Νεομάρτυρας Ευγένιος 1996 († 23/5). Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα. Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Νεομάρτυρας Ευγένιος 1996 († 23/5). Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα

Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Κεφάλαιο Δωδέκατο 

Νεομάρτυρας Ευγένιος 1996

Στά τέλη τοῦ προηγούμενου αἰώνα, ἔλαμψε στή Ρωσία ἕνας νέος μάρτυρας τοῦ Χριστοῦ, ὁ στρατιώτης Εὐγένιος. Ἡ γενναιότητα μέ τήν ὁποία ὑπέμεινε τό μαρτύριο θυμίζει τούς χριστιανούς τῶν πρώτων αἰώνων.
Ὁ Εὐγένιος γεννήθηκε στό χωριό Κουρίλοβο τῆς Μόσχας τό 1977. Ἦταν τό μοναχοπαίδι τῆς οἰκογένειας Ροντιόνωφ. Παρότι γεννήθηκε στό ἄθεο καθεστώς τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης, βαπτίστηκε ἀπό νήπιο καί μεγάλωσε μέ τίς χριστιανικές ἀρχές. Ἰδιαίτερο ρόλο στήν ἀνατροφή τοῦ μικροῦ Εὐγένιου ἔπαιξε ἡ εὐσεβής γιαγιά του, ἡ ὁποία μάλιστα τόν ὁδήγησε ὅταν ἦταν δώδεκα ἐτῶν στήν ἐκκλησία γιά νά ἐξομολογηθεῖ. Αὐτή ἡ στιγμή σημάδεψε ὅλη τη μετέπειτα ζωή τοῦ νεαροῦ ἀγοριοῦ. Ὁ ἱερέας πού τόν ἐξομολόγησε τοῦ χάρισε ἕνα σταυρό γιά νά φοράει στό λαιμό.
Μόλις ἡ μητέρα τοῦ πρόσεξε τό σταυρό τοῦ Εὐγένιου, τόν παρακίνησε νά τόν βγάλει γιατί τά παιδιά στό σχολεῖο θά τόν κορόιδευαν. Ὁ δωδεκαετής Εὐγένιος δέν ἔβγαλε τό σταυρό, ἀλλά οὔτε καί ἀντιμίλησε στή μητέρα του.
Τά χρόνια πέρασαν καί τό 1994 ὁ Εὐγένιος τελείωσε τό σχολεῖο. Ἤδη τό κομμουνιστικό καθεστώς εἶχε καταρρεύσει καί ἡ Ρωσία προσπαθοῦσε μέσα στήν ἀπόλυτη φτώχια νά ὀρθοποδήσει. Παρά ὅμως τίς δυσκολίες, οἱ χριστιανοί μποροῦσαν χωρίς ἐμπόδια νά λατρεύουν τό Θεό. Οἱ ἐποχές τοῦ μαρτυρίου ἔδειχναν νά ἔχουν περάσει ἀνεπιστρεπτί. Ὁ νεαρός Εὐγένιος ἔπιασε δουλειά ὡς ἐπιπλοποιός.

Ο Άγιος Νεομάρτυς Μιχαήλ 16 Απριλίου 1772

Στις 16 Απριλίου 1772. Μαρτύρησε στη Σμύρνη ο Άγ. Μιχαήλ.

Από το νέο Μαρτυρολόγιο του Αγ. Νικοδήμου

Αυτός ήταν από την περιοχή των Βουρλών, μεταξουργός στο επάγγελμα, νέος στην ηλικία, περίπου δεκαοκτώ ετών και πολύ όμορφος στην όψη. Αφού ξεγελάστηκε από έναν αγαρηνό, αρνήθηκε την πίστη του Χριστού το πρώτο Σάββατο των νηστειών και δούλευε κοντά του με μισθό.
Όταν όμως ήρθε η Αγία Ανάσταση του Κυρίου, ακούγοντας τους συνομηλίκους του και όλους γενικά τους Χριστιανούς να γιορτάζουν αυτή την λαμπροφόρα μέρα και να ψέλνουν με αγαλλίαση και χαρά μέσα στο χάνι του Κιζλαραγά το κοσμοπόθητο τροπάριο, το «Χριστός ανέστη», συναισθάνθηκε το κακό που έπαθε και αφού μετανόησε για αυτό, παράτησε την υπηρεσία στον καφενέ και έψελνε κι αυτός μαζί με τους άλλους το «Χριστός ανέστη».
Ακούγοντάς τον οι παρευρισκόμενοι εκεί, τον εμπόδιζαν, λέγοντας ότι δεν ταιριάζει σε έναν Τούρκο να λέει τέτοια λόγια, τα οποία ταιριάζουν μόνο στους Χριστιανούς. Εκείνος αποκρίθηκε κι είπε: «αύριο θα δείτε ποιος ήμουνα και ποιος πρόκειται να γίνω».

Ἅγιος Ἱερομάρτυρας Φιλούμενος (†)1979. Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα. Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

 Ἅγιος Ἱερομάρτυρας Φιλούμενος (†)1979

Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21^ο αιώνα

Μέρος Δεύτερο. Κεφάλαιο Έβδομο 

Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Ὁ Ἅγιος Φιλούμενος εἶναι ἀνακηρυγμένος Ἅγιος της Ἐκκλησίας μας. Ἤδη ἀπό χρόνια πρίν τήν ἁγιοκατάταξή του, ὁ λαός, εἰδικά της Κύπρου, τόν τιμοῦσε ὡς Ἅγιο κάνοντας τοῦ ἁγιογραφίες καί ἀκολουθίες.
Ὁ κατά κόσμον Σοφοκλῆς Χασάπης γεννήθηκε τό 1913 στό χωριό Ὁροῦντα τῆς ἐπαρχίας τῆς Μόρφου στήν Κύπρο. Γονεῖς τοῦ ἦταν ὁ Γεώργιος καί ἡ Μαγδαληνή Χασάπη, ἄνθρωποι εὐσεβεῖς καί φιλόθεοι.
Ἦταν οἰκογένεια ἀρκετά εὔπορη καθώς, εἶχαν δικό τους πανδοχεῖο καί φοῦρνο. Ἡ ἀγάπη τοῦ Ἁγίου γιά τό Χριστό γεννήθηκε ὅταν ἦταν ἀκόμα πολύ μικρός.
Ἡ μητέρα τοῦ  καθώς καί ἡ εὐσεβής γιαγιά τοῦ Λωξάντρα, μετέδωσαν σέ αὐτόν καί στό δίδυμο ἀδελφό τοῦ Ἀλέξανδρο τά διδάγματα τῆς χριστιανικῆς ζωῆς.
Ἡ ἀνάγνωση τῶν βίων τῶν ἁγίων θέρμαινε ἀκόμα περισσότερο τήν πίστη τῶν δυό νεαρῶν. Ἰδιαίτερα ὁ βίος τοῦ ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Καλυβίτου μίλησε στίς καρδιές τους καί τούς δημιούργησε τήν ἐπιθυμία νά ἀφιερωθοῦν στό Θεό.
Σέ ἡλικία δεκατεσσάρων χρονῶν, τά δυό ἀδέλφια ἀναχώρησαν κρυφά ἀπό τόν κόσμο καί πῆγαν στήν Ἱερά Μονή Σταυροβουνίου. Ὁ πατέρας τους, ὅταν ἔμαθε γιά τήν ἀναχώρησή τους στό μοναστήρι, τούς ἐπισκέφθηκε καί τούς ἔδωσε τήν εὐχή του νά συνεχίσουν τό δρόμο πού διάλεξαν. Οἱ δυό ἔφηβοι εἶχαν βρεῖ στή μοναχική ζωή τήν ψυχική τους ἀνάπαυση.
Τό 1934  ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἰορδάνου Τιμόθεος, ἐπισκέφθηκε τή μονή καί πρότεινε στόν ἡγούμενο πατέρα Βαρνάβα νά πάρει τά δίδυμα ἀδέλφια μαζί του στούς Ἁγίους Τόπους, ὅπου θά φοιτοῦσαν στό ἐκεῖ γυμνάσιο. Ὅπερ καί ἐγένετο.

Τρία χρόνια από το μαρτυρικό θάνατο του π. Δανιήλ Σισόγιεφ. Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα. Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Π. Δανιήλ Σισόγιεφ 2009

Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21^ο αιώνα

Μέρος Δεύτερο.   Κεφάλαιο Δέκατο Έκτο

Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Ο πατήρ Δανιήλ γεννήθηκε στη Μόσχα, στις 12 Ιανουαρίου του 1974. Πατέρας του ήταν ο πατήρ Αλεξέι Νικολάεβιτς Σισόγιεφ και μητέρα του η πρεσβυτέρα Άννα Μιντκάτοβνα Αμίροβα, δάσκαλοι και οι δύο στο Ορθόδοξο γυμνάσιο, στο Γιασένεβο, της Μόσχας. Στις 31 Οκτωβρίου του 1977, ο Δανιήλ βαπτίσθηκε στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος στη Μόσχα.

Από μικρός  βοηθούσε τον πατέρα του στις δουλειές της εκκλησίας. Διακονούσε μάλιστα και ως ψάλτης, αφού ήταν μέλος εκκλησιαστικής χορωδίας. Όντας ακόμη αρκετά νεαρός, σε ηλικία 14 χρονών, βοήθησε ως απλός εργάτης την ανακατασκευή του ιστορικού μοναστηριού της Όπτινα. Οι γονείς του φρόντισαν από νωρίς να τον ποτίσουν με τις χριστιανικές αρχές. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, ήταν φυσικό ο μικρός Δανιήλ να αγαπήσει το Χριστό και την Εκκλησία.

Ιερομάρτυς Ιωάννης Κοτσούρωφ. Ο πρώτος μάρτυρας της νεότερης Ρωσίας. (+31 Οκτωβρίου 1917)

Ιερομάρτυς Ιωάννης Κοτσούρωφ. Ο πρώτος μάρτυρας της νεότερης Ρωσίας. (+31 Οκτωβρίου 1917)

Ό Ιερομάρτυς άγιος Ιωάννης γεννήθηκε το 1869.Ηταν γιος του ιερέως Αλεξάνδρου Κοτσούροφ. Ό π. Αλέξανδρος -εφη­μέριος στο ναό των Θεοφανείων, στο χωριό Βιγκελτινοσούρκ-ήταν ταπεινός και είχε εμφυσήσει το φόβο του Θεού στα παιδιά του,ιδιαίτερα στον Ιωάννη, πού ήταν το πιο ευαίσθητο. Ό Ιω­άννης το 1891 αποφοίτησε από το Θεολογικό Σεμινάριο της πό­λεως Ριαζάν.
Στή συνέχεια ενεγράφη στη Θεολογική Ακαδη­μία, στην Άγια Πετρούπολη. Αποφάσισε ν' αφιερώσει τη ζωή του στην ιεραποστολή. Το 1895 στάλθηκε στην Αλάσκα ως ιε­ραπόστολος. Μετά τη χειροτονία του, τον Αύγουστο του ϊδιουχρόνου, τοποθετήθηκε εφημέριος στο ναό αγίου Βλαδίμηρου στο Σικάγο, και στους Τρεις Ιεράρχας της πόλεως Στρήτορ. Οι να­οί ήσαν άδειοι.
"Ομως, αυτό δεν έκαμψε το ζήλο του. Με πολλή προσευχή και πολύ αγώνα, μέσα σέ τρία χρόνια ασκητικής ζωής στο Σικάγο, ό άγιος Βλαδίμηρος απέκτησε ποίμνιο διακοσίων περίπου ψυχών και οι Τρεις Ιεράρχες ενενήντα.Ίδρυσε επίσης καί κατηχητικά σχολεία. Ό π. Ιωάννης βάπτισε ο ϊδιος τα παιδιά του, μη υπαρχόντων άλλων ιερέων.

Ἱερομάρτυρας Γόζαρντ 1942. Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα. Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

(†) Ἱερομάρτυρας Γόζαρντ 1942

  Μέρος δεύτερο. Κεφάλαιο τρίτο.

  
Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

  

Κατά τή διάρκεια τοῦ Β’ παγκοσμίου πολέμου, στήν τότε Τσεχοσλοβακία, μαρτύρησε ὁ Ὀρθόδοξος Ἀρχιεπίσκοπος Γόζαρντ.
Ὁ Νεομάρτυρας γεννήθηκε τό Μάιο τοῦ 1879 στή ρωμαιοκαθολική Αὐστροουγγαρία. Τό ὄνομά του ἦταν Πάβλικ. Ὁ ἴδιος ἀπό μικρός ἀνῆκε στήν αἵρεση τοῦ πάπα. Σπούδασε ρωμαιοκαθολική θεολογία καί ὅταν ἀποφοίτησε ἔγινε παπικός ἱερέας. Κατά τή διάρκεια τῶν σπουδῶν τοῦ ἀπέκτησε μεγάλο ἐνδιαφέρον γιά τούς Ἁγίους Κύριλλο καί Μεθόδιο καί συμπάθεια γιά τήν Ὀρθοδοξία.
Μετά τό τέλος τοῦ Ἀ’ παγκοσμίου πολέμου δημιουργήθηκε τό κράτος τῆς Τσεχοσλοβακίας. Ἡ αὐστηρότητα τῶν νόμων τῆς πρώην αὐστροουγγρικῆς αὐτοκρατορίας, πού ὑπερασπιζόμενη τόν παπισμό μαχόταν τά ἄλλα χριστιανικά δόγματα, ἀνῆκε πιά στό παρελθόν.
Ἔτσι, πολλοί καταπιεσμένοι χριστιανοί κατέφυγαν στήν Ὀρθοδοξία καί γνώρισαν τήν Ἀλήθεια. Ἡ Σερβική Ἐκκλησία πού εἶχε τήν πνευματική ἐποπτεία τῆς περιοχῆς, ἀγκάλιασε θερμά τούς πρώην ἑτεροδόξους. Ἕνας ἀπό αὐτούς ἦταν καί ὁ Πάβλικ, ὁ ὁποῖος ἔγινε Ὀρθόδοξος ἱερομόναχος λαμβάνοντας τό ὄνομα Γόζαρτ.
Ὁ Γόζαρντ ἐπιλέχθηκε νά γίνει ὁ ἐπίσκοπός της γενέτειράς του. Τό Σεπτέμβριο τοῦ 1921 ἔγινε ἡ ἐνθρόνισή του ὡς Ἐπίσκοπος Μοραβίας καί Σιλεσίας. Ἀπό τότε ξεκίνησε ἕνα σπουδαῖο ἱεραρχικό ἔργο. Ἔχτισε περισσότερους ἀπό δέκα ναούς στήν περιοχή τῆς δικαιοδοσίας του. Ἀκόμα πιό σπουδαῖο ἦταν τό γεγονός ὅτι βοήθησε πολλούς ἀνθρώπους στίς γύρω περιοχές νά ἀνακαλύψουν τήν Ἀλήθεια καί νά ξεφύγουν ἀπό τίς ἑτερόδοξες πλάνες.

Πατήρ Σωτήρης Χαντάντ: Ο Ελληνορθόδοξος ιερέας που βρήκε μαρτυρικό θάνατο από ισλαμιστές αντάρτες στη Συρία

Πατήρ Σωτήρης Χαντάντ: Ο Ελληνορθόδοξος ιερέας που βρήκε μαρτυρικό θάνατο από ισλαμιστές αντάρτες στη Συρία

Σήμερα (25 Οκτωβρίου 2012), η Ορθόδοξη Εκκλησία μας  πρόσθεσε ακόμη ένα μάρτυρα στην αγκαλιά του Χριστού μας . Πρόκειται για τον Ελληνορθόδοξο ιερέα  Σωτήρη (Φάντι)  Χαντάντ ο οποίος υπηρετούσε στον ιερό ναό του Προφήτη Ηλία στη μικρή πόλη Κανάτα με 15.000 κατοίκους, 20 χιλιόμετρα έξω από την Δαμασκό.

Ο μάρτυρας ιερέας βρέθηκε στραγγαλισμένος και με τα μάτια του βγαλμένα, ενώ το σώμα του ήταν γεμάτο από μώλωπες που δημιουργήθηκαν από τα  φρικτά βασανιστήρια που πέρασε.

Το μαρτύριο του 43χρονου ιερά Σωτήρη  Χαντάντ  άρχισε στις 19 Οκτωβρίου όταν απήχθη από ισλαμιστές αντάρτες  καθώς πήγε για να τους συναντήσει και να διαπραγματευθεί την απελευθέρωση ενός Χριστιανού γιατρού της ενορίας του που είχαν απαγάγει από πριν.
Οι απαγωγείς ζητούσαν 50 εκατομμύρια συριακές λίρες (660 χιλιάδες δολάρια) λύτρα για την απελευθέρωση του γιατρού.  Ο πάτερ Σωτήρης  κατάφερε να μειώσει το ποσό περίπου στα μισά ($350,000) από αυτά που ζητούσαν αρχικά.  Τη περασμένη Παρασκευή πήγε μαζί με τον πεθερό του γιατρού  για να τους δώσει τα λεφτά και να απελευθερώσει τον όμηρο. Αντί αυτού, οι ισλαμιστές αντάρτες τους απήγαγαν και αυτούς.

Ὁ νέος ἱερομάρτυρας Αὐγουστῖνος τῆς Καλούνγκα. Μέρος Β΄

 Ὁ νέος ἱερομάρτυρας Αὐγουστῖνος τῆς Καλούνγκα

Μέρος Β΄

Ἡγουμένου Δαμασκηνοῦ Orlosky

Ως ἐπίσκοπος στὴν πόλι Ivanovo ὁ ἱεράρχης Αὐγουστῖνος ζοῦσε μαζὶ μὲ τὶς δύο του κόρες, τὴ νοσοκόμα τους τὴν Ἀνυσία Efimovna καὶ τὸν ὑποδιάκονό του Μπόρης Semenov.
Ὅποιος γνώριζε τὸν ἐπίσκοπο Αὐγουστῖνο τὴν ἐποχὴ ἐκείνη θὰ περιέγραφε τὴν ζωή του μὲ τὶς ἑξῆς λέξεις· ἀγάπη, ταπείνωσι, ὑπομονὴ καὶ ἐλεημοσύνη πρὸς τὸν πλησίον του. Ὁ ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος εἶχε ὅλες αὐτὲς τὶς ἀρετές.
Ἂν καὶ κατεῖχε ὑψηλὴ θέσι, ταπείνωνε τὸν ἑαυτό του σὲ ὅλους, ἀκόμα καὶ μπροστὰ στοὺς πτωχούς, καὶ ἐνῷ εἶχε τὴ δυνατότητα νὰ ζήσῃ μιὰ ζωὴ ἀπολαμβάνοντας ὅλες τὶς ἀνέσεις —παρ᾽ ὅλη τὴ δυσκολία τῆς ἐποχῆς ἐκείνης— ἀρκοῦνταν μόνο στὰ ροῦχα ποὺ φοροῦσε.
Ὅταν εἶχε τὴν εὐκαιρία νὰ φάῃ ἐκλεκτὸ φαγητό, ἀκόμα κι ἂν ἦταν νηστήσιμο, διάλεγε πάντα τὸ πιὸ λιτὸ καὶ τὸ λιγώτερο σὲ ποσότητα. Ἦταν μοναχὸς ἀπὸ τὴν πρώτη μέρα τῆς κουρᾶς του καὶ σήκωσε τὸ σταυρὸ τῆς συνεχοῦς περιπλανήσεώς του ἀπὸ φυλακὴ σὲ φυλακὴ καὶ ἀπὸ ἐξορία σὲ ἐξορία μὲ γαλήνη καὶ ἀταραξία.

Φρικαλεότητες του αθεϊσμού εναντίον των Ορθοδόξων πιστών της Ρουμανίας στον 20ο αιώνα

Προσκύνημα της ενορίας Αγ. Νικολάου Πατρών στο Μνημείο Ρουμάνων Νεομαρτύρων του 20ου αι. (αθεϊστικού καθεστώτος) στο Aiud της Ρουμανίας.
Ομιλεί ο π. Αυγουστίνος Varvaruc, πνευματικό τέκνο του  π. Ιουστίνου Πίρβου.
Επειδή κάποιοι θέλουν να πλασάρουν τον αθεϊσμό ως προοδευτικότητα και ανεκτικότητα ...

Ο νέος ιερομάρτυς Αυγουστίνος της Καλούνγκα. Μέρος Α'

 Ο νέος ιερομάρτυς Αυγουστίνος της Καλούνγκα

Ἡγουμένου Δαμασκηνοῦ Orlosky

Ο «μεγάλος ἐξαγνισμός», ποὺ θέσπισε ὁ Ἰωσὴφ Στάλιν καὶ οἱ στενοὶ συνεργάτες του τὰ ἔτη 1936 - 1938, ἦταν μία ἀπὸ τὶς πιὸ κτηνώδεις περιόδους τῆς ἱστορίας τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως. Αὐτοὶ ποὺ ἦταν στὸ στόχαστρο γιὰ ἐκτέλεσι ἢ ἐξορία προέρχονταν ἀπὸ διαφορετικοὺς τομεῖς τῆς κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένων ὀρθοδόξων κληρικῶν καὶ πιστῶν, διανοουμένων, μελῶν τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος καὶ kulaks (χωρικῶν ποὺ κατεῖχαν λίγη γῆ καὶ ζῷα, τὰ ὁποῖα ἡ κυβέρνησι δήμευσε.
Οἱ χωρικοὶ αὐτοὶ κατόπιν ἐξωρίστηκαν σὲ ἀφιλόξενες περιοχὲς τῆς χώρας, ὅπου οἱ περισσότεροι πέθαναν). Οἱ σκοποὶ τῆς «ἐξαγνίσεως» ἐποίκιλλαν· προσπάθησαν νὰ μειώσουν τὸν ἀριθμὸ τῶν ὑποψηφίων μέσα στὸ κόμμα, νὰ καταστρέψουν τὴν ἐπίδρασι τῆς Χριστιανοσύνης στὸ λαό, νὰ ἐλέγξουν τὸ σκεπτικὸ τῶν ἀνθρώπων καὶ γενικὰ νὰ ἐξαφανίσουν ὁποιονδήποτε ἦταν ἀντίθετος μὲ τὴν ἀνοικοδόμησι ἑνὸς «Σοβιετικοῦ ἐργατικοῦ παραδείσου».

(†) 6 Αυγούστου: Μνήμη του νεομάρτυρα αγίου Μάξιμου Σάντοβιτς. Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα. Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

6 Αυγούστου: Μνήμη του νεομάρτυρα αγίου Μάξιμου Σάντοβιτς

Μέρος Δεύτερο Κεφάλαιο Πρώτο

(†)  Άγιος Μάξιμος Σάντοβιτς  1914

 Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Ο Άγιος Μάξιμος Σάντοβιτς, γεννήθηκε το 1886 στο χωριό Ζντένια της Αυστροουγγαρίας, στα σημερινά σύνορα Πολωνίας-Σλοβακίας. Οι γονείς του, Τιμόθεος και Χριστίνα, του μετέδωσαν από πολύ νεαρή ηλικία τις αρχές του Χριστιανισμού. Έτσι, ο Μάξιμος απέκτησε μεγάλη ευλάβεια προς το Θεό.

Μεγαλώνοντας, πήγε ως δόκιμος σε ένα ουνίτικο μοναστήρι, καθώς στην περιοχή εκείνη είχε επικρατήσει δια της βίας η ουνία (παπισμός με το ένδυμα της Ορθοδοξίας, δηλαδή βυζαντινοί Ναοί, άμφια Ορθοδόξων, αλλά μνημόνευση του πάπα!). 

Σύντομα, ο ευλαβής νέος απογοητεύτηκε από τον «δυτικό» μοναχισμό και αναχώρησε από τη μονή. Έπειτα κατευθύνθηκε στην Ουκρανία, στο ορθόδοξο μοναστήρι του Ποχαέφ, που ήταν γνωστό για το αυστηρό τυπικό του και για την πνευματικότητα των μοναχών του.

Εκεί, όντας ακόμα δόκιμος, συναντήθηκε με τον Μητροπολίτη Αντώνιο Κραποβίτσκυ. Ο τελευταίος, ζήτησε από τον ηγούμενο, να επιτρέψει σε κάποιον δόκιμο να τον ακολουθήσει, με σκοπό την παρακολούθηση θεολογικών σεμιναρίων και με την προοπτική να υπηρετήσει  στις ουκρανικές κοινότητες των Καρπαθίων, που είχαν πλέον γυρίσει από την Ουνία στην Ορθοδοξία. Ο ηγούμενος επέλεξε τον Μάξιμο και εκείνος έκανε υπακοή στον γέροντα, παρότι εγκατέλειπε την ιδέα του μοναχισμού, που με μεγάλη λαχτάρα ήθελε να ακολουθήσει.

11.000 νεομάρτυρες Κληρικοί και Μοναχοί πυροβολήθηκαν το 1918 στη Μονή Οράνκι της Ρωσίας από τους κομουνιστάς

11.000 νεομάρτυρες Κληρικοί και Μοναχοί πυροβολήθηκαν το 1918 στη Μονή Οράνκι της Ρωσίας από τους κομουνιστάς.

Λίγα λόγια για την Ιερά Μονή Οράνκι.

Η Ιερά Μονή Οράνκι της Ρωσίας ιδρύθηκε τον 18ο αιώνα κοντά στο ποτάμι Βόλγα για τους Ρώσους αριστοκράτες. Λειτούργησε μέχρι την επανάσταση του 1918, οπότε και κλείστηκε από τους αθέους και μετατράπηκε σε φυλακή.
Τους τοίχους του Ναού τους έβαψαν με ασβέστη για να σκεπαστούν οι τοιχογραφίες. Την μετέβαλαν σε φυλακή γυναικών. Το 1942 έγινε στρατόπεδο συγκεντρώσεως για τους αιχμαλώτους πολέμου. Τώρα είναι πάλι γυναικεία φυλακή.
-Πείτε μας, πάτερ Δημήτριε, κάτι για το στρατόπεδο συγκεντρώσεως στη Μονή Οράνκι, και για τους μοναχούς που μαρτύρησαν εκεί;
-Οράνκι ήταν το Μοναστήρι των Ρώσων αριστοκρατών και βρισκόταν στο κέντρο της Ρωσίας, κοντά στον ποταμό Βόλγα. Το 1918 οι κομουνιστές το κατάργησαν και έκαναν εκεί το στρατόπεδο συγκεντρώσεως για τους μοναχούς, μαζεύοντας εκεί πάνω από 11.000 μοναχούς από όλα τα μοναστήρια της Ρωσίας. Ήταν και ιερομόναχοι αλλά και παντρεμένοι ιερείς, με επικεφαλής έναν Επίσκοπον.

Όλα αλλάζουν. Π. Ἀρσένιος ὁ κατάδικος ''ΖΕΚ - 18376''.

Όλα αλλάζουν.

Με καθυστέρηση τριών ημερών πληροφορήθηκαν οι καρατούμενοι τη συνταρακτική είδηση: Πέθανε ο Πρώτος- ο Στάλιν.
Το έμαθαν από τους φύλακες. Η διοίκηση δεν το ανακοίνωσε επίσημα, άγνωστο γιατί.
Μάρτιος μήνας, χιονοθύελλες, παγωνιά… Πάγωσαν οι καρδιές στο άκουσμα του θανάτου. Ένα πέπλο αγωνίας και φόβου έπεσε βαρύ πάνω στο στρατόπεδο. 
Τι θα γινόταν τώρα; Τα πράγματα θα καλυτέρευαν ή θα χειροτέρευαν; Όλοι καταλάβαιναν ότι θα ακολουθούσαν εξελίξεις, κι αυτές τις εξελίξεις περίμεναν με αδημονία.
Στους δύο πρώτους μήνες, ως τα τέλη Μαίου, η ζωή στο στρατόπεδο κυλούσε όπως πρώτα. Από τις αρχές του Ιουνίου όμως κάτι άλλαξε. Βέβαια, το πρόγραμμα ήταν πάντα το ίδιο, η δουλειά πάντα σκληρή, το φαγητό πάντα λίγο και άθλιο, οι θάνατοι πάντα συχνοί. Σαν να φύσηξε όμως ένας νέος άνεμος, σαν να μαλάκωσε κάπως η συμπεριφορά των επόπτων και των φυλάκων, σαν να έγινε αμήχανη και απολογητική η στάση της διοικήσεως. Και το κυριότερο: Δεν έφερναν νέους κρατούμενους.
Πέρασε έτσι ένας χρόνος περίπου. Και ήρθαν αλλαγές πιο ουσιαστικές, πιο αισθητές. Η διατροφή έγινε πολύ καλύτερη, οι βρισιές και οι απειλές σταμάτησαν εντελώς, οι ανακρίσεις δεν συνοδεύονταν πια από ξυλοδαρμούς, οι αριθμοί ξηλώθηκαν από τα ρούχα και οι κρατούμενοι προσδιορίζονταν από τα ονοματεπώνυμά τους.

Ὁ Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ γιά τόν ἀποτρόπαιο καί τραγικό ἀποκεφαλισμό νεαροῦ Τυνησίου Χριστιανοῦ

᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 14ῃ Ἰουνίου 2012

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

­­
Ἡ Αἰγυπτιακή τηλεόραση προσφάτως παρουσίασε στήν παγκόσμια κοινότητα ἕνα τρομακτικό, ἀποτρόπαιο καί τραγικό video ἀποκεφαλισμοῦ διά μαχαίρας νεαροῦ Τυνησίου Χριστιανοῦ ἀπό φανατικούς κουκουλοφόρους ἰσλαμιστές πού ἀφιονισμένα διάβαζαν ἐδάφια τοῦ Κορανίου πράττοντας τό ἐγκληματικό τους ἀνοσιούργημα.
Τό ἀποτρόπαιο αὐτό γεγονός ἔγινε στήν ἄλλοτε κοσμοπολίτικη Τυνησία πού φρόντισαν οἱ λεγόμενες Δημοκρατικές δυνάμεις τῆς Δύσης ΗΠΑ, Ἀγγλία, Γαλλία καί Σία νά γκρεμίσουν στήν ἀγκαλιά τοῦ φονταμενταλιστικοῦ Ἰσλάμ πού μέ τό πρόσχημα τῆς δῆθεν Ἀραβικῆς Ἄνοιξης, ἐπιχειρεῖ τήν ἐπανίδρυση τοῦ Χαλιφάτου.
Τήν ἴδια ἀμετανόητη πρακτική ἄλλωστε ἐπιδεικνύουν οἱ συγκεκριμένοι διατάκτες τοῦ διεθνισμοῦ καί στήν περίπτωση τῆς πολύπαθης Συρίας ὅπου ἐπιμελῶς ἀποκρύπτουν ὅτι διεξάγεται ἐνδοϊσλαμικός θρησκευτικός πόλεμος μεταξύ τῶν ἀλεβίδων πού κυβερνοῦν καί πού ἀνήκουν στό σιϊτικό μετριοπαθές Ἰσλάμ καί τῶν ἐξτρεμιστῶν Σουνιτῶν πού ἀποτελοῦν τήν πλειονοψηφία τῆς χώρας οἱ ὁποίοι ἐξοπλίζονται ἀφειδῶς ἀπό τό Σουνιτικό κατεστημένο τοῦ Ἀραβικοῦ Συνδέσμου καί τό διεθνιστικό κατεστημένο τῆς Δύσης μέ προφανῆ στόχο τήν ἐνσωμάτωση καί τῆς Συρίας στό «ποθητό» Χαλιφάτο.

Οι 222 Κινέζοι Νεομάρτυρες 1900. (11 Ιουνίου:μνήμη των Κινέζων Νεομαρτύρων). Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα. Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Οι 222 Κινέζοι Νεομάρτυρες 1900

11 Ιουνίου:μνήμη των Κινέζων Νεομαρτύρων

Μέρος Πρώτο Κεφάλαιο Πρώτο

Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Το έτος 1900, πάνω στην είσοδο ενός αιώνα που στιγματίσθηκε από την άκρατη βία και την επικράτηση ακραίων πολιτικών καθεστώτων, στην αχανή Κίνα, μια μικρή κοινότητα 700 περίπου Ορθόδοξων Χριστιανών ξεχώριζε με το μοναδικό τρόπο ζωής των μελών της.

Η Κινεζική Εκκλησία ήταν τέκνο της ρωσικής Ορθοδόξου Ιεραποστολής που από παλαιότερα είχε διδάξει το Λόγο του Χριστού στον ασιατικό λαό. Ο Ρώσος αρχιμανδρίτης πατήρ Ιννοκέντιος Φιγκουρόφσκι εγκαταστάθηκε στην Κίνα το 1897 και ξεκίνησε ένα ιεραποστολικό έργο που δεν άργησε να καρποφορήσει.
Ήδη το 1900 είχε δημιουργηθεί ένα αξιόλογο ποίμνιο γύρω του. Μάλιστα, χειροτονήθηκε ιερέας ένας γηγενής Κινέζος, ο πατήρ Μητροφάνης Τση-Σουνγκ.

Ήδη από το 1898 είχε ξεκινήσει η επανάσταση των «πυγμάχων» (boxer rebellion, η ονομασία αυτή οφείλεται στις αποκρυφιστικές πολεμικές τέχνες στις οποίες επιδίδονταν οι ειδωλολάτρες επαναστάτες), η οποία τάχθηκε εναντίον της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων και ως εκ τούτου κατά όλων των χριστιανικών εκκλησιών.

Χοσέ (Ιωσήφ) Μουνιόθ-Κορτέζ 1997. Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα. Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Χοσέ (Ιωσήφ) Μουνιόθ-Κορτέζ 1997

Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21^ο αιώνα

Μέρος Δεύτερο.  Κεφάλαιο Δέκατο Τρίτο

Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Ο Νεομάρτυρας Χοσέ Μουνιόθ-Κορτέζ γεννήθηκε το 1950 στη Χιλή της Νότιας Αμερικής. Η οικογένειά του ήταν βαθιά θρησκευόμενη αλλά ανήκε στο ρωμαιοκαθολικό δόγμα. Σε ηλικία 12 ετών γνώρισε τον Ορθόδοξο Επίσκοπο Χιλής Λεόντιο, ο οποίος τον έπεισε να βαπτιστεί Ορθόδοξος δύο χρόνια αργότερα.

Τον εντυπωσίαζε ο τρόπος ζωής των μοναχών και παρότι ζούσε μέσα στην πόλη, προσπαθούσε να εφαρμόζει όσα έκαναν η μοναχοί. Επιδόθηκε σε νηστείες, προσευχή, αγρυπνίες. Κάποια στιγμή, έφυγε από τη Χιλή και μετακόμισε στον Καναδά. Εκεί εργάστηκε ως δάσκαλος ζωγραφικής στο Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ. Παράλληλα ο ίδιος θέλησε να μάθει Βυζαντινή Αγιογραφία.

Το 1982 ο Χοσέ επισκέφθηκε το Άγιον Όρος. Εκεί μελέτησε πολλές βυζαντινές εικόνες στα πλαίσια των αγιογραφικών του σπουδών. Ιδιαίτερη εντύπωση του έκανε ένα αντίγραφο της Παναγίας της Πορταίτισσας, που υπήρχε σε μία σκήτη. Ο Χοσέ θέλησε να την αγοράσει, αλλά στεναχωρήθηκε όταν έμαθε ότι δεν ήταν προς πώληση. Καθώς έφευγε όμως, ο Δικαίος της Σκήτης του χάρισε την εικόνα. Ο ευλαβής προσκυνητής απέδωσε το γεγονός σε θαύμα της Θεοτόκου.

Ὁ Μιχαήλ. Π. Ἀρσένιος ὁ κατάδικος ''ΖΕΚ - 18376''. Μέρος Β'. Τελευταίο.

Ὁ Μιχαήλ

Ὄλ’ αὐτά ὁ π. Ἀρσένιος τά ἔβλεπε καί τά καταλάβαινε. Ἡ ἐξομολόγηση τοῦ ἑτοιμοθάνατου μοναχοῦ του ἔδειχνε, πώς ἕνας ἄνθρωπος μέ βαθειά πίστη μπορεῖ νά μείνει κοντά στό Θεό ἀκόμα καί κάτω ἀπό τίς πιό ἀντίξοες περιστάσεις, ἀκόμα καί  σέ καιρούς τόσο χαλεπούς ὅσο καί οἱ δικοί τους, μέ τούς ἐπαναστατικούς ἀναβρασμούς, τή σταλινική προσωπολατρία, τίς προβληματικές ἀνθρώπινες σχέσεις, τήν ἐπίσημη κρατική ἀθεία, τό γενικό ποδοπάτημα τῆς πίστεως, τήν ἠθική κατάπτωση, τή διαρκῆ ἀστυνόμευση καί τίς καταδόσεις, τήν ἔλλειψη πνευματικῶν ὀδηγών.
Μήτε σέ σκήτη μήτε σέ μοναστήρι μακρινό συνάντησε ὁ Μιχαήλ τόν Θεό, ἄλλα μέσε στήν τύρβη τῆς ζωῆς, στή λάσπη τοῦ κόσμου, στή σκληρή πάλη μέ τίς δυνάμεις τοῦ κακοῦ. Συστηματική πνευματική καθοδήγηση δέν εἶχε δεχτεῖ.
Συμπτωματικά μόνο εἶχε συναντήσει τρεῖς-τέσσερις ἱερεῖς καί εἶχε μιλήσει μαζί τους γιά πνευματικά θέματα. Γιά ἕνα χρόνο ἐπίσης εἶχε στενή καί εὐφρόσυνη ἐπικοινωνία μέ τόν ἐπίσκοπο Θεόδωρο, πού τόν ἔκειρε μοναχό.
 Ἀκολούθησαν δύο-τρία σύντομα γράμματα τοῦ καλοῦ ἐκείνου ἐπισκόπου. Κι ὕστερα δέν ἀπόμεινε στό Μιχαήλ παρά μόνο ὁ φλογερός, ὁ ἀπερίγραπτος πόθος του νά πλησιάζει ὅλο καί πιό κοντά στόν Κύριο.

Ὁ Μιχαήλ. Π. Ἀρσένιος ὁ κατάδικος ''ΖΕΚ - 18376''. Μέρος A'.

Ὁ Μιχαήλ

Ἡ ἐπιθεώρηση τελείωσε. Οἱ κρατούμενοι, ἀφοῦ μετρήθηκαν, ὁδηγήθηκαν στό θάλαμο. Ἡ πόρτα κλειδώθηκε.
Πρίν κοιμηθοῦν, μποροῦσαν νά κουβεντιάσουν γιά λίγο, ν’ ἀνταλλάξουν τίς ἐντυπώσεις τους ἀπό τό στρατόπεδο, νά ποῦν τά νέα της ἡμέρας, νά παίξουν μία παρτίδα ντόμινο ἤ ἁπλά ν’ ἀναπολήσουν τά περασμένα ξαπλωμένοι στά κρεβάτια τους. Δύο ὧρες ἀργότερα ἀκούγονταν ἀκόμα κάποιες σκόρπιες κουβέντες, κι αὐτές ὅμως σιγά-σιγά ὑποχωροῦσαν. Ἡ σιωπή κυριαρχοῦσε, καθώς οἱ κρατούμενοι παραδίνονταν στόν ὕπνο.
Γιά πολλή ὥρα μετά τό κλείσιμο τῆς παράγκας ὁ π. Ἀρσένιος στεκόταν πλάι στό κρεβάτι του καί προσευχόταν. Ὕστερα ξάπλωνε κι αὐτός, συνεχίζοντας τήν προσευχή ὥσπου ν’ ἀποκοιμηθεῖ.
Κάποια νύχτα, μία ὥρα περίπου μετά τά μεσάνυχτα, ἐνίωσε κάποιον νά τόν σκουντάει. Πετάχτηκε πάνω καί ἄκουσε μία ταραγμένη φωνή νά τοῦ ψιθυρίζει:
-Ἔλα γρήγορα! Ὁ διπλανός μου πεθαίνει καί σέ ζητάει!
Ὁ ἑτοιμοθάνατος βρισκόταν στήν ἄλλη ἄκρη τοῦ θαλάμου. Ἦταν ξαπλωμένος ἀνάσκελα. Ἀνάσαινε βαριά καί ἀκανόνιστα. Τά μάτια τοῦ ἦταν ἀνοιχτά διάπλατα, ἀφύσικα.
-Συγχωρέστε μέ… Σᾶς χρειάζομαι… Φεύγω…, εἶπε στόν π. Ἀρσένιο, καί πρόσθεσε σχεδόν προστακτικά:
-Καθῆστε.
Ὁ π. Ἀρσένιος κάθησε στήν ἄκρη τοῦ κρεβατιοῦ. Τό λιγοστό φῶς ἔκανε νά λαμποκοποῦν σάν διαμάντια οἱ χοντρές σταγόνες τοῦ ἱδρώτα, πού κάλυπταν τό χλωμό πρόσωπο τοῦ ἑτοιμοθάνατου.

Π. Δανιήλ Σισόγιεφ 2009. Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα. Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Π. Δανιήλ Σισόγιεφ 2009

Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21^ο αιώνα

Μέρος Δεύτερο.   Κεφάλαιο Δέκατο Έκτο

Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Ο πατήρ Δανιήλ γεννήθηκε στη Μόσχα, στις 12 Ιανουαρίου του 1974. Πατέρας του ήταν ο πατήρ Αλεξέι Νικολάεβιτς Σισόγιεφ και μητέρα του η πρεσβυτέρα Άννα Μιντκάτοβνα Αμίροβα, δάσκαλοι και οι δύο στο Ορθόδοξο γυμνάσιο, στο Γιασένεβο, της Μόσχας. Στις 31 Οκτωβρίου του 1977, ο Δανιήλ βαπτίσθηκε στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος στη Μόσχα.

Από μικρός  βοηθούσε τον πατέρα του στις δουλειές της εκκλησίας. Διακονούσε μάλιστα και ως ψάλτης, αφού ήταν μέλος εκκλησιαστικής χορωδίας. Όντας ακόμη αρκετά νεαρός, σε ηλικία 14 χρονών, βοήθησε ως απλός εργάτης την ανακατασκευή του ιστορικού μοναστηριού της Όπτινα. Οι γονείς του φρόντισαν από νωρίς να τον ποτίσουν με τις χριστιανικές αρχές. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, ήταν φυσικό ο μικρός Δανιήλ να αγαπήσει το Χριστό και την Εκκλησία.

«Μητέρα τοῦ Θεοῦ μήν τούς ἀφήσεις!» . Π.Αρσένιος ο Κατάδικος ''ΖΕΚ - 18376''. Μέρος Β'. (Τελευταίο)

«Μητέρα τοῦ Θεοῦ μήν τούς ἀφήσεις!»

Ἡ παράγκα ἔφευγε, χανόταν μέσα στό σκοτάδι. Κι ἐκεῖνος προχωροῦσε ἀργά, ἀφήνοντας πίσω του τόν κόσμο τοῦτο καί πλησιάζοντας σέ ἕνα ὑπέρλαμπρο, ἕνα σαγηνευτικό φῶς, πού φαινόταν κάπου μακριά.
Εἶδε τόν Σαζίκωφ νά φέρνει ἕνα κύπελλο μέ νερό κοντά στά νεκρωμένα χείλη του. Μάταια προσπάθησε νά τοῦ τό ρίξει μέσα στό στόμα. Τό νερό χύθηκε πάνω στό πρόσωπό του καί μούσκεψε τό λιγδιασμένο προσκεφάλι.
Προχωροῦσε. Προχωροῦσε πρός τό φῶς. Μά σέ μία στιγμή ἐνίωσε πώς δέν μποροῦσε νά φύγει μακριά ἀπό αὐτούς τούς ἀνθρώπους, πού μαζί τους εἶχε μοιραστεῖ τίς πίκρες καί τά βάσανα τῆς φυλακῆς- τόν Ἀλέξιο, τόν Ἀλέξανδρο, τόν Φέντια, τόν Ἰβᾶν, τόσους καί τόσους. Στάθηκε ὅλος ἀγωνία. Γύρισε πίσω.
Μία κραυγή ἱκεσίας ξεπήδησε ἀπό τά βάθη τῆς ψυχῆς του:
-Κύριε! Κύριε! Μήν τούς ἐγκαταλείψεις! Βοήθησέ τους καί σῶσε τους!
Ἄρχισε νά κλαίει μέ λυγμούς.
-Μητέρα τοῦ Θεοῦ, μήν τούς ἀφήσεις!
Ἀπόκριση δέν ἔπαιρνε καμιά. Σιωπή, ἀπέραντη σιωπή! Ἔβλεπε μόνο, μέ θεία παραχώρηση, τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων- ἄλλες πυρακτωμένες κι ὁλοφοτες ἀπό τήν φωτιά τῆς πίστεως, ἄλλες σάν φλόγες ἀδύναμες καί τρεμάμενες, ἄλλες σάν μισόσβηστες σπίθες, ἄλλες μαῦρες κι ὁλοσκότεινες ἀπό τήν ἀπιστία. Ταράχθηκε-Κύριε!