Η σημερινή Κατοχή

Σημείωση δική μας : Με τον Δημήτρη Καζάκη έχουμε σοβαρές διαφωνίες όχι τόσο πολύ στο επίπεδο των ιδεών αλλά περισσότερο στο τρόπο και στις μεθόδους που επέλεξε για να ασκήσει πολιτική. Μέθοδοι που άφηναν πολλές σκιές και ερωτηματικά. Ο απόλυτα προσωποπαγής χαρακτήρας του ΕΠΑΜ, οι καιροσκοπικές και τυχοδιωκτικές συμμαχίες(Μίκης, Παπαθεμελής) που δεν στηρίζονταν σε πολιτική και ιδεολογική ταύτιση αλλά σε σκοπιμότητες και γι' αυτό διαλύονταν εν μία νυκτί με τραγελαφικούς καυγάδες και απολίτικη ανταλλαγή ύβρεων και χαρτοπόλεμου να ακολουθεί αλλά και ο αλλοπρόσαλος χαρακτήρας του ίδιου του Καζάκη με τους βερμπαλισμούς και τα ομηρικά ξεσπάσματα ήταν επιγραμματικά μερικές από τις αιτίες που μας ανάγκασαν να κρατήσουμε εξαρχής αποστάσεις από το εγχειρημά του παρότι συμφωνούσαμε και συμφωνούμε σε πολλά. Όπως με την παρακάτω πολύ καλή αναλυσή του που τονίζει την άμεση σχέση κοινωνικής και εθνικής απελευθέρωσης δηλαδή την συνάφεια εθνικού και ταξικού που αξίζει να διαβαστεί γι' αυτό την αναδημοσιεύουμε.

του Δημήτρη Καζάκη

Η σημερινή κατοχή είναι πολύ χειρότερη από την παλιά ναζιστική κατοχή. Κι αυτό γιατί πολύ απλά δεν πρόκειται για κατοχή εδαφικής επικράτειας άλλου κράτους από εισβολέα, αλλά για ολοκληρωτική κατάλυση σήμερα του ελληνικού  κράτους και ρευστοποίηση της εδαφικής του επικράτειας, αλλά και του λαού του. Να ποια είναι η θεμελιώδης διαφορά, ταξικά και εθνικά, του 1941 με σήμερα.

Η άρχουσα τάξη σήμερα δεν χρειάζεται εθνικό κράτος. Οι εξουσίες της έχουν περάσει ήδη σε υπερεθνικό επίπεδο και η συσσώρευση του κεφαλαίου εκδηλώνεται κυρίαρχα με άυλους τίτλους και πλασματικό χρήμα στις παγκοσμιοποιημένες αγορές. Γι' αυτό και για την οικονομική ολιγαρχία σήμερα το εθνικό κράτος της είναι περιττό, ενώ το έθνος μια βολική επινόηση χωρίς υλική υπόσταση όπως ακριβώς και τα εικονικά κεφάλαια που συσσωρεύει.