο των τελευταίων μηνών εκτινάχθηκε ο πληθωρισμός τον Απρίλιο, καθώς ο γενικός δείκτης τιμών καταναλωτή ανήλθε στο 5,4% ...

Διαβάστε την συνέχεια

“Εθνικό είναι το αληθές”… αλλά υπάρχουν και “άβολες αλήθειες” (vid.)

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="386" src="https://www.youtube.com/embed/snhDTO9Sx2Q" width="693" youtube-src-id="snhDTO9Sx2Q"></iframe></div><div><br /></div> “Εθνικό είναι το αληθές”, έλεγε ο Διονύσιος Σολωμός. Αλλά πόσο έτοιμοι είμαστε να αντέξουμε την αλήθεια της Ιστορίας μας; Μιλάμε για εθνικούς μύθους, παγκόσμιες αβεβαιότητες με Ιστορικό επικάλυμμα, παρεξηγήσεις που έγιναν “βεβαιότητες” και άβολες αλήθειες που συχνά μένουν έξω από τα εκπαιδευτικά βιβλία και τη δημόσια συζήτηση. Ο Σταύρος Παναγιωτίδης, Δρ. Ιστορίας/ Ερευνητής – Κοινωνιολόγος και Επιστημονικός Συνεργάτης στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, το Πανεπιστήμιο Κρήτης και το περιοδικό Hot Doc History, σε μια ανατρεπτική συζήτηση.<br /><br />Πόσα από αυτά που μάθαμε για την παγκόσμια, ευρωπαϊκή και ελληνική ιστορία είναι τελικά αλήθεια;<div><br />Τι θα καταγράψει ο Ιστορικός του μέλλοντος για την εποχή μας, εποχή παγκόσμιων αναδιευθετήσεων και προβολής διαρκούς ασάφειας των ηγεσιών;</div><div><br />Ιστορική έρευνα και καταγραφή στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης, προκλήσεις, ευκαιρίες και νέα πεδία δυστοπίας.<br /><br /></div><div>Αναθεώρηση μέσα από ευρήματα της Ιστορικής Έρευνας και ” Αναθεώρηση” με αποτύπωση της Ιστορίας κατά πως βολεύει τις εκάστοτε εξουσίες ισχύος<br /><br /></div><div>Πόσα είναι μύθοι που επαναλαμβάνονται τόσο συχνά, ώστε κανείς δεν τολμά να τους αμφισβητήσει;<br /><br />Ανοίγουμε έναν φάκελο γεμάτο παρεξηγήσεις, σκοτεινές λεπτομέρειες και άβολες αλήθειες, που ίσως αλλάξουν τον τρόπο που βλέπουμε το παρελθόν μας ή ίσως ενδυναμώσουν πεποιθήσεις μας.<div><br /></div><div><a href="https://www.cretetv.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

“Εθνικό είναι το αληθές”… αλλά υπάρχουν και “άβολες αλήθειες” (vid.)

 “Εθνικό είναι το αληθές”, έλεγε ο Διονύσιος Σολωμός. Αλλά πόσο έτοιμοι είμαστε να αντέξουμε την αλήθεια της Ιστορίας μας; Μιλάμε για εθνικο...

Διαβάστε την συνέχεια

Το Αζερμπαϊτζάν κινδυνεύει να τεθεί σε τροχιά σύγκρουσης με τη Ρωσία, παρόμοια με την Ουκρανία.

<a href="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/05/%CE%B1%CE%BB%CE%BA%CE%BC%CF%81%CE%BF%CE%B53%CF%82%CE%B10-0.jpg?ssl=1"><img height="238" src="https://i0.wp.com/echedoros.blog/wp-content/uploads/2026/05/%CE%B1%CE%BB%CE%BA%CE%BC%CF%81%CE%BF%CE%B53%CF%82%CE%B10-0.jpg?resize=720%2C535&ssl=1" width="773" /></a><br /><br />Η σκιώδης ένταξη του Αζερμπαϊτζάν στο ΝΑΤΟ μέσω της συμμόρφωσής του με τα πρότυπα του μπλοκ και της συμμαχίας με την Τουρκία έχει πλέον επεκταθεί σε μια de facto συμμαχία με την Ουκρανία, η οποία φυσικά εντείνει την εκτίμηση απειλής της Ρωσίας για το Αζερμπαϊτζάν.<br /><br />Η Ρωσία και το Αζερμπαϊτζάν κατέληξαν σε συμφωνία στα μέσα Απριλίου για την επίλυση της διαφωνίας τους σχετικά με το περιστατικό των Azerbaijan Airlines τον Δεκέμβριο του 2024, όπου οι ρωσικές δυνάμεις προκάλεσαν κατά λάθος ζημιές σε ένα από τα αεροσκάφη τους που πετούσε πάνω από την Τσετσενία, ενώ απαντούσαν σε μια ουκρανική επίθεση με μη επανδρωμένα αεροσκάφη.<br /><br />Ο Πούτιν ζήτησε συγγνώμη από τον Ιλχάμ Αλίγιεφ για ό,τι συνέβη κατά τη διάρκεια της συνάντησής τους στη Ντουσάνμπε το περασμένο φθινόπωρο, η οποία άνοιξε το δρόμο για αυτή τη συμφωνία, την οποία ο Πρόεδρος του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου Βαλεντίν Ματβιένκο χαρακτήρισε ως «άνοιγμα νέων ευκαιριών» για τους διμερείς δεσμούς.<br /><br />Οι συμφωνίες συμπαραγωγής<br /><br />Όσο καλοπροαίρετη κι αν ήταν η πρόβλεψή της, αυτή εκτροχιάστηκε από την υποδοχή του Ζελένσκι από τον Αλίγιεφ σε λιγότερο από δύο εβδομάδες, κατά τη διάρκεια της οποίας υπέγραψαν έξι συμφωνίες για συμπαραγωγή στον τομέα της άμυνας .<br /><br />Για να προστεθεί η προσβολή, η συνάντηση πραγματοποιείται στη Γκαμπάλα, κοντά στα ρωσικά σύνορα, όπου η Ρωσία λειτουργούσε επίσης έναν σταθμό ραντάρ μέχρι το 2012.<br /><br /> Το μήνυμα που στέλνεται είναι ότι ο Αλίγιεφ δεν έχει ξεχάσει τις επιθέσεις της Ρωσίας στις εγκαταστάσεις αποθήκευσης και σε άλλες υποδομές που ανήκουν στην εθνική ενεργειακή εταιρεία του στην Ουκρανία το περασμένο καλοκαίρι.<br /><br />Αντί να ξεπεράσει τις εντάσεις του περασμένου έτους, οι οποίες πυροδοτήθηκαν από το προαναφερθέν περιστατικό με την αεροπορική εταιρεία, αλλά επιδεινώθηκαν σημαντικά από την επιδρομή του Αζερμπαϊτζάν στο Sputnik Baku με προσχήματα που σχετίζονται με την κατασκοπεία και στη συνέχεια συμφώνησε με την «Διαδρομή Τραμπ για Διεθνή Ειρήνη και Ευημερία» ( TRIPP ), ο Αλίγιεφ τις επιδεινώνει.<br /><br />Ήταν ήδη αρκετά άσχημο που συμφώνησε με την TRIPP, της οποίας ο διττός σκοπός είναι να λειτουργήσει ως διάδρομος στρατιωτικής εφοδιαστικής του ΝΑΤΟ στην Κεντρική Ασία , και οι ένοπλες δυνάμεις του ολοκλήρωσαν τη συμμόρφωσή τους με τα πρότυπα του ΝΑΤΟ τον περασμένο Νοέμβριο.<br /><br />Για να γίνουν τα πράγματα ακόμη χειρότερα, μόλις συμφώνησε να συμπαράξει όπλα με την Ουκρανία, καθιστώντας έτσι το Αζερμπαϊτζάν επίσημο συν-εμπόλεμο εναντίον της Ρωσίας.<br /><br />Δεδομένου του προηγούμενου που δημιούργησαν άλλα συν-εμπόλεμα μέρη, τα οποία τελικά επέκτειναν τις μεταφορές/πωλήσεις όπλων τους ώστε να συμπεριλάβουν και άλλες μορφές συνεργασίας που στη συνέχεια θεσμοθετήθηκαν μέσω εγγυήσεων ασφαλείας , το Αζερμπαϊτζάν πιθανότατα θα καταλήξει να κάνει το ίδιο.<br /><br />Αυτό θα έθετε στη συνέχεια τον κίνδυνο να θέσει το Αζερμπαϊτζάν σε μια πορεία σύγκρουσης με τη Ρωσία, παρόμοια με την Ουκρανία.<br /><br />Παρά το γεγονός ότι δεν είναι επίσημο μέλος του ΝΑΤΟ, η Τουρκία – η οποία διαθέτει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ – είναι ο αμοιβαίος αμυντικός σύμμαχος , πράγμα που σημαίνει ότι οποιαδήποτε ρωσοαζερική σύγκρουση θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ρωσο-ΝΑΤΟική.<br /><br />«Δεύτερη Ουκρανία»<br /><br />Ακόμα κι αν αποφευχθούν οι άμεσες εχθροπραξίες μεταξύ τους, όπως έχει συμβεί μέχρι στιγμής στην Ουκρανία, το Αζερμπαϊτζάν θα μπορούσε να γίνει η «δεύτερη Ουκρανία», με την έννοια ότι θα μετατραπεί σε ένα ακόμη πεδίο μάχης πολέμου δι’ αντιπροσώπων.<br /><br />Το TRIPP θα απέκλειε στη συνέχεια την εμπορική του κάλυψη για να γίνει ανοιχτά ο στρατιωτικός διάδρομος εφοδιαστικής του ΝΑΤΟ προς το Αζερμπαϊτζάν.<br /><br />Υπάρχουν τρία πιθανά σενάρια σύγκρουσης:<br /><br /> 1) Μη επανδρωμένα αεροσκάφη (είτε Αζέρων είτε Ουκρανών) επιτίθενται στη Ρωσία από το Αζερμπαϊτζάν (είτε κατά τη διάρκεια αυτής της ειδικής επιχείρησης είτε του «Γύρου 2») και η Ρωσία ανταποδίδει·<br /><br />2) το Αζερμπαϊτζάν παρεμβαίνει προς υποστήριξη του Καζακστάν με την υποστήριξη της Τουρκίας, του ΝΑΤΟ και της Ουκρανίας, εάν η Ρωσία ξεκινήσει εκεί μια ειδική επιχείρηση για να διακόψει τους δεσμούς της με το ΝΑΤΟ ( σχεδιάζει ήδη να παράγει τα βλήματα του μπλοκ )<br /><br /> και 3) η Ρωσία ξεκινά μια ειδική επιχείρηση εναντίον του Αζερμπαϊτζάν για να σταματήσει τα σχέδια της Τουρκίας για τον « Υπερκασπιακό Αγωγό ».<br /><br />Ανεξάρτητα από ό,τι θα μπορούσε να συμβεί, ένα πράγμα είναι σίγουρο, και αυτό είναι ότι η σκιώδης ένταξη του Αζερμπαϊτζάν στο ΝΑΤΟ μέσω της συμμόρφωσής του με τα πρότυπα του μπλοκ και της συμμαχίας με την Τουρκία έχει πλέον επεκταθεί σε μια de facto συμμαχία με την Ουκρανία, γεγονός που εντείνει την αξιολόγηση απειλής της Ρωσίας από το Αζερμπαϊτζάν.<br /><br />Ο νέος του ρόλος ως αναντικατάστατου κράτους διέλευσης του ΝΑΤΟ για τη διευκόλυνση της επέκτασης της επιρροής του μπλοκ στην Κεντρική Ασία μέσω της TRIPP ήδη συνεπάγεται έναν τεράστιο κίνδυνο σύγκρουσης με τη Ρωσία και αυτός μόλις έγινε πολύ, πολύ χειρότερος.<div><br /></div><div><a href="https://echedoros.blog/">πηγή</a><br /><br /><br /> Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το Αζερμπαϊτζάν κινδυνεύει να τεθεί σε τροχιά σύγκρουσης με τη Ρωσία, παρόμοια με την Ουκρανία.

Η σκιώδης ένταξη του Αζερμπαϊτζάν στο ΝΑΤΟ μέσω της συμμόρφωσής του με τα πρότυπα του μπλοκ και της συμμαχίας με την Τουρκία έχει πλέον επεκ...

Διαβάστε την συνέχεια

Milliyet: Η "Γαλάζια Πατρίδα" ζωντανεύει.

<img height="181" src="https://www.capital.gr/Content/ImagesDatabase/p/1000x563/crop/both/41/414ed296bb624537824acb5d38eb5461.jpg?quality=85&404=default&v=8" width="769" /><br /><br />Η τουρκική Milliyet παρουσιάζει ως "ορόσημο" τον νέο νόμο για τα τουρκικά θαλάσσια δικαιώματα, ο οποίος βαφτίζεται ουσιαστικά νομική θωράκιση της θεωρίας της "Γαλάζιας Πατρίδας" και εμφανίζεται ως απάντηση απέναντι στις κινήσεις της Ελλάδας σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο. Το κείμενο υιοθετεί πλήρως τη ρητορική περί "τουρκικών δικαιωμάτων" που δήθεν απειλούνται από την Αθήνα, επιχειρώντας να μετατρέψει μονομερείς τουρκικές αξιώσεις σε εσωτερικό δίκαιο με πανίσχυρες αρμοδιότητες στα χέρια του Ταγίπ Ερντογάν.<br /><br />Η Milliyet περιγράφει έναν "Τουρκικό Νόμο Θαλάσσιων Ζωνών" που έρχεται 44 χρόνια μετά τον νόμο για τα χωρικά ύδατα του 1982, με σκοπό να ρυθμίσει συνολικά τις ζώνες όπου η Άγκυρα διεκδικεί δικαιώματα: χωρικά ύδατα, υφαλοκρηπίδα, συνορεύουσα ζώνη και ΑΟΖ. Στο άρθρο αναφέρεται ότι τα τουρκικά χωρικά ύδατα σε Μαύρη Θάλασσα και Μεσόγειο "κλειδώνουν" στα 12 ναυτικά μίλια, ενώ στο Αιγαίο παραμένουν στα 6, επιλογή που παρουσιάζεται ως συνειδητή πολιτική απόφαση με φόντο την παλιά απειλή casus belli κατά της Ελλάδας.<br /><br />Η εφημερίδα τονίζει ότι όλες οι οικονομικές, επιστημονικές και περιβαλλοντικές δραστηριότητες στις τουρκικές ζώνες, από έρευνες υδρογονανθράκων μέχρι περιβαλλοντικά προγράμματα, θα υπόκεινται σε άδεια της Άγκυρας, με σαφή στόχο να διατυπωθεί γραπτώς ότι δεν μπορεί να γίνεται καμία κίνηση χωρίς τη συγκατάθεση της Τουρκίας.<br /><br />Κεντρικό στοιχείο του νόμου, όπως το προβάλλει η Milliyet, είναι η δυνατότητα του προέδρου να χαρακτηρίζει μονομερώς περιοχές ως "Ειδικής Θαλάσσιας Κατάστασης", ακόμη και όταν η Τουρκία δεν έχει επισήμως ανακηρύξει ΑΟΖ. Μέσα σε αυτές τις ζώνες, κάθε δραστηριότητα τρίτων κρατών – εμπορική, ερευνητική ή περιβαλλοντική – εμφανίζεται ως de facto εξαρτώμενη από την έγκριση της Άγκυρας, επεκτείνοντας την τουρκική παρουσία πολύ πέρα από τις ήδη αναγνωρισμένες θαλάσσιες διεκδικήσεις.<br /><br />Ως "παράδειγμα" τέτοιων ειδικών καθεστώτων, η αρθρογραφία υπενθυμίζει ήδη υφιστάμενες προστατευόμενες περιοχές, όπως τη ζώνη των υποθαλάσσιων ορέων Φοινίκης, τη Βόρεια Θάλασσα του Αιγαίου και την περιοχή Φετίγιε–Κας, παρουσιάζοντάς τες ως πρόπλασμα για μια γενικευμένη εφαρμογή του νέου νομικού πλαισίου.<br /><br />Στο δημοσίευμα η Αθήνα εμφανίζεται ως ο βασικός αντίπαλος, με τη Milliyet να κατηγορεί ανοιχτά την Ελλάδα ότι επιχειρεί να περιορίσει τα τουρκικά κυριαρχικά δικαιώματα μέσω χαρτών, ευρωπαϊκών διαδικασιών και περιβαλλοντικών πρωτοβουλιών. Ειδικά στο Αιγαίο, η εφημερίδα ισχυρίζεται ότι η Ελλάδα με τη δημιουργία "θαλάσσιων πάρκων" και "ζωνών απαγόρευσης αλιείας" προσπαθεί να επιβάλει τετελεσμένα σε περιοχές όπου η Τουρκία θεωρεί ότι έχει λόγο και δικαιώματα.<br /><br />Η Άγκυρα, σύμφωνα με το κείμενο, δηλώνει ότι θεωρεί "ανυπόστατες" τις ελληνικές εξαγγελίες για προστατευόμενες θαλάσσιες περιοχές και αλιευτικές ρυθμίσεις, προαναγγέλλοντας ότι ο νέος νόμος θα αποτελέσει το όχημα για να μπλοκάρει οποιαδήποτε μελλοντική ελληνική κίνηση στο πεδίο αυτό. Το άρθρο επιχειρεί να παρουσιάσει τη σύγκρουση όχι μόνο ως νομική και διπλωματική, αλλά και ως πεδίο αντιπαράθεσης σε αλιευτικά ζητήματα, κάνοντας λόγο για "παρενοχλήσεις" και "παραβίαση δικαιωμάτων" από την ελληνική πλευρά.<br /><br />Η Milliyet αναπαράγει επίσης τη γνωστή τουρκική θέση ότι το Αιγαίο είναι "ημίκλειστη" και "sui generis" θάλασσα, άρα υπόκειται – κατά την τουρκική ανάγνωση – σε ειδικό καθεστώς που απαιτεί διμερείς συμφωνίες για αλιεία, περιβάλλον και έρευνα. Την ίδια στιγμή, υπενθυμίζει ότι η Τουρκία δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος στη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας και παρουσιάζεται ως "μόνιμος αντιτιθέμενος" σε διατάξεις που ενισχύουν τα νησιωτικά δικαιώματα, δηλαδή τα ελληνικά επιχειρήματα για υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ.<br /><br />Παρά αυτή την απόσταση από τη Σύμβαση, η εφημερίδα επικαλείται επιλεκτικά άρθρα που μιλούν για συνεργασία σε ημίκλειστες θάλασσες, για να υποστηρίξει ότι η Αθήνα "δεν σέβεται" τις αρχές συνεννόησης και ότι η Τουρκία έχει δικαίωμα να απαντήσει με τον δικό της νόμο θαλάσσιων ζωνών.<br /><br />Το άρθρο σπεύδει να διαβεβαιώσει ότι ο σχεδιαζόμενος νόμος δεν θίγει την αμφιλεγόμενη τουρκολιβυκή συμφωνία για τις θαλάσσιες ζώνες ούτε τη συμφωνία με το ψευδοκράτος στα κατεχόμενα της Κύπρου, τις οποίες η Άγκυρα αντιμετωπίζει ως θεμελιώδη στοιχεία της παρουσίας της στην Ανατολική Μεσόγειο. Την ίδια ώρα διευκρινίζεται ότι δεν επηρεάζεται το καθεστώς του Μοντρέ για τα Στενά, με την Τουρκία να εμφανίζεται ως "υπεύθυνος διαχειριστής" των διεθνών διόδων, ενώ στην πράξη επεκτείνει τις μονομερείς διεκδικήσεις της.<br /><br />Η Milliyet καταλήγει ότι ο νόμος έχει στόχο να αποτρέψει "τετελεσμένα" σε βάρος της "Γαλάζιας Πατρίδας" και να προσφέρει στην Άγκυρα ένα ισχυρό νομικό εργαλείο σε κάθε διαπραγμάτευση με την Ελλάδα και την Κύπρο στο μέλλον. Πρόκειται, όπως το παρουσιάζει, για αναβάθμιση της διαπραγματευτικής θέσης της Τουρκίας, με την εσωτερική νομοθεσία να λειτουργεί ως μοχλός πίεσης σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο.<div><br /></div><div><a href="https://www.capital.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Milliyet: Η "Γαλάζια Πατρίδα" ζωντανεύει.

Η τουρκική Milliyet παρουσιάζει ως "ορόσημο" τον νέο νόμο για τα τουρκικά θαλάσσια δικαιώματα, ο οποίος βαφτίζεται ουσιαστικά νομι...

Διαβάστε την συνέχεια

Μεσαίες δυνάμεις: Ενισχύονται από τους διεθνείς τριγμούς ή μήπως εκτίθενται ως αδύναμες;

<a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2026/05/2265058541.png"><img src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2026/05/2265058541.png.pagespeed.ce.1vSJ_PVKAI.png" /></a><br /><br /><b>Γιώργος Σκαφιδάς</b><br />Σε μια εποχή οξυνόμενων διαφωνιών όπως είναι η τρέχουσα, όλοι δείχνουν να συμφωνούν τουλάχιστον σε ένα πράγμα. Οι βασικοί πυλώνες της διεθνούς σκηνής, όπως αυτοί είχαν διαμορφωθεί μετά τον Β’ Παγκόσμιο και εν συνεχεία μεταψυχροπολεμικά, πλέον αναδιατάσσονται, είτε μιλάμε για σφαίρες επιρροής και συσχετισμούς ισχύος, είτε για νέα μοντέλα πολυμερούς συνεργασίας.<br /><br />Παγκόσμιοι οργανισμοί που άλλοτε θεωρούνταν «αναντικατάστατοι» και συμμαχίες που κάποτε φάνταζαν «ακλόνητες», πλέον αμφισβητούνται όχι μόνον απέξω αλλά και εκ των έσω. Για του λόγου το αληθές, μπορεί να στραφεί κανείς στον ΟΗΕ και στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, στους Παγκόσμιους Οργανισμούς Υγείας και Εμπορίου, στο αμερικανοκεντρικό ΝΑΤΟ αλλά και στον ρωσοκεντρικό Οργανισμό της Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας (CSTO).<br /><br />Την ίδια ώρα, μέσα από τις ρωγμές όσων πια απειλούνται με κατάρρευση αναδύονται νέοι ad hoc «συνασπισμοί προθύμων» και νέοι, αμφιβόλου προοπτικής, οργανισμοί με χαρακτηριστικότερο πρόσφατο παράδειγμα το Συμβούλιο Ειρήνης του Τραμπ. Η παλαιά τάξη πραγμάτων, με άλλα λόγια, δοκιμάζεται υπό το βάρος εξελίξεων που θα μπορούσαν να οδηγήσουν ακόμη και στην πλήρη αναδιαμόρφωσή της.<br /><br />Ποιος βγαίνει κερδισμένος ή μάλλον ποιος θα μπορούσε να βγει κερδισμένος μέσα από αυτές τις αλλαγές; Η αμερικανική υπερδύναμη αναθεωρεί τις προτεραιότητές της, αφήνοντας κενά ισχύος σε περιφερειακό επίπεδο τα οποία θα πρέπει όμως κάπως – και από κάποιους – να καλυφθούν. Η φύση, άλλωστε, απεχθάνεται τα κενά, όπως τείνουμε να λέμε.<br /><br />Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο ανατροπών, πολλοί επιλέγουν εδώ και καιρό να υπογραμμίζουν την ολοένα μεγαλύτερη αξία και ισχύ των καλούμενων μεσαίων δυνάμεων (middle powers) στις οποίες κατατάσσουν χώρες όπως την Τουρκία, το Ισραήλ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και την Ινδονησία, μεταξύ άλλων.<br /><br />«Ενδιάμεσες δυνάμεις (intermediate powers), όπως ο Καναδάς, δεν είναι ανίσχυρες. Έχουν την ικανότητα να οικοδομήσουν μια νέα τάξη πραγμάτων», δήλωσε ο Καναδός πρωθυπουργός Μάρκ Κάρνεϊ τον περασμένο Ιανουάριο από το βήμα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός, επαναφέροντας μια ιδέα την οποία είχαν ανακινήσει Καναδοί ακαδημαϊκοί πριν από αρκετές δεκαετίες.<br /><br />«Ο αναδυόμενος παγκόσμιος κατακερματισμός επιτρέπει σε μεσαίες δυνάμεις να πλοηγούνται μεταξύ συμμαχιών και να διεκδικούν μεγαλύτερη ανεξαρτησία», σημειώνει σε ανάλυσή του στον ιστοχώρο GIS ο συνταξιούχος διπλωμάτης και πρώην πρέσβης της Τουρκίας στο Αζερμπαϊτζάν Άλπερ Τζόσκουν.<br /><br />«Σήμερα, εν μέσω μιας μεταβαλλόμενης διεθνούς τάξης, κράτη όπως η Τουρκία αποκτούν ένα παράθυρο ευκαιρίας ώστε να ενισχύσουν τη θέση τους», σημειώνει σε δική της ανάλυση στον ιστοχώρο του ρωσικού Valdai Club η αναλύτρια Νουμπάρα Κουλίεβα. Όπως συνηθίζεται ωστόσο, πολλοί τείνουν να βλέπουν μόνον τα στοιχεία που θέλουν και να τα υπερτονίζουν ή να τα υποβαθμίζουν κατά το δοκούν, ανάλογα με τις δικές τους (προ)διαθέσεις και προτιμήσεις. Η τρέχουσα κατάσταση όπως διαμορφώνεται διεθνώς «διευρύνει τη διαπραγματευτική ισχύ των μεσαίων δυνάμεων και παράλληλα λειτουργεί ως σοβαρός παράγοντας πίεσης πάνω τους», γράφει ο Τούρκος καθηγητής Μουράτ Γέσιλτας στον ιστοχώρο της τουρκικής δεξαμενής σκέψης SETA, αναγνωρίζοντας ότι οι ανακατατάξεις συνοδεύονται όχι μόνο από «ευκαιρίες» αλλά και από νέα «βάρη».<br /><br />Υπάρχει, ωστόσο, και η άλλη άποψη. Σύμφωνα, για παράδειγμα, με όσα υποστηρίζει ο Ινδός ακαδημαϊκός Ράτζα Μόχαν σε ανάλυσή του στον ιστοχώρο του περιοδικού Foreign Policy, «ο πόλεμος του Τραμπ (σ.σ. στο Ιράν) αποκαλύπτει την αδυναμία των μεσαίων δυνάμεων». «Συλλογικές δράσεις προερχόμενες από μικρότερες δυνάμεις δεν πρόκειται να διαμορφώσουν την παγκόσμια τάξη», γράφει ο Μόχαν και συνεχίζει: «Οι μεσαίες δυνάμεις μπορούν να μειώσουν τους κινδύνους που απορρέουν από τους δεσμούς τους με τις μεγάλες δυνάμεις ενισχύοντας τη μεταξύ τους συνεργασία. Μια τέτοια συνεργασία, ωστόσο, δεν συνεπάγεται μεγάλη επιρροή επί μιας παγκόσμιας τάξης που κυριαρχείται από τις ΗΠΑ και την Κίνα».<br /><br />Οι μεσαίες δυνάμεις «δεν μοιράζονται έναν κοινό αντίπαλο, μια κοινή αντίληψη απειλής ή ένα όραμα για την τάξη που επιθυμούν να οικοδομήσουν», σημειώνει ο Μόχαν. «Όταν οι ίδιες οι μεγάλες δυνάμεις επιδιώκουν μια αναθεώρηση, δεν υπάρχουν πολλά που μπορούν να κάνουν οι μεσαίες δυνάμεις εκτός από το να προστατεύσουν τα δικά τους συμφέροντα όσο καλύτερα μπορούν», καταλήγει<div><br /></div><div><a href="https://www.amynanet.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μεσαίες δυνάμεις: Ενισχύονται από τους διεθνείς τριγμούς ή μήπως εκτίθενται ως αδύναμες;

Γιώργος Σκαφιδάς Σε μια εποχή οξυνόμενων διαφωνιών όπως είναι η τρέχουσα, όλοι δείχνουν να συμφωνούν τουλάχιστον σε ένα πράγμα. Οι βασικοί π...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί το Πεντάγωνο επενδύει εκατομμύρια στην Κύπρο;

<img height="52" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-05/%CE%B1%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82%20%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CF%8C%CF%82%20%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD%20%CE%9A%CF%8D%CF%80%CF%81%CE%BF.jpg?itok=epW1Bjnf" width="742" /><br /><br />«Άνοιξε» η όρεξη των Αμερικανών προκαλώντας φρίκη στην Τουρκία σχετικά με το στρατηγικό μέλλον του ψευδοκράτους στα κατεχόμενα της Κύπρου<br /><br />ΗΑνατολική Μεσόγειος βράζει ξανά. Η Μέση Ανατολή βρίσκεται σε μία από τις πιο επικίνδυνες περιόδους των τελευταίων δεκαετιών, οι σχέσεις Δύσης και Ιράν βρίσκονται στο κόκκινο, ο πόλεμος στη Γάζα έχει αλλάξει τα πάντα στην περιοχή και μέσα σε όλο αυτό το γεωπολιτικό χάος, οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφασίζουν να ρίξουν εκατομμύρια δολάρια στην Κύπρο. Και όχι απλά σε οικονομικές επενδύσεις ή ενεργειακά projects, αλλά σε στρατιωτικές υποδομές και βάσεις στο νησί.<br /><br />Για πολλούς αυτό μπορεί να ακούγεται σαν μια απλή στρατιωτική συνεργασία. Για άλλους όμως, είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο. Η Κύπρος μετατρέπεται σταδιακά σε ένα από τα σημαντικότερα δυτικά προγεφυρώματα στην Ανατολική Μεσόγειο. Ένα σημείο από όπου οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και οι σύμμαχοί τους μπορούν να ελέγχουν τα πάντα: από τη Μέση Ανατολή μέχρι τη Διώρυγα του Σουέζ και από τη Συρία μέχρι το Ιράν.<br /><br />Και φυσικά, αυτή η εξέλιξη προκαλεί τεράστια νευρικότητα στην Άγκυρα. Γιατί όσο οι Αμερικανοί επενδύουν στην Κύπρο, τόσο η Τουρκία βλέπει να χάνει τον στρατηγικό έλεγχο που θεωρούσε δεδομένο στην περιοχή.<br /><br />Η Ανακοίνωση των ΗΠΑ<br /><br />Τι ακριβώς ανακοίνωσαν όμως οι Ηνωμένες Πολιτείες;<br /><br />Τις τελευταίες ημέρες έγινε γνωστό πως οι Αμερικανοί προχωρούν σε νέες επενδύσεις στρατιωτικού χαρακτήρα στην Κυπριακή Δημοκρατία, με στόχο την αναβάθμιση κρίσιμων υποδομών που σχετίζονται με στρατιωτικές και ανθρωπιστικές επιχειρήσεις. Στο επίκεντρο βρίσκονται εγκαταστάσεις που μπορούν να υποστηρίξουν αεροπορικές αποστολές, μεταφορές προσωπικού, logistics, αλλά και επιχειρήσεις έκτακτης ανάγκης στην ευρύτερη περιοχή.<br /><br />Οι ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια έχουν ήδη αυξήσει θεαματικά τη συνεργασία τους με την Κύπρο. Το αμερικανικό εμπάργκο όπλων προς την Κυπριακή Δημοκρατία έχει ουσιαστικά αρθεί, οι κοινές στρατιωτικές ασκήσεις έχουν πολλαπλασιαστεί και πλέον η Ουάσιγκτον βλέπει το νησί σαν ένα κομβικό σημείο σταθερότητας στην περιοχή.<br /><br />Αυτό που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι πως οι κινήσεις αυτές δεν γίνονται τυχαία χρονικά. Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή έχουν αλλάξει εντελώς τον στρατηγικό χάρτη. Οι ΗΠΑ χρειάζονται ασφαλείς βάσεις κοντά στις εστίες κρίσης, χωρίς όμως να εξαρτώνται αποκλειστικά από την Τουρκία. Και εδώ ακριβώς μπαίνει στο παιχνίδι η Κύπρος.<br /><br />Το νησί βρίσκεται σε ιδανική γεωγραφική θέση. Είναι κοντά στο Ισραήλ, κοντά στον Λίβανο, κοντά στη Συρία, κοντά στη Διώρυγα του Σουέζ. Από εκεί μπορούν να οργανωθούν αποστολές επιτήρησης, αερομεταφορές, επιχειρήσεις εκκένωσης πολιτών αλλά και στρατιωτικές κινήσεις σε περίπτωση γενικευμένης κρίσης στην περιοχή.<br /><br />Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι κατά τη διάρκεια των τελευταίων κρίσεων στη Μέση Ανατολή, η Κύπρος χρησιμοποιήθηκε ως κομβικό σημείο μεταφοράς ξένων πολιτών και στρατιωτικού προσωπικού. Οι δυτικές χώρες γνωρίζουν ότι σε περίπτωση γενικής ανάφλεξης, η Κύπρος θα αποτελέσει το ασφαλές “αεροπλανοφόρο” της Δύσης στην Ανατολική Μεσόγειο.<div><br />Η Σημασία της Κύπρου<br /><br />Για να καταλάβουμε τη σημασία της Κύπρου, πρέπει πρώτα να δούμε τον χάρτη. Και μόνο κοιτάζοντάς τον, καταλαβαίνει κανείς γιατί όλες οι μεγάλες δυνάμεις εδώ και αιώνες ήθελαν να ελέγχουν αυτό το νησί.<br /><br />Η Κύπρος βρίσκεται ακριβώς στο σταυροδρόμι Ευρώπης, Ασίας και Αφρικής. Όποιος ελέγχει την Κύπρο, αποκτά τεράστια επιρροή στην Ανατολική Μεσόγειο. Γι’ αυτό και οι Βρετανοί διατηρούν μέχρι σήμερα κυρίαρχες στρατιωτικές βάσεις στο νησί. Δεν τις κρατούν από συνήθεια. Τις κρατούν επειδή γνωρίζουν πόσο πολύτιμη είναι η γεωγραφική θέση της Κύπρου.<br /><br />Οι Αμερικανοί πλέον φαίνεται πως καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα. Η Τουρκία έχει εξελιχθεί σε έναν εξαιρετικά δύσκολο και απρόβλεπτο σύμμαχο για τη Δύση. Οι σχέσεις Ουάσιγκτον και Άγκυρας περνούν διαρκώς κρίσεις, ειδικά μετά την αγορά των ρωσικών S-400, τις τουρκικές κινήσεις στη Συρία και τις συνεχείς συγκρούσεις συμφερόντων μεταξύ των δύο χωρών.<br /><br />Οι ΗΠΑ λοιπόν θέλουν εναλλακτικές λύσεις. Θέλουν βάσεις και υποδομές σε χώρες που θεωρούν πιο σταθερές και πιο προβλέψιμες. Και η Κύπρος, μαζί με την Ελλάδα, μετατρέπονται σταδιακά σε βασικούς πυλώνες της αμερικανικής στρατηγικής στην περιοχή.<br /><br />Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη πιο σημαντικό: το Ισραήλ.<br /><br />Οι σχέσεις Κύπρου και Ισραήλ έχουν απογειωθεί τα τελευταία χρόνια. Οι δύο χώρες συνεργάζονται στενά σε επίπεδο άμυνας, πληροφοριών και ενέργειας. Το Ισραήλ βλέπει την Κύπρο σαν έναν ασφαλή δυτικό εταίρο ακριβώς δίπλα του. Σε περίπτωση μεγάλης περιφερειακής κρίσης, η Κύπρος μπορεί να λειτουργήσει ως κρίσιμο κέντρο υποστήριξης για ισραηλινές και δυτικές επιχειρήσεις.<br /><br />Και φυσικά οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να αφήσουν εκτός σχεδιασμού έναν τόσο σημαντικό σύμμαχο όπως το Ισραήλ. Η ενίσχυση της Κύπρου ουσιαστικά ενισχύει ολόκληρο το δυτικό στρατηγικό πλέγμα στην περιοχή.<br /><br />Παράλληλα υπάρχει και ο ενεργειακός παράγοντας. Η Ανατολική Μεσόγειος διαθέτει μεγάλα κοιτάσματα φυσικού αερίου και η Δύση θέλει να εξασφαλίσει ότι οι ενεργειακές διαδρομές και οι υποδομές θα παραμείνουν ασφαλείς. Η Κύπρος μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο σε αυτό το σχέδιο, είτε μέσω θαλάσσιων υποδομών είτε μέσω συνεργασιών με Ελλάδα και Ισραήλ.<br /><br />Ουσιαστικά λοιπόν, η Κύπρος δεν είναι απλά ένα μικρό νησί. Είναι ένα στρατηγικό “κλειδί” για ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο.</div><div><br />Οι Προβληματισμοί στην Τουρκία<br /><br />Και κάπου εδώ φτάνουμε στην Τουρκία.<br /><br />Η Άγκυρα παρακολουθεί όλες αυτές τις εξελίξεις με τεράστια ανησυχία. Γιατί βλέπει πως η στρατηγική αξία της Κύπρου αυξάνεται συνεχώς στα μάτια της Δύσης και ειδικά των Ηνωμένων Πολιτειών.<br /><br />Για δεκαετίες η Τουρκία θεωρούσε ότι αποτελεί τον αναντικατάστατο παίκτη της περιοχής για το ΝΑΤΟ. Ήταν η χώρα που έλεγχε τα Στενά, είχε τεράστιο στρατό και λειτουργούσε ως γέφυρα ανάμεσα στη Δύση και τη Μέση Ανατολή.<br /><br />Όμως τα τελευταία χρόνια, η σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ Άγκυρας και Ουάσιγκτον έχει υποστεί σοβαρά πλήγματα. Οι Αμερικανοί πλέον δεν θέλουν να εξαρτώνται αποκλειστικά από την Τουρκία για τις επιχειρήσεις τους στην περιοχή. Και αυτό είναι κάτι που προκαλεί πραγματικό εκνευρισμό στην τουρκική ηγεσία.<br /><br />Η ενίσχυση της Κύπρου θεωρείται από πολλούς στην Τουρκία ως μια έμμεση προσπάθεια “περικύκλωσης”. Ειδικά όταν συνδυάζεται με τη στρατιωτική αναβάθμιση της Ελλάδας, τις νέες αμερικανικές υποδομές στην Αλεξανδρούπολη και τη στενή συνεργασία Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ.<br /><br />Για την Άγκυρα, το χειρότερο σενάριο είναι να δημιουργηθεί ένας ισχυρός δυτικός άξονας στην Ανατολική Μεσόγειο που θα περιορίζει την τουρκική επιρροή. Και ακριβώς αυτό φαίνεται να διαμορφώνεται σταδιακά.<br /><br />Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που τουρκικά μέσα ενημέρωσης και αναλυτές αντιδρούν έντονα κάθε φορά που ανακοινώνονται νέες αμερικανικές κινήσεις στην Κύπρο. Αντιλαμβάνονται ότι η γεωπολιτική ισορροπία αλλάζει.<br /><br />Και όσο η Μέση Ανατολή παραμένει ασταθής, τόσο πιο σημαντική θα γίνεται η Κύπρος για τη Δύση. Οι Αμερικανοί θέλουν ασφαλή σημεία στήριξης κοντά στις κρίσεις της περιοχής και η Κυπριακή Δημοκρατία φαίνεται πως εξελίσσεται σε έναν από τους σημαντικότερους κόμβους αυτής της στρατηγικής.<br /><br />Το μεγάλο ερώτημα τώρα είναι μέχρι πού θα φτάσει αυτή η συνεργασία. Θα δούμε ακόμη μεγαλύτερη αμερικανική παρουσία στο νησί τα επόμενα χρόνια; Θα υπάρξουν νέες στρατιωτικές συμφωνίες; Και πώς θα αντιδράσει η Τουρκία αν δει την Κύπρο να μετατρέπεται σε βασικό πυλώνα της δυτικής στρατηγικής στην Ανατολική Μεσόγειο;<br /><br />Το μόνο σίγουρο είναι ότι η Κύπρος βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο ενός πολύ μεγάλου γεωπολιτικού παιχνιδιού. Και οι εξελίξεις που έρχονται μπορεί να αλλάξουν ολόκληρη την ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γιατί το Πεντάγωνο επενδύει εκατομμύρια στην Κύπρο;

«Άνοιξε» η όρεξη των Αμερικανών προκαλώντας φρίκη στην Τουρκία σχετικά με το στρατηγικό μέλλον του ψευδοκράτους στα κατεχόμενα της Κύπρου ΗΑ...

Διαβάστε την συνέχεια

Κ. Γρίβας: Το υπερόπλο της Ελλάδας.

<iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="332" src="https://www.youtube.com/embed/qXC6OwmXXto" width="701" youtube-src-id="qXC6OwmXXto"></iframe><br /><br />Γιατί δεν χρησιμοποιήθηκαν τα υπερόπλα της Ελλάδας το 1974;<br /><br /> Πώς η νοοτροπία των ελίτ κρατά τη χώρα σε ομηρία;<br /><br />Ποιο είναι το μυστικό σχέδιο των ΗΠΑ για την Ευρασία και ποιος ο ρόλος της Κύπρου;<div><br /><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="350" src="https://www.youtube.com/embed/1vbnGc1uyUg" width="690" youtube-src-id="1vbnGc1uyUg"></iframe><br /><br /><a href="https://i-epikaira.blogspot.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br /></div>

Κ. Γρίβας: Το υπερόπλο της Ελλάδας.

Γιατί δεν χρησιμοποιήθηκαν τα υπερόπλα της Ελλάδας το 1974;  Πώς η νοοτροπία των ελίτ κρατά τη χώρα σε ομηρία; Ποιο είναι το μυστικό σχέδιο ...

Διαβάστε την συνέχεια

«Μετά τη ΔΕΘ όλα ανοιχτά»: Ο Άδωνις έβαλε τη ΝΔ σε προεκλογική τροχιά .

<img height="180" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/adwnis_action_mk-768x431.jpg" width="803" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η συζήτηση για κάλπες τον Οκτώβριο φουντώνει στο εσωτερικό της κυβέρνησης. Το μήνυμα Γεωργιάδη και η “σιωπηλή” πίεση προς Δένδια.</span></h3>Παρά τις επίσημες διαβεβαιώσεις του Μεγάρου Μαξίμου ότι ο εκλογικός κύκλος ολοκληρώνεται κανονικά το 2027, στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας η συζήτηση για πρόωρες εκλογές έχει επιστρέψει δυναμικά. Και πλέον δεν περιορίζεται σε παραπολιτικές εκτιμήσεις ή σε σενάρια διαδρόμων.<br /><br />Αντίθετα, κυβερνητικά στελέχη, βουλευτές αλλά και συνομιλητές του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος μιλούν ανοιχτά για ένα πολιτικό παράθυρο που ενδέχεται να ανοίξει αμέσως μετά τη ΔΕΘ, με χρονικό ορίζοντα ακόμη και τον Οκτώβριο. <img height="360" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/a1-1-1.jpg" width="640" /><br /><br />Καταλυτικό ρόλο στις συζητήσεις αυτές έπαιξε η φράση του Κυριάκου Μητσοτάκη προς τον Βασίλη Υψηλάντη:«Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι εκλογές θα γίνουν μετά τη ΔΕΘ».<div>  <br />Μια αποστροφή που ερμηνεύτηκε από πολλούς στο κυβερνητικό παρασκήνιο ως το πρώτο πραγματικό “σήμα” ότι το σενάριο των πρόωρων καλπών όχι μόνο δεν έχει εγκαταλειφθεί, αλλά αξιολογείται πλέον σοβαρά.</div><div><br />Το “γαλάζιο” σχέδιο για πολιτική επανεκκίνηση<br /><br />Σύμφωνα με στελέχη της ΝΔ, η κυβέρνηση εξετάζει το ενδεχόμενο να μετατρέψει τη φετινή ΔΕΘ σε αφετηρία μιας μεγάλης πολιτικής αντεπίθεσης.<br /><br />Στο επίκεντρο του σχεδιασμού βρίσκονται:φοροελαφρύνσεις,<br />παρεμβάσεις υπέρ της μεσαίας τάξης,<br />εισοδηματικές ενισχύσεις,<br />και ένα συνολικό αφήγημα οικονομικής σταθερότητας πριν ξεκινήσει νέος κύκλος κοινωνικών πιέσεων.<br /><br />Το κυβερνητικό επιτελείο γνωρίζει ότι η δεύτερη τετραετία φέρνει αναπόφευκτα φθορά. Και αρκετοί βουλευτές εισηγούνται ότι μια προσφυγή στις κάλπες το φθινόπωρο θα μπορούσε να προλάβει τη συσσώρευση πολιτικού κόστους από την ακρίβεια, τις κοινωνικές αντοχές και τα δύσκολα δημοσιονομικά μέτρα που ενδέχεται να ακολουθήσουν.<br /><br />Στην ίδια εξίσωση μπαίνει και το Ταμείο Ανάκαμψης, καθώς στα τέλη Αυγούστου ολοκληρώνονται κρίσιμα ορόσημα, δίνοντας στην κυβέρνηση τη δυνατότητα να παρουσιάσει ένα θετικό οικονομικό αφήγημα.<br /><br />Δεν είναι τυχαίο ότι στο εσωτερικό της ΝΔ επανέρχεται όλο και συχνότερα η φράση:<br /><br />«Μετά τη ΔΕΘ, έτσι κι αλλιώς, η χώρα θα μπει σε προεκλογική περίοδο».</div><div><br /></div><div>  <img height="360" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/z8.jpg" width="640" /><br />Ο Άδωνις “νομιμοποίησε” πολιτικά το σενάριο<br /><br />Το πρόσωπο όμως που έδωσε πραγματική πολιτική υπόσταση στη συζήτηση ήταν ο Άδωνις Γεωργιάδης.<br /><br />Ο υπουργός Υγείας, μιλώντας στο Action24, όχι μόνο δεν απέκλεισε εκλογές το φθινόπωρο, αλλά ουσιαστικά υποστήριξε ότι μετά τη ΔΕΘ δεν μπορεί κανείς να μιλά για “πρόωρες” κάλπες.<br /><br />«Η γενική μου πολιτική θέση είναι ότι από τη ΔΕΘ και μετά δεν είναι πρόωρες», δήλωσε χαρακτηριστικά.<br /><br />Και έδωσε και το πολιτικό του σκεπτικό:<br /><br />«Τη ΔΕΘ τη βάζω ως ορόσημο γιατί τελειώνει το Ταμείο Ανάκαμψης βασικά».<br /><br />Η παρέμβαση Γεωργιάδη δεν ήταν τυχαία. Αντικατοπτρίζει μια υπαρκτή τάση στο κυβερνητικό στρατόπεδο που θεωρεί ότι η ΝΔ διαθέτει ακόμη πολιτική υπεροχή και πρέπει να αξιοποιήσει τη συγκυρία πριν ξεκινήσει νέα φάση κοινωνικής φθοράς.<br /><br />Παράλληλα, ο υπουργός Υγείας συνέδεσε το χρονοδιάγραμμα και με την ελληνική προεδρία της ΕΕ το 2027, επισημαίνοντας ότι η χώρα δεν μπορεί να οδηγηθεί σε εκλογική αστάθεια εκείνη την περίοδο. </div><div><br />Οι αντιστάσεις και ο φόβος της “αντίφασης”<br /><br />Βεβαίως, στο εσωτερικό της κυβέρνησης υπάρχουν και ισχυρές αντίθετες εισηγήσεις.<br /><br />Υπουργοί και βουλευτές της πιο θεσμικής πτέρυγας εκτιμούν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν έχει λόγο να ρισκάρει μια αιφνιδιαστική εκλογική αναμέτρηση, ειδικά τη στιγμή που οι δημοσκοπήσεις παραμένουν υπέρ της ΝΔ και υπάρχουν ακόμη δημοσιονομικά περιθώρια πολιτικών παροχών.<br /><br />Το βασικό τους επιχείρημα είναι πως μια πρόωρη προσφυγή στις κάλπες θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως πολιτική αντίφαση σε σχέση με τη σταθερή δημόσια δέσμευση περί εξάντλησης της τετραετίας.<br /><br />Και κυρίως, φοβούνται ότι θα έδινε στην αντιπολίτευση το αφήγημα μιας κυβέρνησης που «δραπετεύει» πριν αρχίσουν τα δύσκολα.<br /><br />Η “σκιά” Δένδια και το εσωκομματικό μήνυμα<br /><br />Μέσα σε αυτό το ήδη φορτισμένο πολιτικό περιβάλλον, ιδιαίτερο ενδιαφέρον αποκτά και το προσυνέδριο της ΝΔ στη Θεσσαλονίκη με θέμα «Ισχυρή Ελλάδα».<br /><br />Όλα τα βλέμματα στρέφονται στην ομιλία του Νίκου Δένδια, καθώς αρκετοί στο εσωτερικό της παράταξης θεωρούν ότι ο υπουργός Εθνικής Άμυνας θα επιχειρήσει να απαντήσει — έστω και εμμέσως — στις αιχμές που άφησε ο Άδωνις Γεωργιάδης περί στελεχών που «δεν βγαίνουν μπροστά» και κινούνται σε «προστατευμένα περιβάλλοντα».<br /><br />Ο Δένδιας παραμένει εξαιρετικά δημοφιλής στην κομματική βάση, ωστόσο ακολουθεί διαφορετικό πολιτικό μοντέλο: πιο θεσμικό, πιο χαμηλών τόνων και σαφώς λιγότερο συγκρουσιακό από εκείνο του Άδωνι.<br /><br />Αυτό ακριβώς όμως φαίνεται πως αμφισβητεί πλέον ένα τμήμα της ΝΔ, το οποίο θεωρεί ότι η κυβέρνηση χρειάζεται “στρατιώτες πρώτης γραμμής” και όχι πολιτικά στελέχη περιορισμένης έκθεσης.<br /><br />Και κάπως έτσι, η συζήτηση για τις εκλογές αρχίζει να μπλέκεται όλο και περισσότερο με τη συζήτηση για την επόμενη ημέρα στο εσωτερικό της παράταξης.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Μετά τη ΔΕΘ όλα ανοιχτά»: Ο Άδωνις έβαλε τη ΝΔ σε προεκλογική τροχιά .

Η συζήτηση για κάλπες τον Οκτώβριο φουντώνει στο εσωτερικό της κυβέρνησης. Το μήνυμα Γεωργιάδη και η “σιωπηλή” πίεση προς Δένδια. Παρά τις ε...

Διαβάστε την συνέχεια

ΗΠΑ σε ρήξη με συμμάχους: ο πόλεμος Ιράν επιταχύνει την παγκόσμια αποδόμηση εμπιστοσύνης.

<img height="113" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/trump-maga-768x432.jpg" width="787" /><br /><br /><div>Η σύγκρουση με το Ιράν δεν αναδιαμορφώνει μόνο τη Μέση Ανατολή, αλλά επιταχύνει μια βαθύτερη διάβρωση των αμερικανικών συμμαχιών από την Ευρώπη έως την Ασία, με τις κινήσεις Τραμπ να ενισχύουν την αβεβαιότητα για τη μελλοντική παγκόσμια τάξη.<br /><br />Η νέα φάση της σύγκρουσης ΗΠΑ–Ιράν λειτουργεί ως καταλύτης για μια ευρύτερη κρίση εμπιστοσύνης στο διεθνές σύστημα συμμαχιών των Ηνωμένων Πολιτειών.<br /><br />Σύμφωνα με ανάλυση του Reuters, οι κινήσεις του Προέδρου Τραμπ—από την αποχώρηση στρατευμάτων έως την αμφισβήτηση θεμελιωδών δεσμεύσεων του NATO— ενισχύουν την αίσθηση ότι η Ουάσιγκτον μεταβαίνει από ρόλο «εγγυητή σταθερότητας» σε ρόλο απρόβλεπτου στρατηγικού παίκτη.</div><div><br />Η ΔΙΑΒΡΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΜΑΧΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ<br /><br />Η κρίση δεν περιορίζεται στο Ιράν. Αντίθετα, το πολεμικό περιβάλλον έχει αναδείξει τρεις παράλληλες τάσεις:<br />1. Ευρώπη: στρατηγική αμφιβολίαμείωση αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στη Γερμανία<br />αναστολή εξοπλιστικών σχεδίων (όπως Tomahawk αναπτύξεις)<br />ενίσχυση ευρωπαϊκής αμυντικής αυτονομίας</div><div><br />2. NATO: αμφισβήτηση εγγυήσεωνσυζητήσεις για το Άρθρο 5<br />δημόσια ρήξη εμπιστοσύνης<br />εσωτερική ευρωπαϊκή ανασφάλεια για την αμερικανική δέσμευση</div><div><br />3. Ασία: στρατηγική αβεβαιότηταανησυχία Ιαπωνίας και Ν. Κορέας για αξιοπιστία ΗΠΑ<br />φόβοι για μελλοντική στάση σε πιθανή κρίση με την Κίνα ή την Ταϊβάν</div><div><br />Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΙΡΑΝ ΩΣ ΚΑΤΑΛΥΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΑΣΤΑΘΕΙΑΣ<br /><br />Η σύγκρουση στον Κόλπο δεν είναι περιφερειακή. Έχει ήδη προκαλέσει:ενεργειακό σοκ λόγω Hormuz disruption<br />αύξηση τιμών πετρελαίου και LNG<br />αναταραχή στις παγκόσμιες εφοδιαστικές αλυσίδες<br />μετατόπιση στρατιωτικών πόρων από την Ασία στη Μέση Ανατολή<br /><br />Αυτό ενισχύει την εικόνα ενός κόσμου όπου οι κρίσεις είναι πλέον ταυτόχρονες και διασυνδεδεμένες.</div><div> <br />ΤΟ ΝΕΟ ΜΟΝΤΕΛΟ «ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ»<br /><br />Η αντίδραση των συμμάχων των ΗΠΑ δείχνει μια στροφή προς:ενίσχυση περιφερειακών συνεργασιών (Ευρώπη, Ασία–Ειρηνικός)<br />μείωση εξάρτησης από την Ουάσιγκτον<br />ανάπτυξη αυτόνομων αμυντικών ικανοτήτων<br />«hedging strategies» απέναντι σε αμερικανική αστάθεια<br /><br />Ουσιαστικά, το σύστημα μετακινείται από σκληρές συμμαχίες σε ευέλικτα δίκτυα ισχύος.</div><div><br />ΚΙΝΑ ΚΑΙ ΡΩΣΙΑ: ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ<br /><br />Παρότι δεν εμπλέκονται άμεσα, Πεκίνο και Μόσχα παρακολουθούν ενεργά:η Ρωσία επωφελείται από υψηλές τιμές ενέργειας<br />η Κίνα αξιολογεί τα όρια της αμερικανικής στρατιωτικής υπερέκτασης<br />και οι δύο δυνάμεις εξετάζουν την πιθανότητα ενός πιο «ρευστού» διεθνούς συστήματος</div><div><br />Η ΚΡΙΣΙΜΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ: ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ<br /><br />Το πιο σημαντικό στοιχείο δεν είναι οι στρατιωτικές κινήσεις, αλλά η πολιτική ψυχολογία των συμμάχων:η εμπιστοσύνη στις ΗΠΑ μειώνεται<br />οι προσδοκίες για σταθερή ηγεσία αποδυναμώνονται<br />οι σύμμαχοι αναγκάζονται να σχεδιάζουν για το σενάριο «μόνοι τους»<br /><br />Όπως σημειώνουν διπλωμάτες, το πρόβλημα δεν είναι μόνο τι κάνει η Ουάσιγκτον, αλλά τι πιστεύουν οι άλλοι ότι μπορεί να κάνει στο μέλλον.<br /><br />Ο πόλεμος με το Ιράν δεν δημιουργεί απλώς μια νέα κρίση στη Μέση Ανατολή. Επιταχύνει μια βαθύτερη μετάβαση:από ένα σύστημα αμερικανικής ηγεμονικής εμπιστοσύνης<br /><br />σε ένα πολυκεντρικό, ασταθές και «υπό διαπραγμάτευση» παγκόσμιο σύστημα.<br /><br />Η μακροπρόθεσμη συνέπεια δεν είναι η κατάρρευση των συμμαχιών, αλλά η μετατροπή τους σε πιο εύθραυστες και υπό όρους σχέσεις ισχύος.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

ΗΠΑ σε ρήξη με συμμάχους: ο πόλεμος Ιράν επιταχύνει την παγκόσμια αποδόμηση εμπιστοσύνης.

Η σύγκρουση με το Ιράν δεν αναδιαμορφώνει μόνο τη Μέση Ανατολή, αλλά επιταχύνει μια βαθύτερη διάβρωση των αμερικανικών συμμαχιών από την Ευρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι «κερδισμένοι» του πολέμου: Ποιες εταιρείες θησαυρίζουν από την κρίση στο Ιράν.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/01/venezouela-oil5-5-550x308-1.jpg"><img height="179" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/01/venezouela-oil5-5-550x308-1.jpg" width="795" /></a><br /><br />Ενώ τα νοικοκυριά παγκοσμίως «γονατίζουν» από το αυξημένο κόστος διαβίωσης, οι κολοσσοί της ενέργειας, των τραπεζών και της άμυνας καταγράφουν κέρδη-μαμούθ. Πώς η αστάθεια στη Μέση Ανατολή μεταφράζεται σε δισεκατομμύρια για τους λίγους.<br /><br />Καθώς τα νοικοκυριά σε όλο τον κόσμο μετρούν τις πληγές τους από τον πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν, ορισμένες εταιρείες μετρούν… υπερκέρδη. Η αβεβαιότητα που πυροδότησε η σύγκρουση και το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ εκτοξεύουν το κόστος ζωής, πλήττοντας τους προϋπολογισμούς οικογενειών και κυβερνήσεων.<br /><br />Ωστόσο, την ώρα που πολλοί οδηγούνται στα όριά τους, οι επιχειρήσεις που ευνοούνται από τις ασταθείς τιμές ενέργειας ή τον τομέα της άμυνας βλέπουν τα έσοδά τους να εκτοξεύονται σε επίπεδα ρεκόρ.<br /><br />1. Πετρέλαιο και Φυσικό Αέριο: Το «πάρτι» των τιμών<br /><br />Ο μεγαλύτερος οικονομικός αντίκτυπος του πολέμου είναι η ραγδαία άνοδος των τιμών της ενέργειας. Με τη διακίνηση του 20% του παγκόσμιου πετρελαίου μέσω του Ορμούζ να έχει ουσιαστικά σταματήσει, οι ενεργειακοί κολοσσοί βγήκαν στο προσκήνιο:<br /><br />BP: Τα κέρδη της υπερδιπλασιάστηκαν στα 3,2 δισ. δολάρια το πρώτο τρίμηνο του 2026.<br /><br />Shell: Ξεπέρασε τις προσδοκίες με κέρδη 6,92 δισ. δολάρια.<br /><br />TotalEnergies: Είδε τα κέρδη της να αυξάνονται κατά σχεδόν ένα τρίτο, φτάνοντας τα 5,4 δισ. δολάρια.<br /><br />ExxonMobil & Chevron: Παρά τις διαταραχές στην εφοδιαστική αλυσίδα, ξεπέρασαν τις προβλέψεις των αναλυτών και αναμένουν περαιτέρω άνοδο.<div><br />2. Τραπεζικοί Κολοσσοί: Κέρδη από την αστάθεια<br /><br />Οι μεγάλες τράπεζες της Wall Street επωφελήθηκαν από τον πανικό των επενδυτών, οι οποίοι έσπευσαν να εγκαταλείψουν επικίνδυνες μετοχές και να στραφούν σε ασφαλή καταφύγια.<br /><br />Οι έξι μεγαλύτερες αμερικανικές τράπεζες (JP Morgan, Bank of America, Morgan Stanley, Citigroup, Goldman Sachs, Wells Fargo) ανέφεραν συνολικά κέρδη 47,7 δισ. δολαρίων για το πρώτο τρίμηνο του έτους. Συγκεκριμένα, η JP Morgan κατέγραψε έσοδα-ρεκόρ ύψους 11,6 δισ. δολαρίων από το τμήμα αγοραπωλησιών της.<br /><br />3. Αμυντική Βιομηχανία: Η «χρυσή» εποχή των εξοπλισμών<br /><br />Όπως σε κάθε σύγκρουση, ο τομέας της άμυνας είναι ο άμεσος ωφελούμενος. Ο πόλεμος ανέδειξε κενά στην αεράμυνα, επιταχύνοντας τις επενδύσεις σε αντιπυραυλικά συστήματα και drones.<br /><br />Η BAE Systems αναμένει ισχυρή ανάπτυξη λόγω των αυξημένων αμυντικών δαπανών των κυβερνήσεων.<br /><br />Lockheed Martin, Boeing και Northrop Grumman ανέφεραν επίπεδα-ρεκόρ σε παραγγελίες που εκκρεμούν, καθώς οι χώρες σπεύδουν να αναπληρώσουν τα οπλοστάσιά τους.</div><div><br />4. Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας: Η ανάγκη για αυτονομία<br /><br />Η κρίση λειτούργησε ως «καταλύτης» για τη διαφοροποίηση από τα ορυκτά καύσιμα. Η ανάγκη για ενεργειακή ανθεκτικότητα εκτόξευσε το ενδιαφέρον για τις πράσινες επενδύσεις:<br /><br />Η NextEra Energy είδε τη μετοχή της να ενισχύεται κατά 17% φέτος.<br /><br />Οι δανικοί κολοσσοί αιολικής ενέργειας Vestas και Orsted κατέγραψαν άλμα στα κέρδη τους.<br /><br />Στη Βρετανία, η Octopus Energy ανέφερε αύξηση 50% στις πωλήσεις ηλιακών πάνελ, ενώ η άνοδος στην τιμή της βενζίνης στρέφει τους καταναλωτές στα ηλεκτρικά οχήματα, με τους Κινέζους κατασκευαστές να κυριαρχούν στην αγορά.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Οι «κερδισμένοι» του πολέμου: Ποιες εταιρείες θησαυρίζουν από την κρίση στο Ιράν.

Ενώ τα νοικοκυριά παγκοσμίως «γονατίζουν» από το αυξημένο κόστος διαβίωσης, οι κολοσσοί της ενέργειας, των τραπεζών και της άμυνας καταγράφο...

Διαβάστε την συνέχεια

Μυστικό σχέδιο Ρωσίας για ενίσχυση του Ιράν. Χιλιάδες drones, μεταφορά τεχνολογίας, πληροφοριών και ασύμμετρων δυνατοτήτων.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/Iran-Rusia.jpg"><img src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/Iran-Rusia-696x392.jpg" /></a><br /><br />Αποκλειστικό ρεπορτάζ του <a href="https://www.economist.com/europe/2026/05/07/secret-document-reveals-russias-plans-to-aid-iran">Economist</a> αποκαλύπτει μυστικό ρωσικό σχέδιο στρατιωτικής υποστήριξης προς το Ιράν, γεγονός που έρχεται να επιβεβαιώσει ότι ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή λειτουργεί πλέον ως πεδίο σύγκλισης των δύο μεγάλων πολέμων της εποχής: της Ουκρανίας και του Περσικού Κόλπου.<br /><br />Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η Μόσχα φέρεται να έχει σχεδιάσει την αποστολή προηγμένων drones οπτικών ινών («fiber-optic drones») στο Ιράν, μαζί με εκπαίδευση Ιρανών χειριστών για χρήση εναντίον αμερικανικών δυνάμεων στην περιοχή.<br /><br />Το κρίσιμο στοιχείο είναι η τεχνολογία των drones. Πρόκειται για FPV drones που δεν βασίζονται σε ραδιοσήμα αλλά σε καλώδιο οπτικών ινών, γεγονός που τα καθιστά ουσιαστικά «unjammable», δηλαδή εξαιρετικά δύσκολο να παρεμβληθούν από συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου. Η τεχνολογία αυτή αναπτύχθηκε και δοκιμάστηκε μαζικά στον πόλεμο της Ουκρανίας, όπου τόσο οι ρωσικές όσο και οι ουκρανικές δυνάμεις βρέθηκαν σε έναν ακραίο ανταγωνισμό ηλεκτρονικών παρεμβολών.<br /><br />Σχέδιο για χιλιάδες drones<br /><br />Η διαρροή δείχνει ότι η Ρωσία δεν περιορίζεται πλέον σε πληροφοριακή ή διπλωματική στήριξη προς την Τεχεράνη, αλλά εξετάζει τη μεταφορά πραγματικής τεχνογνωσίας αιχμής από το ουκρανικό μέτωπο στη Μέση Ανατολή. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που επικαλείται το δημοσίευμα, το σχέδιο αφορά σε χιλιάδες drones, εκπαίδευση ιρανικών δυνάμεων και πιθανή χρήση τους σε περίπτωση αμερικανικής χερσαίας ή αεροπορικής επιχείρησης εναντίον ιρανικού εδάφους.<br /><br />Η αποκάλυψη αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία επειδή καταγράφεται σε μια περίοδο κατά την οποία οι ΗΠΑ επιχειρούν να αποτρέψουν γενικευμένη ανάφλεξη στον Περσικό Κόλπο, ενώ τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν σε κατάσταση λειτουργικής αστάθειας. Η Ουάσιγκτον έχει ήδη διαπιστώσει ότι τα ιρανικά drones χαμηλού κόστους προκαλούν δυσανάλογη φθορά σε ακριβά αμερικανικά αμυντικά συστήματα, ενώ η χρήση τεχνολογίας οπτικών ινών θα δυσκόλευε ακόμη περισσότερο την αντιμετώπισή τους.<div><br />Η εμπειρία του πολέμου στην Ουκρανία<br /><br />Στρατηγικά, η υπόθεση δείχνει κάτι βαθύτερο: ότι η Ρωσία επιχειρεί να μετατρέψει την εμπειρία της Ουκρανίας σε εξαγώγιμο «πολεμικό προϊόν». Το ουκρανικό μέτωπο λειτουργεί πλέον ως εργαστήριο νέων μορφών πολέμου – drones, ηλεκτρονικός πόλεμος, χαμηλού κόστους επιθέσεις κορεσμού – και η Μόσχα φαίνεται διατεθειμένη να εξάγει αυτή την τεχνογνωσία σε συμμάχους που συγκρούονται με τις ΗΠΑ.<br /><br />Παράλληλα, η αποκάλυψη ενισχύει τους φόβους στη Δύση για τη διαμόρφωση ενός άτυπου γεωπολιτικού άξονα Ρωσίας-Ιράν-Κίνας-Βόρειας Κορέας, με κοινό στόχο την αμφισβήτηση της αμερικανικής στρατιωτικής υπεροχής. Δεν πρόκειται για μια κλασική στρατιωτική συμμαχία τύπου ΝΑΤΟ, αλλά για ένα δίκτυο ανταλλαγής τεχνολογίας, πληροφοριών και ασύμμετρων δυνατοτήτων.<br /><br />Για τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους, το μήνυμα είναι σαφές: η σύγκρουση με το Ιράν δεν είναι πλέον ένα απομονωμένο περιφερειακό μέτωπο. Είναι μέρος ενός ευρύτερου παγκόσμιου ανταγωνισμού τεχνολογίας, αντοχής και στρατηγικής φθοράς, όπου τα «μαθήματα» της Ουκρανίας μεταφέρονται πλέον απευθείας στη Μέση Ανατολή.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μυστικό σχέδιο Ρωσίας για ενίσχυση του Ιράν. Χιλιάδες drones, μεταφορά τεχνολογίας, πληροφοριών και ασύμμετρων δυνατοτήτων.

Αποκλειστικό ρεπορτάζ του Economist αποκαλύπτει μυστικό ρωσικό σχέδιο στρατιωτικής υποστήριξης προς το Ιράν, γεγονός που έρχεται να επιβεβα...

Διαβάστε την συνέχεια

Νέος άξονας στην Ερυθρά Θάλασσα: Η γεωπολιτική σύγκλιση Σομαλιλάνδης, Ισραήλ και ΗΑΕ.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/05/somaliland.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1200" data-original-width="1900" height="202" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/05/somaliland.jpg" width="809" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η Ερυθρά Θάλασσα μετατρέπεται σε πεδίο γεωπολιτικής σύγκρουσης</span></h3><b>Γιάννης Κολεΐδης</b><br />Η Ερυθρά Θάλασσα δεν αποτελεί πλέον μόνο έναν κρίσιμο εμπορικό θαλάσσιο διάδρομο, αλλά εξελίσσεται σε βασικό πεδίο ανταγωνισμού ισχύος ανάμεσα σε περιφερειακές και διεθνείς δυνάμεις. Από τη Διώρυγα του Σουέζ έως τον Ινδικό Ωκεανό, η περιοχή αποκτά ολοένα μεγαλύτερη στρατηγική σημασία, καθώς οι απειλές από πειρατεία, πολέμους δι’ αντιπροσώπων και περιφερειακές συγκρούσεις αυξάνονται.<div><br />Η Σομαλιλάνδη στο επίκεντρο<br /><br />Στο επίκεντρο αυτής της νέας δυναμικής βρίσκεται η Σομαλιλάνδη, η οποία, παρά τη μη διεθνή αναγνώρισή της, έχει διατηρήσει πολιτική σταθερότητα και σχετική ασφάλεια για περισσότερες από τρεις δεκαετίες.<br /><br />Η γεωγραφική της θέση κοντά στα Στενά Μπαμπ ελ-Μαντέμπ —ένα από τα σημαντικότερα ναυτικά περάσματα του κόσμου— την καθιστά εξαιρετικά σημαντική για τον έλεγχο της ναυσιπλοΐας και των εμπορικών ροών.<br />Το λιμάνι της Μπερμπέρα και ο ρόλος των ΗΑΕ<br /><br />Καθοριστικό ρόλο παίζει και η ανάπτυξη του λιμανιού της Μπερμπέρα, έργο που υποστηρίζεται από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα μέσω της DP World.<br /><br />Τα ΗΑΕ επιδιώκουν να δημιουργήσουν ένα δίκτυο στρατηγικών λιμανιών από τον Περσικό Κόλπο έως την Ανατολική Αφρική, ώστε να ελέγχουν κρίσιμες εμπορικές διαδρομές και να ενισχύσουν την επιρροή τους στην περιοχή.</div><div><br />Το ενδιαφέρον του Ισραήλ<br /><br />Για το Ισραήλ, η Ερυθρά Θάλασσα αποτελεί ταυτόχρονα οικονομική ευκαιρία και στρατηγική ευπάθεια,. Σύμφωνα με τους Times of Israel, μέσω του λιμανιού του Εϊλάτ, το Ισραήλ αποκτά πρόσβαση στις αγορές της Ασίας και της Αφρικής, όμως οι απειλές από φιλοϊρανικές οργανώσεις και η αστάθεια στην περιοχή δημιουργούν σοβαρούς κινδύνους για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας.<br /><br />Μια στενότερη συνεργασία με τη Σομαλιλάνδη θα μπορούσε να προσφέρει στο Ισραήλ στρατηγικό πλεονέκτημα κοντά στα Στενά Μπαμπ ελ-Μαντέμπ, ενισχύοντας την επιτήρηση και τη θαλάσσια ασφάλεια.</div><div><br />Διπλωματική προσέγγιση Σομαλιλάνδης – Ισραήλ<br /><br />Σημαντική εξέλιξη θεωρείται και η προώθηση επίσημων διπλωματικών σχέσεων ανάμεσα στη Σομαλιλάνδη και το Ισραήλ, με σχέδια ανταλλαγής πρεσβευτών και θεσμοθέτησης της συνεργασίας.<br /><br />Η εξέλιξη αυτή αναβαθμίζει τη σχέση από ανεπίσημες επαφές σε πιο οργανωμένη κρατική συνεργασία, ενώ ταυτόχρονα δίνει στη Σομαλιλάνδη μεγαλύτερη διεθνή προβολή και πολιτική νομιμοποίηση.<br />Ένας άτυπος αλλά ισχυρός άξονας<br /><br />Το πιθανό τρίγωνο συνεργασίας Σομαλιλάνδης–Ισραήλ–ΗΑΕ δεν χρειάζεται να εξελιχθεί σε επίσημη στρατιωτική συμμαχία για να αποκτήσει βαρύτητα. Η συνεργασία μπορεί να αναπτυχθεί σταδιακά: στην ασφάλεια της ναυσιπλοΐας,<br />στην ανταλλαγή πληροφοριών,<br />στην αντιμετώπιση της πειρατείας,<br />στις εμπορικές και ενεργειακές υποδομές,<br />αλλά και στην τεχνολογία και την κυβερνοασφάλεια.</div><div><br />Οι περιφερειακές ισορροπίες και οι κίνδυνοι<br /><br />Ωστόσο, η περιοχή παραμένει ιδιαίτερα ευαίσθητη γεωπολιτικά. Δυνάμεις όπως η Τουρκία και το Ιράν διατηρούν ισχυρά συμφέροντα στην Ερυθρά Θάλασσα και στο Κέρας της Αφρικής.<br /><br />Μια πιο έντονη σύγκλιση μεταξύ Ισραήλ, ΗΑΕ και Σομαλιλάνδης θα μπορούσε να θεωρηθεί από ορισμένους ως προσπάθεια αναδιαμόρφωσης των περιφερειακών συσχετισμών ισχύος, αυξάνοντας τις εντάσεις.</div><div><br />Η μεγάλη εικόνα<br /><br />Σε μια εποχή πολυπολικού ανταγωνισμού και μεταβαλλόμενων συμμαχιών, η Ερυθρά Θάλασσα μετατρέπεται σε κρίσιμο κόμβο γεωπολιτικής επιρροής. Η πιθανή συνεργασία Σομαλιλάνδης, Ισραήλ και ΗΑΕ δείχνει πώς οικονομία, ασφάλεια και στρατηγική ναυσιπλοΐα συνδέονται πλέον άμεσα.<br /><br />Για τη Σομαλιλάνδη, ίσως πρόκειται για τη μεγαλύτερη ευκαιρία διεθνούς αναβάθμισης στην ιστορία της. Για το Ισραήλ και τα ΗΑΕ, είναι μια προσπάθεια διαμόρφωσης νέας ισορροπίας ισχύος σε μία από τις πιο κρίσιμες θαλάσσιες περιοχές του πλανήτη.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Νέος άξονας στην Ερυθρά Θάλασσα: Η γεωπολιτική σύγκλιση Σομαλιλάνδης, Ισραήλ και ΗΑΕ.

Η Ερυθρά Θάλασσα μετατρέπεται σε πεδίο γεωπολιτικής σύγκρουσης Γιάννης Κολεΐδης Η Ερυθρά Θάλασσα δεν αποτελεί πλέον μόνο έναν κρίσιμο εμπορι...

Διαβάστε την συνέχεια