Easter Rising [gedicht]

Neem een man met rossig haar die in een schimmig celblok wordt ontdaan
van tanden, empathie en balzak en bouw muren door alreeds verdeelde steden.
Neem twee goden en een inteeltkoning en verdeel die over volkeren.
Zet dan elk boerendorp in brand, gooi karkassen in de waterputten,

Get Bas Visscher’s stories in your inbox

Join Medium for free to get updates from this writer.

Remember me for faster sign in

laat gewassen op het ruige land verrotten. En ook jij verkeerde in
de kring van mensen die datzelfde deden: interrail, voorbijgegaan
aan meer nog dan hun hart begeerde. Dit land heeft je naam vervloekt.
Zo wil ik geen liefde vieren, ik bedacht dat niet alleen de achterdocht

maar ook alles aan ‘wij samen’ was gaan steken. Verdeel en streel en heers
en dan weer steeds die represailles, telefoongesprekken, en het slachtveld van de stilte.
‘Wat dacht je van jezelf dan?’ Goed, ik nam de dertig zilverlingen,
verried ons vaker dan je wensen kon, maar hoe was het anders afgelopen?

De Ierse mist trekt op en drinkgelagen vullen zich met wilde vreemden:
mannen, vrouwen, kinderen, al dan niet verminkt door rubberkogels,
steeds doordrenkt van blinde haat maar toch getooid in brede glimlach.
Geluk is twintigduizend sproeten op een lichaam dat niet stopt met huilen.