“…Το
Παρίσι όμως δεν μπορούσε να κάνει άμυνα χωρίς να οπλιστεί η εργατική τάξη του,
χωρίς να μετατραπεί σε αποτελεσματική στρατιωτική δύναμη και χωρίς να
εκπαιδεύσει τις γραμμές της στρατιωτικά με τον ίδιο τον πόλεμο. Μα όταν το
Παρίσι είναι οπλισμένο, αυτό σημαίνει να είναι οπλισμένη η ίδια η
επανάσταση. Μια νίκη του Παρισιού ενάντια στον Πρώσο επιδρομέα θα ήταν μια νίκη
του Γάλλου εργάτη ενάντια στο Γάλλο κεφαλαιοκράτη και στα κρατικά του παράσιτα. Μπρος
στο δίλημμα να διαλέξει ανάμεσα στο εθνικό καθήκον και στο ταξικό συμφέρον, η
κυβέρνηση της εθνικής άμυνας δε δίστασε ούτε στιγμή – μετατράπηκε σε κυβέρνηση
εθνικής προδοσίας“.
Το
παραπάνω γνωστό απόσπασμα από το έργο του Μαρξ “Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία”
(σελ. 43, Σύγχρονη Εποχή, τα έντονα στοιχεία δικά μου) αναφέρεται σε συνθήκες
εμπόλεμης κατάστασης και, ως εκ τούτου, η έννοια της εθνικής προδοσίας
(με τα γεγονότα που περιγράφονται στη συνέχεια του βιβλίου) προβάλλει χτυπητά
χωρίς να “ξενίζει”.
