Η σύνθεση του κεντρώου χώρου περνά από την αντιπαράθεση

Του Γιώργου Προκοπάκη.

Ο Νίκος Μπίστης (Ν.Μ., εφεξής) κατέθεσε, την περασμένη εβδομάδα, την πρότασή του για την ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς (εδώ). Χωρίς, ελπίζω, να παραποιώ τις απόψεις, το δια ταύτα συνοψίζεται στο εξής: μια ομάδα ανθρώπων από την κοινωνία (σχηματικά: πενήντα) ας αναλάβουν την πρωτοβουλία να καλέσουν τα δύο κόμματα της κεντροαριστεράς και όλο τον χύδην χώρο με σκοπό την ενότητα του χώρου της «λογικής» - με διαδικασίες ενοποίησης και επιλογής ηγεσίας που θα βγουν στην πορεία.

Στο «δια ταύτα» καταλήγει μετά από ανάλυση της συγκυρίας και την αναγνώριση του προφανούς: τα δύο κόμματα, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, τόσο ξεχωριστά όσο και αθροιστικά, χάνουν τα κοινωνικά τους στηρίγματα. Το εκλογικό αποτέλεσμα του Ιουνίου 2012, με το αθροιστικό 19%, δημοσκοπικά καταγράφεται πια στο μισό του. Το φάσμα της μη εισόδου στην επόμενη Βουλή, επικρέμαται ήδη. Στην ανάλυσή του ο Ν.Μ. σωστά καταγράφει μια σειρά πολιτικών λαθών, κυρίως της ΔΗΜΑΡ βέβαια της οποίας είναι και στέλεχος. Το ενδιαφέρον είναι το εξής σκεπτικό: η σημερινή ηγεσία του ΠΑΣΟΚ θα τρέξει ασμένως να κρυφτεί πίσω από οποιοδήποτε «ενωτικό σχήμα», ώστε να μη χρεωθεί το μονοψήφιο καταστροφικό ποσοστό. Οπότε, το σάλπισμα των πενήντα της κοινωνίας θα απευθύνεται κυρίως στη ΔΗΜΑΡ.

Ο Μαρξ επιβεβαιώνετε καθημερινά!

Του Γιώργου Προκοπάκη

Ο Μαρξ επιβεβαιώνετε καθημερινά!
Συσσωρεύεται κεφάλαιο το οποίο πρέπει να καταστραφεί από κάποια στιγμή και μετά. 
Έτσι έχουμε τους πολέμους.
Αυτό που ζούμε είναι εύκολα εξηγήσιμο: συσσωρεύθηκε κεφάλαιο και έπρεπε να καταστραφεί. 
Με την ΕΕ δεν γίνονται πια πόλεμοι, οπότε καταστράφηκε κεφάλαιο και καθαρίσαμε. 

Των καταθετών!!!!!

Αναζητώ επενδυτικές συμβουλές

Του Γιώργου Προκοπάκη
Είμαι τραπεζίτης σε κάποια χώρα του Νότου. Η διατραπεζική αγορά είναι νεκρή. Έχω λεφτά στο θησαυροφυλάκιο. Πού τα βρήκα;
1. Καταθέσεις, για τις οποίες πληρώνω ένα κάποιο επιτόκιο - δανείζομαι από τους καταθέτες δηλαδή - ας πούμε με ένα μέσο επιτόκιο 3%.
2. Διάφορες προμήθειες τραπεζικών συναλλαγών. Είναι "κέρδος", δεν πληρώνω τίποτε γι αυτά.
3. Από τις δόσεις εξυπηρετουμένων δανείων, τα οποία έχω δώσει.
4. Τα πήρα ως ρευστότητα από την ΕΚΤ με καθαρό επιτοκιακό κόστος (κοστίζουν και τα παρκαρίσματα εγγυήσεων) περίπου 1.5% - έχω βάλει εγγυήσεις κάτι παραπάνω από το ποσόν που δανείζομαι.
5. Τα πήρα ως ρευστότητα από τον ELA με καθαρό επιτοκιακό κόστος (κοστίζουν και τα παρκαρίσματα εγγυήσεων) περίπου 3.75% - έχω βάλει εγγυήσεις κάτι παραπάνω από το ποσόν που δανείζομαι.
6. Έληξαν κάτι ομόλογα κάποιου κράτους ή κάποιας εταιρείας που κατείχα και έχω εισπράξει χρεολύσια και τόκους.

Το ερώτημα είναι, με τη διατραπεζική αγορά κλειστή και με καχυποψία για κάθε αξιόγραφο που κυκλοφορεί, τι κάνω; Ας πούμε πως είμαι πολύ συντηρητικός. Κάνω λοιπόν ένα netting, συμψηφισμό που λέει ο λόγος. Χρησιμοποιώ όλα τα χρήματα που δεν μου κοστίζουν (αλλά και δεν μου αποδίδουν μιας και τα έχω κλεισμένα στο θησαυροφυλάκιο) για να ξεφορτωθώ μέρος της ρευστότητας που μου κοστίζει. Δηλαδή, τα 2, 3 και 6 παραπάνω τα χρησιμοποιώ για να ξεφορτωθώ ρευστότητα πρώτα του ELA (που είναι ακριβή) και μετά της ΕΚΤ. Τις καταθέσεις δεν μπορώ να τις ξεφορτωθώ, οπότε αν με παίρνει πρέπει να ρίξω το επιτόκιο. Μένω λοιπόν με λιγότερα λεφτά στο χέρι (πολλά πάντως) που μου κοστίζουν κάπου ανάμεσα στο 1.75% και 3.75% - ας πούμε 3% για στρογγύλεμα. Τι επιλογές έχω;

1. Δεν κάνω τίποτε. Επειδή μου κοστίζει η ρευστότητα, κάθε μέρα που περνάει η τράπεζά μου απαξιώνεται.
2. Τα βάζω κάθε βράδυ στην ΕΚΤ - ο θεός κι η ψυχή μου τι θα πάρω. Ας πούμε ότι καθαρίζω με ένα γενναιόδωρο 0.5%. Κάθε μέρα που περνάει, η τράπεζά μου απαξιώνεται, λίγο βραδύτερα βέβαια από το να μην κάνω τίποτε.
3. Αγοράζω γερμανικά ομόλογα από τη δευτερογενή αγορά και έχω ένα επιτόκιο 0.5%. Αν μου κάτσει και υπάρχει έκδοση, τα παίρνω με 1.75%. Πάλι κάθε μέρα που περνάει η τράπεζά μου απαξιώνεται.
4. Αγοράζω γαλλικά ομόλογα με 3%. Είμαι μία η άλλη με την τράπεζά μου, πλην όμως έχω αρχίσει να έχω ρίσκο.
5. Δανείζω ΔΕΚΟ ή ασφαλιστικά ταμεία της χώρας μου. Αν καταφέρω να δώσω τα δάνεια με πάνω από 3% έχω την τράπεζά μου σε θετική κατεύθυνση - έχω πάρει όμως το ρίσκο της χώρας μου. Αν στριμωχτούν οι ΔΕΚΟ ή τα ταμεία θα μπλέξουμε με διακανονισμούς και τέτοια. Αν κάνει τιλτ η χώρα, χαιρέτα μου τον πλάτανο με τα πλατειά πλατανόφυλλα.
6. Αγοράζω ελληνικά ομόλογα σκοτωμένα στην δευτερογενή αγορά. Αν τα πήρα πριν τον Αύγουστο 2011, μου κόστισαν περίπου τα 2/3 της ονομαστικής αξίας και μου δίνουν επιτόκιο (επί του κεφαλαίου που έδωσα) κατά μέσο όρο 6.7%. Αν τα πήρα μετά τον Αύγουστο 2011, μου κόστισαν περίπου τα 2/5 της ονομαστικής αξίας και μου δίνουν επιτόκιο κατά μέσο όρο 12.5% (επί του κεφαλαίου). Η καλύτερή μου για την τράπεζα - πλην όμως με το ρίσκο να κάνει τιλτ η Ελλάδα. Αν καταφέρω να προλάβω λήξη ομολόγων πριν το τιλτ, θα έχω καθαρίσει υψηλούς τόκους μέχρι 12.5%, αλλά και τεράστια απόδοση στο κεφάλαιο, μέχρι 150%. Σκασίλα μου κι αν κάνει τιλτ η Ελλάδα. Εάν δε προλάβω να μπω σε δύο-τρεις κύκλους λήξης-επαναγοράς σκοτωμένων ομολόγων, έχω αστρονομικές αποδόσεις τις οποίες βέβαια έχουν πληρώσει οι Έλληνες φορολογούμενοι έχοντας φορτωθεί δάνεια από την τρόικα. ξανά σκασίλα μου για το ελληνικό τίλτ.

Για πέστε μου λοιπόν, τι να κάνω ο άμοιρος ο τραπεζίτης; Αν δεν με παίρνει (ή δεν μ' αφήνουν - τόπιασες το υπονοούμενο;) να μειώσω τα επιτόκια καταθέσεων - να διώξω επί της ουσίας καταθέσεις - είτε οδηγούμαι σε απαξίωση της τράπεζάς μου, είτε υποχρεούμαι να πάρω ρίσκα. Κι ας είμαι συντηρητικός!

Μπορεί κάποιος να δώσει επενδυτικές συμβουλές σε έναν καημένο τραπεζίτη του Νότου;

Ποιό είναι το δημόσιο συμφέρον;

Του Γιώργου Προκοπάκη.
Τώρα μάγκες μου, ποιό είναι το δημόσιο συμφέρον; Οι υπεύθυνοι της κυβερνώσας αριστεράς που ρητά έχουν δηλώσει πως πρέπει να προστατευθεί το τιμημένο το δημόσιο συμφέρον, θα πουν επί τέλους κάτι;

Για να καταλαβαινόμαστε:
1. 16-18 δισ θα μπουν ως μετοχικό κεφάλαιο. Για να μείνει το management στους τραπεζίτες πρέπει να βάλουν ή να βρούν τουλάχιστον το 10% - 1.6 με 1.8 δισ. Ο Σάλλας, ας πούμε πρέπει να βάλει μισό δισ για να έχει τα κλειδιά.
2. Τα υπόλοιπα 10-12 δισ θα γίνουν μετατρέψιμες (σε μετοχές) ομολογίες με επιτόκιο κλιμακούμενο από 7% μέχρι 9.5%. Αν γίνει η ρύθμιση του αναβαλλόμενου φόρου στην πλήρη έκτασή του, το ποσό αυτό μειώνεται κατά 4.5 δισ.

Βαρουφάκης μαινόμενος (στη δημιουργική λογιστική)

Η κάθε άλλο παρά θλιβερή άλγεβρα της επαναγοράς

του Γιώργου Προκοπάκη*

Με τίτλο Η Θλιβερή Άλγεβρα της Επαναγοράς, ο κ. Γιάνης Βαρουφάκης (ΓΒ εφεξής) καταθέτει την ανάλυσή του για την επαναγορά του χρέους εδώ. Η ανάλυση περιέχει λάθη και ακροβατισμούς με εμφανή στόχο την επιβεβαίωση των απόψεών του – δυστυχώς αντίθετα με την πραγματικότητα.

Οι ακροβατισμοί
Ας τα πάρουμε με τη σειρά.

Τι κοιτάτε; Συριζα τον λένε και τον ταΐζω μεταλλαγμένα οικονομικά...

1. Ο ΓΒ θέλει να υποστηρίξει ότι η δημόσια προσφορά του ΟΔΔΗΧ για επαναγορά χρέους θα αποτύχει, συμπαρασύροντας το σύνολο του πλάνου του Eurogroup της 27/11, διότι ενώ αποβλέπει σε διαγραφή χρέους €31 δισ εμείς θα επιτύχουμε διαγραφή περίπου €19 δισ με αποτέλεσμα - κατά τον ΓΒ πάντα - να αναζητούμε και πάλι τα €10 δισ της διαφοράς για να επιτευχθεί ο στόχος. Κάνει όμως λάθος. 

Η απόφαση του Eurogroup της 27/11 επιδιώκει την απόσυρση χρέους περίπου €31 δισ έναντι ρευστού €10 δισ (που θα δανείσει ο EFSF), ώστε να επιτευχθεί καθαρή μείωση χρέους €21 δισ.  Το Eurogroup δηλαδή προβλέπει εξ αρχής μείωση περίπου €21 δισ,  μέσω «υποβοηθούμενης» απόσυρσης €31 δισ. Ο ΓΒ, στους υπολογισμούς του, για να υποστηρίξει τη θέση του ξεχνά το «βοήθημα» των €10 δισ του EFSF. 

Με θλιβερή δημιουργική λογιστική, το θλιβερό της άλγεβρας είναι εξασφαλισμένο! Η αλήθεια πού είναι;

Για την άρνηση της δόσης (την πρόταση του Γιάνη Βαρουφάκη)

του Γιώργου Προκοπάκη*

Στην τελευταία παρέμβασή του εδώ ο κ. Γιάννης Βαρουφάκης (ΓΒ εφεξής) κάνει δύο πράγματα: (α) θέτει θέμα λογοδοσίας του Υπουργείου Οικονομικών (όλων των ΥΠΟΙΚ από το 2010) για τη μόνιμη αδυναμία (ανικανότητα; πρόθεση;) πρόβλεψης των οικονομικών εξελίξεων και χάραξης πολιτικής, (β) προτείνει τι πρέπει να γίνει στην παρούσα συγκυρία. 

Ωστόσο, η συγκεκριμένη πρόταση αναδεικνύει μια ενδιαφέρουσα αντίφαση όταν συνεκφέρεται με την απαίτηση λογοδοσίας των ΥΠΟΙΚ.

Συγκεκριμένα, ο ΓΒ παρατηρεί πως είμαστε πια πολύ κοντά σε μηδενικό πρωτογενές έλλειμμα και με συντονισμένη προσπάθεια όλων των πολιτικών κομμάτων που με αποχρώσεις επιθυμούν την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας – σ’ αυτά τα κόμματα συμπεριλαμβάνεται κατά τον ΓΒ και ο ΣΥΡΙΖΑ – είναι μάλλον εύκολο να προσδιορισθούν περικοπές €2.5 δισ ευρώ και άρα να μην κινδυνεύσει η χώρα με εσωτερική στάση πληρωμών, ανεξαρτήτως της καταβολής της δόσης των €31.5 δισ. 

Όμως, ο μηδενισμός του πρωτογενούς ελλείμματος ήταν πάντα ο διακηρυγμένος στόχος όλων των ΥΠΟΙΚ της μνημονιακής εποχής – και της τρόικας άλλωστε. 

Η ίδια η δυνατότητα κατάθεσης της εναλλακτικής πρότασης του ΓΒ οφείλεται στην επιτυχία πολιτικών του ΥΠΟΙΚ και των Μνημονίων, πολιτικών που ο ίδιος επέκρινε! 

Η συγκεκριμένη πρόταση επιβεβαιώνει τις κατά καιρούς δηλώσεις των μνημονιακών πρωθυπουργών, με πρώτο τον ΓΑΠ, πως «οι θυσίες των πολιτών πιάνουν τόπο». 

Οι καλούμενοι να λογοδοτήσουν ΥΠΟΙΚ κατάφεραν να μειώσουν το πρωτογενές έλλειμμα από €24 δισ σε περίπου €2.5 δισ και η πρόταση άρνησης της δόσης μπορεί να κατατεθεί! Ως εκ τούτου, η λογοδοσία των κατά καιρούς ΥΠΟΙΚ περιορίζεται στην προβλεπτική ικανότητα των μηχανισμών και την ειλικρίνεια σύνταξης των προϋπολογισμών. 

Για την λογοδοσία στο πλαίσιο αυτό, το έγκυρο μπλογκ FT Alphaville, παρουσίασε πριν μερικές ημέρες διεξοδική ανάλυση εδώ, τη συλλογιστική της οποίας ακολουθεί ο ΓΒ στο άρθρο του. 

Δεν θα μείνω περισσότερο λοιπόν στα της λογοδοσίας. Θα επιχειρήσω να αναλύσω την πρόταση.

Το χρηματοδοτικό κενό είναι 13-15 δισ για τη διετή επιμήκυνση?

Του Γιώργου Προκοπάκη

Μου έκανε εντύπωση η χθεσινή δήλωση του κ. Στουρνάρα σε διεθνές ειδησεογραφικό πρακτορείο, περίπου ως: "το ζήτημα της επιμήκυνσης συζητήθηκε (προχθές;) με την τρόικα και το χρηματοδοτικό κενό είναι 13-15 δισ για τη διετή επιμήκυνση"

Από το τελευταίο Δελτίο Χρέους του ΥΠΟΙΚ/ΓΛΚ, φαίνεται προκύπτει καθαρά πως μόνον οι ανάγκες αναχρηματοδότησης του χρέους κατά τη διετία 2015-2016 είναι 22.8 δισ (16.1 το 2015, 6.7 το 2016). 

Τα χρεολύσια της διετίας αφορούν (α) παλιά ομόλογα στα χέρια ΕΚΤ και κεντρικών τραπεζών, (β) διακρατικά δάνεια και δάνεια ΔΝΤ με τους όρους της πρώτης μνημονιακής σύμβασης (δεν μπήκαν στο καθεστώς επιμήκυνσης της 25/3/2011) και (γ) παλιά ομόλογα, ξένου δικαίου κυρίως, που δεν οι κάτοχοι των οποίων δεν συμμετέσχον στο PSI.

Δεδομένου ότι στην απολύτως καλύτερη περίπτωση, με την επιμήκυνση προκύπτει ανάγκη κάλυψης ελλειμμάτων κάπου 9 δισ (3% του ΑΕΠ το 2015 και 1.5% το 2016), αλλά και πρόσθετα ελλείμματα για τα έτη 2013-2014 1% του ΑΕΠ το χρόνο, σύνολο κάπου 4 δισ, το χρηματοδοτικό κενό είναι τουλάχιστον 36 δισ.

Η δήλωση Στουρνάρα μπορεί να είναι αληθής μόνο υπό όρους. Ποιοί μπορεί να είναι αυτοί;
1. Ήδη συμφωνεί το ΔΝΤ στην ενεργοποίηση της γραμμής πίστωσης 8.6 δισ για το 2015
2. Ήδη συμφωνεί το ΔΝΤ, αλλά και η Ευρωζώνη στη μετατόπιση (αναδιάρθρωση) των λήξεων των υποχρεώσεων για αργότερα (σημείωση: στη διετία 2013-2014 οι λήξεις είναι σύνολο 38 δισ, μέρος των οποίων και δάνεια του πρώτου Μνημονίου)
3. Ήδη συμφωνεί η ΕΚΤ (και κεντρικές τράπεζες) τουλάχιστον για μετατόπιση των λήξεων (και κούρεμα;)

Δηλαδή, υπάρχει η ευελιξία για αντιμετώπιση του χρηματοδοτικού κενού ως ακκορντεόν, οπότε μετά τις εφικτές μετατοπίσεις να απομένει ένα κενό 13-15 δισ, το οποίο πρέπει να καλυφθεί.

Σε κάθε περίπτωση, νέο χρέος είναι τα 13 δισ των ελλειμμάτων (ίσως αυτό να είναι το μέγεθος στο οποίο αναφέρθηκε ο κ. Στουρνάρας). Τα υπόλοιπα, δεν είναι νέο χρέος. Πρόσθετη επιβάρυνση μπορεί να προκύψει από τους όρους χρονικής μετατόπισης των λήξεων (π.χ., εάν τα δάνεια του Μνημονίου 1 έχουν επιτόκιο 4.2% όπως προβλεπόταν τον Μάρτιο 2011 και δεν αντικαθίστανται με χρήματα του Μνημονίου 2 με 1.8%-2%).

Σε μια τέτοια περίπτωση, ο στόχος 120% του ΑΕΠ το 2020 έχει ήδη χαθεί, εκτός εάν υπάρξει κάποιο κούρεμα του επίσημου τομέα.

Τα παραπάνω έχουν σημασία για το αμέσως επόμενο διάστημα, λόγω του καταστατικού περιορισμού του ΔΝΤ και της απροθυμίας της Ευρωζώνης να συνεισφέρει περισσότερα χρήματα. Είναι ένας διαπραγματευτικός κύκλος κατά τον οποίο η κίνηση κάθε παίκτη προϋποθέτει τη δέσμευση των άλλων.

Kάν΄ το όπως ο Ραχόι

 Γιώργος Προκοπάκης

Τα Νέα, 02/07/2012

 

Μετά την περήφανη νίκη των Νοτίων στη Σύνοδο Κορυφής στις 28-29/6, με τη χώρα μας - ευτυχώς από μια άποψη - στις κερκίδες, ανέκυψε στα καθ’ ημάς το ζήτημα να καβαλήσουμε το κύμα των νικητών και να αποκομίσουμε άμεσα οφέλη από τις αποφάσεις. Η ειδησεογραφία θέλει την ελληνική κυβέρνηση έτοιμη να θέσει το θέμα, αξιώνοντας ίση μεταχείριση των χωρών της ευρωζώνης.

Η ήττα της Μέρκελ ήταν «γλυκιά». Η απόφαση αφορά μόνο χώρες που έχουν δεσμευθεί με το σύμφωνο σταθερότητας και έχουν βάλει τάξη στα δημοσιονομικά τους. Ακόμη και τότε, ωστόσο, ένα Μνημόνιο, που θα εγγυάται τη συνέχιση της χρηστής διαχείρισης, είναι απαραίτητο. Η Ελλάδα δεν πληροί τις προϋποθέσεις. Η απόφαση δεν στοχεύει στη σωτηρία μη βιώσιμων κρατών-μελών, στοχεύει στην απόκρουση των «επιθέσεων των αγορών» προς «υγιείς οικονομίες». Το αίτημα ίσης μεταχείρισης, όπως υποτίθεται ότι θέλει να το θέσει η κυβέρνηση, ενισχύει μεν το προφίλ της στο εσωτερικό, με κίνδυνο όμως να αναλωθεί πολύτιμο πολιτικό κεφάλαιο. Παρ’ όλ’ αυτά, η Ελλάδα, με την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών σε εκκρεμότητα, επιθυμεί όρους ίδιους με εκείνους που θα ισχύσουν για την Ισπανία. Ας δούμε μερικές λεπτομέρειες πίσω από τον αγώνα του Ραχόι.