Ο Αθανάσιος έζησε στα τέλη του 17ου και στις αρχές του 18ου αιώνα. Ήταν ιερομόναχος και προηγούμενος της μονής Ιβήρων του Άθω. Υπήρξε αντιγραφέας χειρογράφων και δάσκαλος της ψαλτικής.
Οι προσωπογραφικές πληροφορίες που έχουμε είναι από τον ίδιο, μέσα από τα χειρόγραφά του, όπως η παρακάτω: Το παρόν Κρατηματάριον εγράφη δια χειρός εμού Αθανασίου ευτελούς του και ιερομονάχου, λίαν δε αμαθούς, εκ πόλεως Θεσσαλονίκης, το γένος Αθηναίος: το επίκλην Καπετάνος, εκ της μονής των Ιβήρων. Και οι αναγινώσκοντες αυτό εύχεσθε υπέρ εμού και μη καταράσθε δια το έχειν εν αυτώ ου μικρά σφάλματα (Ιβήρων 1203, φ. 341v).
Ο μαθητής του, προηγούμενος Νεόφυτος Ιβηρίτης, σε χειρόγραφο τού έτους 1717 (Ιβήρων 1096) βεβαιώνει ότι: Αι κόλαις εισί γεγραμμέναι…, δια χειρός εμού Νεοφύτου Προηγουμένου, καθ᾽ ον καιρόν επιπόνως εσπούδαζον εις τον εν μουσικοίς άριστον Προηγούμενον κυρ Αθανάσιον τον Θεσσαλονικέα, κατά τον χρόνον της ημετέρας ηγουμενίας.
Το μουσικό χειρόγραφο του Αθανασίου (Ιβήρων 1203) έγινε ευρέως γνωστό λόγω της ανακάλυψης από τον Σπυρίδωνα Λάμπρο στη στάχωσή του, δεκατριών δημοτικών ελληνικών τραγουδιών, καταγεγραμμένα σε βυζαντινή σημειογραφεία. Στο ίδιο χειρόγραφο (φ. 239-240v) ο Αθανάσιος κατέγραψε και ένα περσικό άσμα.
Οι προσωπογραφικές πληροφορίες που έχουμε είναι από τον ίδιο, μέσα από τα χειρόγραφά του, όπως η παρακάτω: Το παρόν Κρατηματάριον εγράφη δια χειρός εμού Αθανασίου ευτελούς του και ιερομονάχου, λίαν δε αμαθούς, εκ πόλεως Θεσσαλονίκης, το γένος Αθηναίος: το επίκλην Καπετάνος, εκ της μονής των Ιβήρων. Και οι αναγινώσκοντες αυτό εύχεσθε υπέρ εμού και μη καταράσθε δια το έχειν εν αυτώ ου μικρά σφάλματα (Ιβήρων 1203, φ. 341v).
Ο μαθητής του, προηγούμενος Νεόφυτος Ιβηρίτης, σε χειρόγραφο τού έτους 1717 (Ιβήρων 1096) βεβαιώνει ότι: Αι κόλαις εισί γεγραμμέναι…, δια χειρός εμού Νεοφύτου Προηγουμένου, καθ᾽ ον καιρόν επιπόνως εσπούδαζον εις τον εν μουσικοίς άριστον Προηγούμενον κυρ Αθανάσιον τον Θεσσαλονικέα, κατά τον χρόνον της ημετέρας ηγουμενίας.
Το μουσικό χειρόγραφο του Αθανασίου (Ιβήρων 1203) έγινε ευρέως γνωστό λόγω της ανακάλυψης από τον Σπυρίδωνα Λάμπρο στη στάχωσή του, δεκατριών δημοτικών ελληνικών τραγουδιών, καταγεγραμμένα σε βυζαντινή σημειογραφεία. Στο ίδιο χειρόγραφο (φ. 239-240v) ο Αθανάσιος κατέγραψε και ένα περσικό άσμα.
