Εκείνο εκεί το «γραμμένο» παρελθόν

2 ολόκληρα posts όλο το 2011. Και εγώ αναρωτιέμαι πραγματικά το πώς άντεξα, αλλά είναι ο καιρός τέτοιος που δεν ξέρεις πραγματικά τι αξίζει να γράψεις. Δυστυχώς ή ευτυχώς όρεξη για βλακείες που μας κάνουν αραιά και που να χαμογελάμε δεν υπάρχει ιδιαίτερη και αυτό υποθέτω ότι οφείλετε στο γενικότερο κλίμα που καλλιεργείται συστηματικά σε τούτη τη χώρα (ναι… νομίζω πώς τυπικά τουλάχιστον η Ελλάδα είναι ακόμα χώρα) σχετικά με την οικονομική κρίση.

Πώς μπορείς άραγε να χαμογελάς όταν όλοι γύρω σου έχουν πάψει να το πράττουν εδώ και καιρό ; Εγώ προσπαθώ αλλά δεν είναι εύκολο και νομίζω οι περισσότεροι, αν όχι όλοι το αντιλαμβάνεστε.

Κάτι με πιάνει όμως τις ημέρες των Χριστουγέννων και θυμάμαι αυτό το blog και τις παλιές μου συνήθειες οι οποίες είχαν σχέση με το ραδιόφωνο, τη μουσική, την αρθογραφία και γενικότερα το γράψιμο. Με αφορμή μερικές στιγμές νοσταλγίας για το παρελθόν, για τα χρόνια που σίγουρα ήμασταν αφελέστεροι άρχισα να σκαλίζω τούτο το blog το οποίο αν και δεν περιλαμβάνει πραγματικά πολύ υλικό ανακάλυψα ότι είναι ένα πραγματικά καλό ημερολόγιο το οποίο μου έφερε στο μυαλό εκατοντάδες αναμνήσεις.

Άλλες καλές, άλλες κακές, όμως ανακάλυψα ότι μέσα από τα κείμενα που από το 2006 έως και σήμερα έχουν περάσει 5 χρόνια και σε πολλά από τα posts αποτυπώνονται πολύ έντονα τα συναισθήματα μου μια δεδομένη χρονική στιγμή. Άλλα είναι όμορφα, χαρούμενα και άλλα άσχημα, όλα όπως αποτελούν ένα κομμάτι του εγώ μου που σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελα να λείπει από εκεί (ας θυμηθώ να πάρω ένα Backup κάποια στιγμή).

Είναι όμορφο το συναίσθημα να διαβάζεις αυτά που έχεις γράψει μια στο τόσο και να πραγματοποιείς με αυτόν τον τρόπο ένα μοναδικό, καθαρά προσωπικό ταξίδι στο παρελθόν σου. Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορείς να το μοιραστείς ούτε στο ελάχιστο με κάποιον τρίτο αλλά σίγουρα βοηθάει στο να γνωρίσεις τον εαυτό σου καλύτερα, να δεις τις αλλαγές με την πάροδο του χρόνου και ενδεχομένως να γίνει λίγο καλύτερος άνθρωπος. Έχει πραγματικά ενδιαφέρον, αξίζει το κόπο και θα με καταλάβετε όταν και εάν αποφασίσετε να διαβάσετε κάτι που έχετε γράψει πολλά χρόνια παλιότερα.

Μια φωτογραφία αξίζει 1000 λέξεις όμως ένα κείμενο αξίζει πολύ περισσότερο αφού δεν ξεθωριάζει.

Σας προτρέπω λοιπόν, αρχίστε να γράφετε τις σκέψεις, τα συναισθήματα σας, την οργή και την χαρά σας! Δεν χρειάζεται βεβαίως να το κάνετε δημόσια…

Υγ : Θα τα πούμε στις 31

Λίγο πριν το 2011

Είπα πριν το 2010 φύγει να κάνω ακόμα ένα post μίας και το συνηθίζω… έτσι για να φύγει η γρουσουζιά του 10 και να είμαστε όλοι μας καλύτερα το 11.

Ορίστε λοιπόν !

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ σε όλους με υγεία και χαρά !

Υγ : Βαρέθηκα να λέω «εύχομαι να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι»… Καιρός μου φαίνεται να σταματήσουμε να το ευχόμαστε και να το πραγματοποιήσουμε !

Καλό Καλοκαίρι !

Σε λίγες ώρες μπαίνω στο καράβι αφήνοντας πίσω μου το θηρίο που ονομάζεται Αθήνα και με φορτωμένο το αυτοκίνητο φεύγω για τις 92 γαλάζιες σημαίες της Κρήτης. Επισήμως καλοκαίρι για εμένα φέτος. Μην παρεξηγηθούμε όμως… καλοκαίρι δεν σημαίνει διακοπές, απλά σημαίνει ότι επιπλέον της δουλειάς μπορώ να κάνω και καμιά βουτιά πότε πότε! Είμαι από τους τυχερούς γιατί η δουλειά μου μεταφέρεται εύκολα από το ένα μέρος στο άλλο και το μόνο που πρακτικά χρειάζομαι είναι ένα γραφείο, έναν υπολογιστή και μια γρήγορη σύνδεση στο internet. Είναι αυτό που ονομάζουμε «εργασία από το σπίτι».

Όχι πως ξέχασα τις αθλιότητες που γίνονται εδώ στην Αθήνα… Τα party των εκατομμυρίων, της διαφθοράς, της κωλυσιεργίας και της συγκάλυψης. Ελπίζω μόνο πώς από ένα παραλιακό μέρος θα δω τα πράγματα λίγο πιο αισιόδοξα…

Να θυμηθώ να φουλάρω το αμάξι πριν φύγω από την Αθήνα μιας και στην «προνομιούχα» Κρήτη η βενζίνη όπως μου είπαν κάνει κωλοτούμπες… Τρομερή τελικά η διαφήμιση «Είναι άδικο, για αυτό εξάλλου το λένε και Βενζιν-άδικο) !

Καλό καλοκαίρι

Έχω χορτάσει από ιδεολογία…

Αναρωτιέμαι, γιατί εγώ , γιατί εσύ , γιατί όλοι οι νέοι, «αυτοί που είναι το μέλλον όπως μας έλεγαν» πρέπει να πληρώσουμε για τα λάθη των άλλων. Οι άλλοι δεν είναι κάποιοι άγνωστοι… είναι ιδιαιτέρως γνωστοί θα έλεγα. Έχουν ονόματα όπως Παπανδρέου, Σημίτης, Καραμανλής και όλοι οι ακόλουθοι τους που βρίσκονται ή βρίσκονταν σε νευραλγικές θέσεις στην όποια εξουσία (νομοθετική, δικαστική, εκτελεστική…).

Αν λοιπόν εμείς, η «νέα γενιά» είμαστε το μέλλον, αναρωτιέμαι γιατί θα πρέπει να ακολουθήσουμε εκείνους που μας έφτασαν ως εδώ και μας απέδειξαν περίτρανα την αναξιοπιστία τους . Τους βάζω όλους μέσα… Κανένας δεν εξαιρείτε από το party αφού όλοι έχουν μερίδιο ευθύνης. Από τα μεγάλα κόμματα «εξουσίας» έως και τα πιο μικρά που εκπροσώπησαν τον λαό μέσα στο κοινοβούλιο.

Φτάνει πια! Προσωπικά έχω χορτάσει από ιδεολογία…

Πράξεις θέλω να δω! Δεν με νοιάζουν τα άμεσα αποτελέσματα… Θέλω να δω επιτέλους κάποιο κόμμα (όποιο και αν είναι αυτό) να κάνει προτάσεις που μπορούν να εφαρμοστούν σήμερα, αύριο ή έστω μεθαύριο. Όχι σε 15 , όχι σε 30 χρόνια! Σήμερα υπάρχει πρόβλημα, άρα σήμερα πρέπει να το λύσουμε. Το αν σε 30 χρόνια έχουμε ξανά πρόβλημα, αυτό θα πρέπει να ξαναλυθεί τότε!

Κανείς δεν ζητάει να λυθούν τα μύρια προβλήματα μας εν μια νυκτί αλλά τουλάχιστον να ξεκινήσει να γίνετε κάτι άμεσα. Και όχι το ΔΝΤ δεν είναι ανάμεσα στις επιλογές, αφού η χαζός πρέπει να είναι κάποιος, ή να μην γνωρίζει ούτε απλή αριθμητική για να καταλάβει ότι σε 3 χρόνια (τότε που θα κληθούμε να πληρώσουμε τα καινούρια δανικά) όχι μόνο δεν θα έχουμε αλλά θα χρωστάμε και πολλά περισσότερα. Αφού ρε τζιμάνια δεν βγαίνουν οι πράξεις…

Η λύση δεν ξέρω πια είναι, αν την ήξερα θα την έλεγα.

Μπορεί να είναι οι Κινέζοι, οι Ρώσοι, οι Σαουδάραβες, τα πετρέλαια, η αιολική ενέργεια ίσως η πτώχευση ίσως κάτι άλλο…

Με ποδήλατο...

Μέσα σε ένα 24ώρο βρέθηκα να ταξιδεύω 2 φορές με τα πολυτελή και όμορφα και μεγάλα και ευρύχωρα ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΗ καπνιζόντων καράβια των Μινωικών γραμμών. Με το πού διαπίστωσα ότι δεν υπάρχει σαλόνι για καπνιστές στο καράβι με έπιασε ένα τρέμουλο και την πρώτη φορά (σήμερα) την έβγαλα στο pool bar, αφού είναι νομίζω χαρακτηριστικό της δικής μας φάρας, όταν ξέρεις ότι κάτι απαγορεύεται να θες να το κάνεις συνέχεια. Τουλάχιστον είναι καλοκαίρι οπότε μπορείς να βγεις και λίγο (ή συνέχεια) έξω, αλλά το χειμώνα τι θα γίνει βρε παιδιά ; Ελπίζω σε δύο πράγματα. Ή μέχρι το χειμώνα να το έχω κόψει ή μέχρι το χειμώνα να έχουν κάνει το ένα από τα 4 σαλόνια του Knossos για καπνίζοντες όπως ακούγεται στους κύκλους των σερβιτόρων. (Ελπίζω όμως να γίνει το πρώτο… η ελπίδα εξάλλου πεθαίνει τελευταία λένε… )

Το άλλο θέμα τώρα! Πιο ουσιώδες από την ανούσια και βλαβερή συνήθεια του καπνίσματος! Το αποφάσισα επιτέλους και μετά από σχεδόν μια δεκαετία ξανα ανέβηκα σε ποδήλατο. Μάλιστα αγόρασα ένα Ideal Megisto το οποίο είναι υβρίδιο αφού ούτε mountain είναι αλλά ούτε καθαρόαιμο δρόμου! Ιδανικό νομίζω ποδήλατο για κίνηση στις χαοτικές μας πόλεις οι οποίες είναι άρτια εξοπλισμένες με μικρές και μεγάλες λακκούβες.



Με το ποδήλατο έκανα μια μικρή βόλτα μέσα στην πόλη αφού το εξπρές ταξίδι μου στον Πειραιά δεν μου έδωσε την πολυτέλεια του χρόνου. (αυτήν την στιγμή γυρνάω…) Το ποδήλατο το αγόρασα κυρίως για τις καθημερινές μου μετακινήσεις μέσα στην πόλη έτσι ώστε να αποφεύγω να χρησιμοποιώ το σπάταλο, ενεργοβόρο, θορυβώδες και μη παρκαρίσιμο αυτοκίνητο! Ταυτόχρονα θα κάνω και την γυμναστικούλα μου!

Η πρώτη αίσθηση που αποκόμισα από την σύντομη βόλτα μου μέσα στην πόλη με το συγκεκριμένο ποδήλατο :

Ο Θεέ μου… μετά από τόσα χρόνια δεν έχουν αλλάξει μορφή μόνο οι υπολογιστές και η τεχνολογία που διαθέτει τσιπάκια, αλλά και τα ποδήλατα!

Αναρτήσεις που λειτουργούν σωστά, ταχύτητες που μπαίνουν άμεσα με ένα απλό κλικ , δισκόφρενα που σταματάνε άψογα το ποδήλατο κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, προσεγμένες άνετες σέλες και όλα αυτά σε ένα όμορφο πακέτο που δεν ξεπερνά σε βάρος τα 15 κιλά ! Τρομερή εντύπωση μου έκανε και η ποιότητα κύλισης του ποδηλάτου! Είναι πραγματικά άνετο και σε τίποτα δεν θυμίζει εκείνα τα βαριά σκουριασμένα τρακτέρ που ονόμαζα ποδήλατα όταν ήμουν μικρός!

Είμαι πραγματικά ενθουσιασμένος και ελπίζω να παραμείνω έτσι για πολύ πολύ καιρό! Με καλωσορίζω στην ποδηλατική μου ζωή ! : )

Να ζήσετε...

Το έχω καταλάβει ! Άπαντες γύρω μου ή χωρίζουν ή παντρεύονται και κάνουν απογόνους ! Χεχε ! Να ζήσεις βρε Νίκη με τον Νίκο και να καμαρώνεται την μικρή Αγγελικούλα !

Από το σχολείο είχα να δω τη Νίκη και ένα ωραίο πρωί (6 χρόνια μετά) έφτασε στο σπίτι μου μια πρόσκληση που μου έλεγε να πάω να την δω ντυμένη στα άσπρα ! Φοβόμουν μήπως δεν την αναγνωρίσω, αλλά μετά σκέφτηκα ότι θα είναι πολύ εύκολο αφού θα είναι ντυμένη νύφη!

Άψογα, υπέροχα, μπράβο σας παιδιά ! Να ζήσετε και να είστε πάντα ευτυχισμένοι !

Bye Bye :P

Τελευταίο post που κάνω από το φοιτητικό μου σπίτι αφού αύριο έρχεται το φορτηγό να με «μοντάρει», να «κάνει παιχνίδι» που λέει και ο Λευτέρης. Επισήμως καλό καλοκαίρι , καλό μήνα και καλά μπάνια !

Φοιτητική ζωή τέλος. Εδώ βάζουμε την τελεία ή μήπως όχι ;

Οι δυσκολότερες μέρες της ζωής μου από ψυχολογικής πλευράς είναι ετούτες εδώ αφού κλείνει (οριστικά;) το κεφάλαιο της ζωής μου που μπορούσα έστω και τυπικά να το ονομάσω φοιτητική ζωή. Μαζεύω το σπίτι… Και τι σπίτι… γεμάτο τεσσάρι παρακαλώ… και όταν λέω γεμάτο κυριολεκτώ! Τόσα πράγματα ! Ο Θεέ μου τι θα τα κάνω και πώς θα αδειάσω ετούτη τη σπηλιά που έζησα για 6 ολόκληρα χρόνια ;

Το σπίτι αδειάζει για πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια και όπως σε κάθε μετακόμιση αποφασίζεις τι θα κρατήσεις , τι θα πετάξεις και τι θα χαρίσεις. Κατά την διάρκεια λοιπόν της διαλογής βρήκα πράγματα που νόμιζα ότι δεν υπήρχαν ή που είχε ξεχάσει την ύπαρξη τους! Προσωπικά αντικείμενα, σημειώματα, ραβασάκια, αναμνηστικά, ζωγραφιές και σημειώσεις ακόμα και από το σχολείο!

Εκείνο το τόσο δα πραγματάκι από την Δ. που μου έφερε αναμνήσεις πολλά πολλά χρόνια πίσω, μερικά τραγούδια που είχα γράψει πριν 5-10-12 χρόνια, σημειώσεις για το πώς ένιωθα την τάδε μέρα του 2001 ακόμα και το 1999! Σημειώσεις για πράγματα που έπρεπε να κάνω κάποια συγκεκριμένη μέρα…

Κυρίως αντικείμενα άνευ υλικής αξίας, που όμως είναι ανεκτίμητα. Ζωγραφιά για την Ζ, τραγούδι για την Δ, σκονάκια του Γ, σκονάκια δικά μου (αυτό έλειπε!), βαθμολογημένα εργαστήρια του πρώτου εξαμήνου, φωτογραφίες από παλιές φιλίες και ανθρώπους που έχω να δω πάνω από 5 χρόνια!

Κάπου εκεί είναι που με πιάνει η μελαγχολία και λέω που στο καλώ πάω ; Τι αφήνω πίσω ; Τους φίλους ; Τους γνωστούς ; Τα παλιά αισθήματα ; Την ενήλικη ζωή μου μέχρι σήμερα ; Μάλλον όλα τα προηγούμενα !

Αλλά θυμάμαι τόσα πολλά… Φυσικά τα αισθηματικά που ήταν τη μια πάνω την άλλη κάτω, τα ζόρια στο πανεπιστήμιο, την πρώτη και τελευταία φορά που δάκρυσα για μάθημα που με έκοψαν και που αργότερα έγινα βοηθός καθηγητή (που να το ήξερα τότε…), τους φίλους που ήταν δίπλα μου στις δύσκολες στιγμές αλλά και στις καλές (ο Ε, ο Δ , ο Κ που ντύθηκαν μπράβοι για να με συνοδέψουν στην ορκωμοσία μου και που ήρθαν στις 8 το πρωί να πιούμε ουίσκια στο σπίτι…ά ρε αλήτες !!!) , τις παρέες που έκανα με χίλια δύο άτομα, τα ατέλειωτα ξενύχτια, τις ολυμπιακές βραδιές κατάποσης αλκοόλ (ε αυτό ακόμα γίνεται…) , το πόσο μικρός φαίνεται ο κόσμος πάνω από το μπαρ (το κάθε λογής μπάρ), το συναίσθημα του να κάνεις ραδιοφωνική εκπομπή (UoC Radio 96.7) και φυσικά το πόσο μπορείς να πιεις κατά την διάρκεια μιας 2ώρης εκπομπής που μετατρέπεται σε 6ώρη, την τρέλα του να ψήνουμε μπριτζόλες στο προάυλιο του πανεπιστημίου , τα τρελά πάρτυ στο πανεπιστήμιο που σε άλλα προσπαθούσα να κρατηθώ νηφάλιος τουλάχιστον μέχρι τις 2 το πρωί και σε άλλα έκανα τον μπάρμαν ή τον dj ! Το πάρτυ που κάναμε στο σπίτι του Ε, που μας μάζεψε η αστυνομία (που προσπάθησε δηλαδή) και που χρειάστηκε μετά το πάρτυ να βάψουμε το σπίτι! Τα παιχνίδια ρόλων που παίζαμε στο πρώτο έτος, το παρά λίγο βρικολάκιασμα αφού είχα να δω το φως του ήλιου για 6 ημέρες συνεχόμενα, που έχω κλείσει 49 ώρες άυπνος, που κοιμηθήκαμε στο αυτοκίνητο κοιτώντας το ηλιοβασίλεμα με έναν φραπέ στο χέρι…

Μεσημεριανό καφεδάκι...

Κυριακή μεσημέρι και αυτή την στιγμή κάνω κάτι που είχα να το κάνω αρκετό καιρό λόγο έλλειψης χρόνου. Αφού είμαι πίσω στα πάτρια εδάφη για σήμερα (εξαιτίας ενός μνημόσυνου) βρήκα επιτέλους και λίγο προσωπικό χρόνο για εμένα. Οπότε μετά το μεσημεριανό φαγητό σε μια ταβέρνα με κάθε λογής συγγενείς επιτέλους απολαμβάνω μόνος μου ένα espresso (με 55 καλοκαβουρντισμένους κόκκους Arabica παρακαλώ). Συντροφιά το mac και η εφημεριδούλα (σχήμα λόγου, αφού με 3 κιλά ένθετα μόνο εφημεριδούλα δεν είναι...Έχω μάλιστα την υποψία ότι τις κυριακές οι εφημερίδες είναι δώρο με τα “δώρα”) απαραίτητη για αυτές τις σπάνιες στιγμές χαλάρωσης που σου επιτρέπουν να απολαύσεις λίγες στιγμές στον δικό σου κόσμο !

Το μεσημέρι τις Κυριακής αναμφίβολα είναι ιδανικό αφού οι περισσότερες καφετέριες δεν έχουν και ιδιαίτερο κόσμο και εάν η ατμόσφαιρα βοηθάει χαλαρή μουσική όπως η καφετέρια που βρίσκομαι αυτήν την στιγμή, τότε πραγματικά σου έρχεται η όρεξη μέσα στην χαλαρότητα να ασχοληθείς με όλα εκείνα τα οποία σε ευχαριστούν, όπως π.χ. να γράφεις ασυναρτησίες σε ένα υποτυπώδες blog όπως αυτό εδώ.

Καλό μεσημέρι !