Κυριακή 8 Ιουλίου, 7.00 μ.μ., Εξω από τη Βουλή για τα δάση

Αισιόδοξα μηνύματα μέσα από τις στάχτες

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν καλά πόσα... καρπούζια κρατάω τελευταία κάτω από την ίδια μασχάλη, με αποτέλεσμα να απουσιάζω για πολλές ημέρες από την μπλογκόσφαιρα. Για την ώρα, δεν μου έπεσε κανένα από τα ζουμερά αυτά φρούτα και ελπίζω να συνεχίσω έτσι για όλο τον, δύσκολο για μένα, τρέχοντα μήνα!

Ωστόσο, η απουσία μου δεν ήταν παντελής. Μπορεί να μην κατάφερα να αποτυπώσω νέες σκέψεις εδώ, αλλά παρακολούθησα από κοντά όσα έγιναν στην ελληνόφωνη ιστολογική κοινότητα με αφορμή τη συμπλήρωση ενός μήνα από τον θάνατο της Αμαλίας και, εσχάτως, με αφορμή τις καταστροφικές πυρκαγιές στην Πάρνηθα και άλλες δασικές περιοχές σε όλη τη χώρα.

Η ιδέα για συγκέντρωσης διαμαρτυρίας αύριο το απόγευμα έξω από τη Βουλή με αίτημα την προστασία των δασών και του περιβάλλοντος -η οποία ξεκίνησε από μια παρέα νέων ανθρώπων και διαδόθηκε αστραπιαία μέσω SMS και εν συνεχεία blogs και e-mails-, σε συνδυασμό με την ηλεκτρονική «διαδήλωση» που πραγματοποιήθηκε στην μπλογκόσφαιρα, αποτέλεσαν τις μόνες αισιόδοξες νότες μέσα στα αποκαΐδια που άφησε πίσω της η καταστροφή. Απέδειξαν ότι την ώρα που πολλοί σκέφτονται τις διακοπές τους ή έχουν ήδη αναχωρήσει για βουτιές, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα παραλιών-Σειρήνων όπως αυτή της φωτογραφίας από την Ίο, κάποιοι άλλοι (ευτυχώς ουκ ολίγοι) σκέφτονται τα κοινά προβλήματα, ευαισθητοποιούνται, αναζητούν τρόπους να ακουστούν ευρέως και να αφυπνίσουν κοιμισμένες συνειδήσεις.

Ραντεβού, λοιπόν, αύριο στις 7.00 μ.μ. στο Σύνταγμα με μαύρες μπλούζες και σφυρίχτρες! Η συγκέντρωση είναι μακριά από κόμματα και οποιεσδήποτε σκοπιμότητες -βεβαιώθηκα για αυτό κουβεντιάζοντας προχθές το βράδυ με τους εμπνευστές της, τρεις αξιόλογους νέους γύρω στα 30 οι οποίοι χωρίς να ανήκουν σε οποιαδήποτε οργάνωση είδαν τις φλόγες να κατατρώγουν την Πάρνηθα και αποφάσισαν να μη μείνουν απαθείς.

Blogme.gr: Η δίκη αναβλήθηκε, ο αγώνας συνεχίζεται

Στα τέλη του περασμένου Οκτωβρίου η Ελλάδα έγινε γνωστή για μια πανευρωπαϊκή πρωτιά: blogger συνελήφθη με την κατηγορία της συκοφαντικής δυσφήμησης, επειδή ο aggregator που είχε φτιάξει (http://blogme.gr/) συνέλεγε (ακραία ή όχι είναι άλλο θέμα) σατιρικά σχόλια από ένα ιστολόγιο αφιερωμένο στον Δημοσθένη Λιακόπουλο. Η ιστορία ξεκίνησε από τη μήνυση που κατέθεσε ο τελευταίος κατά του δημιουργού του blogme.gr, Αντώνη Τσιπρόπουλου και έφθασε σε ξένα διαδικτυακά μέσα ενημέρωσης, για να ξαναπεράσει στη συνέχεια τα σύνορα και να προβληθεί σχεδόν από το σύνολο του εγχώριου Τύπου ως το πρώτο κρούσμα διαδικτυακής λογοκρισίας στην Ελλάδα και στη Γηραιά Ήπειρο γενικότερα.

Το θέμα έχει πολλές παραμέτρους, ξεκινώντας από την ελευθερία της έκφρασης και φθάνοντας μέχρι την οικονομική ζημιά που υπέστη ο εκκολαπτόμενος, πριν από τη σύλληψή του, επιχειρηματίας και λάτρης του Ίντερνετ.

Στα τέλη Μαρτίου ο κ. Τσιπρόπουλος ενημερώθηκε ότι η υπόθεση θα εκδικαζόταν σήμερα, 21 Ιουνίου 2007. Πριν από λίγες ώρες ο ίδιος γνωστοποίησε στο blogme.gr ότι η συζήτηση αναβάλλεται:

«Όπως έχω δηλώσει και ίσως να διαβάσατε στον ημερήσιο Τύπο, έχει εδώ και καιρό κατατεθεί προσφυγή από τον δικηγόρο μου κατά του κλητήριου θεσπίσματος σχετικά με την ορθότητα κάποιων συμπερασμάτων και κατηγοριών που με βαραίνουν. Μέχρι και σήμερα το μεσημέρι δεν έχουμε λάβει καμία απάντηση σχετικά με το αν αυτή έχει γίνει δεκτή ή όχι. Να προσθέσω ότι η εμπρόθεσμη προθεσμία παράδοσης της απόφασης (θετικής η αρνητικής ) από τις δικαστικές αρχές προς την πλευρά μου, έχει λήξει από την προηγούμενη εβδομάδα. Θεωρήσαμε σωστό, ως προς την νομική μας κάλυψη, να προβούμε στην οποιαδήποτε ανακοίνωση μετά το πέρας και της τελευταίας εκπρόθεσμης ημέρας. Μέχρι και σήμερα νωρίς το πρωί, λόγω των παραπάνω, δεν υπήρχε αναρτημένο το όνομά μου στον πίνακα των υποθέσεων που θα εκδικαστούν αύριο (σ.σ. σήμερα). Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα να μην γίνει εισαγωγή στην έδρα της υπόθεσής μου για την ημερομηνία 21/6/2007. Βάσει της νομοθεσίας, θα πρέπει να λάβω την απόφαση της προσφυγής με νέο κλητήριο θέσπισμα που θα παραπέμπει σε νέα ημερομηνία εκδίκασης της υπόθεσης. Σας ευχαριστώ όλους/ες γα το ενδιαφέρον και τη συμπαράσταση σας. Για οποιαδήποτε άλλη εξέλιξη, θα ενημερώσω».

Δεν ξέρω αν στην αναβολή συνέβαλαν και οι αντιδράσεις που εκδηλώθηκαν όλο αυτό το διάστημα -και ιδίως τον τελευταίο μήνα- στην μπλογκόσφαιρα, αλλά το γεγονός ότι συγκεντρώθηκαν ως τώρα πάνω από 2.350 υπογραφές για το θέμα είναι από μόνο του σημαντικό. Η αναβολή της δίκης δεν πρέπει να προκαλέσει εφησυχασμό. Ίσως να κερδήθηκε μια μάχη, αλλά ο πόλεμος είναι ακόμα σε εξέλιξη. Γι' αυτό και η συλλογή υπογραφών, οι συζητήσεις και ο προβληματισμός απαιτείται να συνεχιστούν. Άλλωστε, αργά ή γρήγορα θα προσδιοριστεί νέα δικάσιμος και θεωρώ αυτονόητο πως η θέση των Ελλήνων ιστολόγων είναι στο δικαστήριο, στην πλευρά της υπεράσπισης.

Για την Αμαλία: Απολογισμός και συνέχεια

Η μία εβδομάδα που μεσολάβησε από την πρωτοφανή διαδικτυακή κινητοποίηση με αφορμή τον θάνατο της Αμαλίας Καλυβίνου -της 30χρονης blogger που συγκλόνισε όλους μας με τα πύρινα κείμενά της- είναι, νομίζω, αρκετός χρόνος για έναν ψύχραιμο απολογισμό που δεν θα παρασύρεται από τον ενθουσιασμό της 1ης Ιουνίου και των δύο-τριών επόμενων ημερών.





Κατά γενική ομολογία, η κινητοποίηση πέτυχε. Η απήχηση που συνάντησε στους κόλπους της ελληνόφωνης μπλογκόσφαιρας ήταν μεγάλη. Κείμενα επί κειμένων και σχόλια επί σχολίων γράφτηκαν για την Αμαλία, την προσπάθεια που έκανε μέσα από το ιστολόγιό της, τα «φακελάκια», τους γιατρούς, την ιατρική δεοντολογία, το «άρρωστο» ΕΣΥ κ.ά. Μάλιστα, το όνομα της θαρραλέας κοπέλας, που πάλεψε με τόση δύναμη ενάντια στον καρκίνο και την αχαρακτήριστη συμπεριφορά ορισμένων γιατρών, έγινε ο δημοφιλέστερος όρος αναζήτησης στο Sync.gr, υπερσκελίζοντας τα... συνήθη «ερωτικές ιστορίες» και «sex». Επίσης, η φράση «Για την Αμαλία» κατέλαβε την τρίτη δημοφιλέστερη θέση. Ανάλογη δημοτικότητα γνώρισαν το online ημερολόγιο της Αμαλίας, το Malpractice, και το ειδικό blog με τον τίτλο «Για την Αμαλία», το οποίο δημιουργήθηκε με στόχο τον καλύτερο συντονισμό της κινητοποίησης της 1ης Ιουνίου. Συνολικά, σύμφωνα πάντα με το Sync.gr, 1.073 ιστολόγια κάνουν link προς το πρώτο και άλλα 292 προς το δεύτερο.

Τα πιο εντυπωσιακά νούμερα είναι όμως άλλα. Όπως υπολογίστηκε στο blog της κινητοποίησης:

• 400.000 άνθρωποι χρησιμοποίησαν την 1η Ιουνίου τις διαδικτυακές μηχανές αναζήτησης για να αντλήσουν πληροφορίες για την Αμαλία και την αφιερωμένη σε αυτή ημέρα
• Περισσότερα από 120.000 e-mails διαμαρτυρίας και ευαισθητοποίησης «βομβάρδισαν» υπουργούς, βουλευτές, ευρωβουλευτές, ιατρικούς συλλόγους, φορείς και οργανισμούς του χώρου της Υγείας
• Τα ηλεκτρονικά μηνύματα «ταξίδεψαν» σε 30 χώρες και 120 οργανώσεις
• Ανήμερα της κινητοποίησης 56.116 επισκέπτες πέρασαν το «κατώφλι» του blog της Αμαλίας.

Η έκταση της κινητοποίησης ήταν τέτοια που δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητη από τα «παραδοσιακά» μέσα. Έτσι, για πρώτη φορά τα ελληνόφωνα ιστολόγια προβλήθηκαν τόσο μαζικά και -το κυριότερο- θετικά μέσα από τις εφημερίδες, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Το εκτός Διαδικτύου κοινό συνειδητοποίησε ότι «κάτι τρέχει» στον λαβύρινθο του Internet, πως υπάρχουν ενεργοί πολίτες και ότι το πληκτρολόγιο τους δίνει δύναμη να εκφραστούν ελεύθερα, διεκδικώντας (αυτονόητα ή μη) δικαιώματα και προβάλλοντας κοινωνικοπολιτικά ζητήματα και αιτήματα. Η οδυνηρή απώλεια ενός ανθρώπου λειτούργησε, λοιπόν, ως εφαλτήριο ανάδειξης των blogs σε μέσα ευαισθητοποίησης και πίεσης και ως ορόσημο για την επίσημη «πρώτη» της εγχώριας διαδικτυακής κοινότητας.

Το ζητούμενο είναι τι μέλλει γενέσθαι από 'δω και πέρα. Οι διαδικτυακοί ακτιβιστές που παραμέρισαν κάθε είδους διαφορές και ένωσαν τις δυνάμεις τους στην κοινή προσπάθεια να τιμηθεί η μνήμη της Αμαλίας και να μην υπάρξουν ανάλογες περιπτώσεις στο μέλλον, θα συνεχίσουν με την ίδια αγωνιστική διάθεση; Θα βγουν και εκτός Κυβερνοχώρου, για να ακουστούν ακόμα πιο δυνατά; Ή σταδιακά οι αντιδράσεις θα ξεθυμάνουν και ο καθένας θα επιστρέψει στη δουλειά του, ως είθισται να συμβαίνει σε παρόμοιες offline καταστάσεις; Επιπλέον, θα υπάρξουν ανάλογα εγχειρήματα για άλλα θέματα;

Διάθεση για συνέχεια φαίνεται να υπάρχει από αρκετούς. Απομένει να αποδειχθεί εμπράκτως και να μετουσιωθεί σε πράξεις ουσίας, σε συνεννόηση με όσο το δυνατόν περισσότερους δικτυακούς γραφιάδες...

INFO:
Η online εκστρατεία στη μνήμη της Αμαλίας συνεχίζεται πλέον από το blog «01.06.07: Ημέρα της Αμαλίας». Εκεί έχει συγκεντρωθεί όλο το υλικό που γράφτηκε τις τελευταίες ημέρες από ιστολόγους αλλά και δημοσιογράφους. Μεταξύ των άλλων, και τρία ρεπορτάζ μου στον «Ελεύθερο Τύπο»: Η ελληνική μπλογκόσφαιρα πενθεί την Αμαλία (29/5/2007), Bloggers στην αντεπίθεση (3/6/2007), «Για την Αμαλία, ρε γαμώτο...» (4/6/2007).

Για την Αμαλία

Η μεγαλύτερη διαδικτυακή κινητοποίηση που έγινε ποτέ στην Ελλάδα βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη εδώ και λίγες ώρες. Μέχρι τα μεσάνυχτα τα ελληνόφωνα ιστολόγια σταδιακά «πλημμυρίζουν» με banners, videos, σχόλια και ένα κείμενο-καρπό συλλογικής προσπάθειας bloggers τα οποία υπενθυμίζουν την πολυετή οδύσσεια και τη σημαντική παρακαταθήκη της Αμαλίας Καλυβίνου.

Η 30χρονη που έφυγε τόσο πρόωρα ακριβώς πριν από μια εβδομάδα - ύστερα από 22 ολόκληρα χρόνια σκληρής μάχης ενάντια σε μια ασθένεια που στην αρχή οι γιατροί αποκάλεσαν «ιδιοπάθεια» και τελικά αποδείχθηκε καρκίνος, αλλά και ενάντια στην εγκληματική αμέλεια ορισμένων γιατρών και τις χρόνιες παθογένειες του άρρωστου εγχώριου συστήματος υγείας- «μίλησε» στις καρδιές χιλιάδων χρηστών του Διαδικτύου, μέσα από το online ημερολόγιό της. Καταγγελίες με ονόματα και διευθύνσεις, αφηγήσεις δύσκολων προσωπικών στιγμών, γεμάτες πόνο αλλά και αφοπλιστική ειλικρίνεια, ονομαστικές -και πάλι- αναφορές σε γιατρούς-ευεργέτες δημιούργησαν ένα ιστολόγιο-γροθιά στο στομάχι για όλους τους εμπλεκόμενους στον χώρο της υγείας (γιατρούς, διοικητές νοσοκομείων και ασφαλιστικών ιδρυμάτων, ΕΟΦ, πολιτικούς, συνδικαλιστές κτλ.), καθώς για τους απλούς πολίτες. Σε 19 posts που γράφτηκαν από τον Ιούλιο του 2005 έως τον Μάιο του 2007 η φοιτήτρια της Φιλοσοφικής με τον πύρινο και μεστό λόγο, το αστείρευτο θάρρος και το σπάνιο, αξιοθαύμαστο ψυχικό σθένος τα είπε όλα: για το θλιβερό... εθιμικό δίκαιο που λέγεται «φακελάκι», για τις κάθε λογής πρακτικές που παραβιάζουν τον όρκο του Ιπποκράτη, για τις τραγικές αδυναμίες του συστήματος περίθαλψης.

Η ηλεκτρονική κίνηση των φίλων της Αμαλίας -φίλων που στη συντριπτική πλειοψηφία τους δεν είχαν τη χαρά να τη γνωρίσουν από κοντά, παρά μόνο από τα κείμενα του blog της- είναι το ελάχιστο που μπορεί να γίνει στην παρούσα φάση για να μείνει ζωντανή η μνήμη της Αμαλίας και τα όσα μας κληροδότησε. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, σε καμία περίπτωση πως είναι ήσσονης σημασίας εξέλιξη. Αντιθέτως. Για πρώτη φορά η (διαρκώς διογκούμενη) ελληνόφωνη μπλογκόσφαιρα ενώνει τις δυνάμεις της σε τόσο μεγάλη έκταση και σε ελάχιστο χρόνο, παραμερίζοντας κάθε τύπου διαφορές, επιδεικνύοντας αξιέπαινο ζήλο και ωθούμενη από αγνά κίνητρα. Άλλωστε, σημασία έχει να γίνει το πρώτο βήμα. Όσο περισσότεροι βηματίσουν μαζί, τόσο το καλύτερο. Και στην προκειμένη περίπτωση οι συνοδοιπόροι είναι ήδη πολλοί, καλοί και έχουν εισπράξει το μήνυμα: οι ιστολόγοι έχουν δύναμη παρέμβασης -περίτρανη απόδειξη η Αμαλία.

Μέχρι τη στιγμή που γράφεται τούτο το σημείωμα, όπως διαπιστώνω στο Sync, τουλάχιστον 320 σημερινά posts αναδημοσιεύουν το συλλογικό κείμενο ή δικά τους λόγια για την Αμαλία, ενώ ο συνολικός αριθμός όσων έχουν αναφερθεί τις τελευταίες 30 ημέρες στην κοπέλα που ταρακούνησε την μπλογκόσφαιρα αγγίζει τα 1.000. Εξάλλου, τα σχόλια στο blog της, το Malpractice, έχουν φθάσει τα 1.130 (μετά την αναγγελία του θανάτου της). Παράλληλα ξεχώρισα δύο videos στο YouTube: ένα από το Metablogging και ένα από τον Γιώργο Κρόγια. Για τον συντονισμό της κινητοποίησης έχει δημιουργηθεί ειδικό ιστολόγιο στην εξής διεύθυνση: http://giatinamalia-blog.blogspot.com. Τις επόμενες ώρες αναμένεται να επιστρατευθούν και οι άλλες μορφές δράσης, όπως διανομή φυλλαδίων, μαζική αποστολή e-mails που ενημερώνουν για την ιστορία της Αμαλίας και τις «πληγές» του συστήματος υγείας σε 5 διαφορετικές γλώσσες κ.ά.

Ακολουθεί το κοινό μήνυμα που «ταξιδεύει» σήμερα σε όλη την μπλογκόσφαιρα (ελληνόφωνη και ξένη):

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του».
(Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...».
(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας».
(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:
«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας».

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ


ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων
(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Η διαδικτυακή μάχη κατά της βίας συνεχίζεται

Η μπλογκόσφαιρα, σε διεθνές και ελληνικό επίπεδο, εντυπωσιάζει, προκαλεί, ξαφνιάζει, ευαισθητοποιεί, πρωτοπορεί αλλά και απογοητεύει, ακολουθεί πεπατημένες, αναπαράγει πάθη, πέφτει σε παγίδες. Όπως στην «πραγματική ζωή», έτσι και στο Διαδίκτυο -μέρος του οποίου είναι το ιστολογικό σύμπαν- όλα αυτά συνυπάρχουν. Και μάλιστα συνυπάρχουν ακόμα πιο συχνά και ελεύθερα. Αυτή ακριβώς είναι η μαγεία του μέσου.

Όσο κι αν μερίδα δημοσιογράφων και συγγραφέων επιμένει να αναδεικνύει τα αδύναμα σημεία της ελληνόφωνης κοινότητας των bloggers, επιδεικνύοντας έναν ιδιότυπο νεολουδισμό που απαξιώνει το σύνολο της μπλογκόσφαιρας, ευτυχώς καθημερινά πληθαίνουν οι αποδείξεις ότι τα φαινόμενα στα οποία στέκονται τα επικριτικά σχόλια αποτελούν την εξαίρεση, και όχι τον κανόνα. Μία τέτοια απόδειξη είναι το ομαδικό blog που δημιούργησε πρόσφατα η Natalia με σύνθημα «Say NO to violence - Έλληνες bloggers κατά της βίας».

Φυσική συνέχεια της πρωτοβουλίας που ξεκίνησε πριν από περίπου ένα μήνα ο «Παράφωνος» για συζήτηση και δράση κατά της βίας, είναι άλλο ένα βήμα στην προσπάθεια ευαισθητοποίησης των πολιτών στο σημαντικό, όσο και ευαίσθητο, αυτό ζήτημα. Μπράβο στη Natalia, που πήρε από την αρχή ζεστά το θέμα! Επιφυλάσσομαι να συνδράμω με posts και σχόλια σύντομα. Επίσης, εύχομαι η λίστα με τους συμμετέχοντες ιστολόγους και ο αριθμός των επισκεπτών να μεγαλώσουν γρήγορα. Μαζί μπορούμε να καταφέρουμε περισσότερα!

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΗ ΒΙΑ (κάθε μορφής)!

Η αιματηρή συμπλοκή μεταξύ οπαδών του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού την περασμένη Πέμπτη, στη διάρκεια της οποίας έχασε τη ζωή του ο 25χρονος Μιχάλης Φιλόπουλος, σόκαρε αλλά δεν ξάφνιασε.

Μπορεί η ελληνική κοινωνία να προσποιείται -κατά την προσφιλή της συνήθεια- ότι πρώτη φορά μαθαίνει με (ανατριχιαστικές) λεπτομέρειες τι γίνεται μέσα και έξω από τα γήπεδα και, κυρίως, τι συμβαίνει στους κόλπους των συνδέσμων των ομάδων, όμως η αλήθεια είναι ότι τα γνώριζε όλα. Για του λόγου το αληθές, ένα μικρό «ταξίδι» στον χρόνο:

• Μάρτιος 2006: Εκτεταμένα επεισόδια ανάμεσα σε χούλιγκαν του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού (και πάλι) μετατρέπουν για ώρα τη λεωφόρο Υμηττού στο Παγκράτι σε πεδίο μάχης. Σιδηρογροθιές, στιλέτα, αλυσίδες βγαίνουν από τα μπουφάν των δύο πλευρών και εκτυλίσσεται άγριο κυνηγητό στους δρόμους της περιοχής. Από βίντεο αποκαλύπτεται ότι στη σύρραξη έλαβαν μέρος και χούλιγκαν από το Βελιγράδι και τη Μόσχα. Η πιο τρανή απόδειξη για τις «αδελφοποιήσεις» ελληνικών και ξένων συνδέσμων. «Στέλνετε ενισχύσεις, στέλνουμε ενισχύσεις» είναι το σύστημα. Τα «μπουμπούκια» από την Αθήνα ανταπέδωσαν αργότερα, ενώνοντας τις δυνάμεις τους με τους χούλιγκαν του Ερυθρού Αστέρα στο Βελιγράδι.
• Σεπτέμβριος 2006: Στη Θεσσαλονίκη οπαδοί του Άρη και του ΠΑΟΚ συγκρούονται λίγο πριν ξεκινήσει φιλικό(!) παιχνίδι στο πλαίσιο του τουρνουά «Μαυροσκούφεια». Αρκετοί τραυματισμοί (ένας τραυματίας δέχθηκε μαχαιριά και σφαίρα από αεροβόλο) και υλικές ζημιές ως επί το πλείστον σε σταθμευμένα αυτοκίνητα είναι ο απολογισμός.
• Ιανουάριος 2007: Με επίκεντρο τον σύνδεσμο φιλάθλων του Ολυμπιακού στην Ηλιούπολη (κοντά στην πλατεία Κανάρια), ομάδες οπαδών των «ερυθρόλευκων» συγκρούονται με οπαδούς των «πρασίνων». Έντρομοι οι θαμώνες ταβέρνας που βρίσκεται στην περιοχή τρέχουν να κρυφτούν, ενώ οι κάτοικοι βλέπουν τα αυτοκίνητά τους να καταστρέφονται από τους νεαρούς χωρίς να μπορούν να αντιδράσουν.
• Ιανουάριος 2007: Κατεστραμμένα αυτοκίνητα και τζαμαρίες είναι ό,τι άφησαν πίσω τους οι οπαδοί των δύο ομάδων που συνεπλάκησαν στην οδό Πειραιώς μετά τον αγώνα Παναθηναϊκού-Ιωνικού και ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη το ματς Ολυμπιακού-Πανιωνίου.

Και αυτά είναι μερικά μόνο από τα περιστατικά που κατεγράφησαν στο αστυνομικό δελτίο, χωρίς να προκαλέσουν έντονες συζητήσεις ανάλογες με αυτές των τελευταίων ημερών. Το συμπέρασμα είναι προφανές. Όσο δεν είχε κυλήσει αίμα, προτιμούσαμε όλοι την εύκολη λύση: τον στρουθοκαμηλισμό, την επίμονη άρνηση της πραγματικότητας, το αδιάφορο σφύριγμα με το σκεπτικό «είναι πρόβλημα άλλων».

Τα γεγονότα της Παιανίας μάς υποχρέωσαν να ξυπνήσουμε απότομα. Άραγε θα παραμείνουμε σε εγρήγορση; Θα περάσουμε από τις διαπιστώσεις και τα ευχολόγια στην πράξη, προκειμένου να μη θρηνήσουμε κι άλλη απώλεια ανθρώπινης ζωής σε ανάλογο περιστατικό;

Υπ' αριθμόν ένα προϋπόθεση για να γίνει αυτό, είναι να αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες μας ως άτομα, ως φίλαθλοι, ως πολίτες αυτού του τόπου. Επίσης, να αναλάβουμε τις ευθύνες που συνεπάγεται το πόστο μας: πολιτικοί, αθλητικοί παράγοντες, δημοσιογράφοι, αστυνομικοί, επικεφαλής συνδέσμων έχουν όλοι το μερίδιό τους.

Είναι απαράδεκτο και υποκριτικό:

• Οι εκάστοτε κυβερνώντες να μένουν στα λόγια και να μη λαμβάνουν αυστηρά μέτρα που θα σπάσουν την αλυσίδα της ενθάρρυνσης-ενίσχυσης χούλιγκαν και της χρησιμοποίησής τους από τις ομάδες, επειδή φοβούνται το πολιτικό κόστος. Το περιστατικό της περασμένης Πέμπτης έδειξε πως πρωτοβουλίες όπως η τοποθέτηση καμερών στα γήπεδα δεν αρκούν, γιατί η βία έχει ήδη μεταφερθεί και έξω από αυτά.
• Η εκάστοτε αντιπολίτευση να αναλώνεται σε εύκολη κριτική και να μην προτείνει συγκεκριμένα μέτρα, φοβούμενη και αυτή το πολιτικό κόστος.
• Τα στελέχη των ΠΑΕ, ΚΑΕ κ.λπ. να περιορίζονται σε δηλώσεις του τύπου «καταδικάζουμε τη βία και εκφράζουμε τον αποτροπιασμό μας για τα θλιβερά επεισόδια», την ώρα που ενισχύουν τους συνδέσμους χωρίς να τους ενδιαφέρει -στην καλύτερη περίπτωση- αν είναι εστίες βίας.
• Οι δημοσιογράφοι να βγάζουμε κραυγές για τα «πρωτοφανούς βιαιότητας» επεισόδια και να «ανακαλύπτουμε» ξαφνικά τη «σκοτεινή» πλευρά των γηπέδων, ενώ όλα όσα παρουσιάζουμε ως «πρωτάκουστα» ήταν κοινό μυστικό. Επιπλέον, να ξεχνάμε τα πρωτοσέλιδα μίσους και αλληλοσπαραγμού των αθλητικών εφημερίδων πριν και μετά από κάθε ντέρμπι (βλ. για το θέμα αυτό το εξαιρετικό σχόλιο του Mediablog με ενδεικτικά πρωτοσέλιδα).
• Η Αστυνομία να θλίβεται κι αυτή για τα γεγονότα, αλλά να μην αξιοποιεί πληροφορίες του Προέδρου της Ελληνικής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης Θανάση Μπελιγράτη περί κινδύνου επεισοδίων την περασμένη Πέμπτη στη συνάντηση Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού για το Final 8 του κυπέλλου γυναικών.
• Οι επικεφαλής συνδέσμων να εμφανίζονται έκπληκτοι για ό,τι συμβαίνει γύρω τους, σαν να μην έχουν καμία ευθύνη για το νοσηρό φαινόμενο των συμμοριών που εξαπλώνεται στις τάξεις των συνδέσμων με την ανοχή ή και την προτροπή τους, όπως απέδειξαν οι έφοδοι της Αστυνομίας σε 5 συνδέσμους φιλάθλων του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού σε διάφορα σημεία της Αττικής αμέσως μετά τα τελευταία γεγονότα. Στη διάρκειά τους οι αστυνομικοί ανακάλυψαν σωστό οπλοστάσιο (αντιγράφω από το in.gr): 10 ξύλινα κοντάρια, μία αλυσίδα, 17 βεγγαλικά, 2 ζυγαριές ακριβείας, ποσότητα άγνωστης λευκής σκόνης (πιθανότατα ηρωίνη) περίπου 6 γραμμαρίων, ακατέργαστη κάνναβη βάρους περίπου 906 γραμμαρίων, πέντε μεταλλικούς σωλήνες, 7 ξύλινα ρόπαλα, 5 καπνογόνα, 47 κροτίδες, ένα αυτοσχέδιο ελαστικό ραβδί, μία κενή περιεχομένου φιάλη μπίρας με μονωτική ταινία στο στόμιο που ανέδιδε οσμή εύφλεκτου υγρού, ένα πτυσσόμενο μεταλλικό γκλομπ, 3 αυτοσχέδια ξύλινα γκλομπ, ένα μπαστούνι μπέιζμπολ, καθώς και σκεπάρνια, βαριοπούλες, τσεκούρι, πανό, μπλούζες και κασκόλ με υβριστικά συνθήματα.

Πρέπει να αντιληφθούμε ότι η βία μάς απειλεί όλους. Χθες ήταν στα γήπεδα, σήμερα και έξω από αυτά. Πολλοί από τους χούλιγκαν είναι οι «γνωστοί άγνωστοι» των διαδηλώσεων. Είναι άτομα νεαρής ηλικίας τα οποία καμαρώνουν που «τα έσπασαν» και παρακολουθούν με ικανοποίηση στα πλάνα των τηλεοπτικών δελτίων ειδήσεων τον εαυτό τους εν δράσει. Όπως σχολίασε στον «Ελεύθερο Τύπο» (30/3/2007, σ. 6) ο καθηγητής Κοινωνιολογίας στο ΤΕΙ Κρήτης κ. Γιάννης Χλιαουτάκης, βασιζόμενος σε δύο έρευνές του, «αυτό που ενδιαφέρει τους συμμετέχοντες στις πράξεις βίας είναι η παραγωγή βίαιων, άρα θεαματικών πράξεων, ώστε να μπορούν και οι ίδιοι στη συνέχεια να δουν, να διαβάσουν και να καμαρώσουν τον εαυτό τους που υπήρξε πρωταγωνιστής αυτών των γεγονότων για τα οποία μιλά όλη η Ελλάδα. Είναι μια καθαρά ναρκισιστική συμπεριφορά και οδηγεί σε έναν φαύλο κύκλο διαιώνισης της βίας».

Εξάλλου, πέρα από τις μορφές μαζικής εκδήλωσής της, η βία έχει περάσει προ πολλού το κατώφλι πολλών οικογενειών, έχει χτυπήσει παιδιά στο σχολείο, έχει διεισδύσει παντού... Είναι καιρός να ανακόψουμε την πορεία της και να προσπαθήσουμε από κοινού να την ξεριζώσουμε. Ας αρχίσουμε υψώνοντας τη φωνή μας εναντίον της. Η πρωτοβουλία του καλού συν-ιστολόγου Παράφωνου «ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΗ ΒΙΑ», πρέπει να μας ευαισθητοποιήσει. Η ελληνόφωνη μπλογκόσφαιρα για άλλη μια φορά κινείται (το παραπάνω link προς το blog του Παράφωνου περιλαμβάνει και κατάλογο των ιστολογίων που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα)!

Υ. Γ. Μια ενδιαφέρουσα παρόμοια πρωτοβουλία από το εξωτερικό είναι η: http://stopviolence.com/

Διαδικτυακό κίνημα πολιτών - Η συνέχεια

Η καλή συν-ιστολόγος Μαριαλένα, σχολιάζοντας τα προηγούμενα δύο posts μου (βλ. εδώ και εδώ) για το διαδικτυακό κίνημα πολιτών που ενδυναμώνεται καθημερινά, πρόσθεσε δύο ακόμα καρπούς αυτού του κινήματος: «την ενημέρωση για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρίες στη χώρα μας, ως ένα παράδειγμα ευαισθητοποίησης του συνόλου των χρηστών e-mail και ιστολόγων, όπως και για τις υιοθεσίες και τον νόμο-πλαίσιο που τις διέπει στη χώρα μας».

Εγώ είχα ήδη αναφέρει τα μαζικά ηλεκτρονικά μηνύματα για 24ωρη λειτουργία του μετρό κάθε Παρασκευή και Σάββατο και για μποϊκοτάζ στη βενζίνη πριν από μερικές ημέρες σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την αισχροκέρδια στα καύσιμα. Επίσης, είχα σταθεί ενδεικτικά στη μαζική ηλεκτρονική «διαδήλωση» με σύνθημα «Απαξίωση: Φτάνει πια!», και στην εκστρατεία για την υπόθεση blogme.gr.

Άλλος ένας δραστήριος συν-ιστολόγος, ο Χαρτοπόντικας, σχολιάζοντας τα posts μου -αυτή τη φορά μέσα από το δικό του blog- πρόσθεσε τους «Πειρατές της παραλιακής» από τη Θεσσαλονίκη, οι οποίοι έχουν ξεκινήσει μεγάλη κινητοποίηση κατά της υποθαλάσσιας αρτηρίας. Μάλιστα, μια σειρά εκδηλώσεων που έχουν προγραμματίσει ξεκινά απόψε (βλ. το ιστολόγιό τους).

Τα σχόλια αυτά μου έδωσαν την ιδέα να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε μια λίστα με τα έως τώρα δείγματα διαδικτυακού ακτιβισμού. Όσοι συμφωνούν, δεν έχουν παρά να με ενημερώσουν για όσα έχουν πέσει στην αντίληψή τους, στέλνοντας ένα comment στο blog αυτό ή ένα e-mail στη διεύθυνση entheto AT gmail.com.

Ίσως να μπορούσε να γίνει και θέμα στην εφημερίδα. Τι λέτε;

Διαδικτυακό κίνημα πολιτών ή η δύναμη του e-mail (1)

Τον τελευταίο καιρό στο ελληνόφωνο Διαδίκτυο, και ιδιαίτερα στην μπλογκόσφαιρα, κάτι κινείται για τα καλά! Πρωτοβουλίες μεμονωμένων χρηστών και ιστολόγων με ευαισθησίες για κοινωνικά και πολιτικά θέματα, διαδίδονται μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ή blogs και διαμορφώνουν μια αξιοπρόσεκτη δυναμική.

Στην αρχή ήταν τα ηλεκτρονικά μηνύματα για τη λειτουργία του μετρό της Αθήνας όλο το 24ωρο κάθε Παρασκευή και Σάββατο, τα οποία «ταξίδεψαν» σε χιλιάδες θυρίδες ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και κατέκλυσαν τη διεύθυνση e-mail της «Αττικό Μετρό Εταιρία Λειτουργίας». Ακολούθησαν τα μηνύματα-κάλεσμα για μποϊκοτάζ στη βενζίνη την Τετάρτη 14 Μαρτίου, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την κερδοσκοπία στα καύσιμα.

Η πρωτοτυπία και η ευρεία διάδοσή τους με εντυπωσίασαν τόσο, που ασχολήθηκα και με τα δύο σε ειδικά δημοσιεύματα στον «Ελεύθερο Τύπο» στις 4 και 13 Μαρτίου 2007 αντίστοιχα (βλ. επόμενο post), ενώ η πρώτη περίπτωση παρουσιάστηκε και από τη συνάδελφο Ναυσικά Καραγιαννίδη στην «Ελευθεροτυπία» στις 17 Μαρτίου 2007.

Το διαδικτυακό κίνημα πολιτών κορυφώθηκε με την πρόσφατη μαζική ηλεκτρονική «διαδήλωση», η οποία έχει κεντρικό σύνθημα «Απαξίωση: Φτάνει Πια!» και αγκαλιάστηκε από πολλούς σημαντικούς Έλληνες ιστολόγους. Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στον δικτυακό τόπο που δημιουργήθηκε για την πρωτοβουλία αυτή, «κοινή αφετηρία ήταν η αγανάκτησή μας με την απαξίωση του πολίτη από το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης». Αυτός είναι και ο λόγος που στα ειδικά banners που φιλοτεχνήθηκαν φιγουράρει το πρόσωπο του υπουργού Δημόσιας Τάξης Βύρωνα Πολύδωρα.

Με μια πιο προσεκτική αναζήτηση, θα βρει κανείς πολλά ακόμα ανάλογα εγχειρήματα που έτυχαν μικρότερης ή μεγαλύτερης αποδοχής από την εγχώρια διαδικτυακή κοινότητα.

Ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με τις προαναφερθείσες πρωτοβουλίες και τις όποιες ανάλογες, κατά τη γνώμη μου το γεγονός ότι αναπτύσσονται αυτό καθαυτό είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικό για τρεις λόγους:

1. Είναι δείγμα της αυξανόμενης αξιοποίησης των νέων μέσων από σκεπτόμενους πολίτες, οι οποίοι χρησιμοποιούν το Internet δημιουργικά, καθώς γνωρίζουν τη δύναμή του και πιστεύουν στις δυνατότητές του.
2. Διαψεύδει όσους υποστηρίζουν πως στην εποχή της «τηλε-δημοκρατίας», των «εκλογών του καναπέ» και των λοιπών συναφών συμπτωμάτων παθογένειας του κοινωνικού γίγνεσθαι οι πολίτες είναι απλοί θεατές των εξελίξεων, χωρίς λόγο για τα πράγματα.
3. Έρχεται να υπογραμμίσει ότι η συζήτηση και ο προβληματισμός για κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα δεν έχουν χαθεί.

Όλα τα παραπάνω αποκτούν ακόμα μεγαλύτερη αξία, αν λάβουμε υπόψη ότι χρήστες του Διαδικτύου και bloggers είναι κατά κύριο λόγο νέοι άνθρωποι, τους οποίους το ευρέως διαδεδομένο στερεότυπο τους θέλει «απολιτίκ» και «αδιάφορους για οτιδήποτε άλλο πέρα την πάρτη τους».

Είμαι σίγουρος ότι σύντομα θα δούμε ακόμα πιο ενδιαφέρουσα συνέχεια (εξάλλου, υπήρξε και παρελθόν, όπως για παράδειγμα τα banners υποστήριξης στον δημιουργό του blogme.gr Αντώνη Τσιπρόπουλο, του οποίου η περιπέτεια παίρνει πλέον και επισήμως τη δικαστική οδό τον Ιούνιο -βλ. εδώ).

Διαδικτυακό κίνημα πολιτών ή η δύναμη του e-mail (2)

Όπως ανέφερα στο παραπάνω post, οι διαδικτυακές πρωτοβουλίες για 24ωρη λειτουργία του μετρό κάθε Παρασκευή και Σάββατο και για μποϊκοτάζ στα πρατήρια βενζίνης σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την κερδοσκοπία στα καύσιμα κέντρισαν το ενδιαφέρον μου και αποφάσισα να ασχοληθώ δημοσιογραφικά και με τις δύο.

Ακολουθούν τα σχετικά ρεπορτάζ μου που δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος»:


Βομβαρδίζεται η ηλεκτρονική διεύθυνση της «Αττικό Μετρό»
ΑΜΕΤΡΗΤΑ E-MAILS ΓΙΑ 24ΩΡΟ ΜΕΤΡΟ
Καθολικό το αίτημα για ολονύχτια λειτουργία κάθε Παρασκευή και Σάββατο

«Βομβαρδισμό» από χιλιάδες e-mails πολιτών, οι οποίοι ζητούν να λειτουργεί το μετρό της Αθήνας όλη τη νύχτα κάθε Παρασκευή και Σάββατο, δέχεται το τελευταίο δεκαήμερο η ηλεκτρονική διεύθυνση της «Αττικό Μετρό – Εταιρία Λειτουργίας» (ΑΜΕΛ).

Η πρωτοβουλία κάποιου πολίτη να ανακινήσει το ζήτημα και να προωθήσει το μήνυμα στη θυρίδα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της ΑΜΕΛ αλλά και σε φίλους εξαπλώθηκε με εντυπωσιακή ταχύτητα, καθώς πέρασε από τον ένα παραλήπτη στον άλλο και πήρε τη μορφή αλυσίδας (chain letter). Το e-mail καλεί όποιον λάβει το μήνυμα να ακολουθήσει την ίδια τακτική, δηλαδή να το προωθήσει στην ΑΜΕΛ και σε γνωστούς του. Χαρακτηριστικά αναφέρει: «Αν θες και εσύ να μένει το μετρό ανοιχτό (να περνάει έστω και ανά μία ώρα) καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας κάθε Παρασκευή και Σάββατο, στείλε αυτό το mail στο info@ametro.gr και σε όλους σου τους γνωστούς!!!». Και συνεχίζει επιχειρηματολογώντας: «Για να απαλλαγούμε: από τον εκνευρισμό της κίνησης, το άγχος της στάθμευσης όταν πηγαίνουμε, τον περιορισμό της κατανάλωσης αλκοόλ, τον κίνδυνο αυτοκινητιστικού ατυχήματος όταν γυρνάμε από την έξοδό μας».

«Καθημερινά λαμβάνουμε εκατοντάδες τέτοια μηνύματα», ανέφεραν στον «Τ.τ.Κ.» πηγές της ΑΜΕΛ, οι οποίες παράλληλα εξήγησαν γιατί είναι δύσκολο να ικανοποιηθεί το αίτημα των διαδικτυακών επιστολογράφων: «Αυτή τη στιγμή το μετρό λειτουργεί από τις 5.00 το πρωί έως τα μεσάνυχτα. Στο διάστημα που παραμένει κλειστό, γίνονται εργασίες συντήρησης και καθαρισμού των σηράγγων, των γραμμών, των βαγονιών και των σταθμών. Το σημαντικότερο είναι ο καθαρισμός των σηράγγων με ειδικά μηχανήματα. Από τα ρεύματα αέρα που δημιουργούνται όταν διέρχονται οι συρμοί, τρίχες από τους επιβάτες και χνούδια από τα ρούχα τους μαζεύονται σε σημεία των σηράγγων και αποτελούν πιθανές εστίες πυρκαγιάς αν δεν απομακρυνθούν. Μοιάζει απίστευτο, αλλά είναι αληθινό. Τα ειδικά αυτά μηχανήματα πλένουν τις σήραγγες και συγκεντρώνουν κιλά από τρίχες και χνούδια. Αν για δύο ημέρες την εβδομάδα σταματήσεις τη διαδικασία αυτή και τις υπόλοιπες εργασίες καθαρισμού, θα επιβαρυνθείς τις υπόλοιπες ημέρες».

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, «η λειτουργία του μετρό καθ’ όλο το 24ωρο δύο φορές εβδομαδιαίως θα σήμαινε, όπως είναι φυσικό, αυξημένο κόστος, το οποίο είτε θα έπρεπε να το απορροφήσει η ΑΜΕΛ είτε θα έπρεπε να μετακυληθεί στο επιβατικό κοινό. Αξίζει να γίνει αυτό για να εξυπηρετηθούν λίγες εκατοντάδες άτομα; Διότι η εμπειρία των Ολυμπιακών Αγώνων μάς έδειξε ότι μόλις 150-200 επιβάτες χρησιμοποιούσαν το μετρό εκείνη την περίοδο, βάσει των ακυρώσεων εισιτηρίων που είχαμε. Αν οι νυχτερινοί επιβάτες ήταν τόσο λίγοι στη διάρκεια των Αγώνων, πόσο δε μάλλον τώρα. Επιπλέον, με το υφιστάμενο δίκτυο, η μόνη περιοχή νυχτερινής διασκέδασης που θα μπορούσε να εξυπηρετήσει το μετρό είναι του Ψυρρή. Αν έφτανε ως την Κηφισίας ή την παραλιακή, θα υπήρχε ένας λόγος να επεκταθεί το ωράριο».

(Δημοσιεύθηκε στον «Τύπο της Κυριακής» στις 4 Μαρτίου 2007. Ο τίτλος δεν είναι δικός μου, αλλά του συντάκτη ύλης που επιμελήθηκε το κείμενο)

* * *

Πρόσκληση για μποϊκοτάζ αύριο
ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟ «ΚΙΝΗΜΑ» ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΚΡΙΒΩΝ ΚΑΥΣΙΜΩΝ
Εκατοντάδες χρήστες προτρέπουν μέσω e-mail τους πολίτες να αντισταθούν στην κερδοσκοπία με τη βενζίνη

Κάλεσμα για μποϊκοτάζ στα πρατήρια βενζίνης αύριο –ένα 24ωρο πριν από την Παγκόσμια Ημέρα Καταναλωτή–, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την αύξηση των τιμών των καυσίμων το τελευταίο δεκαήμερο, απευθύνουν μέσω Διαδικτύου εκατοντάδες πολίτες.

Εδώ και λίγες ημέρες ένα e-mail με τίτλο «Φτάνει πια με την κερδοσκοπία στη βενζίνη» διακινείται ταχύτατα από τον ένα παραλήπτη στον άλλον και έχει δημιουργήσει ένα ηλεκτρονικό κίνημα πολιτών που καλεί όλους τους Ελληνες να μη γεμίσουν αύριο τα ρεζερβουάρ των αυτοκινήτων τους και να προτιμήσουν τα μέσα μαζικής μεταφοράς ή το ποδήλατο για τις μετακινήσεις τους.

Σύμφωνα με το μήνυμα, οι τιμές των καυσίμων αυξήθηκαν κατά 10 λεπτά το λίτρο στη χώρα μας, ενώ οι διεθνείς τιμές του πετρελαίου μειώθηκαν και παραμένουν χαμηλές. Ο συντάκτης του αποδίδει την κατάσταση αυτή στο ότι «μειώθηκαν κατά 30-40% τα έσοδα των πρατηρίων από την πώληση πετρελαίου θέρμανσης λόγω της καλοκαιρίας» και προσθέτει: «Η κυβέρνηση προσανατολίζεται να επαναφέρει το θέμα των ταμειακών μηχανών στα πρατήρια, για να μπορεί να ελέγχει τους τζίρους τους. Όλα αυτά όμως δεν αρέσουν στο καρτέλ των καυσίμων. Δεν θέλουν να μειωθούν τα έσοδα τους ούτε δραχμή και αποφασίζουν να αλλάξουν προς τα πάνω τις τιμές τους».

Οι βενζινοπώλες απαντούν ότι οι τιμές διαμορφώνονται από τα διυλιστήρια και τις εταιρίες χονδρικής και όχι από τα πρατήρια. «Δεν είναι δυνατόν 8.000 πρατηριούχοι σε όλη τη χώρα να συνεννοηθούμε για να διατηρήσουμε ψηλά τις τιμές. Εμένα με βρίσκει σύμφωνο το να υπάρξει αντίδραση γύρω από την αγορά των πετρελαιοειδών, γιατί υπάρχουν στοιχεία κακής λειτουργίας του ανταγωνισμού που πρέπει να ερευνήσει η αρμόδια Επιτροπή, αλλά τα περί καρτέλ πρατηριούχων είναι φανταστικά», σχολιάζει ο κ. Δ. Μακρυβέλιος, μέλος του Δ.Σ. της Ομοσπονδίας Βενζινοπωλών Ελλάδας. Ανάλογη άποψη εκφράζει και ο πρόεδρος του ΙΝΚΑ κ. Κ. Τσέκερης: «Οι τιμές είναι θέμα διυλιστηρίων και εταιριών, όχι των πρατηριούχων».

Είναι η δεύτερη φορά μέσα σε ένα μήνα που πολίτες επιχειρούν να προωθήσουν ένα αίτημά τους μέσω αλυσίδας ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (chain letter). Είχε προηγηθεί στα μέσα Φεβρουαρίου η μαζική αποστολή e-mail τα οποία ζητούσαν να λειτουργεί το μετρό της Αθήνας ολόκληρο το 24ωρο κάθε Παρασκευή και Σάββατο.

Εν τω μεταξύ, νέα αύξηση στις τιμές των καυσίμων, για έκτη συνεχόμενη εβδομάδα, προκύπτει από τις τιμοληψίες του υπουργείου Ανάπτυξης, ενώ διεθνώς οι τιμές έπεσαν κάτω από τα 59 δολάρια.

Η μέση τιμή της αμόλυβδης ανέβηκε άλλα δύο λεπτά την τελευταία εβδομάδα και διαμορφώνεται στα 96,4 λεπτά. Σωρευτικά τον τελευταίο ενάμιση μήνα η βενζίνη αυξήθηκε κατά 8,1 λεπτά το λίτρο. Σε δεκαπέντε νομούς της χώρας η μέση τιμή υπερβαίνει το ένα ευρώ και φθάνει, στη Θεσπρωτία, μέχρι 1,054 ευρώ.

Το ντίζελ θέρμανσης ακρίβυνε επίσης και διαμορφώνεται στα 55,2 λεπτά (για μικρές παραγγελίες, κάτω από 1.000 λίτρα) από 54,9, και στην Αττική στα 54,9 από 54,6.

(Δημοσιεύθηκε στον «Ελεύθερο Τύπο» στις 13 Μαρτίου 2007. Ο τίτλος δεν είναι δικός μου, αλλά του συντάκτη ύλης που επιμελήθηκε το κείμενο)