Gaskachel [gedicht]
Wellicht was er niks gebeurd
en beeldde ik mij in dat
behalve het geknetter van
de gaskachel in het souterrain
er meer was dan die halve stilte. Jackson Pollock
had je meeverhuisd. Buiten ging de sneeuwjacht door
en binnen was de rode wijn en
liedjes die je mee kon zingen.
Gewild dat ik de tijd kon stoppen en
hetzelfde voelde
als ruim anderhalf jaar geleden.
Historie volgt je op je schreden
van de trappen naar beneden.
Breekbaarheid spreekt jou niet aan,
zo dacht ik bij het binnengaan:
ofschoon ik niet aan je beeld voldoe,
schoof jij je stoel steeds verder toe en
leegte tussen warme lijven, plichtsgetrouw
de tijd verdrijven. Dobbelen
Get Bas Visscher’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
zonder hoge ogen gooien.
Brak de sleur ons uit elkaar,
bracht de sleur ons tot elkaar?
Nooit gedacht dat het iets eeuwigs was,
wat er ook was, of over was, mijn overjas
had ik al aan en afscheid lag mij op de lippen.
Trein te halen, bier te nemen,
te vergeten dat ik hoopte
op een nieuwe dramaserie.
Mompelde dat ik moest gaan
maar je was nog half voldaan,
dus vouwde jij je handen rond
mijn kaken die plots trilden.
De bitterheid was net als toen,
hoewel de lust na elke zoen
vergrootte, dan weer juist verzwakte.
Buiten ging de sneeuwjacht door,
binnen knetterde de kachel plots
en sliep je zacht, verward maar vredig in,
terwijl ik in de schemering
de schimmen van de leegte
door de kamer zag bonjouren.
Dit vacuüm van winternachten,
waarin we op een wonder wachten.
Twijfel danst rond door je kamer,
ochtend wacht mij met een hamer.
ochtend wacht mij met een hamer.
