Ομοφυλοφιλία for beginners

Ο -συντηρητικός- δήμαρχος του Λονδίνου, Boris Johnson, υποστηρίζει την καμπάνια στα σχολεία για την εξάλειψη της ομοφοβίας.

Από την πρόσφατη επιστροφή μου στην Ελλάδα μετά από πολύχρονη παραμονή στο εξωτερικό, μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση η έλλειψη ενδιαφέροντος και βασικής γνώσης για τους ομοφυλόφιλους και το θέμα των ανθρώπινων δικαιωμάτων τους. Αν και η συζήτηση έχει σιγά σιγά αρχίσει, το πλατύ κοινό όχι μόνο αδιαφορεί αλλά μάλιστα δυσανασχετεί όταν αναφέρεται το θέμα αυτό . Και αυτό φαίνεται από την σχεδόν παντελή έλλειψη συζήτησης για το θέμα αυτό και στην φετινή προεκλογική περίοδο.

Το πρόβλημα ίσως στην Ελλάδα είναι ότι η συζήτηση, κατά καιρούς, ανοίγει για θέματα σαν τον γάμο ή την υιοθεσία, χωρίς οι περισσότεροι Έλληνες να έχουν αποδεχτεί ή να κατανοήσει ακόμα την ίδια την ύπαρξη της ομοφυλοφιλίας. Γι αυτό τον λόγο, στο κείμενο αυτό προσπαθώ να πάω στην ρίζα του προβλήματος , να παραθέσω και, στο βαθμό που μπορώ, να αντικρούσω τα επιχειρήματα, λογικά ή συναισθηματικά, που έχουν πολλοί συμπολίτες μας κατά τις ομοφυλοφιλίας.

Το καλό της γενικότερης αδιαφορίας στην Ελλάδα είναι ότι ο περισσότερος κόσμος δεν έχει μπει σε ακόμα ιδεολογικά χαρακώματα, όπως π.χ. συμβαίνει σε ορισμένες πολιτείες των ΗΠΑ, με αποτέλεσμα ίσως να είναι περισσότερο ανοιχτόμυαλος και ανεκτικός. Από την άλλη βέβαια, η άγνοια καθώς και η γενικότερη έλλειψη ευαισθητοποίησης στην χώρα μας για τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ανοικτή κοινωνία και το κράτος δικαίου, σημαίνει ότι ακόμα και πολίτες που θεωρούν τον εαυτό τους ως προοδευτικό ή φιλελεύθερο έχουν ιδιαίτερα ομοφοβικές και προσβλητικές απόψεις για τους gay συμπολίτες τους.

Δεν αμφιβάλω ότι θα υπάρξουν αναγνώστες με ισχυρές απόψεις για το θέμα, όπως και άτομα με ...μεσογειακό ή θερμόαιμο ταμπεραμέντο και συνεπώς σίγουρα δεν θα αποφύγουμε υβριστικά σχόλια και troll. Ωστόσο, με κάποια αφέλεια πιστεύω ότι η πολιτική ζωή στην Ελλάδα θα μπορέσει να βελτιωθεί μόνο εάν κάνουμε όλοι μας μεγαλύτερη προσπάθεια να κατανοήσουμε σε βάθος τα επιχειρήματα (και τα συναισθήματα) της «άλλης πλευράς» ακόμα και εάν συνεχίζουμε να διαφωνούμε μαζί τους και γιαυτό ευχαριστώ τους αναγνώστες εκ των προτέρων για την υπομονή τους και το ανοικτό τους μυαλό. Επίσης, ζητώ συγνώμη που το άρθρο αυτό μου βγήκε πιο μεγάλο από ότι θα ήθελα και σας ευχαριστώ για την υπομονή σας!

1. Τι γίνεται στον υπόλοιπο κόσμο;

Βάζω αυτό το ερώτημα πρώτο πρώτο γιατί πιστεύω ότι ένα από τα πλεονεκτήματα που έχει η Ελλάδα ως μικρή χώρα στην άκρη της Ευρώπης, είναι ότι δεν χρειάζεται να ξανα-ανακαλύψει τον τροχό: Προφανώς οι Έλληνες δεν πρέπει να γίνουμε πρόβατα και να ακολουθούμε ακρίτως ότι γίνεται στο εξωτερικό αλλά σίγουρα έχουμε την πολυτέλεια να κοιτάζουμε προς τις περισσότερο ανεπτυγμένες χώρες για να πάρουμε μια ιδέα προς ποια κατεύθυνση πρέπει να κινηθούμε.

Από την Ελληνική Επανάσταση και μετά, η Ελλάδα είναι -σωστά- στραμμένη προς τις ευημερούσες, δημοκρατικές, φιλελεύθερες χώρες της δυτικής Ευρώπης και αυτό, παρά τα προβλήματα μας, μας έχει βοηθήσει να προοδεύσουμε, ιδίως εάν μας συγκρίνει κανείς με άλλες χώρες της περιοχής μας με λιγότερο σαφή προσανατολισμό που μάλιστα ήταν πλουσιότερες στο παρελθόν (Τουρκία, Αίγυπτος, Βουλγαρία κτλ). Συνεπώς, καλό είναι να κοιτάμε προς αυτές τις χώρες (από την Βρετανία ως την Σουηδία, από την Γαλλία ως την Ισπανία) για να δούμε εάν αρμενίζουμε προς την σωστή κατεύθυνση. Εάν θέλουμε να γίνουμε «Ευρώπη» αλλά συμφωνούμε σε κοινωνικά θέματα π.χ. με την Σαουδική Αραβία, κάτι πάει λάθος.

Στο συγκεκριμένο θέμα, είναι εμφανές ότι φυσικό επακόλουθο των φιλελεύθερων δημοκρατιών της δυτικής Ευρώπης είναι η αποδοχή και ισότητα όλων των ομάδων του πληθυσμού, τις γυναίκες και τις μειονότητες, συμπεριλαμβανομένου και των ομοφυλοφίλων. Σχεδόν σε όλες αυτές τις χώρες, υπάρχουν λόγου χάριν είτε γάμοι είτε σύμφωνα συμβίωσης για τους ομοφυλόφιλους, και οι διακρίσεις, αν και δεν έχουν εξαφανιστεί , μειώνονται συνεχώς. Στην Γερμανία λόγου χάρη, η οποία δεν είναι και η προοδευτικότερη κοινωνία, ίσως γιατί είναι 50% καθολικοί, ένας από τους σημαντικότερους πολιτικούς αρχηγούς είναι ανοιχτά gay, όπως και οι δήμαρχοι του Βερολίνου και του Αμβούργου μεταξύ των άλλων. Η σύγκριση με το Δήμο Αθηναίων είναι σίγουρα καταθλιπτική.

2. Τι είναι ομοφυλοφιλία τέλος πάντων

Δεν θέλω να κάνω αυτό το άρθρο υπερβολικά θεωρητικό αλλά ο όρος ομοφυλοφιλία συμπεριλαμβάνει πολλές διαφορετικές συμπεριφορές και ανθρώπους. Ο γενικός ορισμός που εγώ χρησιμοποιώ είναι άνθρωποι οι οποίοι ελκύονται σεξουαλικά και συναισθηματικά από άτομα του ιδίου φύλου.

Αυτό είναι ανεξάρτητα από το εάν κρύβονται ή όχι, εάν επίσης ελκύονται από ανθρώπους του άλλου φίλου, εάν είναι «ενεργητικοί» ή «παθητικοί» και εάν είναι «macho» ή «camp» (όροι που σχετικά λανθασμένα μεταφράζονται στην Ελλάδα σαν «ανδροπρεπείς» και «θηλυπρεπείς») ή αντίστοιχα για τις λεσβίες εάν είναι «butch» ή «fem».

Σαν μικρή παρένθεση, πολλοί Έλληνες λανθασμένα νομίζουν ότι όλοι οι gay θέλουν να είναι γυναίκες και απλώς άλλοι τολμάνε να το δείχνουν λιγότερο και άλλοι περισσότερο. Και αντίστροφα για τις λεσβίες ότι θέλουν να γίνουν άντρες. Αυτό είναι προφανέστατα μη αληθές για το συντριπτικό ποσοστό των gay και των λεσβιών. Και αυτό δεν το λέω γιατί πιστεύω ότι είναι κακό – απλώς δεν ισχύει. Ο λόγος που το πλατύ κοινό έχει αυτή την λανθασμένη εικόνα είναι κυρίως γιατί οι θηλυπρεπείς gay, και οι ανδροπρεπείς λεσβίες είναι δυσκολότερο να κρυφτούν με αποτέλεσμα σε μια συντηρητική κοινωνία σαν την Ελληνική, είναι αυτοί που κρύβονται λιγότερο ή λιγότερο πετυχημένα.

Έχει ενδιαφέρον μάλιστα ότι ένας από τους λόγους για την αδυναμία των ομοφυλοφιλικών οργανώσεων στην Ελλάδα, και αλλού, οφείλεται εν μέρη σε αυτήν την ανομοιογένεια, μεταξύ ανδρών και γυναικών gay, «ανδροπρεπών» και «θηλυπρεπών», ενεργητικών που δεν θεωρούν τον εαυτό τους gay και ενεργητικών, transsexual και μη, κτλ. Γι αυτό και κάθε αγώνας για τον σεβασμό των gay, χρειάζεται όχι μόνο να αποδεχόμαστε αλλά και να γιορτάζουμε την διαφορετικότητα και την ποικιλία μεταξύ των συνανθρώπων μας.

Παρεμπιπτόντος,και προς αποφυγή παρεξηγήσεων, συχνά στο κείμενο αυτό αναφέρομαι σε όλες τις ομοφυλόφιλες ομάδες, συμπεριλαμβανομένου και των λεσβιών, ως «gay», καθαρά για λόγους ταχύτητας. Άλλωστε πρέπει να ομολογήσω ότι βρίσκω τον όρο ομοφυλόφιλο μακρόσυρτο και μη εύηχο!

3. Γιατί να ασχοληθούμε με την ομοφυλοφιλία όταν έχουμε ένα σωρό άλλα προβλήματα

Αυτή η απορία τίθεται από πολλούς συμπολίτες μας για πολλούς λόγους.

· Πρώτον γιατί πολλοί straight δεν γνωρίζουν κανένα gay, ιδίως εάν ζουν στην επαρχία ή στα προάστια και θεωρούν ότι οι gay είναι μια πολύ μικρή μειονότητα που δεν αξίζει να ασχολούμαστε μαζί της. Η πραγματικότητα είναι ακριβώς αντίθετη: οι gay υπολογίζονται περίπου στο 10% του πληθυσμού κάθε χώρας. Το γεγονός ότι πολλοί συμπολίτες μας ούτε καν γνωρίζουν κανέναν gay δείχνει τον βαθμό την προκατάληψης που κάνει πολλούς gay να κρύβονται ή έστω να είναι «διακριτικοί». Αυτό σημαίνει ότι έχουμε 1 εκατομμύριο συμπολίτες μας που είναι ομοφυλόφιλοι ή έστω αμφιφυλόφιλοι. Σίγουρα αυτό είναι ένα νούμερο που αξίζει να ασχοληθούμε μαζί του.

· Δεύτερον γιατί πολλοί συμπολίτες μας είναι λίγο εγωιστές. Και δεν το λέω αυτό με κακία – είναι ανθρώπινο να μας ενδιαφέρουν θέματα τα οποία μας αφορούν και επηρεάζουν την δική μας ζωή. Ωστόσο πολλοί straight δεν αναγνωρίζουν ότι το θέμα αυτό μπορεί να τους επηρεάζει περισσότερο από ότι νομίζουν: ίσως τα παιδιά τους να είναι gay, τα εγγόνια τους, οι καλύτεροι τους φίλοι χωρίς να το ξέρουν. Επίσης, πρέπει να αποφασίσουν εάν θέλουν να ζουν σε μια κοινωνία η οποία καταπιέζει ένα σημαντικό κομμάτι της. Όπως οι περισσότεροι από εμάς θεωρούμε τους εαυτούς μας αντιρατσιστές, και θα μας ενοχλούσε εάν θεωρούσαμε τους μαύρους, τους Εβραίους, τους μελαχρινούς, τους αριστερόχειρες ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας, έτσι πρέπει να πολεμήσουμε και τις διακρίσεις και προκαταλήψεις για τους gay συμπολίτες μας. Άλλωστε δεν ξέρει κανείς πότε μπορεί να βρεθεί ο ίδιος ως μέρος μιας μειονότητας (οικονομικής, ιατρικής, κοινωνικής, τοπικής) – η ωριμότητα μιας κοινωνίας κρίνεται από την συμπεριφορά στις μειονότητες της.

· Τρίτον γιατί πολλοί συμπολίτες μας πιστεύουν ότι οι gay έχουν ήδη ισότητα και οι απαιτήσεις τους είναι υπερβολικές. Αυτό το επιχείρημα το συζητάω λίγο παρακάτω ωστόσο τόσο οι νομικές όσο και οι κοινωνικές διακρίσεις που υφίστανται οι gay είναι προφανείς. Εάν αντίστοιχες διακρίσεις και υβριστικά σχόλια (από τους περαστικούς, πολλούς πολιτικούς και ιεράρχες) ακούγονταν για οποιαδήποτε άλλη κοινωνική ομάδα ή εθνότητα, θα τις καταδίκαζαν όλοι χωρίς δεύτερη κουβέντα ως φρικτός ρατσισμός.

Άλλωστε, το ερώτημα γιατί να ασχολούμαστε με την ομοφυλοφιλία μπορεί εύκολα να αντιστραφεί: Όσοι πολιτικοί και παπάδες κάνουν υβριστική εκστρατεία κατά των gay, δεν έχουν άλλα πράγματα να ασχοληθούν; Άλλωστε το να δοθούν ανθρώπινα δικαιώματα στους gay δεν αφαιρεί τίποτα από τους άλλους, ούτε έχει ιδιαίτερη οικονομική επιβάρυνση. Π.χ. η κυβέρνηση της ΝΔ πέρασε πρόσφατα το νομοσχέδιο για το σύμφωνο συμβίωσης το οποίο παραδόξως εξαιρεί τα ομόφυλα ζευγάρια. Για να κατοχυρωθεί η ισοπολιτεία για όλους, το μόνο που χρειαζόταν ήταν να αλλάξουν μερικές λέξεις μόνο του νομοσχεδίου αυτού.

4. Μα η ομοφυλοφιλία δεν αποπροσανατολίζει από την ταξική πάλη

Αρκετοί (ακρο)αριστεροί κατηγορούν το gay κίνημα ότι (α) είναι διαστροφή της αστικής κοινωνίας και μόνο, και (β) αποπροσανατολίζει από την πάλη για την επανάσταση. Δεν κρύβω ότι δεν συμμερίζομαι τις πολιτικές ιδέες των ακροαριστερών και συνεπώς ίσως να μην είμαι ο κατάλληλος για να αντιπαρατεθώ μαζί τους μέσα στα πλαίσια της κοσμοθεωρίας τους. Ωστόσο όπως φάνηκε και από τις σχετικά πρόσφατες ομοφοβικές επιθέσεις στα Εξάρχεια, αρκετές από τις ιδέες τους είναι αρκετά αποδεκτές στην Ελληνική κοινωνία και αξίζει να τις συζητήσει κανείς.

Δεν θέλει μεγάλη σκέψη για να καταλάβει κανείς ότι η ομοφυλοφιλική επιθυμία δεν εμφανίζεται μόνο στις αστικές κοινωνίες - αντιθέτως υπήρχε και υπάρχει πάντοτε, συμπεριλαμβανομένων των προ-καπιταλιστικών κοινωνιών και των κομουνιστικών κρατών.

Όσο για τον «αποπροσανατολισμό», εάν ήδη, πριν καν γίνουν «κυβέρνηση» οι εν λόγω ομάδες περιφρονούν την gay μειονότητα χωρίς ιδιαίτερο λόγο, καταλαβαίνει κανείς τι θα κάνουν σε όλους μας εάν πάρουν ποτέ την εξουσία. Σήμερα οι αριστεροί έχουν το πλεονέκτημα να γνωρίζουν πόσο καταπιεστικά κατέληξαν τα κομουνιστικά καθεστώτα τον 20^ο αιώνα, άρα θα περίμενε κανείς ότι θα έκαναν διπλή προσπάθεια να πετύχουν τον σοσιαλιστικό τους παράδεισο χωρίς αυτές τις απολυταρχικές τάσεις.

5. Μα η ομοφυλοφιλία δεν είναι ήδη αποδεκτή;

Όπως ανέφερα ήδη παραπάνω, αρκετοί καλοπροαίρετοι straight νομίζουν ότι η ομοφυλοφιλία είναι ήδη αποδεκτή και νόμιμη άρα δεν έχει νόημα να ασχολούμαστε μαζί της. Μάλιστα αυτό νομίζουν και ορισμένοι βολεμένοι ομοφυλόφιλοι οι οποίοι θέλουν να αποφύγουν τις όποιες τύψεις τους που δεν βοηθάνε την προσπάθεια για ισότητα.

Ωστόσο, είναι προφανές ότι υπάρχει τόσο νομική όσο και κοινωνική ανισότητα και προκατάληψη κατά της ομοφυλοφιλίας στην Ελλάδα. Και αυτό είναι προφανές από το πόσοι λίγοι gay διαλέγουν να είναι ανοιχτοί και ειλικρινείς στην δουλεία τους (οι τραγουδιστές είναι το πιο τρανταχτό παράδειγμα αν και ίσως αυτοί θα είχαν και τα λιγότερα προβλήματα εάν αποκαλύπτονταν), από τα ειρωνικά σχόλια που ακούγονται ακόμα όταν περνάει ένα ζευγάρι gay στον δρόμο, από την απουσία ανοικτών gay πολιτικών, από το γεγονός ότι gay ζευγάρια δεν μπορούν να παντρευτούν, να γίνει αποδεκτή η σχέση τους από το κράτος και την κοινωνία, να έχουν το δικαίωμα να βλέπουν τους αγαπημένους τους στο νοσοκομείο εάν κάτι συμβεί, να κανονίζουν οι ίδιοι την διαθήκη τους κτλ.

Επίσης πολλοί ετερόφυλοι γκρινιάζουν που ξαφνικά «γέμισε» gay η τηλεόραση. Αυτό είναι προφανώς αστείο: εάν κάποιος κοιτάξει τις σειρές και τις ταινίες στην τηλεόραση (δεν μιλώ καν για τις ειδήσεις) σίγουρα το ποσοστό των gay είναι μικρότερο από το 10% που αντιπροσωπεύουν στην κοινωνία. Και στο κάτω κάτω, ακόμα και να ήταν αλήθεια η «υπερπροβολή» gay (που δεν είναι βέβαια), δεν θα ήταν κατανοητό μετά από δεκαετίες παντελούς απουσίας; Συν του ότι πολλοί από τους gay χαρακτήρες στην Ελληνική τηλεόραση παραμένουν καρικατούρες για να γελούν οι straight και να επιβεβαιώνονται τα στερεότυπα τους, και όχι για να βοηθήσουν πραγματικά την αποδοχή τους ή να αντιπροσωπεύσουν πραγματικά ένα τμήμα του πληθυσμού.

6. Έχει νόημα η «αποθάρρυνση» της ομοφυλοφιλίας;

Όπως θα προσπαθήσω να εξηγήσω παρακάτω, δεν πιστεύω ότι η ύπαρξη της ομοφυλοφιλίας είναι κάτι αρνητικό για την κοινωνία. Αλλά, for argument’s sake όπως λένε οι αγγλοσάξονες, ακόμα και εάν υποθέσουμε ότι ο κόσμος θα ήταν καλύτερος ή απλούστερος εάν δεν υπήρχαν ομοφυλόφιλοι, πάλι ΔΕΝ έχει νόημα να την αποδοκιμάζουμε.

Για παράδειγμα, πιθανότατα ο κόσμος να ήταν πιο «απλός» εάν δεν είχαμε αριστερόχειρες, εάν όλοι είχαμε το ίδιο ύψος και μέγεθος, το ίδιο χρώμα δέρματος κτλ. Ωστόσο με το να αποδοκιμάζουμε, για παράδειγμα, τους αριστερόχειρες, δεν μειώνουμε τον αριθμό τους. Αντίθετα, καταπιέζουμε εκατομμύρια ανθρώπων χωρίς νόημα, δεν επιτρέπουμε στην κοινωνία να εκμεταλλευτεί πλήρως τις διαφορετικές τους δεξιότητες και ίσως τους ωθούμε σε προβληματικές συμπεριφορές από αντίδραση.

Βέβαια για να είμαι ειλικρινής, είναι πιθανόν ότι η πλήρης αποδοχή της ομοφυλοφιλίας να οδηγήσει σε (μάλλον πολύ μικρή) αύξηση της ομοφυλόφιλης συμπεριφοράς καθότι άτομα τα οποία το καταπίεζαν ή ήταν αμφιφυλόφιλοι θα έχουν μεγαλύτερη δυνατότητα να εκδηλωθούν ή να εξερευνήσουν την σεξουαλικότητα τους. Ωστόσο πιστεύω ότι το να δοθεί η ελευθερία στους ανθρώπους να βρουν τον εαυτό τους είναι θετικό από μόνο του και θα μεγαλώσει την ανθρώπινη ευτυχία. Άλλωστε, είναι καλύτερα να κρύβονται οι gay και να παντρεύονται γυναίκες ή άντρες που δεν τους ικανοποιούν και δεν τους αγαπούν; Αυτό δεν δημιουργεί μεγαλύτερη δυστυχία, χωρισμούς και διαζύγια και πληγωμένα παιδιά;

7. Μα η ομοφυλοφιλία δεν είναι αφύσικη ή ανώμαλη;

Αυτό ίσως είναι το πιο σύνηθες επιχείρημα και βασίζεται στο γεγονός ότι οι ομοφυλοφιλικές σεξουαλικές επαφές δεν οδηγούν στην αναπαραγωγή. Ωστόσο πιστεύω ότι το γεγονός αυτό δεν φτάνει για να θεωρηθεί η ομοφυλοφιλία «κακή» ή «αφύσικη» ή «ανώμαλη»:

· Είναι γνωστό ότι ομοφυλόφιλα ζώα υπάρχουν σε όλα τα είδη θηλαστικών. Είναι μια συμπεριφορά που υπάρχει πολύ συχνά στην φύση.

· Οι άνθρωποι (όπως και πολλά ζώα) δεν ενδιαφέρονται πια μόνο για την στοιχειώδη επιβίωση τους. Όπως χρησιμοποιούμε τα πόδια μας για να χορεύουμε και να κάνουμε σκι (και όχι μόνο για να τρέχουμε για να γλυτώσουμε από τα μαμούθ), όπως χρησιμοποιούμε το στόμα μας για να τραγουδάμε και να μασάμε τσίχλα (και όχι μόνο για να τρώμε), έτσι όλοι μας, straight και gay κάνουμε σχέσεις και έχουμε σεξουαλικές επαφές για άλλους λόγους από την αναπαραγωγή. Ως γνωστόν, τα περισσότερα ετερόφυλα ζευγάρια κάνουν μόνο 1 με 2 παιδιά ενώ προφανώς έχουν χιλιάδες σεξουαλικές επαφές, μόνοι τους ή με το εκάστοτε ταίρι τους. Συν υπάρχουν χιλιάδες ετερόφυλα ζευγάρια τα οποία δεν κάνουν καθόλου παιδιά είτε γιατί δεν θέλουν είτε γιατί είναι στείροι είτε γιατί είναι μεγάλης ηλικίας χωρίς προφανώς να σταματάνε να κάνουν έρωτα.

Ωστόσο δεν υπάρχει λόγος να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας: το να είναι κάποιος gay (ιδίως για τους άντρες) σημαίνει ότι είναι πιο δύσκολο (αν και όχι αδύνατο βέβαια) να αποκτήσουν παιδί. Και για όσα άτομα αυτό είναι σημαντικό, αυτό είναι ένα μειονέκτημα του να είναι κάποιος gay. Ωστόσο αυτό δεν κάνει τους gay ανώμαλους ή αφύσικους. Παραδείγματος χάριν, το να είναι κάποιος κοντός, έχει κάποια μειονεκτήματα (δύσκολο να γίνει μπασκετμπολίστας!) αλλά προφανώς το να είναι κάποιος 1.70 δεν είναι ανώμαλο. Και μάλιστα σίγουρα υπάρχουν άλλα πλεονεκτήματα με το να είναι κάποιος κοντός (π.χ. μπορεί να γίνει αρσιβαρίστας !) όπως και υπάρχουν και πλεονεκτήματα το να είναι κάποιος gay (π.χ. δεν υπάρχει κίνδυνος εγκυμοσύνης!)

8. Κινδυνεύει η διαιώνιση του είδους;

Μερικοί που αντιτίθενται στην ομοφυλοφιλία, κινδυνολογούν ότι κινδυνεύει η ...διαιώνιση του είδους. Προφανώς αυτό δεν ισχύει. Αν ισχύει κάτι είναι το αντίθετο: ο πλανήτης μας και το ανθρώπινο είδος κινδυνεύει από τον υπερπληθυσμό. Έτσι κι αλλιώς οι gay είναι μόνο 10% του πληθυσμού άρα δεν μπορούν να αλλάξουν σοβαρά τον ρυθμό αναπαραγωγής. Επιπλέον, το να είναι κάποιος gay δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να κάνει παιδιά αν και αυτό είναι ένα πιο πολύπλοκο θέμα στο οποίο ίσως θα αναφερθώ σε επόμενο άρθρο.

9. Μα τι καλό κάνει η Ομοφυλοφιλία στην κοινωνία;

Όπως ανέφερα και παραπάνω, το ερώτημα αυτό είναι έωλο – είναι πολίτες σαν και όλους μας και πρέπει να τους αποδεχόμαστε και να τους σεβόμαστε χωρίς να ρωτάμε εάν προσφέρουν κάτι «σπέσιαλ». Ρώτησε κανείς τι καλό κάνουν οι μελαχρινοί ή οι αριστερόχειρες στην κοινωνία;

Οι gay είναι άνθρωποι όπως όλοι μας και έχουν ταλέντα και ικανότητες όπως κάθε άλλος. Εάν συνεχίζουμε να τους περιθωριοποιούμε, τότε η κοινωνία χάνει την δυνατότητα να εκμεταλλευτεί αυτά ταλέντα και τις δεξιότητες τους. Ιδίως η Ελλάδα με το τεράστιο πρόβλημα «brain-drain» (έξοδος προικισμένων και μορφωμένων νέων στο εξωτερικό), δεν έχει την πολυτέλεια να απορρίπτει προικισμένα άτομα μόνο και μόνο λόγω των σεξουαλικών προτιμήσεων. Πόσο μάλλον καθότι η Ελληνική ιστορία, αρχαία και νεότερη, είναι γεμάτη με μεγάλους άντρες (και γυναίκες) που ήταν ομοφυλόφιλοι, ανοικτά ή όχι.

Επιπλέον χωρίς εγώ να έχω κάνει κάποια έρευνα για να το επιβεβαιώσω, αρκετοί gay έχουν μια έφεση σε ορισμένους τομείς, ιδίως δημιουργικά επαγγέλματα όπως μουσική, τέχνη ή μόδα και πιθανότατα χωρίς gay συμπολίτες μας η ζωή μας, θα ήταν πολύ πιο μουντή και βαρετή.

10. Μα η εκκλησία καταδικάζει την ομοφυλοφιλία!

Το άρθρο αυτό θέλει να αντικρούσει λογικά επιχειρήματα για το τι θα βελτιώσει την ευημερία του ανθρώπινου είδους. Συνεπώς δεν σκοπεύω να μπω σε θεολογικά επιχειρήματα. Ωστόσο θα ήθελα να αναφέρω ορισμένα γεγονότα που ίσως μερικοί να αγνοούν:

· Υπάρχουν πολλές, κατά βάση προτεσταντικές, χριστιανικές εκκλησίες, συμπεριλαμβανομένου και της Αγγλικανικής εκκλησίας στις ΗΠΑ, μια από τις σημαντικότερες εκκλησίες εκεί, που όχι μόνο δεν καταδικάζουν την ομοφυλοφιλία αλλά ευλογούν και τους gay γάμους και έχουν gay επισκόπους.

· Η βάση της χριστιανικής θρησκείας είναι η αγάπη προς το πλησίον μας. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι το γεγονός ότι μερικοί συμπολίτες μας θέλουν να περάσουν την ζωή τους με ένα άτομο του ιδίου φίλου προκαλεί την μήνη του καλού Θεού!

· Σε μεγάλο βαθμό η αντίθεση της ορθόδοξης (και καθολικής) εκκλησίας βασίζεται σε κείμενα Πατέρων της Εκκλησίας και όχι στα λεγόμενα του Χριστού στη Καινή Διαθήκη. Και η εκκλησία ήδη αποκρύπτει ότι πολλά από τα λεγόμενα των πατέρων αυτών έχουν ήδη εγκαταλειφθεί από την εκκλησία καθότι αντιπροσώπευαν τις προκαταλήψεις και κοινωνικές σχέσεις της εποχής τους και όχι θεόσταλτα μηνύματα. Πχ. αν και πιθανότατα ο χριστιανισμός βελτίωσε την θέση της γυναίκας και των δούλων, τόσο η γυναίκα όσο και οι δούλοι συνέχισαν να είναι καταπιεσμένοι για πολλούς αιώνες μετά τον Χριστό με την ενθάρρυνση και την αποδοχή των Ιεραρχών της εποχής. Αν θυμάμαι καλά ένας από τους Τρεις Ιεράρχες (δυστυχώς μου διαφεύγει ποιος από τους τρεις) είχε δηλώσει ότι κανένας ελεύθερος άνθρωπος δεν μπορεί να μαγειρεύει το δικό του φαι καθότι αυτό ήταν δουλεία των δούλων! Όπως η Ορθόδοξη Εκκλησία –σωστά αν και σιωπηλά- αναγνώρισε ότι αυτές οι παρωχημένες απόψεις πρέπει να αλλάξουν το ίδιο πρέπει να συμβεί και με την θέση της για τους ομοφυλόφιλους συμπολίτες μας.

11. Μα δεν μου αρέσει η θηλυπρέπεια

Αυτή είναι μια ειλικρινής απορία που πολλοί ετερόφυλοι συμπολίτες μας εκφράζουν και αξίζει να απαντηθεί:

· Κατ’ αρχήν, όπως προανέφερα, η θηλυπρέπεια και η ομοφυλοφιλία δεν είναι το ίδιο πράγμα. Υπάρχουν θηλυπρεπείς άντρες που δεν είναι ομοφυλόφιλοι και πολλοί ομοφυλόφιλοι που δεν είναι θηλυπρεπείς.

· Και εμένα δεν μου αρέσουν ένα σωρό άνθρωποι και συμπεριφορές, από τις υπερβολικά ναζιάρικες γυναίκες, τους μάτσο πολλά βαρύς άντρες, τους ξενέρωτους τους Ολλανδούς, τους μεθυσμένους Άγγλους κτλ. Είμαι δύσκολος άνθρωπος φαίνεται! Αλλά το γεγονός ότι εμένα δεν μου αρέσουν αυτοί οι χαρακτήρες, δεν σημαίνει ότι έχω και την απαίτηση να χαρακτηριστούν ανώμαλοι ή να θεσμοθετηθούν νομικές διακρίσεις εναντίων τους. Το πολύ πολύ να μην τους καλέσω στο πάρτι γενεθλίων μου!

· Τέλος, είναι και λανθασμένο και ρατσιστικό το να γενικοποιεί κανείς και να βάζει στο ίδιο το τσουβάλι ολόκληρες ομάδες πληθυσμού. Ακόμα και εάν κάποιου δεν του αρέσουν οι κακόμοιροι οι Άγγλοι λόγου χάριν, θα είναι χαζό να απορρίψει όλους τους Άγγλους από πιθανούς φίλους ή συνεργάτες ή πελάτες.

12. Μα δεν μου αρέσει να βλέπω άντρες να φιλιούνται

Το επιχείρημα αυτό είναι παρεμφερές με το προηγούμενο. Όμως εάν σε κάποιον δεν αρέσει, παραδείγματος χάριν, το σούσι, δεν σημαίνει ότι πρέπει να απαγορεύσουμε να δείχνουν ιαπωνέζικα εστιατόρια στην τηλεόραση! Οι σύγχρονες κοινωνίες είναι πλουραλιστικές και συμπεριλαμβάνουν πολλές διαφορετικές ομάδες, συμπεριφορές και δεξιότητες. Και αυτό δεν είναι μόνο αναπόφευκτο, είναι και ευκταίο καθότι δίνει στους ανθρώπους την ελευθερία της επιλογής και στην κοινωνία ένα πολύπλευρο εργατικό δυναμικό. Αλλιώς να ντυνόμαστε όλοι στα γκρι, να έχουμε το ίδιο κούρεμα, να υποστηρίζουμε όλοι την ίδια ομάδα, να βλέπουμε όλοι την ίδια μία ταινία στο σινεμά και να είμαστε όλοι δικηγόροι.

Άλλωστε η θέα ανοικτά gay ανθρώπων ενοχλεί αρκετούς συμπολίτες μας γιατί δεν το έχουν συνηθίσει και τους ξενίζει. Ευτυχώς, ακόμα και στην χώρα μας, οι gay έχουν γίνει πολύ περισσότερο ορατοί, κάτι που θα βοηθήσει να μειωθεί αυτός ο φόβος ή απέχθεια προς κάτι διαφορετικό. Εν τω μεταξύ, μέχρι να γίνει αυτό, εάν δεν αρέσει σε κάποιους, δεν τους εμποδίζει κανείς να αλλάξουν κανάλι ή πεζοδρόμιο. Αυτό κάνω και εγώ με 95% των εκπομπών στην τηλεόραση για πολλούς άλλους λόγους!

13. Μα οι ομοφυλόφιλοι δεν είναι παιδόφιλοι;

Καμία επιστημονική έρευνα (που γνωρίζω εγώ) δεν έχει βρει ότι το ποσοστό των παιδόφιλων gay είναι υψηλότερο από αυτό των παιδόφιλων που είναι ετερόφυλοι.

Αλλά, ξέρετε, ακόμα και να ήταν λίγο μεγαλύτερο το ποσοστό (που δεν είναι), αυτός δεν θα ήταν λόγος καταδίκης της ομοφυλοφιλίας. Είτε για κοινωνικούς ή για γενετικούς λόγους, οι άντρες έχουν μεγαλύτερα ποσοστά παιδόφιλης συμπεριφοράς από τις γυναίκες. Αυτό δεν σημαίνει προφανώς ότι όλο το ανδρικό φύλο είναι παιδόφιλο ή ότι όλοι οι άνδρες πρέπει να υποστούν διακρίσεις και να θεωρούνται ανώμαλοι. Αυτές οι γενικοποιήσεις είναι ρατσιστικές και επικίνδυνες.

14. Μα οι ομοφυλόφιλοι δεν μεταφέρουν αρρώστιες, ιδίως το ΑΙDS;

Κατ’ αρχήν, πρέπει να γίνουν κατανοητά δύο πράγματα:

· Το HIV/ AIDS, όπως και όλες οι σεξουαλικά μεταφερόμενες ασθένειες είναι ασθένειες όλων των ανθρώπων, όχι μόνο των ομοφυλοφίλων. Ένα καλό παράδειγμα είναι η επιδημία AIDS στην Αφρική, όπου τα ποσοστά μόλυνσης σε ορισμένες χώρες ξεπερνούν το 30% και δεν κάνουν διακρίσεις μεταξύ αντρών και γυναικών, παιδιών και μεγάλων, gay και straight.

· Το HIV δεν κολλάει εύκολα και σίγουρα όχι με απλή εισπνοή, χειραψία ή και φιλιά. Το HIV μπορεί να κολλήσει με την απροστάτευτη σεξουαλική επαφή και το αίμα. Άρα δεν υπάρχει κανένας λόγος ρατσισμού και φόβου προς τους οροθετικούς συμπολίτες μας στην καθημερινή μας ζωή, όπως δεν υπάρχει και φόβος προς τους συμπολίτες μας που έχουν π.χ. καρκίνο ή διαβήτη.

· Χωρίς να θέλω να μειώσω τους κινδύνους του HIV ή να καθησυχάσω κανέναν, την σήμερον ημέρα υπάρχουν πολύ καλά φάρμακα για τον ιό και οι ασθενείς μπορούν να ζήσουν μια ικανοποιητική ζωή, πολύ καλύτερη π.χ. από τους διαβητικούς λόγου χάρη.

Ωστόσο, πρέπει να είμαστε ειλικρινείς: το HIV στον δυτικό κόσμο ιδίως είναι περισσότερο διαδεδομένο μεταξύ των gay αντρών. Αυτό συμβαίνει γιατί η πρωκτική σεξουαλική επαφή (ή οποία προφανώς δεν είναι άγνωστη και μεταξύ ετερόφυλων ζευγαριών) είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη για την μετάδοση του ιού, συν το ότι ορισμένοι gay άντρες έχουν ιδιαίτερα έντονη σεξουαλική ζωή (περισσότερο γι αυτό αργότερα).Ωστόσο πιστεύω αυτό δεν είναι καλός λόγος για να καταδικαστεί μια μεγάλη ομάδα του πληθυσμού στην πυρά, καθότι:

· Όπως και ανέφερα και παραπάνω, οι γενικοποιήσεις είναι επικίνδυνες, λανθασμένες και ρατσιστικές. Οι περισσότεροι gay δεν είναι προφανώς οροθετικοί. Άλλωστε ότι οι λεσβίες έχουν πολύ χαμηλότερα ποσοστά HIV και από τους ετερόφυλους. Να ρίξουμε στην πυρά και τους ετερόφυλους;

· Όπως ανέφερα και παραπάνω, το να αποδοκιμάζουμε κάτι, δεν σημαίνει ότι και σταματάει να υπάρχει. Όπως θα εξηγήσω και παρακάτω, η καταπίεση της ομοφυλόφιλης σεξουαλικότητας πιθανόν οδηγεί σε περισσότερες περιστασιακές σχέσεις και κατ’ επέκταση μεγαλύτερη εξάπλωση της επιδημίας του HIV.

· Το HIV είναι μια νέα ασθένεια ή οποία εμφανίστηκε μόλις πριν μερικές δεκαετίες . Είναι πιθανόν σε μερικά χρόνια το HIV να θεραπεύεται πλήρως ενώ να εμφανιστούν άλλες ασθένειες οι οποίες π.χ. είναι περισσότερο κολλητικές για τους λευκούς, ή τους Εσκιμώους, ή τις γυναίκες ή τους ετερόφυλους. Αλίμονο εάν ολόκληρες ομάδες πληθυσμού περιθωριοποιούνται λόγω ασθενειών. Το ακριβώς αντίστροφο χρειάζεται να γίνει.

15. Μα η αποδοχή της ομοφυλοφιλίας δεν θα οδηγήσει σε κατάρρευση της οικογένειας και των ηθικών αρχών; Εάν ανεχτούμε την ομοφυλοφιλία, γιατί να μην ανεχτούμε την κτηνοβασία, η παιδοφιλία και άλλες διαστροφές;

Προσωπικά βρίσκω αυτό ένα περίεργο επιχείρημα, αν και είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο ιδίως όταν συζητείται το θέμα των γάμων μεταξύ ατόμων του ιδίου φίλου.

Κάθε συμπεριφορά πρέπει να κρίνεται βάση των δικών της χαρακτηριστικών και επιπτώσεων και όχι για ένα μεταφυσικό φόβο προς οποιαδήποτε αλλαγή: η παιδοφιλία παραδείγματος χάριν είναι καταδικαστέα γιατί συνεπάγεται ψυχολογικά τραύματα των παιδιών που δεν έχουν την δυνατότητα να δώσουν την συγκατάθεση τους. Τα τελευταία 3000 χρόνια, η ανθρώπινη ηθική και κοινωνικές συνήθειες έχουν αλλάξει χιλιάδες φορές χωρίς να πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μας που έλεγε και ο Ομπελίξ. Η ισότητα των γυναικών παραδείγματος χάριν, άλλαξε τον γάμο πολύ περισσότερο από η αποδοχή των gay σχέσεων . Η κατάργηση της δουλείας ήταν μια κοινωνική αλλαγή πολύ μεγαλύτερη από το να μην γίνονται διακρίσεις για τους gay συμπολίτες μας. Αλίμονο εάν αρνούμαστε να γίνουν αυτές οι θετικές αλλαγές γιατί ορισμένοι μπορεί να επιχειρηματολογούσαν ότι η ισότητα των γυναικών, ή των μαύρων ή των κολίγων θα οδηγούσε σε ηθική κατάρρευση!

Στην συγκεκριμένη περίπτωση, η κοινωνική αποδοχή των gay συμπολιτών μας, θα ενισχύσει τις ηθικές αρχές – δεν θα τις υπονομεύσει, με ακριβώς τον ίδιο τρόπο που π.χ. η Γερμανική κοινωνία είναι καλύτερη και ηθικότερη τώρα παρά στο ρατσιστικό Ναζιστικό παρελθόν της. Επιπλέον, χωρίς να θέλω να επεκταθώ πολύ στο θέμα του γάμου το οποίο αξίζει το δικό του ξεχωριστό άρθρο, είναι προφανές ότι το να επιτραπούν gay γάμοι ενισχύει τον θεσμό του γάμου καθότι μεγαλύτερο ποσοστό της κοινωνίας μπορεί να διαλέξει να ζήσει υπό αυτό τον θεσμό, σε αντίθεση με τώρα που το νομικό καθεστώς υποχρεώνει ένα μέρος του πληθυσμού να μην έχει μια νομικά (και κατ’ επέκταση κοινωνικά) αποδεκτή μόνιμη σχέση.

16. Μα η ομοφυλόφιλη κουλτούρα δεν είναι σεξομανής;

Είναι αλήθεια ότι σε μεγάλο βαθμό η κυρίαρχη gay κουλτούρα στις μέρες μας, ιδίως η αντρική gay κουλτούρα, δίνει μεγάλη έμφαση σε πολλές και εφήμερες σεξουαλικές σχέσεις. Ωστόσο αξίζει να λάβει κανείς υπόψιν του τα εξής:

· Κατ’ αρχήν, η «ένταση» της σεξουαλικής ζωής των gay είναι υπερτιμημένη. Και αυτό συμβαίνει για πολλούς λόγους:

o Στο πλατύ κοινό αρέσουν τα στερεότυπα και τα αγκαλιάζουν με μεγαλύτερη προθυμία από ότι ίσως θα έπρεπε.

o Η εικόνα της gay κουλτούρας συχνά βασίζεται στην gay νυχτερινή ζωή που διαστρεβλώνει την πραγματική ζωή που ζουν οι περισσότεροι gay. Οι gay ζουν στον ίδιο κόσμο με εμάς, δουλεύουν, πηγαίνουν σε εστιατόρια, σινεμά, ακόμα και σε «straight» bar σαν όλους μας. Όμως, όταν επιλέγουν να παν σε gay, είναι λογικό ότι το κάνουν εν μέρη για να βρουν ταίρι. Όπως και οι Ποντιακές ή Κρητικές οργανώσεις ανά τον κόσμο, όταν βρίσκονται και έχουν το πανηγύρι ή το φεστιβάλ τους, το κάνουν για να χορέψουν τους δικούς τους χορούς και να ακούσουν την δική τους παραδοσιακή μουσική που δεν ακούν αλλού. Αυτό δεν σημαίνει προφανώς ότι οι Κρητικοί χορεύουν πεντοζάλη και ακούν λύρα πρωί μεσημέρι βράδυ και δεν κάνουν τίποτα άλλο!

· Κατά δεύτερο λόγο, ας είμαστε προσεκτικοί πριν λιθοβολήσουμε μια σεξουαλική συμπεριφορά: Όλοι μας είμαστε παιδιά της σεξουαλικής απελευθέρωσης της δεκαετίας του 60, και πρέπει να κατανοήσουμε ότι μια ελεύθερη σεξουαλική ζωή είναι βασική ανθρώπινη ελευθερία. Προφανώς η κάθε υπερβολή μπορεί να οδηγήσει σε διάφορα προσωπικά και κοινωνικά προβλήματα και προφανώς ο καθένας από εμάς έχει το δικαίωμα να αποφασίζει τι νομίζει τι θεωρεί αυτός υπερβολικό και τι θεμιτό. Αλλά καλό είναι να είμαστε και λίγο διαλλακτικοί σε αυτά τα θέματα καθότι αυτό που εσείς τώρα θεωρείτε αυτονόητο (πχ συμβίωση πριν τον γάμο) ήταν τρομερό ταμπού μόλις πριν μερικές δεκαετίες και εσείς θα θεωρούσασταν ανώμαλος και επικίνδυνος.

· Όπως προανέφερα, και με κίνδυνο να γίνω κουραστικός, το να καταδικάζεται μια ολόκληρη κοινωνική ομάδα εξαιτίας των συμπεριφορών ορισμένων είναι ρατσιστικό και αντιπαραγωγικό. Εάν κάποιος είναι ενάντια στην σεξουαλική συμπεριφορά ορισμένων (gay και straight) ας σκεφτεί τι μπορεί να γίνει για να αλλάξει η συμπεριφορά τους ή, στην χειρότερη περίπτωση, αν δεν κρατιέται, ας αποδοκιμάσει τα συγκεκριμένα άτομα με την συμπεριφορά αυτή. Το να καταδικαστεί μια ολόκληρη κοινότητα δεν βελτιώνει το πρόβλημα, απλώς δημιουργεί άδικες διακρίσεις.

· Τέλος, η αποδοχή της ομοφυλοφιλίας από την ευρύτερη κοινωνία είναι πιθανόν να οδηγήσει σε σταθερότερες gay σχέσεις και λιγότερη έντονη σεξουαλική ζωή, παρά το αντίθετο. Είναι προφανές ότι εάν το να συμβιώνουν δύο άτομα του ιδίου φύλου είναι καταδικαστέο, τα άτομα αυτά θα δυσκολευτούν να δημιουργήσουν σταθερές σχέσεις και θα καταλήξουν να έχουν πολλές κρυφές σεξουαλικές επαφές. Γι αυτό και οι «ηθικές» αντιρρήσεις στο να επιτραπεί ο γάμος μεταξύ ομοφύλων είναι το λιγότερο αντιπαραγωγικές.

17. Μα οι ομοφυλόφιλοι δεν είναι δυστυχισμένοι;

Πολλοί γονείς δεν θέλουν να είναι το παιδί τους ομοφυλόφιλο γιατί πιστεύουν ότι θα είναι δυστυχισμένο. Αυτή η ανησυχία είναι υπερβολική. Δεν υπάρχει τίποτα στην ομοφυλοφιλία που προδιαθέτει τα άτομα να έχουν κατάθλιψη ή δυστυχία. Άλλωστε ο όρος «gay» σημαίνει χαρούμενος στα Αγγλικά! Επίσης, την σήμερον ημέρα, ιδίως στις μεγάλες πόλεις μπορεί κανείς να ζει μια πολύ ευχάριστη ζωή ως ανοιχτά gay άτομο χωρίς μεγάλα προβλήματα. Ωστόσο, είναι αλήθεια ότι οι διακρίσεις και προκαταλήψεις παραμένουν και σε ορισμένες περιπτώσεις αυτές, και όχι η ομοφυλοφιλία η ίδια, μπορούν να δημιουργήσουν ψυχολογικά προβλήματα σε gay άτομα, ιδίως νέους που προσπαθούν να βρουν τον εαυτό τους. Γι αυτό και όσοι γονείς αγαπάνε το παιδί τους, δεν πρέπει να το καταπιέζουν ή πόσο παραπάνω να το «γιατρέψουν» από την ομοφυλοφιλία αλλά αντίθετα να το αποδεχτούν και ίσως και να παλέψουν στο πλευρό του εάν χρειαστεί.

Αυτά τα ολίγα, όσοι καταφέρατε να φτάσετε στο τέλος αυτού του άρθρου, ευχαριστώ για την υπομονή σας και θα χαιρόμουν να διαβάσω τα σχόλια σας.

Η συνωμοσία των μεμονωμένων περιστατικών

Σήμερα, 30-06-2009, εκδόθηκε η αναφορά του Συμβουλίου της Ευρώπης – Council of Europe’s Committee for the Prevention of Torture and Inhuman or Degrading Treatment or Punishment (CPT) – για την επίσκεψη της επιτροπής στη χώρα μας το Σεπτέμβριο του 2008. Αντιγράφω μερικά αποσπάσματα:

10. In the course of the visit, the CPT’s delegation received a considerable number of allegations of ill-treatment of persons held by law enforcement officials under suspicion of having committed a criminal offence.
The alleged ill-treatment consisted mostly of kicks, punches and blows with batons, often inflicted during questioning. Certain allegations also referred to the use of excessive force at the time of arrest. In addition, a few persons claimed that they had been threatened with various objects; for instance, at the Thessaloniki Monasteriou Police Station a man alleged that during a search of his house a police officer had threatened him by holding a hot electric iron close to his head. Another person claimed that, at the Omonia Square Police Station, he had been forced to undress and was then ridiculed by police officers.
[…]
12. In a number of cases, the delegation’s doctors found that the persons concerned displayed injuries which were consistent with their allegations of ill-treatment; for example, the CPT would like to refer to the following case:
On 23 September at around 21h00, the CPT’s delegation met a foreign national detained in Omonia Square Police Station, who complained of severe pain in the head and in one of his fingers. The man alleged that the pain in both the head and the finger resulted from having been beaten by police officers during questioning at the police station earlier that day.
The medical examinations carried out later that night showed that the man had very recently suffered a fracture of the right zygomatic arch, as well as a fractured finger; these findings were consistent with his allegations.
[…]
15. […] The CPT calls upon the Greek authorities to ensure that, whenever criminal suspects brought before a judge allege ill-treatment by law enforcement officials, the judge records the allegations in writing, orders immediately a forensic medical examination and takes the necessary steps to ensure that the allegations are properly investigated. Such an approach should be followed whether or not the person concerned bears visible external injuries. Further, even in the absence of an express allegation of ill-treatment, the judge should request a forensic medical examination whenever there are other grounds to believe that a person brought before him could have been the victim of ill-treatment.

Η ελληνική κυβέρνηση απαντάει:

The Greek Authorities express their disappointment, given the fact that the Committee’s Report mentions “allegations” and “interviews” and is not able – even if we were to accept that these allegations were true – to come up with results for the overall picture, since these are only individual incidents out of thousands of irregular migrants managed by our Country.
Such allegations expressed by the Committee remain at the level of “interview”; we do not question the process of their testimony, but they still remain individual incidents (without any official complaint to the authorities), which nevertheless lead to negative conclusions against us.
Concerning the “detainment of persons by law enforcement officers based on the suspicion that they have committed a penal offence”, no-one is detained merely on the basis of a suspicion, because it is proven that they have entered our country illegally.
Concerning the allegations about maltreating people with “kicks, punches, beating with a club, etc.” we comment that our country is being accused of maltreatment during arrest and interrogation with a series of generalisms (general and unclear allegations). These allegations, without any evidence, which only the courts are permitted to judge, accuse an entire country. These are individual incidents; if they did actually happen there must be evidence, about when they happened, why they were not reported, etc., so as to consider them seriously and proceed with their investigation. The Hellenic Police express their strong will to investigate them.

Συμπέρασμα: ακόμη ένας διεθνής οργανισμός που έχει ‘βάλει στο μάτι’ τη χώρα μας και με ‘γενικεύσεις’ κατηγορεί άδικα «ολόκληρη τη χώρα» με βάση «μεμονωμένα περιστατικά». Το ίδιο και η Διεθνής Αμνηστία, όπως και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Μα, τι συμβαίνει επιτέλους;

Υπόθεση εργασίας: Αντί της υπόθεσης μιας διεθνούς συνωμοσίας σε βάρος της χώρας μας, μήπως θα έπρεπε να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και να δεσμευτούμε ξεκάθαρα για τη βελτίωση αυτής της απαράδεκτης κατάστασης; Είναι βάσιμη νομίζω η πιθανότητα να υπάρχει κάποια βάση σε αυτές τις κατηγορίες και να πρέπει να αναζητηθούν οι ευθύνες άμεσα, όπως και να προβεί η χώρα μας στις απαραίτητες δομικές αλλαγές ώστε να αποφύγουμε τέτοια ‘μεμονωμένα’ περιστατικά στο μέλλον.

• Διαβάστε την αναφορά της CPT εδώ: Report to the Government of Greece on the visit to Greece carried out by the European Committee for the Prevention of Torture and Inhuman or Degrading Treatment or Punishment (CPT) from 23 to 29 September 2008



• Διαβάστε την απάντηση της κυβέρνησης εδώ: Response of the Government of Greece to the report of the European Committee for the Prevention of Torture and Inhuman or Degrading Treatment or Punishment (CPT) on its visit to Greece from 23 to 29 September 2008 (pdf)

Όχι στην αντιεκκλησιαστική βία! Όχι! Όχι!

Τέσσερις εκρηκτικοί μηχανισμοί τοποθετήθηκαν εχτές σε ισάριθμες εκκλησίες σε Αθήνα, Πειραιά και Θεσσαλονίκη. Την ευθύνη ανέλαβε η οργάνωση «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς/Commando ΦΡΑΞΙΑ ΜΗΔΕΝΙΣΤΩΝ» με μια επιστολή – μνημείο ασάφειας και «μηδενιστικής» ασυναρτησίας.

Πόσο ανόητα βάρβαρος μπορεί να είναι κανείς για να καταλήξει σε τέτοιες κινήσεις; Βίαιες επιθέσεις τέτοιου τύπου το μόνο που καταφέρνουν είναι να δυναμώνουν το μένος των φονταμενταλιστών και της θρησκευτικής ακροδεξιάς. Είναι ενάντια σε κάθε είδους πολιτική ηθική και αποτελούν εγκλήματα κατά της ελευθερίας της έκφρασης και της ίδιας της δημοκρατίας.

Η μεγάλη επιτυχία του φιλελεύθερου παραδείγματος είναι ότι θρησκευτικές οργανώσεις και οργανωμένη πολιτεία μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά χωρίς να παρεμβαίνουν στις σφαίρες αρμοδιότητας η μία της άλλης. Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να επιτρέψουμε στους βαρβάρους να καπελώσουν και αυτή την πολιτική συζήτηση.

Sweden: The Big Brother is Watching you

"The existence of the State apparatus provides a ready, swift channel for the exercise of evil." - Murray Rothbard

Στην Σουηδία αυτές τις ημέρες πέρασε ένας νόμος που επιβάλει σε όλους τους παροχείς σύνδεσης διαδικτύου να δίνουν ένα αντίγραφο της κίνησης τους σε ένα Κρατικό κέντρο παρακολούθησης. Ο Μεγάλος Αδελφός θα στήνει αυτί σε κάθε διαδικτυακή δραστηριότητα που συμβαίνει μέσα στα σύνορα της Σουηδίας.

Το internet είναι μέρος της καθημερινότητας των περισσοτέρων πολιτών της χώρας, η χρήση του ανέρχεται στο 76.7% του πληθυσμού. Τέτοια παρακολούθηση σε τόση μεγάλη κλίμακα ούτε σε κομμουνιστικά καθεστώτα δεν έχει επιτευχθεί, ίσως στην Ανατολική Γερμανία που ένα μεγάλο μέρος των πολιτών είχε αρχείο στα γραφεία της Στάζι. Όπως στην ταινία The Lives of Others θα μπορεί ένας γραφειοκράτης να ακούει τις συνομιλίες ενός πολίτη, να διαβάζει τα e-mail του και γενικά να παρακολουθεί κάθε δραστηριότητα που λαμβάνει μέρος στο ψηφιακό περιβάλλον.

Η ειρωνεία; Η παράταξη που ψήφισε τον νόμο έχει μέσα της και φιλελεύθερους οι οποίοι υπέκυψαν στις πιέσεις (μονάχα μια τον καταψήφισε).

Το Κράτος ανακατεύεται όλο και περισσότερο στις ζωές μας... spread the word



via textplorer


buzz Η Σουηδική δημοκρατία απεβίωσε χθές - pølsemannen

Οφείλουμε να ακολουθούμε απαρέγκλιτα...

Απόσπασμα από το χαιρετισμό του πρωθυπουργού στα εγκαίνια του μουσείου Δημοκρατίας στον Αϊ Στράτη (30-11-2007):

Η ποιότητα της δημοκρατίας που απολαμβάνουμε σήμερα, η εθνική συμφιλίωση, η ενότητα και η ομοψυχία των Ελλήνων μπροστά στα μεγάλα και τα σημαντικά, δεν είναι και δεν πρέπει να θεωρείται αυτονόητη. Για να φτάσουμε εδώ, χρειάστηκε να ξεπεράσουμε όλοι μισαλλοδοξίες και προκαταλήψεις. Χρειάστηκε να επουλώσουμε πληγές δεκαετιών. Χρειάστηκε υπεύθυνοι και οραματιστές ηγέτες, απ’ όλες τις πλευρές, να κάνουν θαρραλέα βήματα μπροστά.
Αυτόν τον δρόμο, που έδειξαν προσωπικότητες όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Χαρίλαος Φλωράκης, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, ο Ηλίας Ηλιού, ο Λεωνίδας Κύρκος, ο Μίκης Θεοδωράκης, οφείλουμε να ακολουθούμε απαρέγκλιτα.

Αν ο πρωθυπουργός (ή οι συγγραφείς των λόγων του) επέλεγε μια φράση του τύπου ‘να έχουμε ως παράδειγμα τις στιγμές τους εκείνες που οδηγούσαν στην ενότητα, την επούλωση των πληγών και την βελτίωση της ποιότητας της δημοκρατίας μας, και να αφήσουμε στην ιστορία τις εντάσεις και τις μισαλλοδοξίες του παρελθόντος’, κανείς νομίζω δε θα είχε αντίρρηση. Να ακολουθήσω όμως «απαρέγκλιτα» το δρόμο που έδειξε ο Χαρίλαος Φλωράκης, ο Μίκης Θεοδωράκης κι ο Ανδρέας Παπανδρέου – ο Ανδρέας Παναδρέου!! -, οφείλω να το αρνηθώ.

το (ψευτο)δίλλημα μεταξύ ασφάλειας και προσωπικών υποθέσεων

Το παρών άρθρο ξεκίνησε ως σχόλιο στην ενδιαφέρουσα συζήτηση γύρω από το άρθρο του SG «Διαδηλωσομανια και καμερες». Προσωπικά προτιμώ ο διάλογος να μην αναπτύσσεται αποκλειστικά σε γραμμικό «blog» στυλ οπότε το αναρτώ ξεχωριστά (χωρίς να σημαίνει ότι δεν μπορεί να συνεχιστεί η συζήτηση εκεί και αλλού)

Ξεκίνησα το σχόλιο μου θέλωντας να τονίσω το εξής: οι καταχρήσεις των συστημάτων διατήρησης της τάξης, μικρές ή μεγάλες, δεν είναι σε καμμία περίπτωση σενάρια επιστημονικής φαντασίας, και η παρακολούθηση των πολιτών από το κράτος συνεχώς αυξάνεται ενώ οι ασφαλιστικές δικλείδες μειώνονται. Ακόμα και έτσι όπως ζητάει σήμερα το Υπουργείο να τροποποιηθεί το καθεστώς των καμερών αυτό είναι κατά τη γνώμη μου απαράδεκτο: 7 ημέρες είναι ήδη πολύς χρόνος για να κρατούνται σε βίντεο οι δραστηριότητες εκατοντάδων χιλλιάδων ατόμων που δεν έχουν κάνει τίποτα το ύποπτο, μόνο και μόνο μήπως και η αργόσχολη και ευθυνόφοβη αστυνομία βοηθηθεί στο να διώξει τους πιο ηλίθιους ταραχοποιούς που θα είναι ικανές οι κάμερες να παρακολουθήσουν ενώ είναι επόμενο ότι για κάθε αθώο πολίτη που θα τραβιέται στα δικαστήρια βάση των παρεξηγήσεων που θα προκαλούν οι κάμερες αυτές θα μας απαλλάσουν ούτε από το ένα πέμπτο μέρος ενός πραγματικού κακοποιού.

Όμως σάστισα πριν δημοσιεύσω τα παραπάνω γιατί όταν το ξαναδιάβασα μου θύμησε την αρχή ενός άρθρου του Bruce Schneier στο περιοδικό Wired με τίτλο «The Eternal Value of Privacy». Τα παραπάνω επιχειρήματα κατά της παρακολούθησης, ακόμα και αν είναι σωστά κατά τη γνώμη του Schneier και κατά την πιο ταπεινή δική μου γνώμη, υποθέτουν ότι το κύριο ζήτημα είναι πως θα ξεσκεπάσουμε τα εγκλήματα. Όμως δεν είναι μόνο θέμα αποτελεσματικής καταστολής εγκλημάτων. Ο σεβασμός των προσωπικών μας υποθέσεων είναι μια ανθρώπινη ανάγκη, η οποία πλήττεται ολοένα και περισσότερο σήμερα απ'ότι στις παραδοσιακές κοινωνίες όπου αυτή έρχονταν σε ισορροπία με τις άλλες ανάγκες και τα δικαιώματα είτε μιλάμε για τα δικαιώματα του κουτσομπόλη του χωριού να εκφράζεται ελεύθερα, είτε για τις ανάγκες που εξυπηρετεί ο ιδιωτικός ντετέκτιβ μέσω της παρακολούθησης σε δημόσιους χώρους. Είναι φανερό ότι έχουμε ανάγκη την προστασία των προσωπικών μας υποθέσεων αφού σαν άνθρωποι προβαίνουμε σε αντίθετες δράσεις όταν γίνουμε ενήμεροι τέτοιων προσβολών του προσωπικού μας χώρου. Στον βαθμό που οι δράσεις αυτές δεν παραβιάζουν τα δικαιώματα άλλων ανθρώπων η προστασία των προσωπικών μας υποθέσεων αποτελεί πραγματικό δικαίωμα και ο προσωπικός χαρακτήρα της ζωής μας έχει μεγάλη αξία ασχέτως αν έχουμε κάτι να κρύψουμε ή όχι.

Βέβαια σωστά ειπώθηκε στην προηγούμενη συζήτηση ότι δεν μπορώ να απαγορέψω σε κάποιον που με βλέπει στο δρόμο να με βλέπει και να με θυμάται. Όμως αυτό δεν σημαίνει, όπως λανθασμένα λέχθηκε, ότι δεν έχω δικαίωμα στην προστασία του προσωπικού χαρακτήρα της ζωής μου, τάχα επειδή σε αυτή τη περίπτωση υπερισχύει το δικαίωμα του άλλου να κοιτάει όπου θέλει. Πράγματι σε αυτή τη περίπτωση δεν μου επιτρέπεται να επιβληθώ βίαια πάνω σε αυτόν που κατά την εξάσκηση των δικών του δικαιωμάτων παραβιάζει τον προσωπικό χαρακτήρα της ζωής μου. Δεν δικαιούμαι να αφαιρέσω από κάποιον συνάνθρωπο μου τις φυσικές ικανότητες του να με παρακολουθεί στο δημόσιο χώρο γιατί αυτός έχει μεγαλύτερη αξίωση πάνω σε αυτές απ'ότι έχω εγώ στον, επίσης φυσικό, προσωπικό χαρακτήρα της ζωής μου. Όμως αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι ακόμα και όταν βρίσκομαι κάπου δημόσια, δικαιούμαι να αξιώνομαι τον σεβασμό των προσωπικών μου υποθέσεων από την κρατική μηχανή διότι οι θεσμοί και οι λειτουργοί του κράτους δεν έχουν, ως τέτοιοι, δικά τους "μάτια" τα οποία να δικαιούνται να χρησιμοποιούν όπως θέλουν χωρίς να τους ελέγχει κανείς. Ούτε ο ίδιος ο αστυνόμος, που αποτελεί πρόσωπο, μπορεί να επικαλείται το δικαίωμα του να κινείται και να εκφράζεται όπως επιθυμεί γιατί κάτι που για τον απλό πολίτη είναι δικαίωμα για τον αστυνόμο μπορεί να αποτελεί κατάχρηση της εξουσίας που του έχουμε παραχωρήσει.

Επίσης, το ότι οι φόροι μας πληρώνουν για αυτά τα συστήματα παρακολούθησης σημαίνει ότι οφείλουν συνολικά να συνεισφέρουν περισσότερα πράγματα στους πολίτες της δημοκρατίας απ'ότι μας στερεί. Οι κυβερνώντες οφείλουν να δίνουν προκαταβολικά εύλογα τεκμήρια για τις πολιτικές τους. Είναι όμως λάθος να μείνουμε στο ότι δεν έχει τεκμηριωθεί η αποτελεσματικότητα των καμερών για την καταπολέμηση του εγκλήματος (στην πραγματικότητα το αντίθετο έχει συμβεί) γιατί έτσι αποκρύπτουμε το σημαντικότερο: στο ζήτημα των καμερών δεν πρέπει να λογαριάζουμε μονάχα τα ενδεχόμενα ωφέλη από αποτελεσματικές παρακολουθήσεις σε σχέση με τις ενδεχόμενες ζημιές από καταχρήσεις αλλά και σε σχέση με την πάγια προσβολή που αποτελούν οι κάμερες επι του προσωπικού χώρου του κάθε ανθρώπου. Όλοι οι άνθρωποι, οι περισσότεροι από τους οποίους δεν είναι ούτε θύτες ούτε θύματα κάποιου εγκλήματος, έχουν ισχυρό δικαίωμα στην ακεραιότητα του προσωπικού τους χώρου. Ο προσωπικός χώρος, που έχει υψηλότατη αξία για μας ως άτομα, αποτελεί δικαίωμα ακόμα και αν αναγκαστικά "υποκλείνεται" μπροστά στα δικαιώματα άλλων στην ζωή και στην ελευθερία. Και αποτελεί δικαίωμα που ολοένα και περισσότερο θα συνειδητοποιούμε την υψηλή αξία του όσο οι μηχανισμοί παρακολούθησης γίνονται πιο καθολικοί.

Υπάρχει διαφορά μεταξύ των ανθρώπων που μας παρατηρούν στον δρόμο και των κρατικών καμερών παρακολούθησης: Σε αντίθεση με το κράτος, ένας κουτσομπόλης έχει δικαίωμα να μιλά όπως θέλει, ελεύθερος από βία, για το που ήμουν εγώ και τι έκανα στο παρελθόν παρ'ότι με πλήττει εκθέτωντας τις προσωπικές μου υποθέσεις. Επιπλέον ο κουτσομπόλης μπορεί να καταφέρει μόνο περιορισμένα πλήγματα στον προσωπικό μου χώρο ενώ κράτος δεν περιορίζεται, άπαξ και οπλιστεί, στο κακό που μπορεί να μου προκαλέσει. Γι'αυτό λοιπόν εάν δεν θωρακίσουμε θεσμικά και τεχνολογικά τον προσωπικό μας χώρο είναι σαφές και από τις τρέχουσες εξελίξεις ότι το κράτος θεσμικά και τεχνολογικά θα τον καταλύσει εντελώς στο μέλλον, εκμεταλλευόμενο και την δύναμη της συνήθειας μας. Ακόμα και αν δεν έχουμε τίποτα να κρύψουμε οι ίδιοι δεν πρέπει να επιτρέψουμε να πατήσει περισσότερο πόδι το κράτος στις προσωπικές μας υποθέσεις, γιατί η ελευθερία προϋποθέτει να έχουμε ταυτόχρονα ασφάλεια από βιαιοπραγίες αλλά και προσωπική και αυτόνομη ζωή. Αντίστροφα η κατάλυση του προσωπικού μας χώρου σημαίνει αυτόματα και παράδοση της ελευθερίας στο αστυνομικό κράτος και στην συλλογική του διαχείρηση. Η επέκταση της χρήσης των καμερών αποτελεί για το κοινό μηδαμινή βελτίωση των συνθηκών ασφάλειας του ενώ είναι ένα ανησυχητικό βήμα προς την τυρρανία.

Όπως λέει και ο Bruce Schneier, το πραγματικό δίλλημα δεν είναι μεταξύ της ασφάλειας και των προσωπικών μας υποθέσεων αλλά μεταξύ της ελευθερίας και του ελέγχου.

Για την απαγόρευση των δημοσκοπήσεων

H απαγόρευση της διενέργειας και παρουσίασης δημοσκοπήσεων τις δύο τελευταίες εβδομάδες των εκλογών είναι μία κατάφορη παραβίαση των δικαιωμάτων των πολιτών και στην έκφραση και στην ενημέρωση. Αντιγράφω από την σχετική ανακοίνωση της Φιλελεύθερης Συμμαχίας:

Η προεκλογική περίοδος πρέπει να είναι το χρονικό διάστημα, όπου ο διάλογος είναι πιο ανοικτός, πιο έντονος, πιο συμπυκνωμένος, ο πολίτης - εκλογέας πρέπει να είναι εκτεθειμένος σε όσο περισσότερες πληροφορίες γίνεται, για να έχει τη δυνατότητα να εξετάσει τις επιλογές του εξαντλητικά και να ψηφίσει ενημερωμένος. Ο περιορισμός της πρόσβασης των εκλογέων σε οποιαδήποτε πληροφορία θα έπρεπε να θεωρείται εξ αρχής ύποπτος - κι όμως, ένα τέτοιο περιορισμό καθιέρωσε (για πολλοστή φορά) η Βουλή των Ελλήνων, με το άρθρο 7 του ν. 3603/2007. Η διάταξη αυτή προβλέπει ότι απαγορεύεται να δημοσιεύεται οποιαδήποτε δημοσκόπηση τις τελευταίες 15 ημέρες πριν από τις εκλογές - και η παραβίασή της επισύρει ποινή φυλάκισης τουλάχιστον 6 μηνών, η οποία δεν είναι δεκτική αναστολής ή μετατροπής, και χρηματική ποινή από 30.000 έως 300.000 ευρώ. Σκοπός της είναι «η διασφάλιση της ανόθευτης εκδήλωσης της λαϊκής βούλησης, εν όψει της επερχόμενης κάθε φορά εκλογικής αναμέτρησης» και «δικαιολογείται από το μέγεθος της επιρροής που ασκούν οι δημοσκοπήσεις στο εκλογικό σώμα» (σημειωτέον ότι την αιτιολογική έκθεση του νόμου, που αναφέρει τα παραπάνω, υπογράφει και ο συνταγματολόγος Υπουργός Εσωτερικών κ. Παυλόπουλος). Ήδη έχει αρχίσει η περίοδος της σιωπής, εν όψει των εκλογών της 16ης Σεπτεμβρίου.

Η παραπάνω διάταξη παραβιάζει ευθέως το Σύνταγμα (άρθρα 5, ιδίως 5Α και 14), αλλά και δύο διεθνείς συνθήκες προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων, τις οποίες έχει κυρώσει η χώρα μας: την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και το Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα του Ο.Η.Ε. Είναι χαρακτηριστικό ότι ανώτατα δικαστήρια άλλων χωρών έχουν κρίνει ότι αντίστοιχες διατάξεις, που απαγόρευαν τη δημοσίευση δημοσκοπήσεων μια εβδομάδα και περισσότερο, παραβίαζαν το άρθρο 10 της Ε.Σ.Δ.Α. (Γαλλία) ή το άρθρο 19 του Διεθνούς Συμφώνου (Βέλγιο, Καναδάς). Στην Ελλάδα είναι πρακτικά πολύ δύσκολο να γίνει ένας τέτοιος έλεγχος συμβατότητας του νόμου με το Σύνταγμα και τις διεθνείς συμβάσεις: οι υπερβολικές ποινές που επιβάλλονται (ελάχιστα είναι τα αδικήματα, στα οποία ρητώς απαγορεύεται η μετατροπή ή η αναστολή της ποινής) σημαίνουν ότι κανείς δεν μπορεί, πρακτικά, να αναλάβει το προσωπικό κόστος να υποστεί φυλάκιση, προκειμένου να κριθεί ο νόμος σε ανώτατο επίπεδο αντικείμενος στο Σύνταγμα και τις διεθνείς συμβάσεις.

Έτσι, παραμένουμε σε μια κατάσταση, όπου οι εκλεγμένοι εκπρόσωποί μας κρίνουν (πριν από εμάς για εμάς) ποιες πληροφορίες διαμορφώνουν και ποιες «νοθεύουν» τη βούλησή μας. Θεωρούν δεδομένο ότι το εκλογικό σώμα είναι ένα σύνολο από άβουλα πρόβατα, που μπορεί να άγεται και να φέρεται με περισσή ευκολία. Η στάση αυτή είναι προσβλητική για τον καθένα από εμάς ως ψηφοφόρο και ως πρακτικό αντίκρισμα έχει την αποδοχή της δυνατότητας να καθορίζεται από τους ίδιους τι πληροφορία θα μπορούν να μας «σερβίρουν» (αφού είμαστε ανίκανοι να αναζητήσουμε και να αξιολογήσουμε πληροφορίες από μόνοι μας). Καταλήγει να παραβιάζει τις βασικές αρχές της δημοκρατικής εκλογής, κατά τις οποίες ο κάθε ψηφοφόρος καθορίζει ο ίδιος τα κριτήρια της επιλογής του.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία έχει ως βασική της αρχή την εμπιστοσύνη στο κάθε άτομο, την αναγνώριση της ικανότητας ατομικής διαμόρφωσης της κρίσης του, η οποία δεν χρειάζεται «άνωθεν» παρεμβάσεις. Δεσμεύεται να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια, ώστε να κριθεί από δικαστικό ή άλλο αρμόδιο όργανο ότι το άρθρο 7 ν. 3603/2007 παραβιάζει το Σύνταγμα και τις διεθνείς συνθήκες που προστατεύουν τα ατομικά δικαιώματα.

Περί λογοκρισίας στα blogs

Μια συρραφή των απόψεων μου που είχα εκφράσει παλιότερα στο blog του elawyer.
===

Τα comments πιάνουν physically χώρο και resources σε ιδιοκτησία που δεν είναι δημόσια. Το να αφήνεις τα bits σου πχ στο blog μου είναι σαν να αφήνεις κιβώτια στην αποθήκη μου*. (τελικά το παράδειγμα με τα κιβώτια δεν είναι σωστό βλ. ERRATA)

Πχ στο Second Life, ακριβώς επειδή τα κτίσματα με τα scripts etc κάνουν χρήση της CPU, χώρου στους σκληρούς των servers κλπ δλδ πιάνουν resources που δεν είναι unlimited, οι ιδιοκτήτες αυτού του παιχνιδιού έχουν βάλει τον όρο ότι αν θέλεις γη για να χτίσεις πρέπει να πληρώσεις. Από που πηγάζει αυτό το δικαίωμα τους; Από τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα που έχουν επάνω στην υλική τους ιδιοκτησία.

Γενικά όλα τα conflicts λύνονται αν καταλάβουμε ότι τα θετικά δικαιώματα δεν είναι στην πραγματικότητα δικαιώματα διότι δεν μπορείς να έχεις δικαιώματα επάνω στους άλλους ανθρώπους, μονάχα τα αρνητικά δικαιώματα είναι πραγματικά δικαιώματα.

ένα παράδειγμα από το libertynet:
"το δικαίωμα στον έρωτα" δεν μπορεί να σημαίνει, ότι κάθε γυναίκα είναι υποχρεωμένη να συνάψει ερωτικές σχέσεις μαζί σου!

Ναι, δεν είναι το ίδιο το να μου επιβάλουν να δημοσιεύω την γνώμη κάποιου τρίτου με δική μου δαπάνη (χώρος στον σκληρό μου κτλ), με το να μου κάνει κάποια σεξ παρά την θέληση μου. Δεν παύει όμως να είναι και τα δύο λάθος.

Γιατί; Γιατί και τα δύο προϋποθέτουν ότι κάποιο άλλο άτομο έχει ιδιοκτησιακά δικαιώματα (δλδ χρήσης και διάθεσης) επάνω στο σώμα μου. Δλδ προϋποθέτουν την δουλεία.

Στην πρώτη περίπτωση έμμεσα, διότι ιδιοποιείται τους καρπούς της εργασίας μου, ένα μέρος της ιδιοκτησίας μου (bytes στον σκληρό μου), που για να αποκτήσω χρειάστηκε να δαπανήσω χρόνο και ενέργεια από την ζωή μου. Είναι σαν να δούλεψα τσάμπα, παρά την θέληση μου γι' αυτό το άτομο. Και πως λέγεται αυτή η χρησιμοποίηση του σώματος μου; Δουλεία.

Στην δεύτερη περίπτωση άμεσα αλλά δεν χρειάζεται ανάλυση μιας και ανήκει στον χώρο της επιστημονικής φαντασίας το να μου την πέφτουν γυναίκες στο δρόμο* και να απαιτούν να κάνουν σεξ μαζί μου γιατί είναι δικαίωμα τους να χρησιμοποιήσουν το σώμα μου με αυτόν τον τρόπο :Ρ

*αν και στην Ζάκυνθο πέρσι μια Αγγλίδα με χούφτωσε με φόρα εκεί που καθόμουν ανέμελος :ΡρΡ

Παραθέτω από το Philosophy of Liberty

The principle of liberty is based on Self-Ownership

This means that no person, or a group of persons owns your life

You exist in time:
future, present, past.

This manifests in:
life, liberty, the product of your life and liberty.

To lose your life is to lose your future.

To lose your liberty is to lose your present.

To lose the product of your life and liberty is to lose that portion of your past that produced it.

The product of your life and liberty is your property.


*αν το blog σου βρίσκεται στον υπολογιστή σου χρησιμοποιεί την ατομική σου ιδιοκτησία, (πχ αν είχες στήσει έναν web server στο σπίτι σου), αν όχι τότε ιδιοποιήθηκε ένα μέρος του σκληρού κάποιου άλλου ατόμου. Όπως και να έχει ο σκληρός έχει κάποιον ιδιοκτήτη, τα bytes βρίσκονται κάπου physically, σε ιδιωτική περιουσία. Αν κάποιος αφήσει στο σπίτι μου κιβώτια με το ζόρι, είτε το ενοικιάζω, είτε είναι δικό μου, είτε έχω αφήσει κάποιο άτομο να μένει δωρεάν (περίπτωση blogspot), δεν αλλάζει κάτι. Ιδιοποιήθηκε ξένη ιδιοκτησία αυτός ο κάποιος.

====

Δείτε επίσης:
Λογοκρισίες και αυθαιρεσίες... - "Απλώς δεν το θέλω να κοπρίσει το σπίτι μου. Απλώς του βάζω πόρτα. Απλώς διαλέγω με ποιους πάω και ποιους αφήνω."
Talos στο blog του J - "αναρωτιέμαι αν έχει νόημα να επικρίνεις (ως λογοκριτή) κάποιον που απλά δεν θέλει να χέζουν στο σαλόνι του;"

λολ τελικά το κόπρισμα/χέσιμο είναι συχνό παράδειγμα :Ρ και εγώ την ίδια σκέψη είχα (νομίζω ότι την είχα γράψει και σε ένα blog αλλά με ένα γρήγορο googlάρισμα δεν βρήκα το σχόλιο μου, ίσως να είναι ένα ΄έντονο deja vu').

Πρέπει να καταργηθεί το Πανεπιστημιακό Άσυλο;

(Προς δημοσίευση στο περιοδικό Liberal News. Γράφτηκε πριν από μερικούς μήνες, όταν το ζήτημα του ασύλου απασχολούσε έντονα την επικαιρότητα. Αν και όχι άμεσα επίκαιρο, θα μπορούσε κάποιος το ζήτημα του ασύλου να το συνδέσει και με το περιστατικό της Art Athina και τη δύναμη της κρατικής λογοκρισίας.)

Υπάρχουν ζητήματα που ενώ η πραγματική τους επιρροή στην καθημερινή ζωή των πολιτών είναι σχεδόν ανύπαρκτη, μπορούν να προκαλέσουν εκτεταμένες και έντονες αντιπαραθέσεις, δυσανάλογες ίσως με τη σημασία τους. Σε αυτή την κατηγορία θα μπορούσε κανείς να κατατάξει και το ζήτημα του Πανεπιστημιακού Ασύλου. Ενώ ενδιαφέρει άμεσα μόνο ένα κομμάτι της πανεπιστημιακής κοινότητας, μπορεί να εξελιχθεί σε κεντρικό σημείο αντιπαράθεσης των επόμενων εκλογών. Είναι όμως δυνατή και μια νηφάλια αντιμετώπιση του ζητήματος.

Ο ρόλος του θεσμού του Πανεπιστημιακού Ασύλου

Το ερώτημα που με απασχολεί στο παρόν κείμενο είναι το αν ο θεσμός του Πανεπιστημιακού Ασύλου πρέπει να διατηρηθεί ως έχει, ή αν είναι προτιμότερη η τροποποίηση ή και κατάργησή του. Ένα πρώτο βήμα, σε αυτή την κατεύθυνση, θα ήταν το να αναρωτηθούμε ποιος είναι ο ρόλος που φιλοδοξεί να εξυπηρετήσει ο θεσμός αυτός στην εποχή μας. (Σε δεύτερη φάση θα έπρεπε βέβαι να αναρωτηθούμε και για το αν πετυχαίνει τους στόχους του.) Εδώ μπορούμε να διακρίνουμε τρεις περιπτώσεις:
α) Το Πανεπιστημιακό Άσυλο έχει στόχο την κατοχύρωση «της ακαδημαϊκής ελευθέριας, της ελεύθερης επιστημονικής αναζήτησης και της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών στο χώρο των πανεπιστημίων», όπως διακηρύσσει και ο σχετικός νόμος.
β) Το Πανεπιστημιακό Άσυλο έχει συμβολικό/συναισθηματικό χαρακτήρα και αποτελεί φόρο τιμής στους αγώνες του φοιτητικού κινήματος.
γ) Ένας συνδυασμός των α) και β).

Περί ελεύθερης διακίνησης των ιδεών

Αν υποθέσουμε ότι το Πανεπιστημιακό Άσυλο, προστατεύοντας την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών στο χώρο των πανεπιστημίων, εξυπηρετεί πραγματικές ανάγκες της πανεπιστημιακής κοινότητας, είναι εύλογο να αναρωτηθούμε αν η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών όντως απειλείται και από ποιους.

Οι περισσότεροι πολιτικοί – πιθανότατα και οι περισσότεροι πολίτες – φαίνεται να υποστηρίζουν ότι η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, τα τελευταία κυρίως χρόνια, είναι πλήρως εγγυημένη στη χώρα μας. Θα περίμενε τότε κανείς να υποστηρίζουν και την κατάργηση του Ασύλου, μιας και η ύπαρξή του, σε αυτή την περίπτωση, δεν έχει καμία απολύτως αξία. Κι όμως, η κυρίαρχη τάση ανάμεσα στους πολιτικούς είναι ότι ο θεσμός του Πανεπιστημιακού Ασύλου πρέπει να διατηρηθεί, και θεωρείται taboo η όποια συζήτηση περί κατάργησής ή τροποποίησής του. Πιθανές εξηγήσεις αυτού του φαινομένου είναι οι παρακάτω: α) οι περισσότεροι πολιτικοί αντιλαμβάνονται το θεσμό του Ασύλου περισσότερο ως φόρο τιμής στο φοιτιτικό κίνημα και πολύ λιγότερο ως θεσμό που εξυπηρετεί πραγματικές ανάγκες της πανεπιστημιακής κοινότητας, ή/και β) η εσωτερική συνέπεια των απόψεών τους έχει πολύ μικρότερη σημασία μπροστά στο πιθανό πολιτικό κόστος.

Μια ματιά όμως στην ιστορία των τελευταίων χρόνων (καθώς και μια απλή ανάγνωση του Συντάγματος) είναι νομίζω αρκετή για να μας πείσει ότι η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών κάθε άλλο παρά εγγυημένη είναι. Από τις διώξεις πολιτών για τις πολιτικές τους απόψεις μέχρι τις νομοθετικές ρυθμίσεις περί προσηλυτισμού και την κατάσχεση ‘άσεμνων’ δημοσιευμάτων, η ιστορία της ελευθερίας της έκφρασης στη χώρα μας είναι πολύ πιο εύθραυστη απ’ ότι θα θέλαμε να πιστεύουμε. Αν κανείς συμφωνεί με αυτή την άποψη, οφείλει τότε να αποδεχτεί το Πανεπιστημιακό Άσυλο ως ένα θεσμό που εξυπηρετεί πραγματικές ανάγκες. Το πρόβλημα σε αυτήν την περίπτωση δεν βρίσκεται στο ότι ο θεσμός είναι κενός περιεχομένου, αλλά στο ότι οι υπόλοιποι πολίτες, εκτός των τειχών των πανεπιστημίων, βρίσκονται σε άδικα μειονεκτική θέση απέναντι στην πανεπιστημιακή κοινότητα - η αρχή της Ισονομίας παραβιάζεται.

Η φυσική κατάληξη λοιπόν του παραπάνω συλλογισμού πρέπει να είναι το αίτημα της επέκτασης του Ασύλου σε όλη τη χώρα και για όλους τους πολίτες. Μπορεί η «ακαδημαϊκή ελευθερία» να αφορά μόνο τα όσα συμβαίνουν ‘εντός των τειχών’. Η ‘ελεύθερη επιστημονική αναζήτηση και η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών’ όμως δεν μπορεί να αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο των μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας. Πρέπει να ισχύει και ‘εκτός των τειχών’ – στα βιβλιοπωλεία, τα ραδιοτηλεοπτικά κύματα, τα τυπογραφεία των εφημερίδων, τα καφενεία, τις πλατείες. Και πρέπει να καλύπτει όλες τις απόψεις, όσο δυσάρεστες ή αποκρουστικές κι αν μας φαίνονται. Το Άσυλο πρέπει να μετατραπεί σε άρθρο του Συντάγματος και να έχει καθολική ισχύ πέρα και πάνω από κάθε νομοθεσία που επιτρέπει ή ανέχεται τη λογοκρισία και την καταπίεση της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών.

Ίσως θα έπρεπε να αναφέρουμε εδώ και μια πλευρά του ζητήματος που συνεχώς αποφεύγουμε να αναφέρουμε στις σχετικές συζητήσεις. Πόσο εγγυημένη είναι πραγματικά η ‘ελεύθερη επιστημονική αναζήτηση’ και η ίδια η ‘ακαδημαϊκή ελευθερία’ εντός των πανεπιστημίων; Τι είδους προστασία παρέχει ο σχετικός νόμος στην ερευνήτρια που θα αποφασίσει να ασχοληθεί με κάποιο θέμα που η πολιτεία θα κρίνει ότι είναι παράνομο, ή η εκκλησία θα κρίνει ότι προσβάλει τις αξίες της; Τι είδους προστασία παρέχει ο νόμος σε απόψεις - μέσα στα πανεπιστήμια – που δεν εγκρίνει η πλειοψηφία της εντός των τειχών κοινότητας; Κι αν ο ρόλος του Ασύλου είναι να προστατεύει τα δικαιώματα της πανεπιστημιακής κοινότητας (μιας αφηρημένης οντότητας που κανείς δε γνωρίζει από ποιους αποτελείται και ποιοι την εκπροσωπούν), ποιος θεσμός μπορεί να προστατεύσει τα ατομικά δικαιώματα όσων δραστηριοποιούνται μέσα στους χώρους των πανεπιστημίων;

Ο συμβολικός/συναισθηματικός χαρακτήρας του ασύλου

Αν τώρα, από την άλλη μεριά, υποθέσουμε ότι ο χαρακτήρας του θεσμού είναι αποκλειστικά συμβολικός/συναισθηματικός, τότε η όλη συζήτηση είναι μάλλον περιττή και το Πανεπιστημιακό Άσυλο δε χρειάζεται να μας απασχολεί παρά μόνο κάθε 17η του Νοέμβρη κατά τη διάρκεια των σχετικών εκδηλώσεων.

Μια πιθανή ένσταση βέβαια σε αυτή τη θέση είναι ότι οι συναισθηματισμοί δεν έχουν ρόλο στη νομοθετική λειτουργία και ότι - μιας και η πολυνομία αποτελεί μια από τις σημαντικότερες απειλές της σύγχρονης δημοκρατίας - ο σχετικός νόμος πρέπει να καταργηθεί. Σε αυτή την ένσταση ένας φιλελεύθερος πολίτης είναι μάλλον αναγκασμένος να συμφωνήσει. Αν όμως θέλουμε όντως να καταπολεμήσουμε την πολυνομία και να απαλλάξουμε τη νομοθεσία από συναισθηματισμούς και φόρους τιμής, θα έπρεπε μάλλον να κάνουμε την αρχή στο Σύνταγμα και να καταργήσουμε το άρθρο 3 που αναφέρεται στο χαρακτήρα και την ιστορία της εκκλησίας.

Εξωτερικότητες

Σε μια τέτοιου είδους ‘επί της αρχής’ συζήτηση, αυτό που εντέλει καθορίζει τη στάση μας απέναντι στο ερώτημα της κατάργησης ή μη του Πανεπιστημιακού Ασύλου είναι η άποψή μας για το πόση ελεύθερη είναι, ή μπορεί να είναι, η διακίνηση των ιδεών στα πανεπιστήμια, καθώς και την υπόλοιπη χώρα. Θα ήταν λάθος όμως να αγνοήσουμε τις πιθανές συνέπειες του νόμου που μπορεί να αποδειχτούν ζημιογόνες για κάποιους συμπολίτες μας.

Μια πιθανή συνέπεια της ύπαρξης του Ασύλου είναι, κατά αρκετούς πολιτικούς και δημοσιογράφους, η έμμεση ‘νομιμοποίηση’ της βίας στο χώρο μέσα και γύρω από τα πανεπιστήμια. Αν η υπόθεση αυτή ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, τότε - ακόμα και στην περίπτωση που ο θεσμός του Ασύλου δεν είναι απλά συμβολικός – το ερώτημα περιπλέκεται αρκετά και η επιλογή ανάμεσα στη διατήρηση και την κατάργηση/τροποποίησή του δεν είναι καθόλου προφανής. Ακόμα και στην περίπτωση που όντως το Άσυλο προστατεύει την ελευθερία της έκφρασης, όταν έχει ως συνέπεια την (μερική) παραβίαση των δικαιωμάτων στη ζωή και στην ιδιοκτησία, η επιλογή ανάμεσα στη διατήρηση και την κατάργησή του δεν μπορεί να γίνει ‘επί της αρχής’. Η απόφαση θα πρέπει τότε να στηριχτεί σε εκτενή ανάλυση των εξωτερικοτήτων και με βάση την αίσθηση που έχουμε περί δικαίου και αποδοτικότητας. Είτε όμως συμφωνούμε με τον Marshal, το Ricardo, το Rawls, ή τον Marx, θα πρέπει να έχουμε συγκεκριμένα και μετρήσιμα δεδομένα για να μπορέσουμε να καταλήξουμε σε μια απόφαση.

Εκδηλώσεις βίας

Είναι όμως αλήθεια ότι η βία στα πανεπιστήμια προκαλείται από την ύπαρξη του θεσμού του Ασύλου; Πριν απαντηθεί το παραπάνω ερώτημα, πρέπει πρώτα να αποσαφηνίσουμε τι ακριβώς εννοούμε όταν χρησιμοποιούμε τον όρο ‘βία’. Ένας χαλαρός ορισμός θα μπορούσε να περιλαμβάνει μόνο τις πράξεις άμεσης βίας κατά της σωματικής ακεραιότητας προσώπων και καταστροφής ιδιωτικής ή και δημόσιας περιουσίας. Ένας πιο αυστηρός ορισμός θα μπορούσε ίσως να περιλαμβάνει και κάθε πράξη που περιορίζει τις ελευθερίες των υπολοίπων πολιτών. Ανεξάρτητα όμως από το ποια η στάση μας σχετικά με τους παραπάνω ορισμούς, είναι δύσκολο να αρνηθούμε ότι η βία στα πανεπιστήμια είναι υπαρκτό φαινόμενο – ίσως και αρκετά εκτεταμένο - που κάποιες φορές παίρνει και σοκαριστικές διαστάσεις.

Είναι αλήθεια ότι οι περισσότερες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας των φοιτητών συνοδεύονται συνήθως από εκδηλώσεις βίας μέσα κι έξω από τα πανεπιστήμια. Τέτοιες όμως εκδηλώσεις βίας υπάρχουν και σε χώρους που δεν προστατεύονται από το Πανεπιστημιακό Άσυλο και δεν έχουν τίποτε να κάνουν με φοιτητικά κινήματα διαμαρτυρίας. Μπορεί όντως να υπάρχουν εκείνοι που κάποιες φορές βρίσκουν καταφύγιο στα πανεπιστήμια κατά τη διάρκεια των συμπλοκών τους με την αστυνομία, αλλά δεν υπάρχει κανένας λόγος να πιστέψουμε ότι το άσυλο προκαλεί τη βία ή ότι η κατάργησή του θα οδηγήσει στη μείωσή της. Ο ήδη υπάρχων νόμος άλλωστε δίνει τη δυνατότητα στην πολιτεία να επέμβει όταν «διαπράττονται αυτόφωρα κακουργήματα ή αυτόφωρα εγκλήματα κατά της ζωής» χωρίς την άδεια του αρμοδίου οργάνου του πανεπιστημίου. Το ότι δεν έχει γίνει σχεδόν ποτέ χρήση αυτής της δυνατότητας είναι νομίζω και το κλειδί στην όλη συζήτηση. Χαρακτηριστικό είναι ότι στις περισσότερες συζητήσεις αποφεύγεται κάθε αναφορά στο συγκεκριμένο σημείο του σχετικού νόμου.

Όσο υπάρχει ανοχή στις εκδηλώσεις βίας από την πλειοψηφία των πολιτών, η επέμβαση της πολιτείας για την καταστολή τους μπορεί να οδηγήσει μόνο σε επιδείνωση της κατάστασης. Όταν χρόνια ολόκληρα συμπαραστεκόμαστε (παθητικά) σε τρομοκρατικές οργανώσεις στο όνομα ενός ρομαντικού αντικαθεστωτισμού, τότε μια μολότοφ στην Πατησίων προφανώς δε μας σοκάρει. Όταν κάθε λογής διαμαρτυρόμενες συντεχνίες έχουν την ανοχή μας κάθε φορά που κλείνουν τους δρόμους και χωρίζουν την Ελλάδα στα δυο, τότε η καταστροφή της περιουσίας κάποιας ανώνυμης ερευνήτριας του Πολυτεχνείου αποκτά αμέσως πολύ μικρότερη σημασία. Όταν η βία αποτελεί αποδεκτή μορφή έκφρασης διαμαρτυρίας και διεκδίκησης, είναι απολύτως φυσικό οι βάρβαροι κουκουλοφόροι να μετονομάζονται σε αναρχικοί ή αντιεξουσιαστές. Όποιον ορισμό της βίας κι αν αποδεχόμαστε, το πρώτο βήμα αντιμετώπισής της είναι προφανώς η σταθερή και συνεχής επίδειξη μηδενικής ανοχής απέναντί της.

Επιστροφή

Το αρχικό ερώτημα της διατήρησης ή κατάργησης/μετατροπής του θεσμού του Ασύλου στα πανεπιστήμια είναι αρκετά πιο περίπλοκο από ότι παρουσιάζεται – και θα συνεχίσει πιθανά να παρουσιάζεται – από τα μέσα ενημέρωσης και τους πολιτικούς.
Βλέπουμε ότι ακόμα κι ένα τόσο μικρό και περιφερειακό ζήτημα μπορεί να έχει τόσες ιδεολογικές και φιλοσοφικές προεκτάσεις που μόνο πολιτικοί και δημοσιογράφοι είναι ικανοί να τις αγνοήσουν. Μπορούμε εύκολα να φανταστούμε τι συμβαίνει με σημαντικότερα και πιο περίπλοκα ζητήματα που εμφανίζονται στην πολιτική σκηνή με τον ίδιο απλουστευτικό λαϊκισμό που παρουσιάζεται και ο θεσμός του Πανεπιστημιακού Ασύλου.

Αυριανές Διαμαρτυρίες

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία ανακοίνωσε τη συμμετοχή της σε δύο εκδηλώσεις συμπαράστασης, προγραμματισμένες για αύριο Τετάρτη 6 Ιουνίου 2007.

Η πρώτη εκδήλωση συμπαράστασης, αφορά τη διαμαρτυρία για τη σύλληψη και δίωξη του Μιχάλη Αργυρού, γενικού Διευθυντή της έκθεσης Art Athina που, παραπέμπεται με τη διαδικασία του αυτόφωρου αύριο στο Αυτόφωρο Τριμελές, στο Κτήριο 2 των δικαστηρίων της παλαιάς Σχολής Ευελπίδων. Η Φιλελεύθερη Συμμαχία θεωρεί τη συγκεκριμένη άσκηση δίωξης ως απαράδεκτη καταπάτηση του θεμελιώδους δικαιώματος της ελευθερίας της έκφρασης και για τον λόγο αυτό, εκτός από τη παρουσία στελεχών της αύριο στο Αυτόφωρο Τριμελές θα καταθέσει και σχετική καταγγελία στον Συνήγορο του Πολίτη.

Η δεύτερη εκδήλωση συμπαράστασης, αφορά στην αυριανή δίκη του γιατρού Γιώργου Οικονομόπουλου, στο 6ο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων. Η Φιλελεύθερη Συμμαχία συμπαρίσταται στον πρωτοπόρο, σε θέματα θεραπευτικής αγωγής χρηστών ναρκωτικών, γιατρό Γιώργο Οικονομόπουλο, θεωρώντας τη δίωξη του πολιτική καθώς αντί να αποποινικοποιηθεί η χρήση των ναρκωτικών ουσιών και να πάψουν να διώκονται οι ασθενείς-χρήστες, ποινικοποιείται πλέον και η θεραπεία των χρηστών, με μοναδικούς ωφελημένους τους εμπόρους ναρκωτικών και τους μηχανισμούς καταστολής. Στελέχη της Φιλελεύθερης Συμμαχίας θα παραβρίσκονται αύριο στη δίκη δείχνοντας έτσι έμπρακτα την συμπαράσταση τους στον διωκόμενο γιατρό Γιώργο Οικονομόπουλο.

Οι δύο αυτές υποθέσεις αποτελούν συμπτώματα, δυστυχώς όχι τα μοναδικά, επικίνδυνων εξελίξεων. Οι ευθύνες της κυβέρνησης είναι βαρύτατες καθώς ενισχύει ακροδεξιές πολιτικές για λόγους μικροκομματικούς και προετοιμάζει πορεία στις εκλογές με ακροδεξιά ατζέντα.

Σε αντίθεση με την κυβέρνηση και την –απούσα- αντιπολίτευση, η Φιλελεύθερη Συμμαχία θα συνεχίσει να προασπίζει μαχητικά στην Ελλάδα τα ατομικά δικαιώματα, την ελεύθερη οικονομία και την ανοικτή κοινωνία.

Μια επίκαιρη επέτειος

Δεν πρέπει να υπάρχει συμβολικότερη φωτογραφία της αντίστασης του ατόμου στο κράτος-οδοστρωτήρα του ολοκληρωτισμού.

H επέτειος των γεγονότων της Τιεν Αν Μεν στη χώρα μας περνά απαρατήρητη, μιας και συγκρούεται με τον πυρήνα των αρχών των κυρίαρχων ιδεοληψιών για περισσότερο και παρεμβατικότερο κράτος. Μας θυμίζει μια εποχή που όχι απλά περνά στη λήθη αλλά που χωρίς αιδώ εξιδανικεύεται από τους νοσταλγούς της. Την εποχή του συγνού ολοκληρωτισμού όπου αυτά που στις δυτικές δημοκρατίες συμβαίνουν ως εξαίρεση, εκεί ήταν (και είναι ακόμα όπου επιβιώνει) ο κανόνας. Η ρήση του Karl Popper δεν ήταν ποτέ πιο επίκαιρη από την 4η Ιουνίου του 1989:
Those who promise us paradise on earth never produced anything but a hell.

Οι λογοκριτές της τέχνης ξαναχτυπούν

Μετά την περίπτωση της Outlook, όπου είχαμε λογοκρισία με παρέμβαση του κ.Έβερτ και εντολή του κ.Βενιζέλου, χθες ο γενικός διευθυντής του εκθεσιακού κέντρου HELEXPO συνελήφθη κατηγορούμενος για παράβαση του νόμου περί "ασέμνων" και "προσβολή συμβόλων του ελληνικού κράτους". Έγινε έφοδος μετά από καταγγελία στο εκθεσιακό κέντρο όπου γίνεται έκθεση σύγχρονης Τέχνης και οι αστυνομικοί βρήκαν ένα dvd που παιζόταν την ώρα εκείνη και παρουσίαζε άσεμνες σκηνές με μουσική υπόκρουση τον εθνικό ύμνο. Η δημιουργός του dvd, το οποίο κατασχέθηκε, αναζητείται.

H Ελλάδα δεν είναι κράτος δικαίου. Είναι ένα κράτος ασυδοσίας που μπορεί επιλεκτικά να στρέφεται εναντίον όποιου θέλει, αφού οι θεσμοί που θα έπρεπε να προστατεύουν τον πολίτη από τις επεμβάσεις του κράτους στη ζωή του είναι διάτρητοι (με την νομιμοποίηση την κυρίαρχης ιδεοληψίας ότι το κράτος πρέπει να επεμβαίνει στις ζωές των πολιτών "για το καλό τους". Μια ιδεοληψία που διαρκώς προπαγανδίζουν όσοι κερδοσκοπούν από αυτήν την επέμβαση).

Η ελευθερία της έκφρασης στην Ελλάδα είναι ανέκδοτο. Μπορεί να δίνεται η εντύπωση ότι ο καθένας λέει ότι θέλει, αλλά στην πραγματικότητα οι πολίτες εκφράζονται όχι επειδή προστατεύονται από θεσμούς, αλλά λόγω της ανοχής και της καλής προαίρεσης των κατασταλτικών μηχανισμών. Εφόσον οι κατασταλτικοί μηχανισμοί θέλουν να δράσουν, υπάρχουν ένα σορό παραθυράκια (ακόμα και στο Σύνταγμα, του οποίου ο ρόλος έχει εντελώς διαστρεβλωθεί, και από μηχανισμό ελέγχου της εξουσίας του κράτους απέναντι στον πολίτη έχει γίνει όργανο νομιμοποίησης την επέμβασης του κράτους), όπως διατάξεις "προσβολής" εθνικών συμβόλων, της θρησκείας, της δημοσίας αιδούς κτλ. Παράθυρα που όχι δεν επιτρέπουν την ελεύθερη δημόσια έκφραση αλλά φτάνουν να λογοκρίνουν έργα τέχνης που εκτίθενται σε ιδιωτικό χώρο και που πληρώνει κάποιος εισητήριο για να τα δει!

Γι'αυτό το Ελληνικό Σύνταγμα έχει 700+ λέξεις στα άρθρα για την ελευθερία της έκφρασης, όταν το Αμερικανικό γράφει μόνο:

Congress shall make no law abridging freedom of speech.

Κάθε μία λέξη παραπάνω συνιστά όχι προστασία της ελευθερίας της έκφρασης, αλλά περιορισμό της, ανοίγοντας παραθυράκια ώστε το κράτος να προσπεράσει τους θεσμούς που προστατεύουν τον πολίτη από την εξουσία των διαχειριστών του κράτους να περιορίζουν τις ελευθερίες του.

Αυτή η διατύπωση επέτρεψε στο Αμερικανικό Ανώτατο Δικαστήριο να θεωρήσει ότι το κάψιμο της αμερικανικής σημαίας είναι μια πράξη που προστατεύεται από το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση (1),(2). Η έλλειψη μιας τέτοιας ξεκάθαρης διατύπωσης στο Ελληνικό Σύνταγμα και το πνεύμα κρατικής παρεμβατικότητας που το διαπνέει είναι που επέτρεψε την επέμβαση της αστυνομίας χθες στην HELEXPO ή που οδηγεί σε λίγες μέρες τον Αντώνη Τσιπρόπουλο στο δικαστήριο.

Μέχρι να αποκτήσουμε ένα ξεκάθαρο φιλελεύθερο σύνταγμα προστασίας των δικαιωμάτων του πολίτη από την παρεμβατικότητα του κράτους, ο κάθε κ.Έβερτ, ο κάθε κ.Βενιζέλος, ο κάθε κ.Λιακόπουλος και ο κάθε αστυνομικός θα μπορούν να περιορίζουν τις ελευθερίες μας και μας μπλέκουν στα γρανάζια της γραφειοκρατίας του συστήματος απονομής "δικαιοσύνης" (γιατί ακόμα και αν αποδωθεί, ποτέ δεν αποζημιώνεται η ζημιά που προκαλεί ο γραφειοκρατικός τρόπος λειτουργίας της μέχρι να τελεσιδικήσει μια απόφαση μετά από χρόνια).

χρειαζόμαστε προστάτες ονομάτων;

Αν και με έχει ξαναπασχολήσει το θέμα στο παρελθόν, περνώντας από το πολύ καλό site filosofia.gr ενημερώθηκα για μια άλλη υπόθεση επέμβασης του ελληνικού δημοσίου στον χώρο του internet:

Κλειδώνουν το όνομα Liantinis.GR
Πρωτοφανής απόφαση της ΕΕΤΤ διαγράφει το όνομα ενός από τους ελάχιστους χώρους φιλοσοφικής έκφρασης στο ελληνικό διαδίκτυο.

Φυσικά για τις λεπτομέρειες καλύτερα να ακολουθήσετε τον παραπάνω σύνδεσμο, αλλά επιγραμματικά αυτό που, μου φαίνεται, ότι συνέβη είναι το εξής:

Μια ομάδα ενδιαφερόμενων περί της φιλοσοφίας του Δημήτρη Λιαντίνη κατοχύρωσε το δικτυακό όνομα liantinis.gr με προφανή, από το περιεχόμενο της σελίδας, σκοπό την έκθεση απόψεων γύρω από το πρόσωπο αυτού του έλληνα φιλόσοφου. Η χήρα του, Νικολίτσα Γεωργοπούλου - Λιαντίνη, προσέφυγε στην Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (ΕΕΤΤ), ώστε τελικά στις 6 Φεβρουαρίου 2007 αποφάσισε η τελευταία να καταργήσει το liantinis.gr - αν και αυτή την στιγμή δεν έχει υλοποιηθεί η απόφαση και ο τόπος είναι ακόμα προσβάσιμος.

Δεν με αφορά σε αυτό το κείμενο εάν ο Λιαντίνης ήταν πρόσωπο σημαντικό, αμφιλεγόμενο ή ιδιαίτερο με κάποιον άλλο τρόπο. Δεν έχω ασχοληθεί ούτε με την φιλοσοφία του Λιαντίνη, ούτε με την ζωή του, εκτός του ότι θυμάμαι πως υπήρχε ένα κάποιο σούσουρο στα μέσα όταν είχε αυτοκτονήσει. Αυτό που με απασχολεί είναι το δικαίωμα που φαίνεται ότι δίνει ο νόμος στην ΕΕΤΤ να καταργεί ατομικές πρωτοβουλίες που απλά δείχνουν κατά την άποψη της επιτροπής "κακή πίστη" (άρθρο 9 παρ. 1 του Νέου Κανονισμού της ΕΕΤΤ - pdf)).

Λέγοντας μόνο πως όσα λέγονται στο liandinis.gr μου φαίνονται το λιγότερο μη-εγκληματικά (για να μην πω θεμιτά) νομίζω ότι το παράδειγμα αυτό είναι εξαιρετικό για να δει κανείς πως όταν το κράτος "προστατεύει" στην ουσία αυτό που κάνει είναι καταπιέζει τα όσα δικαιούμαστε, στην συγκεκριμένη περίπτωση την ελευθερία έκφρασης. Εκτός εάν η χήρα Λιαντίνη είναι κουμπάρα κάποιου στελέχους του δημοσίου μπορεί αυτή τη φορά ο κρατικός μηχανισμός να μην είχε κάποιο άμεσο όφελος που έχει δώσει (άδικα κατά την γνώμη μου) στην χήρα του Λιαντίνη μονοπώλιο στην χρήση του ονόματος Λιαντίνης. Όμως έχει ένα σαφές έμμεσο όφελος αφού μπορεί με πρόφαση του ότι μας προστατεύει όλους να μας πείσει ότι είναι καλό να έχει τέτοιες φασιστικές αρμοδιότητες.

Σε ένα δεύτερο σκέλος, ανεξάρτητα του τι νομίζετε ότι θα έπρεπε να είχε συμβεί στην περίπτωση αυτή, θα ήθελα να ρωτήσω εάν πιστεύετε ότι θα υπήρχε κάποιο πρόβλημα εάν δεν είχαμε μια ρυθμιστική αρχή να μας δίνει την άδεια ποιό δικτυακό όνομα μπορούμε να κατοχυρώσουμε και ποιό όχι. Εάν τα ονόματα δίνονταν σε όποιον τα ζήτησε πρώτος και σε όποιον καλύπτει τα έξοδα τους.

Προσωπική μου άποψη είναι ότι τα ονόματα πρέπει να είναι ελεύθερα προς χρήση και ανταλλαγή. Δηλαδή εάν κατοχυρώσω το www.ibm.gr πρωτού το προλάβει η IBM τότε μπορώ να ζητήσω σε αντάλλαγμα οτιδήποτε θελήσω ή να το δώσω σε έναν ανταγωνιστή της εάν με πληρώνει παραπάνω. Δεν βλέπω κανένα πρόβλημα σε αυτό, γιατί σε περίπτωση που κατέχω ένα όνομα και το χρησιμοποιήσω σκοπίμως για να εξαπατήσω ή να βλάψω κάποιον τότε δεν φταίει η κατοχή του ονόματος αλλά η κοινή εγκληματική μου πράξη, την οποία οφείλω να σταματήσω (ή να επανορθώσω κάπως) αλλά χωρίς να προϋποθέτει αναγκαστικά ότι πρέπει να μου αφαιρεθεί το όνομα, ούτε κατόπιν εορτής ούτε προληπτικά.

Τι λέτε;