Samenreiskorting [gedicht]

Herkenning ligt in oogcontacten en
waaraan jij wat waarde hecht. Taal
als landschap, metaforen, tuinen
waar we samen lopen in gesprekken
die naar nergens leiden. Zelfs de klok
die verder tikt, de bluesmuziek,
brengt ons in elkanders armen.
Ik drink niet meer om te vergeten,

Get Bas Visscher’s stories in your inbox

Join Medium for free to get updates from this writer.

Remember me for faster sign in

meer om in de roes te blijven
van volkomen-zijn in elk café.
Misschien wel eerder deze glimp gehad.
Eerder door de nacht gegaan
met steeds één been in het onbekende.
Beiden keren wij naar stranden,
waar de mist het hoofd ontvlucht.
Ook heb jij natuurlijk meegemaakt

dat er treinen moesten afrangeren
omdat onbehagen wast als springtij.
Ik bind de strijd aan met mijn eigen
woorden. Wanneer schrijf ik wat
ik zeggen wil? Ongenadig legt de eb
van vroeger alle oude wonden bloot.
En parallele universa dan? De trein
die knarsend in een nieuwe wereld

stopte om ons uit te laten. Gaten in
wat was geslagen, schepen die
uit havens varen, zwaarbepakt de
zeeën kruizen, met als doel het onbekende.
Met frisse moed op weg gegaan en
alles wat nog volgt is bonus. Zeker.
(Waar ik “schepen” dan wel “treinen” zei,
mag ook “fietsen” dan wel “bussen” staan.)

Zag je daar dat vosje gaan? Toe en schuim
dan door de lege straten, vrij
of niet, en als ik al mijzelf ken,
dan weet ik van dit onvermogen
het hijsen van het zeil te laten en
ook te koersen naar een nieuwe einder.
Hier komt mijn misthoorn door de nevel schallen:
hier ben ik nog, hier blijf ik toch.