Τί ἔκαμες τὰ τάλαντα; Κυριακή ΙΣΤ΄ Ματθαίου. (†) ἐπίσκοπος Γεώργιος Παυλίδης Μητροπολίτης Νικαίας

Τί ἔκαμες τὰ τάλαντα;

«Εἰργάσατο ἐν αὐτοῖς καὶ ἐποίησεν ἄλλα πέντε τάλαντα»

Κυριακή ΙΣΤ΄ Ματθαίου (Ματθ.κε΄14-30)

(†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

Γεμάτη ἀπὸ ὑψηλὰ νοήματα καὶ διδάγματα εἶναι ἡ σημερινὴ παραβολή, ποὺ ἠκούσθη εἰς τὴν Ἐκκλησίαν μας.
Μᾶς παρουσίασεν ὁ Κύριος μὲ μίαν ὡραιοτάτην πλοκὴν ἕναν ἄρχοντα (Βασιλέα κατὰ τὸ Εὐαγ. Λουκᾶν), ὁ ὁποῖος, προκειμένου νὰ ἀναχωρήσῃ διὰ μακρυνὸν ταξίδιον, ἐκάλεσε τοὺς δούλους του καὶ τοὺς ἐνεπιστεύθη ἀπὸ ἕνα σοβαρὸν χρηματικὸν ποσόν.
Εἰς τὸν ἕνα ἔδωσε πέντε τάλαντα, εἰς τὸν δεύτερον δύο καὶ εἰς τὸν τρίτον ἕν. Τοὺς ἔδωσεν ἐντολὴν νὰ τὰ ἐκμεταλλευθοῦν καταλλήλως καί, ἐν συνεχείᾳ ἀνεχώρησε.
Μετὰ χρονικὸν διάστημα ὁ Βασιλεὺς αὐτὸς ἐπέστρεψεν. Ἐκάλεσε τοὺς δούλους του καὶ ἐζήτησε νὰ τοῦ δώσουν λογαρισμόν. Παρουσιάσθησαν καὶ οἱ τρεῖς. Ὁ πρῶτος εἶχε διπλασιάσει τὰ τάλαντα· τὰ πέντε τὰ ἔκαμε δέκα. Ὁ δεύτερος ἐπίσης·  τὰ δύο τὰ ἔκαμε τέσσαρα.
Ἱκανοποιήθη ὁ βασιλεύς. Τοὺς συνεχάρη καὶ τοὺς ὑπεσχέθη μεγάλην ἀμοιβήν.
Ὁ τρίτος ὅμως δοῦλος δὲν ἐκαμε τίποτε. Ἔθαψεν ἀπὸ ὀκνηρίαν τὸ τάλαντον εἰς τὴν γῆν καὶ ἐπερίμενε.
Τώρα ποὺ ἐπέστρεψεν ὁ Κύριός του τὸ ἐξέθαψε καὶ παρέδωσεν, ὅπως τὸ ἐπῆρε, Ὠργίσθη ὁ Ἄρχων.
-«Δοῦλε πονηρέ, τοῦ εἶπε. Ἀπεδείχθης ὀκνηρὸς καὶ ἀνάξιος τῆς ἐμπιστοσύνης μου. Δὲν ἔχεις μέρος μαζί μου. Θὰ τιμωρηθῇς αὐστηρὰ δι’ αὐτὸ, ποὺ ἔκαμες. Ἡ θέσις σου εἶναι εἰς τὸ σκότος τὸ φοβερὸν καὶ αἰώνιον».

Τὰ δύο κουπιά! Κυριακή ΙΕ΄ Ματθαίου. (†) ἐπίσκοπος Γεώργιος Παυλίδης Μητροπολίτης Νικαίας

Τὰ δύο κουπιά!

«Ἐν ταύταις ταῖς δυσὶν ἐντολαῖς ὅλος ὁ κόσμος καὶ οἱ προφῆται κρέμονται».

Κυριακή ΙΕ΄ Ματθαίου (Ματθ. κβ΄ 36-46)

(†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

Εὑρισκόμεθα, ἀγαπητοί, εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα. Μετ’ ὁλίγας ἡμέρας ὁ Κύριος θὰ ὑποστῇ τὸ μαρτύριον τοῦ Σταυροῦ. Τὰ νέφη γύρω ἀπὸ τὸν θεῖον Διδάσκαλον μεγαλώνουν ἐπικινδύνως. Οἱ Γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι εἶναι ἐξωργισμένοι, διότι ὁ Χριστὸς σφυροκοπεῖ μὲ δριμύτητα τὴν ὑποκρισίαν καὶ τὴν ἱεροκαπηλίαν των.
Ὁ λαὸς παρακαλουθεῖ μὲ δέος καὶ κατάπληξιν τὸν Διδάσκαλον. Εἰς αὐτὴν τὴν στιγμήν, ποὺ ὁμοιάζει μὲ ἡφαίστειον ἕτοιμον νὰ ἐκραγῇ, ἐμφανίζεται ἕνας νομικός, ὁ ὁποῖος ὑποβάλλει μίαν ἐρώτησιν πρὸς τὸν Χριστὸν μὲ διάθεσιν νὰ Τὸν πειράξῃ. «Διδάσκαλε, ἐρωτᾷ, ποιά εἶναι ἡ μεγαλυτέρα ἐντολὴ εἰς τὸν Νόμον;»
Ὁ νομοδιδάσκαλος αὐτὸς εἶχε τὴν ἐντύπωσιν ὅτι θὰ ἔφερνε τὸν Κύριον εἰς δύσκολον θέσιν καὶ θὰ τὸν ἐξέθετεν εἰς τὰ βλέμματα τοῦ λαοῦ. Ἀλλ’ ὁ Χριστὸς τὸν ἀποστομώνει μὲ μίαν σύντομον, ἀλλὰ σοφὴν καὶ θείαν ἀπάντησιν. «Ἡ πρώτη ἐντολή, τοῦ λέγει, εἶναι νὰ ἀγαπήσῃς τὸν Θεὸν μὲ ὅλην τὴν καρδίαν σου, καὶ τὴν ψυχή σου καὶ τὴν διάνοιά σου. Ἡ δὲ δευτέρα, ὁμοία μὲ αὐτήν, εἶναι νὰ ἀγαπήσῃς τὸν πλησίον σου, ὅπως ἀγαπᾷς τὸν ἑαυτόν σου». Καὶ συνεπλήρωσε μὲ μίαν μνημειώδη ἔκφρασιν: «εἰς τὰς δύο αὐτὰς ἐντολὰς κρέμανται ὅλος ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται».
Αὐταὶ αἱ δύο ἀγάπαι, ἀγαπητοί μου, εἶναι, κατὰ τὸν Κύριον, τὸ κλειδὶ καὶ τὸ μυστήριον τῆς τελείας χριστιανικῆς ζωῆς. Ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸν καὶ ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν ἄνθρωπο.

Σύγχρονοι Ἡρῶδαι! Κυριακή μετὰ τὰ Χριστούγεννα. (†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

Σύγχρονοι Ἡρῶδαι!

«Τότε Ἡρῲδης...,ἀποστείλας ἀνεῖλε πάντας τοὺς παῖδας  τοὺς ἐν Βηθλεὲμ, καὶ ἐν πᾶσι τοῖς ὁρίοις αὐτῆς...».

Κυριακή μετὰ τὰ Χριστούγεννα (Ματθ. β΄13-23)

(†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

Τρομερὰ εἰς ἔκτασιν καὶ συνεπείας, ἀγαπητὲ ἀναγῶστα, ἡ ἐγκληματικὴ αὐτὴ ἐνέργεια τοῦ βασιλέως Ἡρῲδου.  Μέσα εἰς τὸν τελείως ἀδικαιολόγητον φόβον του, ὅτι ἴσως κινδυνεύσῃ ὁ θρόνος του ἀπὸ τὸν γεννηθέντα «Βασιλέα τῶν Ἰουδαίων» καὶ χαθῇ ἔτις ἡ δόξα του, συνέλαβε τὸ  καταχθόνιον σχέδιον νὰ προβῇ εἰς γενικὴν σφαγὴν τῶν παιδιῶν τῆς Βηθλεέμ καὶ τῆς περιχώρου, ὅσα ἦσαν ἡλικίας κάτω τῶν 2 ἐτῶν.
Ἔτσι ἤλπιζεν, ὁ δυστυχής, ὅτι θὰ κατώρθωνε νὰ ἀφανίσῃ μεταξὺ αὐτῶν καὶ τὸ Νήπιοιν, ποὺ προωρίζετο νὰ γίνῃ κάποτε «βασιλεύς». 
Καὶ τὸ ἐπραγματοποίησε.  Μίαν ἡμέραν ὡπλισμένοι στρατιῶταί του, εἰσώρμησαν εἰς τὰ σπίτια τῆς Βηθλεὲμ, καὶ προέβησαν εἰς γενικὴν σφαγὴν τῶν νηπίων.
Θρῆνοι καὶ κραυγαὶ ὀδύνης τῶν γονέων, ποὺ ἔβλεπαν τὰ παιδιὰ τῶν αἱμόφυρτα καὶ νοερὰ μπροστὰ στὰ πόδια των.
 Σκηναὶ ἀφαντάστου ἀγριότητος. Ἦτο, φαίνεται, ἀνερμήνευτος συγκατάθεσις τοῦ Θεοῦ, νὰ καθαγιασθῇ ὁ ἐρχομός τοῦ Σωτῆρος μὲ τὸ ἁγνὸ αἷμα τῶν ἀθώων νηπίων.
Καὶ ὁ μὲν Κύριος, δι’ ἐπεμβάσεως θείας, ἐσώθη. Ἡ Ἐκκλησία μας δὲ καθιέρωσεν ἡμέραν εἰδική, τὴν 28ην Δ/βρίου, κατὰ τὴν ὁποίαν ἑορτάζει τὴν μνήμην τῶν σφαγέντων νηπίων, ποὺ ἔγιναν οἱ πρῶτοι μάρτυρες τῆς νέας πίστεως.

Ὁ τυφλὸς ποὺ ἔγινεν ὁδηγός. Κυριακή ΙΔ΄ Λουκᾶ. (†) ἐπίσκοπος Γεώργιος Παυλίδης Μητροπολίτης Νικαίας

Ὁ τυφλὸς ποὺ ἔγινεν ὁδηγός

«Τὶ σοι θέλεις ποιήσω; Ὁ δὲ εἶπε· Κύριε, ἵνα ἀναβλέψω. Καὶ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· ἀνάβλεψον»

Κυριακή ΙΔ΄ Λουκᾶ (Λουκ. ιη΄ 35-45)

(†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

Ἁπλᾶ, χωρὶς διάθεσιν θορύβου, περιγράφει, ἀγαπητοί μου, ὁ Ἱερὸς Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς τὸ σημερινὸν θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ τυφλοῦ τῆς Ἱεριχοῦς. Ἕνα θαῦμα, τὸ ὁποῖον προεκάλεσεν ἔκπληξιν καὶ αἴσθημα εὐγνωμοσύνης εἰς τὸν θεραπευθέντα τυφλόν, ἀλλὰ καὶ θαυμασμὸν εἰς τὰ πήθη τοῦ λαοῦ.
Θὰ εἶναι, ὅμως, χρήσιμον νὰ παρακλουθήσωμεν προσεκτικὰ καὶ νὰ ἀναλύσωμεν βαθύτερα ὡρισμένα σημεῖα ἀπὸ τὸ γεγονὸς αὐτό, διότι ἐμφανίζουν πολὺ ἐνδιαφέρον καὶ ἐξαιρετικὴν ἐπικαιρότητα. Οὕτω, ἐξετάζοντες τὴν στάσιν τοῦ τυφλοῦ, διαπιστώνομεν ὅτι παρουσίασε τὰς ἐξῆς ψυχικὰς καταστάσεις:

1.Εἶχε συναίσθησιν τῆς τυφλώσεώς του.

Εἶναι τυφλός. Αἰσθάνεται πόσον δυστυχὴς εἶναι δι’ αὐτὸ του τὸ ἀτύχημα. Καταλαβαίνει πόσα τοῦ λείπουν ἀπὸ τὴν ζωήν. Θέλει νὰ λυτρωθῇ. Ποθεῖ νὰ ξαναβρῇ τὸ φῶς του. Ζῇ μὲ τὸ ὄνειρον αὐτό. Ὅπου καὶ νὰ βρεθῇ τὸν καίει ὁ πόθος τῶν ματιῶν του.
Σταμάτησε, ἀδελφέ, μιὰ στιγμὴ στὸ σημεῖον αὐτό. Δὲν εἶναι στὸν κόσμον μόνον αὐτὴ ἡ τύφλοσις. Ὑπάρχει, δυστυχῶς, καὶ ἄλλη. Ἀσυγκρίτως μεγαλυτέρα τῆς σωματικῆς. Εἶναι ἡ ψυχική.
Ἔχει καὶ ἡ ψυχὴ μάτια, ποὺ τυφλώνονται. Καὶ δὲν βλέπει τότε ποὺ πηγαίνει.

Χάρτης καί Βράχος. (Κυριακή Κ. επιστολών).(Απόστολος Κυριακῆς Στ΄ Λουκᾶ).(†) ἐπίσκοπος Γεώργιος Παυλίδης Μητροπολίτης Νικαίας

Χάρτης καί Βράχος 

  Κυριακή Κ. επιστολών - Απόστολος Κυριακῆς Στ΄ Λουκᾶ

(†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

 «Γνωρίζω δέ ὑμίν, ἀδελφοί, τό Εὐαγγέλιον τό εὐαγγελισθέν ὑπ’ ἐμοῦ, ὅτι οὐκ ἔστιν κατά ἄνθρωπον»
Εἶναι μία πολύ σοβαρά ὁμολογία καί δήλωσις τά λόγια αὐτά τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ἀγαπητοί. Περιώδευεν ὁ πτερωτός Ἀπόστολος ὅλον τόν κόσμον καί ἐκάλει τούς ἀνθρώπους νά πλησιάσουν τόν Χριστόν, νά πιστεύσουν εἰς τήν νέαν θρησκείαν. Τούς ἐδίδασκε τό Εὐαγγέλιον, πού ἦτο καί ἡ βάσις τοῦ Χριστιανισμοῦ, καί ζητοῦσε τήν πιστήν ἐφαρμογήν του.
Δία νά ἔχουν, λοιπόν, ἀπόλυτον ἐμπιστοσύνην εἰς ὅσα τούς ἐδίδασκε, προβαίνει εἰς τήν σημερινήν, σοβαρᾶν δήλωσιν. «Θέλω, τούς λέγει, νά σᾶς γνωστοποιήσω ὅτι τό Εὐαγγέλιον τό ὁποῖον σᾶς ἐκήρυξα, δέν εἶναι ἐπινόημα ἀνθρώπου. Δέν τό παρέλαβα ἀπό ἄνθρωπον, ἀλλά κατ’ εὐθείαν δί’ ἀποκαλύψεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ».
Μεγάλη καί θεμελιώδης ἡ ἀλήθεια αὐτή, ἀδελφοί μου. Δέν εἶναι τό Εὐαγγέλιον καρπός ἀνθρωπίνης σοφίας, ὅπου νά ὑπάρχη τό ἐνδεχόμενον τῆς πλάνης. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστός τό παρέδωκεν εἰς τούς Ἀποστόλους. Εἶναι, συνεπῶς, ἡ καθαροτέρα πηγή τῆς ἀληθείας. Εἶναι ὁ γνησιώτερος ἑρμηνευτής τοῦ Θείου θελήματος. Καλόν θά εἶναι διά τοῦτο νά μελετήσωμεν βαθύτερα τό θέμα αὐτό:

Κουράγιο! Κυριακή Γ΄Λουκᾶ. Κυριακή Γ΄Λουκᾶ. (†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

Κουράγιο! «Μὴ κλαῖε»!

Κυριακή Γ΄Λουκᾶ (Λουκ. ζ΄11-16)

 (†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

Μὲ πόνον ποὺ σπαράσσει τὴν καρδιά· μὲ ἐρειπωμένες ὅλες τὶς ἐλπίδες της· μὲ γονατισμένην τὴν ψυχὴν ἀπὸ τὸ ἀπροσδόκητο κτύπημα, ἡ χήρα μητέρα τῆς Ναΐν ὁδηγεῖ, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, τὸ μόνο της παιδὶ εἰς τὸν τάφον.
Κόσμος πολὺς συνοδεύει τὴν πένθιμον αὐτὴν συνοδείαν. Αἴφνης ἐμφανίζεται μία ὁμὰς ἀγνώστων, ποὺ εἰσέρχονται εἰς τὴν πόλιν. Εἶναι ὁ Κύριος μὲ τοὺς μαθητάς Του.
Μὲ κίνησιν ἡγεμονικὴν σταματᾷ τὴν συνοδείαν.  Τὰ δάκρυα καὶ οἱ στεναγμοὶ τῆς μητέρας συγκινοῦν τὴν παναγίαν ψυχήν Του.  Γυρίζει πρὸς τὸ μέρος της καὶ μὲ συμπάθειαν, γεμάτην ἀπὸ θείαν μεγαλοπρέπειαν, τῆς ἀπευθύνει δύο λέξεις· «Μὴ κλαῖτε»!  Στρέφεται ἔπειτα πρὸς τὸν νεκρόν. 
Μία προσταγὴ ἀκούεται, ποὺ ἀνατρέπει νόμους καὶ δημιουργεῖ θαῦμα: «Νεανίσκε, σοὶ λέγω, ἐγέρθητι». Ὁ νεκρὸς ἀνοίγει τὰ κλεισμένα μάτια του, ἀνακάθεται καὶ ἡ μετέρα του τὸν ἀγκαλιάζει μὲ ὅλην τὴν μητρικὴν της ἀγάπην, δοξάζοντας τὸν Θεόν.
Ἡ χαρὰ τῆς μητέρας ὁμιλεῖ, ἀγαπητοί, εἰς τὴν ψυχήν μας, διότι προηγουμένως δὲν ἔμεινεν ἀδιάφορος εἰς τὸν πόνον της. Ὁ πόνος!  Ἕνα θέμα, ποὺ πάντοτε, ἀλλ’ εἰδικώτερα σήμερα, ἐπηρεάζει βαθύτατα τὴν ζωὴν τοῦ ἀνθρώπου. Ἄς τὸ ἐξετάσωμεν. Θὰ μᾶς διδάξῆ πολὺ ἡ μελέτη αὐτή.

Τὸ πεταμένο διαμάντι! Κυριακή Β΄Λουκᾶ. (†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

Τὸ πεταμένο διαμάντι!

«Καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως».

Κυριακή Β΄ Λουκᾶ (Λουκ.στ΄ 31-36)

 (†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

Ἀπὸ τότε, ἀγαπητὲ ἀναγνῶσα, ποὺ ὑπάρχουν ἄνθρωποι εἰς τὴν γῆν, διεπιστώθη ἡ ἀνάγκη τῆς δημιουργίας κοινωνιῶν. Αἱ κοινωνίαι ὅμως αὐταὶ ἔπρεπε νὰ στηρίζωνται σὲ νόμους. Καὶ ἑκάθησεν ὁ ἄνθρωπος καὶ ἔκαμε νόμους.  Πόσους; Εἶναι ἀδύνατον νὰ μετρηθοῦν.  Καὶ ὅμως παρὰ τὴν πολυνομίαν, βασιλεύει ἀτυχῶς ἡ ἀνομία.  Οἱ ἄνθρωποι δὲν εἶναι εὐτυχισμένοι.  Σχεδὸν κυριαρχεῖ τὸ ψέμα, ἡ ἀβεβαιότης, ἡ ἀδικία.
Ἰδοὺ ὅμως σήμερον ἕνας νόμος.  Εἶναι παλαιός.  Πάντοτε, παρὰ ταῦτα, νέος. Ἁπλοῦς, σύντομος, σωτήριος. «Αὐτὰ ποὺ θὰ ἤθελες νὰ κάμουν οἱ ἄλλοι σὲ σένα, αὐτὰ πρέπει νὰ κάμῃς καὶ σὺ εἰς αὐτούς».  Πόσον εὐκολονόητος ὁ νόμος αὐτός!  «Χρυσοῦς κανὼν» ὠνομάσθη· ἀκριβὴς ζυγαριὰ κοινωνικῆς δικαιοσύνης.  Καὶ ἡ μακρὰ ἀνθρωπίνη πεῖρα ἀπέδειξεν, ὅτι κάθε ἄλλη νομοθεσία, μὴ στηριζόμενη εἰς τὸν κανόνα αὐτόν, ποὺ διετύπωσεν ὁ Κύριος, καταντᾷ ψευδὲς κατασκεύασμα καὶ ἀπατηλὸ σκέπασμα ἀτομισμοῦ καὶ ἀδικίας.
Ἄς ἴδωμεν, λοιπόν, τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ θείου αὐτοῦ νόμου εἰ’ς τὴν σύγχρονον κοινωνίαν μας.

1.Εἶσαι εἰς τὴν κορυφήν;

«Καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιτεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως». Δηλαδή, τί θὰ ἤθελες σὺ ἀπὸ τοὺς προϊσταμένους σου, ἐὰν ἦσο ἕνας ἀπὸ τοὺς ὑφισταμένους, τοὺς ἐργάτας, τοὺς ὑπηρέτας; Θὰ ἤθελες, φυσικά, δικαίαν ἀμοιβήν, δίκαιον ἡμερομίθσιον, ποὺ ἀπαιτεῖ ἡ ἀναγνώρισις τῶν δικαιωμάτων, τὰ ὁποῖα ἔχεις καὶ σὺ εἰς τὴν ζωήν. 

Μάταιοι κόποι!. Κυριακή Α΄Λουκᾶ. (†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

Μάταιοι κόποι!

«Ἐπιστάτα, δι’ ὅλης τῆς νυκτὸς κοπιάσαντες, οὐδὲν ἐλάβομεν· ἐπὶ δὲ τῷ ρήματί σου χαλάσω τό δίκτυον».

 Κυριακή Α΄Λουκᾶ (Λουκ. ε΄  1-11)

(†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

Ἦτο δραματικὴ ἡ νύχτα ἐκείνη, ποὺ ἐπέρασν οἱ μετέπειτα μαθηταὶ καὶ ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ, ἀγαπητὲ ἀναγνῶστα. Δὲν ἦσαν πρωτόπειροι. Χρόνια τώρα τοὺς εἶχε χτυπήσει ἡ ἅλμη τῆς θαλάσσης.  Εἶχαν ζυμωθῆ πιὰ μὲ τὸ ψάρεμα.
Ὅλη, λοιπόν, τὴ νύχτα ἠγρύπνησαν, πάλεψαν. Ἀποτυχία!  Δὲν ἔπιασαν οὔτε ἕνα ψάρι. Ξημέρωσε πλέον.
 Κατάκοποι καὶ πικραμένοι εἶχαν βγάλει τὰ δίκτυα στὴν ἀκρογιαλιά καὶ τὰ ἔπλυναν. Ἔρχεται αἴφνης ὁ Χριστός. Τοὺς παρακαλεῖ νὰ τοῦ προσφέρουν γιὰ λίγο τὸ πλοιάριο.  Θέλει νὰ τὸ κάμῃ ἄμβωνα.
Ὁ κόσμος περιμένει μὲ δίψαν τὸ κήρυγμα.
Ἡ ὁμιλία ἔγινε. Ὁ  Μέγας Ἁλιεὺς τοῦ κόσμου ἔρριψε τὰ πνευματικὰ του δίκτυα εἰς τὴν ἀνθρωπίνην ἐκείνην θάλασσαν.
Πολλὲς ψυχὲς εἱλκύσθησαν πάλιν εἰς τὴν σωτηρίαν....
Καὶ ἤδη ἀπευθύνεται πρὸς τὸν Σίμωνα, εἰς τὸν ὁποῖον ἀνῆκε καὶ τὸ πλοῖον, καὶ τοῦ λέγει: «Τραβῆξτε τὸ πλοῖον πρὸς τὸ βάθος καὶ ρίξτε ἐκ νέου τὰ δίκτυα γιὰ ψάρεμα».

Κυριακὴ μετὰ τὴν Ὕψωσιν τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. (†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

 

Τὸ διάγγελμα

«Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι».

Κυριακὴ μετὰ τὴν Ὕψωσιν τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. (Μάρκ. η΄34-θ΄1)

(†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

Ἀπὸ βήματα κυβερνητικὰ καὶ καθέδρας ἐπισήμους καὶ ραδιοφωνικοὺς σταθμοὺς ἀκούομεν ἄρχοντας καὶ κυβερνήτας κρατῶν νὰ ὁμιλοῦν καὶ νὰ καλοῦν τοὺς λαοὺς νὰ τοὺς ἀκολουθήσουν. Ὑπόσχονται τὴν εὐδαιμονίαν. Ζωγραφίζουν μὲ ἑλκυστικὰ χρώματα τὴν εὐτυχίαν τοῦ μέλλοντος.
Παρουσιάζουν ἐπιμελῶς τὴν εὐχάριστον μόνον πλευράν. Ἀποσιωποῦν συνήθως τὰς δυσκολίας καὶ τὰ δυσάρεστα.
Ὅλως ἀντιθέτως ἀκούομεν σήμερον νὰ ὁμιλῇ ὁ ἀρχηγὸς τῆς Ἐκκλησίας μας.  Χωρὶς περιστροφὲς, μὲ γλῶσσαν ἀπολύτου εἰλικρινείας, μὲ κῦρος βασιλικὸν διατυπώνει τοὺς ὅρους τοῦ διαγγέλματός Του. Ὅσοι θέλουν νὰ εἶναι ὀπαδοί Του γνήσιοι, πρέπει νὰ τηρήσουν ἀπαρειτήτως τὰς προϋποθέσεις αὐτὰς ποὺ θέτει.
Θέλομεν, λοιπόν, καὶ ἡμεῖς νὰ ἀνήκωμεν εἰς τὴν παράταξίν Του καὶ νὰ βαδίζωμεν ὑπὸ τὴν σημαίαν Του; Ἄς προσέξωμεν τοὺς ὅρους καὶ τὰς ἀπαιτήσεις τοῦ Κυρίου.

Α΄. «Ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν».

Ἰδοὺ ὁ πρῶτος ὅρος.  Ἡ ἀπάρνησις τοῦ ἑαυτοῦ μας.
Περίεργον, ἴσως, θὰ φανῆ εἰς μερικούς. Τί λοιπόν; Νὰ παύσωμε νὰ ζῶμεν; Νὰ καταδικάσωμεν τὸν ἑαυτόν μας εἰς μαρασμὸν καὶ εἰς νέκρωσιν; Αὐτὸ ζητεῖ ὁ Κύριος; Ὄχι βέβαια. Τότε, ποιός εἶναι ὁ ἑαυτός μας, τὸν ὁποῖον πρέπει νὰ ἀπαρνηθῶμεν; Εἶναι ὁ διεστραμμένος ἑαυτός μας.

Κυρικακὴ πρὸ τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. (†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

Ὄπλον καὶ φάρμακον!

«Καθὼς Μωϋσῆς ὕψωσσε τὸν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῶ, οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου».

Κυρικακὴ πρὸ τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ

(Ἰωάν. γ΄ 13-17)

(†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

Μὲ ἱερὸν ρῖγος θὰ προσκυνήσωμεν αὔριον, ἀγαπητὲ ἀναγνῶστα, τὸν Σταυρὸν τοῦ Κυρίου. Θὰ ὑψωθῇ καὶ πάλιν ἐν μέσῳ τῆς αἱματοβαμμένης γῆς ὡς σύμβολον σωτηρίας καὶ λυτρώσεως τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὰ δεσμὰ καὶ τὸν θάνατον τῆς ἁμαρτίας. Αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ ἀλήθεια ἀναπηδᾷ ἀπὸ τὸ σημερινὸν Εὐαγγελικὸν ἀνάγνωσμα, τὸ ὁποῖον μᾶς ὑπενθυμίζει ἕνα καταπληκτικὸν γεγονός, ποὺ συνέβη 1500 ὁλόκληρα χρόνια πρὶν ὑψωθῇ ὁ Σταυρὸς εἰς τὸν Γολγοθᾶν. Ἄς μελετήσωμεν, λοιπόν, αὐτὸ τὸ γεγονός, διότι ἔχει πολλὰ νὰ μᾶς διδάξῃ.

1.Παράβασις καὶ ποινή.

«Καθὼς Μωϋσῆς ὕψωσε τὸν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῳ».
Γρύζομεν ὀπίσω 3.500 περίου χρόνια. Ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαός, ἔπειτα ἀπὸ ἕνα δραματικὸν ἀγῶνα, ἀπελευθερώνεται ἐπὶ τέλους ἀπὸ τὸν σκληρὸν ζυγὸν τῶν Αἰγυπτίων, ὅπου ἐπέρασε πικρὰν καὶ μαρτυρικὴν ζωήν, διαβαίνει ὑπὸ τὴν ἡγεσίαν τοῦ Μωϋσέως θαυματουργικῶς τὴν Ἐρυρθὰν θάλλασαν· καὶ, διὰ μέσου τῆς ἐρήμου, κατευθύνεται πρὸς τὴν Παλαιστίνην, εἰς τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας, εἰς τὴν χώραν ὅποῦ θὰ ρέῃ «μέλι καὶ γάλα».

Τὸ φοβερὸ χέρι! Κυριακή ΙΓ΄Ματθαίου (†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

Τὸ φοβερὸ χέρι!

«Ἄνθρωπος τις... ἐφύτευσεν ἀμπελῶνα...καὶ ἐξέδοτο γεωργοῖς..»

Κυριακή ΙΓ΄Ματθαίου (Ματθ. κα΄ 33-42)

(†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

Γεμάτη ἀπὸ νόημα βαθὺ καὶ ἀπέραντη σὲ πλούσια διδάγματα εἶναι, ἀγαπητοί μου, ἡ σημερινὴ παραβολή, ποὺ ἠκούσαμεν ἀπὸ τὸ Ἱερὸν Εὐαγγέλιον.  Μᾶς ὑπενθυμίζει ἕνα θέμα πολὺ σοβαρόν, τὸ ὁποῖον ὀφείλομεν ὅλοι νὰ προσέξωμεν. Ἄς ἀναλύσωμεν δι’ αὐτὸ μὲ τὴν σειρὰν τὴν διδακτικὴν αὐτὴν παραβολήν.

1.Ὁ ἀμπελὼν καὶ ἡ σημασία του.

Ἡ ἀφήγησις μᾶς παρουσιάζει ἕναν οἰκοδεσπότην, ὁ ὁποῖος ἐφύτευσεν ἀμπελῶνα. Ἐν συνεχίᾳ ὕψωσε γύρω-γύρω φράκτην, διὰ νὰ τὸν προφυλάξῃ ἀπὸ τοὺς κλέπτες.  Μετὰ ἀνοικοδόμησε θυσιαστήριον καὶ πύργον καὶ ἀφοῦ τὸν παρέδωσε πρὸς καλλιέργειαν εἰς μισθωτοὺς γεωργούς, ἀνεχώρησε.
Οἰκοδεσπότης, ἀγαπητοί μου, εἶναι ὁ Θεός. Ἀμπέλι ἦτο ὁ Ἰσραηλιτκὸς λαός. Φράκτης ὁ νόμος τοῦ Μωϋσέως, διὰ τοῦ ὁποίου ἐχώριζε τοὺς Ἰσραηλίτας ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρας καὶ τοὺς ἐπροφύλασσε.  Θυσιαστήριον καὶ πύργος ἦτο ὁ Ναός, ὅπου ἐλάτρευαν οἱ Ἰουδαῖοι τὸν ἀληθινὸν Θεόν.

Τὸ πεσμένο γεφύρι! Κυριακή ΙΒ΄Ματθαίου (†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

Τὸ πεσμένο γεφύρι!

«Δὸς πτωχοῖς καὶ ἕξεις  θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ...»

Κυριακή ΙΒ΄Ματθαίου (Ματθ. ιθ΄ 16-26)

(†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

Ὁ νέος τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου φλέγεται, ἀγαπητοί, ἀπὸ τὸν πόθον τῆς αἰωνίου ζωῆς.  Δι’ αὐτὸ ἦλθε καὶ ἐγονάτισε μπροστὰ εἰς τὸν Κύριον καὶ ἐζήτησε νὰ μάθῃ τί πρέπει νὰ κάμῃ, διὰ νὰ κληρονομήσῃ τὴν αἰώνιον ζωήν.
Πρέπει νὰ θυσιάσῃς τὴν γῆν διὰ τὸν οὐρανόν, ἦταν ἡ ἀπάντησις.  Δὲν ἀρκεῖ ὅτι ἔχεις πόθους εὐγενικούς, οὔτε ὅτι δὲν ἔπεσες σὲ μεγάλα ἁμαρτήματα.  Εἶσαι πλούσιος φιλάργυρος καὶ ἡ καρδιά σου εἶναι προσκολλημένη εἰς τὰ ἀγαθά σου.
Ἡ αἰώνιος ζωὴ θὰ σοῦ ἀνοιχθῇ, ὅταν τὰ  ἀγαθά σου γίνουν σκαλοπάτια νὰ ἀνεβῇς εἰς τὸν οὐρανόν.  «Δὸς πτωχοῖς καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ».
Ὁ νέος μας ἤκουσε τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ περίλυπος καὶ μὲ κατεβασμένο τὸ κεφάλι ἔφυγε. Ἐπροτίμησε τὴν γῆν καὶ ἔχασε τὸν οὐρανόν. Ἦταν αἰχμάλωτος τοῦ πάθους του. Δὲν ἐκόπησαν αἱ ἁλυσίδες, δὲν ἐλύθηκαν τὰ δεσμά.

Τὸ χαμένο στεφάνι! Κυριακή ΙΑ΄ Ματθαίου. (†) ἐπίσκοπος Γεώργιος Παυλίδης Μητροπολίτης Νικαίας.

Τὸ χαμένο στεφάνι!

«Οὐκ ἔδει καὶ σὲ ἐλεῆσαι τὸν σύνδούλόν σου ὡς καὶ ἐγὼ σὲ ἠλέησα;»

Κυριακή ΙΑ΄ Ματθαίου (Ματθ. ιη΄ 23-35)

(†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

Συγκλονιστικὴ  ἡ σημερινὴ παραβολή, ἀγαπητέ ἀναγνῶστα. Μέσα εἰς ὀλίγας γραμμὰς ὁ Κύριος παρουσίασεν ὀλοζώντανα τὸ ἄπειρον ἔλεος τοῦ Θεοῦ, παρέστησεν ἀνάγλυφα τὴν σκληροκαρδίαν τῶν ἀνθρώπων, ἐζωγράφισε μὲ ἔντονα χρώματα τὰς δραματικὰς συνεπείας τῆς ἀνθρωπίνης κακότητος καὶ καθώρισε τὴν χρυσὴν γραμμὴν τῆς ἀνεξεκακίας καὶ συγγνώμης, ποὺ ὀφείλουν ὅλοι νὰ ἀκολουθήσωμεν.
Εἰς ἐποχὴν συγκρούσεων, αἱματοχυσίας, ἀνατροπῶν καὶ ἀνταγωνισμῶν, ὅπως εἶναι ἡ περίοδος τῶν τελευταίων ἐτῶν, ποὺ ἐζήσαμεν καὶ ζῶμεν, εἶναι πολὺ ἀναγκαῖον νὰ ἀκούωνται μερικαὶ ἀλήθειαι, αἱ ὁποῖαι, διότι ἀκριβῶς διετυπώθησαν ἀπὸ τὸν Θεόν, ἀποτελοῦν αἰώνια συνθήματα καὶ διδάγματα, ποὺ εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ ἀκούσῃ, νὰ παραδεχθῇ καὶ νὰ ἐφαρμόσῃ ὁ ταραγμένος καὶ κουρασμένος σύγχρονος ἄνθρωπος.  Διότι, ὅταν ὁμιλῇ ὁ Θεός, ὀφείλομεν ἡμεῖς νὰ πειθαρχῶμεν.

1.Τὸ δυσβάστακτον χρέος μας.

Ἡ παραβολὴ μᾶς παρουσιάζει ἕνα βασιλέα, ὁ ὁποῖος ἐζήτησε νὰ τοῦ ἀποδώσουν λογαριασμὸν οἱ ὑπηρέται του.

Ἡ κλωστή! Κυριακή Ι΄ Ματθαίου. (†) ἐπίσκοπος Γεώργιος Παυλίδης Μητροπολίτης Νικαίας

Ἡ κλωστή!

«Καὶ ἐθεραπεύθη ὁ παῖς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης».

Κυριακή Ι΄ Ματθαίου. (Ματθ. ιζ΄ 14-23)

(†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

Μὲ καρδιὰ ματωμένη καὶ ψυχὴ τραυματισμένη ἀπὸ τὰ ἀδυσώπητο μαχαίρι τοῦ πόνου ἔρχεται ὁ δυστυχισμένος πατέρας πρὸς τὸν Κύριον.  Σέρνει ἀπὸ τὸ χέρι ἕνα παιδί. Εἶναι ἀξιολύπητο. Μόνον γονεῖς, ποὺ εἶχαν τὴν πικρίαν νὰ κρατοῦν στὴν ἀγκαλιὰ των ἀτυχῆ καὶ ἀνάπηρα πλάσματα, μόνον αὐτοὶ ἠμποροῦν νὰ ἀντιληφθοῦν ἀκριβῶς τὸ ψυχικὸν δρᾶμα αὐτοῦ τοῦ πατέρα, ποὺ εἶναι ἀναγκασμένος νὰ ἀντικρύζῃ κάθε ἡμέραν τὸ κωφὸν, τὸ ἄλαλον, τὸ ἀφρίζον, τὸ συναταρασσόμενον σπλάχνον του, χωρὶς νὰ ἠμπορῇ νὰ τὸ ἀνακουφίσῃ, νὰ τὸ σώσῃ.
Γονυπετεῖ ἐμπρὸς εἰς τὸν Κύριον, «Δέομαί σου, ἐπίβλεψον ἐπὶ τὸν υἱόν μου».  Λυπήσου με, Κύριε. Ἕνα τὸ ἔχω. Ἡ καρδιὰ μου κάθε στιγμὴ κομματιάζεται.
Καὶ ὁ Χριστὸς, ποὺ δὲν ἠρνεῖτο νὰ χαρίσῃ εἰς τὸν ἄνθρωπον τὴν γαλήνην καὶ τὴν σωτηρίαν, διατάσσει τὸ πονηρὸν πνεῦμα, ποὺ κατοικοῦσε στὸ δύστυχο παιδί, νὰ φύγῃ ἀμέσως. Ἔτσι καὶ ἔγινε. «Καὶ ἐθεραπεύθη ὁ παῖς, ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνῃς».  Φαντάζεσθε τώρα τὴν χαρὰν τοῦ πατέρα, τὸν θαυμασμὸν τοῦ λαοῦ!
Ἡ θεραπεία αὐτή, ἀγαπητοί μου φανερώνει ἁπλῶς μίαν ἀπὸ τὰς ἀπείρους εὐλογίας ποὺ ἐδόθησαν ἀπὸ τὸν Κύριον, γενικῶς πρὸς ὅλους, ξεχωριστὰ ὅμως πρὸς τὴν παιδικὴν ἡλικίαν.

Τὸ καναρίνι!...Κυριακή Θ΄ Ματθαίου. (†) ἐπίσκοπος Γεώργιος Παυλίδης Μητροπολίτης Νικαίας

Τὸ καναρίνι!...

«Ὀλιγόπιστε! εἰς τὶ ἐδίστασας;»

Κυριακή Θ΄ Ματθαίου (Ματθ. ιδ΄22-34)

(†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

Εἶναι ἀληθινὰ συγκλονιστιὴ καὶ πολὺ διδακτικὴ ἡ σημερινὴ Εὐαγγελικὴ περικοπὴ, ἀγαπητοί.
Μετὰ τὸ θαῦμα τοῦ χορτασμοῦ τῶν πεντακισχιλίων καὶ τὴν ἀγαλλίασιν ποὺ ἐδοκιμασαν οἱ μαθηταὶ ἀπὸ τὸ ἐκπληκτικὸν γεγονός, ὁ Κύριος ἔδωσε ἐντολὴν νὰ ἐπιβιβασθοῦν εἰς τὸ πλοῖον καὶ νὰ πλεύσουν πρὸς τὴν Καπερανούμ. Ἡ ἐντολὴ ἐξετελέσθη ἀμέσως. Ὅμως ὁ Ἰησοῦς δὲν εἶναι μαζὺ των. Ἀνέβη εἰς τὸ ὄρος μόνος. Ὅλην τὴν νύκτα σχεδὸν ἦτο ἐκεῖ, προσευχόμενος.
Οἱ μαθηταὶ ἐν τῷ μεταξὺ δοκιμάζονται εἰς τὴν θάλασσαν. Κύματα πελώρια ὀρθώνονται καὶ τὸ πλοιάριον κινδυνεύει νὰ καταποντισθῇ. Πλησιάζει νὰ ξημερώσῃ. Αἴφνης ἔντρομοι οἱ μαθηταὶ διακρίνουν μίαν σκιὰν βαδίζουσαν ἐπὶ τῶν κυμάτων. Δὲν ἡμποροῦν ἀκριβῶς νὰ διακρίνουν τί εἶναι. Τὰ μέλη των παραλύουν. Ἡ καρδιὰ των κτυπᾶ δυνατά. «Φάντασμα»!, φωνάζουν τρομαγμένοι. Τὴν ἴδιαν ὅμως στιγμὴν ἀκούεται γλυκειὰ ἡ θεία φωνὴ τοῦ Διδασκάλου· «Μὴ φοβεῖσθε, ἐγὼ εἶμαι· ἔχετε θάρρος». Ἦτο ὁ Ἰησοῦς.
Τότε ὁ Πέτρος, ὁρμητικὸς ὅπως πάντα, ζητεῖ τὴν ἄδειαν νὰ βαδίσῃ καὶ αὐτὸς ἐπὶ τῶν κυμάτων.  Καὶ ὅταν τὴν ἐπῆρε, ἐπήδησεν ἐπάνω εἰς τὰ νερά. Καὶ νὰ, βαδίζει καὶ αὐτός, ὡσὰν νὰ εὑρίσκεται ἐπὶ τῆς ξηρᾶς. Δὲν μένει παρὰ ὁλίγη ἀπόστασις διὰ νὰ φθάση εἰς τὸν Χριστόν.

Ἡ καρφίτσα! Κυριακή Η΄ Ματθαίου. (†) ἐπίσκοπος Γεώργιος Παυλίδης Μητροπολίτης Νικαίας

Ἡ καρφίτσα!

«Καὶ ἦραν περισσεῦον τῶν κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πήρεις»

 Κυριακή Η΄ Ματθαίου (Ματθ. ιδ΄ 14-22)

(†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

Τὸ μεγάλο θαῦμα, ἀγαπητὲ ἀναγνῶστα, εἶχε γίνει.  Πέντε χιλιάδες ἄνδρες, χωρὶς νὰ ὑπολογισθοῦν αἱ γυναῖκες καὶ τὰ παιδιὰ, ἔφαγαν καὶ ἐχόρτασαν μὲ πέντε μόνον ψωμιὰ καὶ δυὸ ψάρια. Εὐλογημένα ἀπὸ τὸ παντοδύναμο χέρι τοῦ αἰωνίου τροφοδότου τοῦ κόσμου, ἐπολλαπλασιάσθησαν, ὥστε νὰ φθάσουν καὶ νὰ περισσεύσουν!
Κατάπληκτοι ὅλοι ἀπὸ τὸ πρωτοφανὲς αὐτὸ θαῦμα. Ἀλλ’ ὁ Κύριος ἤθελε, πρὶν διαλυθῆ ὅλη αὐτὴ ἡ ἀνθρωποθάλασσα, νὰ δώσῃ καὶ ἄλλο μάθημα.  Διατάσσει, λοιπόν, νὰ μαζευθοῦν ὅλα τὰ περισσεύματα. Νὰ μὴ πεταχθῇ οὔτε κομματάκι.  Δώδεκα μεγάλα κοφίνια ἐγέμισαν ἀπὸ τὰ περισεύματα, ποὺ διαφορετικὰ θὰ ἐπήγαιναν χαμένα. Γεμὰτη νόημα ἡ ἐνέργεια αὐτὴ τοῦ Σωτῆρος, ἀγαπητοί. Ὁλοφάνερο τὸ χρησιμώτατο δίδαγμα. Ἡ οἰκογένεια. Ἡ νοικοκυρευμένη ὀργάνωσις τῶν οἰκονομικῶν. Ἡ πειθαρχία στὶς δαπάνες.  Βλέπετε,  ὁ Χριστιανισμὸς δὲν ἀποβλέπει μόνον στὰ πνευματικά. Ἐνδιαφέρεται καὶ διὰ τὰ ὑλικά μας ζητήματα.
Εὐκαιρία νὰ ἀσχοληθῶμεν δι’ ὀλίγων μὲ τὸ σοβαρώτατον καὶ κοινωννικώτατον αὐτὸ θέμα.

Τὸ σαράκι. Κυριακή Ζ΄ Ματθαίου. (†) ἐπίσκοπος Γεώργιος Παυλίδης Μητροπολίτης Νικαίας

Τὸ σαράκι

«Οἰ δὲ Φαρισαῖοι ἔλεγον· ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμόνων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια»

 Κυριακή Ζ΄ Ματθαίου (Ματθ. θ΄ 27-35)

 (†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

Εἶναι ἔκθαμβος ὅλος ὁ κόσμος, ἀγαπητὲ μου ἀναγνῶστα, ἀπὸ τὰ νέα θαύματα, ποὺ εἶδε νὰ γίνωνται σήμερον ὑπὸ τοῦ Κυρίου. Δύο τυφλοί, ποὺ χρόνια ζοῦσαν στὸ πικρὸ σκοτάδι, ἐθεραπεύθησαν, μόλις ὁ Χριστὸς ἤγγισε μὲ τὰ ἅγια χέρια Του τὰ κλεισμένα μάται των.
Ἕνας, ἔπειτα, δαιμονιζόμενος καὶ κωφός, ποὺ ἐταλαιπωρεῖτο χρόνια ἀπὸ τὸ πονηρὸν πνεῦμα καὶ ἔσυρε στὸν δρόμο τὸ ἐρειπωμένο σαρκίον του, ἀπαλλάσσεται ἀπὸ τὴν τυραννίαν τοῦ διαβόλου, θεραπεύεται καὶ ὁμιλεῖ, δοξάζων τὸν Θεόν.
Συγκίνησις, λοιπόν, καὶ θαυμασμὸς καὶ ἀγαλλίασις. Τί κρῖμα ὅμως!  Ὁ φθόνος καὶ ἡ ψυχικὴ κακότης μολύνουν τὴν ἀτμόσφαιραν αὐτὴν τῆς χαρᾶς.  Σὰν φίδια, μὲ τὸ δηλητήριο στὸ στόμα, στέκονται σὲ μιὰ γωνιὰ οἱ Φαρισαῖοι.  Δὲν μποροῦν νὰ ἀνεχθοῦν τὶς ἐπιτυχίες του Κυρίου.  Ὁ φθόνος κατατρώγει τὴν ψυχήν των.  Καὶ χύνουν μὲ σατανικότητα τὸ δηλητήριον τῆς κακίας των.  Προσπαθοῦν νὰ ἀποδώσουν τὰ θαύματα τοῦ Χριστοῦ εἰς ἐπιδράσεις καὶ ἐνέργειες διαβολικές. Διὰ νὰ ἐλαττώσουν τὴν ἐντύπωσιν καὶ τὸν θαυμασμὸν τοῦ κόσμου....
Ταλαίπωροι! Ἡ ἀλήθεια δὲν κρύβεται. Λάμπει.  Καὶ ἐπιβάλλεται. Ὁ φθόνος σας δὲν θὰ κατορθώσῃ νὰ ἀλλοιώσῃ τὴν πραγματικότητα. Ματαίως ἀγωνίζεσθε.

Ποιοὶ θὰ κρατήσουν τ’ ἀναμμένα φῶτα. Κυριακή Ἁγ. Πατέρων Δ΄ Οἰκουμ. Μ. Συνόδου. (†) ἐπίσκοπος Γεώργιος Παυλίδης Μητροπολίτης Νικαίας

Ποιοὶ θὰ κρατήσουν τ’ ἀναμμένα φῶτα

«Ὑμεῖς ἔστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου»
 Κυριακή Ἁγ. Πατέρων Δ΄ Οἰκουμ. Μ. Συνόδου (Ματθ. ε΄14-19)

(†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

-Καὶ πάλιν ἐνώπιόν σας ἱεροὶ ἀγωνισταὶ τῆς Ἐκκλησίας  μας, λαμπρὰ καὶ εὐλογημένα φῶτα τῆς πίστεως, οἱ 630 φωτοφόροι Πατέρες τῆς ἐν Χαλκηδόνι Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου.
Ἔζησαν, εἰργάσθησαν καὶ ἐφώτισαν τοὺς ἀνθρώπους μὲ τὴν διδασκαλίαν των καὶ τὴν ἁγίαν ζωήν των.
 Ὑψώθηκαν ἀπὸ τότε ὡς φωτεινοὶ φάροι, ποὺ φωτίζουν τὴν πορείαν τῶν χριστιανῶν, ἡ ὁποία, πολὺ συχνά, παρουσιάζει κινδύνους καὶ σκότος βαθύ.
Ἐπικαίρως, λοιπόν, ἡ Ἁγία ἡμῶν Ἐκκλησία καθώρισε σήμερον ὡς Εὐαγγελικὸν ἀνάγνωσμα τὴν περικοπὴν αὐτήν, εἰς τὴν ὁποίαν ὁ Κύριος ἀπευθύνεται πρὸς τοὺς Μαθητάς Του καὶ τοὺς λέγει, ὅτι αὐτοὶ εἶναι «τὸ φῶς τοῦ κόσμου» καί, συνεπῶς, ὀφείλουν νὰ φωτίζουν μὲ τὰ ἔργα των καὶ μὲ τὴν ζωήν των.
Ὄχι μόνον αὐτοί, ἀλλὰ ὅλοι διὰ μέσου τῶν αἰώνων μαθηταί Του. Ἑπομένως καὶ ἡμεῖς. Οἱ σημερινοὶ Χριστιανοί. Σοβαρωτάτη δήλωσις.  Καὶ δικαιοτάτη ἀπαίτησις τοῦ Κυρίου. Ἄς μελετήσωμε, ἀγαπητοί, βαθύτερα τὸ παράγγελμα αὐτό, διότι εἶναι θεμελιώδης προϋπόθεσις διὰ κάθε ὀπαδὸν τοῦ Χριστοῦ.

Μὴ παίζετε μαζὺ της ποτέ!...Κυριακὴ Ε΄ Ματθαίου. (†) ἐπίσκοπος Γεώργιος Παυλίδης Μητροπολίτης Νικαίας

Μὴ παίζετε μαζὺ της ποτέ!...

«Ὑπήντησαν αὐτῷ δύο δαιμονιζόμενοι ἐκ τῶν μνημείων ἐξερχόμενοι, χαλεποὶ λίαν»

Κυριακὴ Ε΄ Ματθαίου (Ματθ.η΄28-θ΄1)

(†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

Δραματικὴ ἡ σημερινὴ συνάντησις τοῦ Κυρίου μὲ τοὺς δύο δαιμονιζομένους τῶν Γεργεσηνῶν, ἀγαπητοί. Εἶναι κυριευμένοι ἀπὸ πνεῦμα πονηρόν. Ἔξαλλοι καὶ ἀσυγκράτητοι, σπάζουν τὰ δεσμά, μὲ τὰ ὁποῖα προσπαθοῦν οἱ συγγενεῖς νὰ τοὺς καθηλώσουν εἰς τὸ σπίτι·  γυρίζουν, χωρὶς ἐνδύματα καὶ ἐξηγριωμένοι, εἰς τὰς ἐρήμους καὶ τὰ μνήματα· προκαλοῦν τὸν τρόμον καὶ τὸν φόβον τῶν κατοίκων τῆς περιοχῆς.
Εἰς αὐτὴν τὴν κατάστασιν συναντῶνται μὲ τὸν Χριστόν. Ταράσσονται. Τὸ πονηρὸν πνεῦμα, ποὺ κατοικεῖ μέσα των, ἀνησυχεῖ.
Παρακαλεῖ νὰ μὴ τὸ βασανίσῃ ὁ Κύριος. Καὶ ζητεῖ τὴν ἄδειαν νὰ εἰσέλθῃ εἰς τοὺς χοίρους, ποὺ ἔβοσκαν ὀλίγον πιὸ πέρα. Ἡ ἄδεια δίδεται. Καὶ οἱ χοῖροι ὁρμοῦν ἀκάθεκτοι εἰς τὴν λίμνην καὶ πνίγονται εἰς τὰ νερά της. Οἱ δαιμονιζόμενοι ὅμως, μόλις ἀπηλλάγησαν ἀπὸ τὰς πονηρὰς δυνάμεις, ἐθεραπεύθηκαν τελείως. Ἥσυχοι καὶ εὐχαριστημένοι, κάθονται στὰ πόδια τοῦ Χριστοῦ καὶ Τὸν εὐγνωμονοῦν διὰ τὴν σωτηρίαν των.

Πίστις καὶ ἀγάπη! Κυριακή Δ΄ Ματθαίου. (†) ἐπίσκοπος Γεώργιος Παυλίδης Μητροπολίτης Νικαίας

Πίστις καὶ ἀγάπη!

«Ὕπαγε, καὶ ὡς ἐπίστευσας γενηθήτω σοι».

Κυριακή Δ΄ Ματθαίου (Ματθ. η΄ 5-13)

(†) ἐπισκόπου Γεωργίου Παυλίδου Μητροπολίτου Νικαίας

Συγκινητικὴ καὶ πολὺ διδακτικὴ ἡ σημερινὴ Εὑαγγελικὴ περικοπή, ἀγαπητοί μου. Ὁ Κύριος ἐβράβευσε καὶ ἐτίμησε μὲ ἡγεμονικὴν γενναιοδωρίαν ἕνα Ρωμαῖον ἀξιωματικὸν καὶ ἀπένειμεν ἐξαίρετον δίπλωμα ἀληθοῦς πίστεως καὶ πραγματικῆς ἀγάπης εἰς ἕνα εἰλωλολάτρην. Λαμπρότερον ἐγκώμιον δὲν θὰ ἠδύνατο νὰ γίνῃ εἰς ἄνθρωπον.
Ὁ ἑκατόνταρχος τῆς Καπερναοὺμ ἔμεινε ἀπὸ τότε φωτεινὸν μετέωρον, τὸ ὁποῖον ἐστερέωσεν εἰς τὸν Χριστιανικὸν ὁρίζοντα ἡ ἀφήγησις τοῦ Εὐαγγελίου.
Ἀλλὰ ποῦ ὀφείλεται ὁ ἕπαινος αὐτὸς καὶ διατὶ ὁ Κύριος ἐτίμησεν ἔτσι ἕναν Ρωμαῖον; Δύο κυρίως εἶναι τὰ σημεῖα, τὰ ὁποῖα ἀποκαλύπτουν τὸ ψυχικὸν μεγαλεῖον τοῦ ἑκατόνταρχου:

1.Ἡ βαθεῖα πίστις του.

Ἄς ρίψωμεν ἕνα σύντομον βλέμμα εἰς τὴν διήγησιν. Πρῶτα ἀπ’ ὅλα ὁ ἄνθρωπος, ποὺ ἐπλησίασε τὸν Κύριον, εἶναι ἕνας εἰδωλολάτρης Ρωμαῖος ἀξιωματικός. Τί σημαίνει αὐτό, θὰ τὸ καταλάβωμεν καλύτερα, ἄν σκεφθῶμεν τί ἦτο τότε ἡ Ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία. Εἶχεν ὑποτάξει ὅλον τὸν κόσμον μὲ τὴ φωτιὰ καὶ τὸ ξίφος.
Οἱ ἀξιωματικοὶ της ἐμεγάλωναν μέσα στὶς φλόγες τοῦ πολέμου καὶ ἐζυμώνοντο μὲ τὰ αἵματα καὶ τὴν καταστροφήν.