Never nooit hoofdpijn [gedicht]

Misschien wel door liefde verlamd:
verstand toegedekt met een mat,
een vuur dat al wekenlang brandt.
Verstrikt in een web van momenten,
alsook de gedachten, geluid van
de bossen, die niets overstemmen,
waarin je twee mensen hoort praten.
De geur van het naaldhout en

Get Bas Visscher’s stories in your inbox

Join Medium for free to get updates from this writer.

Remember me for faster sign in

regen in juni en mossen en varens.
De eksters en kraaien, je hoort ze
verstillen. Ze waarschuwen nimmer,
omlijsten het plaatje, dat dieper
dan ooit als een wens ligt verankerd.
Je weet het, de dromen, zo vluchtig,
voorspelbaar: het uitgebaand pad van
verliefdheid is waanzin. Een specht die

krijgt never nooit hoofdpijn, hij tikt
maar, hij werkt aan iets groters,
een doel dat zo logisch en toch
ook zo knap wordt geheiligd. Ligt
er een belofte in wat nog fragiel is?
Breekbaar als glazen, ‘s avonds
geklonken, waardoor we het heden
vergaten. Never nooit hoofdpijn:

het klinkt als een leugen. Schenk
nog meer wijn bij en geef metaforen,
en “hebban olla vogela” en wat al
niet meer is. En telkens die kater
van telkens weer missen en dromen
kapotslaan terwijl het niet hoeft.
Zonder idylle, groeit niks, nog
geen grasspriet. Ik hoorde je zeggen,

van “onkruid bestaat niet”. Dus
never nooit niet in mij snoeien.