Το προφίλ του ελληνόφωνου blogger

Την περασμένη Τρίτη ο μεταπτυχιακός φοιτητής του Παντείου Πανεπιστημίου Ζαφείρης Καραμπάσης παρουσίασε με επιτυχία (βλ. άριστα 10) τα ευρήματα της πολυαναμενόμενης έρευνάς του για τους ελληνόφωνους bloggers. Από τον Μάρτιο του 2007 -οπότε διαδόθηκε η είδηση για την έναρξη της έρευνας και περισσότεροι από 1.300 bloggers ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά του, συμπληρώνοντας το online ερωτηματολόγιο- μέχρι σήμερα, η ελληνόφωνη μπλογκόσφαιρα έχει πάρει μπόι, έχει γίνει επανειλημμένα σημείο αναφοράς για τα «παραδοσιακά» media και έχει δώσει ευάριθμες αφορμές να διερωτώνται πολλοί: «Μα τι σόι τύποι είναι τέλος πάντων αυτοί οι bloggers;».

Η έρευνα του Ζαφείρη δίνει αρκετές διαφωτιστικές απαντήσεις στο ερώτημα αυτό και «φωτογραφίζει» τάσεις που εξακολουθούν να είναι ορατές στα εγχώρια ιστολόγια. Επιπλέον, είναι η πρώτη στο είδος της, γεγονός που της προσδίδει ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον, παρά τον ένα χρόνο που έχει μεσολαβήσει από τη στιγμή που συνελέγησαν οι απαντήσεις.

Τα βασικά συμπεράσματα της έρευνας παρουσιάζονται στο παρακάτω ρεπορτάζ μου, το οποίο δημοσιεύθηκε την περασμένη Τετάρτη στον «Ελεύθερο Τύπο»:



Ανδρας γύρω στα 30, ο οποίος μένει στην Αθήνα, είναι απόφοιτος πανεπιστημίου και γράφει στο διαδικτυακό ημερολόγιό του από χόμπι, χωρίς να θεωρεί τον εαυτό του δημοσιογράφο.

Αυτός είναι ο «τυπικός» ελληνόφωνος blogger, όπως σκιαγραφείται στην πρώτη σχετική έρευνα που πραγματοποιήθηκε στη χώρα μας από το μεταπτυχιακό φοιτητή του Παντείου Πανεπιστημίου Ζαφείρη Καραμπάση, υπό την επίβλεψη του καθηγητή Αλέξανδρου Ξενάκη και την εποπτεία του καθηγητή Κωνσταντίνου Κοσκινά και του δρα Γιώργου Βαρδάγγαλου.

Η έρευνα διενεργήθηκε με τη βοήθεια online ερωτηματολογίων, τα οποία συμπλήρωσαν αυτοβούλως 1.367 διαδικτυακοί γραφιάδες την περίοδο Μαρτίου-Απριλίου 2007 και αποτελεί «ακτινογραφία» της ελληνόφωνης μπλογκόσφαιρας των αρχών του περασμένου χρόνου. Μολονότι το τοπίο έχει αλλάξει σημαντικά από τότε -συνεπεία και του τριπλασιασμού των εγχώριων blogs- πολλά από τα συμπεράσματα της μεταπτυχιακής διατριβής παραμένουν επίκαιρα και παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς είναι η πρώτη φορά που οι Ελληνες ιστολόγοι αποτυπώνουν τάσεις και πρακτικές τους και καταθέτουν στοιχεία σχετικά με το προφίλ τους.

Ο πολυθεματικός χαρακτήρας των εγχώριων blogs είναι ένα από τα βασικά ευρήματα που εξακολουθούν να έχουν ισχύ. Παρά την αύξηση των ιστολογίων που είναι αφιερωμένα σε συγκεκριμένη θεματολογία (π.χ. τεχνολογία, τέχνη), η πλειοψηφία των ψηφιακών σχολιαστών καταγράφει online τις σκέψεις της για ποικίλα ζητήματα που διαφέρουν από μέρα σε μέρα.

Οσον αφορά στο προφίλ των ελληνόφωνων ιστολόγων, τα βασικά χαρακτηριστικά εκτιμάται ότι δεν άλλαξαν σημαντικά τον τελευταίο χρόνο: 4 στους 10 ανήκουν, σύμφωνα με την έρευνα, στην ηλικιακή ομάδα 25-34 ετών, το 64% είναι άνδρες, 3 στους 10 είναι ιδιωτικοί υπάλληλοι και περίπου οι μισοί κατοικούν στην πρωτεύουσα. Παράλληλα, η συντριπτική πλειοψηφία έχει στο ενεργητικό της πάνω από πέντε χρόνια διαδικτυακού σερφαρίσματος και δαπανά online πάνω από 30 ώρες σε εβδομαδιαία βάση, ενώ παρακολουθεί τηλεόραση για λιγότερο από 5 ώρες την εβδομάδα και αφιερώνει σε εφημερίδες και περιοδικά το πολύ 10 ώρες την εβδομάδα.

Σύμφωνα με όσους συμμετείχαν στην έρευνα, το blogging είναι ιδιαίτερα απαιτητική δραστηριότητα -τουλάχιστον από πλευράς χρόνου. Περίπου οι μισοί δηλώνουν ότι αφιερώνουν τουλάχιστον 5 ώρες κάθε εβδομάδα για την ενημέρωση του ιστολογίου τους και άλλο τόσο χρόνο για την ανάγνωση άλλων blogs.

Οι ελληνόφωνοι ιστολόγοι δεν θεωρούν, ως επί το πλείστον, τους εαυτούς τους δημοσιογράφους: το 51% απαντά πως δεν βλέπει το ιστολόγιό του ως δημοσιογραφική δουλειά, έναντι 38% που θεωρεί ότι δημοσιογραφεί. Και αυτό παρά το γεγονός ότι 7 στους 10 υποστηρίζουν ότι συχνά ή πολύ συχνά φροντίζουν να επαληθεύουν όσα γράφουν. Εντούτοις, εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι μεγάλη μερίδα διαδικτυακών σχολιαστών αναφέρει την άσκηση επιρροής ως κίνητρο δημιουργίας του blog της.

Κομβικής σημασίας είναι στην μπλογκόσφαιρα τα ζητήματα της ταυτότητας και του ελέγχου των online σχολίων. Το 57,7% όσων απάντησαν στο ερωτηματολόγιο δηλώνει ότι χρησιμοποιεί ψευδώνυμο, έναντι 24,5% που γράφει με το πραγματικό του όνομα και 17,8% που έχει επιστρατεύσει ένα «ελαφρώς παραποιημένο». Παράλληλα, το 67,4% λέει ότι επιτρέπει την άμεση ανάρτηση των σχολίων των επισκεπτών του ιστολογίου του χωρίς έλεγχο.

Εκτός από τα blogs αυτά καθαυτά, στη διάρκεια του ενός χρόνου που μεσολάβησε από την έναρξη της έρευνας άλλαξε και η στάση των «παραδοσιακών» μέσων απέναντι στα ιστολόγια. Την αρχική απαξίωση διαδέχθηκε η ενσωμάτωση των blogs στους δικτυακούς τόπους «συμβατικών» media και ακολούθησε καταιγισμός αναφορών στην μπλογκόσφαιρα, «επίλεκτα» μέλη της οποίας έγιναν αρθρογράφοι εντύπων. Ετσι, επιβεβαιώθηκαν οι παρατηρήσεις ξένων ειδικών, τις οποίες μεταφέρει η μελέτη του Παντείου, σχετικά με τα τρία στάδια αντιμετώπισης των «παραδοσιακών» μέσων απέναντι στα blogs.

Τα αναλυτικά αποτελέσματα της έρευνας είναι προσβάσιμα στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://ereuna.wordpress.com/.

Πολλά και αξιοπρόσεκτα είναι τα στατιστικά στοιχεία που συγκέντρωσε ο Ζαφείρης. Στο blog του έχει ανεβάσει μπόλικα διαγράμματα. Ξεχώρισα μερικά από αυτά στο πλαίσιο του ρεπορτάζ μου, έτσι μπορείτε να τα δείτε επίσης εδώ και εδώ, μαζί με ένα εμπεριστατωμένο σχόλιο του διαχειριστή του http://www.metablogging.gr/, Νίκου Αναγνώστου.

Η χρονιά της ελληνικής blogόσφαιρας

Το 2007 οι λέξεις «blog» και «blogger» μπήκαν στο καθημερινό λεξιλόγιό μας χάρη σε μια σειρά γεγονότων-σταθμών. Θεωρώντας ότι αξίζει να τα θυμηθούμε και ότι έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον να προσπαθήσουμε να εκτιμήσουμε τι θα ακολουθήσει φέτος, με όπλο τις εμπειρίες που αποκομίσαμε την περασμένη χρονιά, ετοίμασα το παρακάτω ρεπορτάζ που δημοσιεύθηκε χθες Παρασκευή στον «Ελεύθερο Τύπο».

Διά χειρός (ή μάλλον... ποντικιού) kaltsovrako.wordpress.com

Οταν στην εκπνοή του 2006 το αμερικανικό περιοδικό «Time» αναδείκνυε ως πρόσωπο της χρονιάς όχι κάποιον πολιτικό, διπλωμάτη ή καλλιτέχνη αλλά τους απανταχού δημιουργούς και σχολιαστές διαδικτυακών ημερολογίων, στην Ελλάδα η λέξη blog ήταν σχεδόν άγνωστη. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί πως ένα χρόνο αργότερα τα ιστολόγια θα είχαν κάνει αισθητή την παρουσία τους και στη χώρα μας, ξεπερνώντας μάλιστα τα όρια του κυβερνοχώρου και πρωταγωνιστώντας συχνά σε εφημερίδες και ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς.

Εν αρχή ην ο online «σεισμός» που προκάλεσαν οι Ελληνες bloggers στα τέλη Μαΐου και τις αρχές Ιουνίου μετά το θάνατο της 30χρονης καρκινοπαθούς Αμαλίας Καλυβίνου. Μέσα σε λίγες ημέρες 1.400 blogs αναφέρθηκαν στα ιατρικά λάθη, τα «φακελάκια» και όλα τα άλλα κακώς κείμενα του Συστήματος Υγείας τα οποία κόστισαν τη ζωή της νεαρής φιλολόγου, σε μια προσπάθεια να ευαισθητοποιήσουν την κοινή γνώμη.

Το εγχείρημα πέρασε στα «παραδοσιακά» μέσα και έκανε το γύρο του κόσμου χάρη στην αποστολή 120.000 e-mail προς 30 χώρες, 120 διεθνείς οργανισμούς και 1.800 ελληνικές ηλεκτρονικές διευθύνσεις. Ενα μήνα αργότερα η συνέχεια ήταν ακόμα πιο δυναμική: αντικρίζοντας την Πάρνηθα στις φλόγες η ελληνόφωνη μπλογκόσφαιρα απηύθυνε κάλεσμα για δράση σε όλους τους πολίτες. Ενα γραπτό μήνυμα από κινητό σε κινητό και από blog σε blog στάθηκε αρκετό για να κατεβάσει χιλιάδες ανθρώπους στο Σύνταγμα στις 8 Ιουλίου. Οι δασικές πυρκαγιές που ακολούθησαν σε όλη τη χώρα οδήγησαν σε άλλη μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας στις 29 Αυγούστου. Νέα ώθηση και αφορμή για χιλιάδες online σχόλια έδωσαν οι εθνικές εκλογές του Σεπτεμβρίου και η μετέπειτα μάχη για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ.

«Με τις φωτογραφίες, τα βίντεο και τις ανταποκρίσεις των blogs την περίοδο των πυρκαγιών ήταν η πρώτη φορά που η “δημοσιογραφία των πολιτών” έκανε αισθητή την ύπαρξή της στην Ελλάδα», παρατηρεί ο κ. Παναγιώτης Βρυώνης, σύμβουλος social media και δημιουργός του http://vrypan.net/. Ο ίδιος επισημαίνει πως τη χρονιά που έφυγε «τα εναλλακτικά μέσα μπήκαν στην πολιτική. Λέξεις όπως blog και blogger αναφέρθηκαν αρκετά συχνά σε λόγους πολιτικών (π.χ. Παπανδρέου, Αλαβάνος)».

«Το 2007 ήμασταν μάρτυρες μιας αυξημένης κοινωνικής συνειδητοποίησης που βρήκε πρόσφορο έδαφος στην μπλογκόσφαιρα. Η σφαίρα των ιστολογίων πέρασε στην κοινωνία. Δεν είναι τυχαίο που ένας 77χρονος γνωστός μου με ρωτάει πια τι γράφω στο blog μου. Μέχρι πριν από λίγους μήνες δεν ήξεραν καν τη λέξη», διαπιστώνει ο κ. Νίκος Αναγνώστου, διαχειριστής του ιστολογίου http://www.metablogging.gr/. «Πλέον έχει εδραιωθεί στη συλλογική συνείδηση ότι μπορούμε μέσω του Διαδικτύου να εκφέρουμε γνώμη για ό,τι συμβαίνει», συμπληρώνει ο κ. Νίκος Δρανδάκης, δημιουργός της υπηρεσίας http://www.sync.gr/. Ο ρυθμός αύξησης των διαδικτυακών ημερολογίων σταθεροποιήθηκε μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου σε 70-80 νέα blogs ημερησίως. Ωστόσο, σύμφωνα με τον κ. Δρανδάκη, «όσο πολλαπλασιάζονται τα ιστολόγια ο αριθμός των σχολίων που αφήνουν οι επισκέπτες στο καθένα μειώνεται».

Τα μέλη της ελληνόφωνης μπλογκόσφαιρας γνωρίστηκαν καλύτερα μεταξύ τους την περασμένη χρονιά χάρη σε εκδηλώσεις που τα έφεραν κοντά, όπως το Greek Blogger Camp στην Ιο, το οποίο διοργάνωσε τον Ιούνιο ο Στέφανος Κωφόπουλος (γνωστός στα ιστολόγια ως Titanas). Ο ίδιος κατάφερε να ξεχωρίσει, καθώς η απόφασή του να αφιερώσει όλο το χρόνο του στο blogging τον έκανε αναγνωρίσιμο όχι μόνο στην μπλογκόσφαιρα αλλά και στα media.
Τα ελληνόφωνα ιστολόγια υπερδωδεκαπλασιάστηκαν μέσα στον τελευταίο χρόνο φθάνοντας πλέον τις 28.000, ενώ τα κείμενα που φιλοξενούν αγγίζουν το 1.000.000. Παράλληλα αυξάνονται και τα podcasts, οι διαδικτυακές «ραδιοφωνικές» εκπομπές που κάνουν πολλοί ιστολόγοι. «Από 3-5 στις αρχές του 2007 το Μάρτιο έφτασαν τα 50-60 και σήμερα ξεπερνούν τα 140», λέει ο κ. Δρανδάκης.


Προβλέψεις: Τι αναμένεται το 2008

Χρονιά των επιχειρήσεων θα είναι το 2008 για την ελληνόφωνη μπλογκόσφαιρα, όπως εκτιμούν οι ειδικοί. Μετά τους μεμονωμένους πολίτες όλο και περισσότερες εταιρίες, ομάδες και δίκτυα ατόμων αναμένεται να ασχοληθούν σοβαρά με τα νέα μέσα. «Περιμένω ότι η διαφημιστική αξιοποίηση της επιρροής των bloggers θα ενταθεί φέτος», αναφέρει ο δημιουργός του http://www.sync.gr/ κ. Νίκος Δρανδάκης. Την άποψη αυτή συμμερίζεται και ο διαχειριστής του http://www.metablogging.gr/ κ. Νίκος Αναγνώστου: «Είσοδος εταιριών, σχηματισμών που θέλουν να προβάλλουν τις ιδέες τους θα είναι το κυρίαρχο χαρακτηριστικό του 2008. Αρκετοί σημερινοί bloggers που δεν είναι ιδιαίτερα ενεργοί εκτιμώ ότι θα εγκαταλείψουν το “άθλημα” για να ασχοληθούν με πιο trendy online δραστηριότητες, όπως οι ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης (Facebook κ.λπ.)». Ακόμα περισσότερα δείγματα κοινωνικής ευαισθητοποίησης και online ακτιβισμού περιμένει από την πλευρά του ο κ. Παναγιώτης Βρυώνης, σύμβουλος social media και δημιουργός του http://vrypan.net/: «Δεν θα με παραξένευε αν μέσα στο 2008 δούμε την ελληνική κοινή γνώμη να συζητά θέματα που σχετίζονται με τις νέες προκλήσεις που φέρνει η διάδοση των εναλλακτικών μέσων. Καλύπτεται ένας blogger από το δημοσιογραφικό απόρρητο; Μήπως πρέπει να επανεξετάσουμε τα θέματα των πνευματικών δικαιωμάτων; Είναι ζητήματα που υπάρχουν και στον έναν ή τον άλλο βαθμό έχουν απασχολήσει άλλες χώρες –και απασχολούν και αρκετούς ανθρώπους στην Ελλάδα».

Για τη σύντομη μηνιαία ανασκόπηση της ελληνόφωνης μπλογκόσφαιρας το 2007, ορισμένα βασικά στατιστικά στοιχεία που πλαισίωναν το δημοσίευμα στον ΕΤ και το σχόλιο του καλού συν-ιστολόγου kaltsovrako.wordpress.com, ο οποίος φιλοτέχνησε και την καταπληκτική παραπάνω αφίσα ειδικά για το ρεπορτάζ αυτό, ρίξτε μια ματιά εδώ και εδώ.

Blogme.gr: Η δίκη αναβλήθηκε, ο αγώνας συνεχίζεται

Στα τέλη του περασμένου Οκτωβρίου η Ελλάδα έγινε γνωστή για μια πανευρωπαϊκή πρωτιά: blogger συνελήφθη με την κατηγορία της συκοφαντικής δυσφήμησης, επειδή ο aggregator που είχε φτιάξει (http://blogme.gr/) συνέλεγε (ακραία ή όχι είναι άλλο θέμα) σατιρικά σχόλια από ένα ιστολόγιο αφιερωμένο στον Δημοσθένη Λιακόπουλο. Η ιστορία ξεκίνησε από τη μήνυση που κατέθεσε ο τελευταίος κατά του δημιουργού του blogme.gr, Αντώνη Τσιπρόπουλου και έφθασε σε ξένα διαδικτυακά μέσα ενημέρωσης, για να ξαναπεράσει στη συνέχεια τα σύνορα και να προβληθεί σχεδόν από το σύνολο του εγχώριου Τύπου ως το πρώτο κρούσμα διαδικτυακής λογοκρισίας στην Ελλάδα και στη Γηραιά Ήπειρο γενικότερα.

Το θέμα έχει πολλές παραμέτρους, ξεκινώντας από την ελευθερία της έκφρασης και φθάνοντας μέχρι την οικονομική ζημιά που υπέστη ο εκκολαπτόμενος, πριν από τη σύλληψή του, επιχειρηματίας και λάτρης του Ίντερνετ.

Στα τέλη Μαρτίου ο κ. Τσιπρόπουλος ενημερώθηκε ότι η υπόθεση θα εκδικαζόταν σήμερα, 21 Ιουνίου 2007. Πριν από λίγες ώρες ο ίδιος γνωστοποίησε στο blogme.gr ότι η συζήτηση αναβάλλεται:

«Όπως έχω δηλώσει και ίσως να διαβάσατε στον ημερήσιο Τύπο, έχει εδώ και καιρό κατατεθεί προσφυγή από τον δικηγόρο μου κατά του κλητήριου θεσπίσματος σχετικά με την ορθότητα κάποιων συμπερασμάτων και κατηγοριών που με βαραίνουν. Μέχρι και σήμερα το μεσημέρι δεν έχουμε λάβει καμία απάντηση σχετικά με το αν αυτή έχει γίνει δεκτή ή όχι. Να προσθέσω ότι η εμπρόθεσμη προθεσμία παράδοσης της απόφασης (θετικής η αρνητικής ) από τις δικαστικές αρχές προς την πλευρά μου, έχει λήξει από την προηγούμενη εβδομάδα. Θεωρήσαμε σωστό, ως προς την νομική μας κάλυψη, να προβούμε στην οποιαδήποτε ανακοίνωση μετά το πέρας και της τελευταίας εκπρόθεσμης ημέρας. Μέχρι και σήμερα νωρίς το πρωί, λόγω των παραπάνω, δεν υπήρχε αναρτημένο το όνομά μου στον πίνακα των υποθέσεων που θα εκδικαστούν αύριο (σ.σ. σήμερα). Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα να μην γίνει εισαγωγή στην έδρα της υπόθεσής μου για την ημερομηνία 21/6/2007. Βάσει της νομοθεσίας, θα πρέπει να λάβω την απόφαση της προσφυγής με νέο κλητήριο θέσπισμα που θα παραπέμπει σε νέα ημερομηνία εκδίκασης της υπόθεσης. Σας ευχαριστώ όλους/ες γα το ενδιαφέρον και τη συμπαράσταση σας. Για οποιαδήποτε άλλη εξέλιξη, θα ενημερώσω».

Δεν ξέρω αν στην αναβολή συνέβαλαν και οι αντιδράσεις που εκδηλώθηκαν όλο αυτό το διάστημα -και ιδίως τον τελευταίο μήνα- στην μπλογκόσφαιρα, αλλά το γεγονός ότι συγκεντρώθηκαν ως τώρα πάνω από 2.350 υπογραφές για το θέμα είναι από μόνο του σημαντικό. Η αναβολή της δίκης δεν πρέπει να προκαλέσει εφησυχασμό. Ίσως να κερδήθηκε μια μάχη, αλλά ο πόλεμος είναι ακόμα σε εξέλιξη. Γι' αυτό και η συλλογή υπογραφών, οι συζητήσεις και ο προβληματισμός απαιτείται να συνεχιστούν. Άλλωστε, αργά ή γρήγορα θα προσδιοριστεί νέα δικάσιμος και θεωρώ αυτονόητο πως η θέση των Ελλήνων ιστολόγων είναι στο δικαστήριο, στην πλευρά της υπεράσπισης.

Για την Αμαλία: Απολογισμός και συνέχεια

Η μία εβδομάδα που μεσολάβησε από την πρωτοφανή διαδικτυακή κινητοποίηση με αφορμή τον θάνατο της Αμαλίας Καλυβίνου -της 30χρονης blogger που συγκλόνισε όλους μας με τα πύρινα κείμενά της- είναι, νομίζω, αρκετός χρόνος για έναν ψύχραιμο απολογισμό που δεν θα παρασύρεται από τον ενθουσιασμό της 1ης Ιουνίου και των δύο-τριών επόμενων ημερών.





Κατά γενική ομολογία, η κινητοποίηση πέτυχε. Η απήχηση που συνάντησε στους κόλπους της ελληνόφωνης μπλογκόσφαιρας ήταν μεγάλη. Κείμενα επί κειμένων και σχόλια επί σχολίων γράφτηκαν για την Αμαλία, την προσπάθεια που έκανε μέσα από το ιστολόγιό της, τα «φακελάκια», τους γιατρούς, την ιατρική δεοντολογία, το «άρρωστο» ΕΣΥ κ.ά. Μάλιστα, το όνομα της θαρραλέας κοπέλας, που πάλεψε με τόση δύναμη ενάντια στον καρκίνο και την αχαρακτήριστη συμπεριφορά ορισμένων γιατρών, έγινε ο δημοφιλέστερος όρος αναζήτησης στο Sync.gr, υπερσκελίζοντας τα... συνήθη «ερωτικές ιστορίες» και «sex». Επίσης, η φράση «Για την Αμαλία» κατέλαβε την τρίτη δημοφιλέστερη θέση. Ανάλογη δημοτικότητα γνώρισαν το online ημερολόγιο της Αμαλίας, το Malpractice, και το ειδικό blog με τον τίτλο «Για την Αμαλία», το οποίο δημιουργήθηκε με στόχο τον καλύτερο συντονισμό της κινητοποίησης της 1ης Ιουνίου. Συνολικά, σύμφωνα πάντα με το Sync.gr, 1.073 ιστολόγια κάνουν link προς το πρώτο και άλλα 292 προς το δεύτερο.

Τα πιο εντυπωσιακά νούμερα είναι όμως άλλα. Όπως υπολογίστηκε στο blog της κινητοποίησης:

• 400.000 άνθρωποι χρησιμοποίησαν την 1η Ιουνίου τις διαδικτυακές μηχανές αναζήτησης για να αντλήσουν πληροφορίες για την Αμαλία και την αφιερωμένη σε αυτή ημέρα
• Περισσότερα από 120.000 e-mails διαμαρτυρίας και ευαισθητοποίησης «βομβάρδισαν» υπουργούς, βουλευτές, ευρωβουλευτές, ιατρικούς συλλόγους, φορείς και οργανισμούς του χώρου της Υγείας
• Τα ηλεκτρονικά μηνύματα «ταξίδεψαν» σε 30 χώρες και 120 οργανώσεις
• Ανήμερα της κινητοποίησης 56.116 επισκέπτες πέρασαν το «κατώφλι» του blog της Αμαλίας.

Η έκταση της κινητοποίησης ήταν τέτοια που δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητη από τα «παραδοσιακά» μέσα. Έτσι, για πρώτη φορά τα ελληνόφωνα ιστολόγια προβλήθηκαν τόσο μαζικά και -το κυριότερο- θετικά μέσα από τις εφημερίδες, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Το εκτός Διαδικτύου κοινό συνειδητοποίησε ότι «κάτι τρέχει» στον λαβύρινθο του Internet, πως υπάρχουν ενεργοί πολίτες και ότι το πληκτρολόγιο τους δίνει δύναμη να εκφραστούν ελεύθερα, διεκδικώντας (αυτονόητα ή μη) δικαιώματα και προβάλλοντας κοινωνικοπολιτικά ζητήματα και αιτήματα. Η οδυνηρή απώλεια ενός ανθρώπου λειτούργησε, λοιπόν, ως εφαλτήριο ανάδειξης των blogs σε μέσα ευαισθητοποίησης και πίεσης και ως ορόσημο για την επίσημη «πρώτη» της εγχώριας διαδικτυακής κοινότητας.

Το ζητούμενο είναι τι μέλλει γενέσθαι από 'δω και πέρα. Οι διαδικτυακοί ακτιβιστές που παραμέρισαν κάθε είδους διαφορές και ένωσαν τις δυνάμεις τους στην κοινή προσπάθεια να τιμηθεί η μνήμη της Αμαλίας και να μην υπάρξουν ανάλογες περιπτώσεις στο μέλλον, θα συνεχίσουν με την ίδια αγωνιστική διάθεση; Θα βγουν και εκτός Κυβερνοχώρου, για να ακουστούν ακόμα πιο δυνατά; Ή σταδιακά οι αντιδράσεις θα ξεθυμάνουν και ο καθένας θα επιστρέψει στη δουλειά του, ως είθισται να συμβαίνει σε παρόμοιες offline καταστάσεις; Επιπλέον, θα υπάρξουν ανάλογα εγχειρήματα για άλλα θέματα;

Διάθεση για συνέχεια φαίνεται να υπάρχει από αρκετούς. Απομένει να αποδειχθεί εμπράκτως και να μετουσιωθεί σε πράξεις ουσίας, σε συνεννόηση με όσο το δυνατόν περισσότερους δικτυακούς γραφιάδες...

INFO:
Η online εκστρατεία στη μνήμη της Αμαλίας συνεχίζεται πλέον από το blog «01.06.07: Ημέρα της Αμαλίας». Εκεί έχει συγκεντρωθεί όλο το υλικό που γράφτηκε τις τελευταίες ημέρες από ιστολόγους αλλά και δημοσιογράφους. Μεταξύ των άλλων, και τρία ρεπορτάζ μου στον «Ελεύθερο Τύπο»: Η ελληνική μπλογκόσφαιρα πενθεί την Αμαλία (29/5/2007), Bloggers στην αντεπίθεση (3/6/2007), «Για την Αμαλία, ρε γαμώτο...» (4/6/2007).

Για την Αμαλία

Η μεγαλύτερη διαδικτυακή κινητοποίηση που έγινε ποτέ στην Ελλάδα βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη εδώ και λίγες ώρες. Μέχρι τα μεσάνυχτα τα ελληνόφωνα ιστολόγια σταδιακά «πλημμυρίζουν» με banners, videos, σχόλια και ένα κείμενο-καρπό συλλογικής προσπάθειας bloggers τα οποία υπενθυμίζουν την πολυετή οδύσσεια και τη σημαντική παρακαταθήκη της Αμαλίας Καλυβίνου.

Η 30χρονη που έφυγε τόσο πρόωρα ακριβώς πριν από μια εβδομάδα - ύστερα από 22 ολόκληρα χρόνια σκληρής μάχης ενάντια σε μια ασθένεια που στην αρχή οι γιατροί αποκάλεσαν «ιδιοπάθεια» και τελικά αποδείχθηκε καρκίνος, αλλά και ενάντια στην εγκληματική αμέλεια ορισμένων γιατρών και τις χρόνιες παθογένειες του άρρωστου εγχώριου συστήματος υγείας- «μίλησε» στις καρδιές χιλιάδων χρηστών του Διαδικτύου, μέσα από το online ημερολόγιό της. Καταγγελίες με ονόματα και διευθύνσεις, αφηγήσεις δύσκολων προσωπικών στιγμών, γεμάτες πόνο αλλά και αφοπλιστική ειλικρίνεια, ονομαστικές -και πάλι- αναφορές σε γιατρούς-ευεργέτες δημιούργησαν ένα ιστολόγιο-γροθιά στο στομάχι για όλους τους εμπλεκόμενους στον χώρο της υγείας (γιατρούς, διοικητές νοσοκομείων και ασφαλιστικών ιδρυμάτων, ΕΟΦ, πολιτικούς, συνδικαλιστές κτλ.), καθώς για τους απλούς πολίτες. Σε 19 posts που γράφτηκαν από τον Ιούλιο του 2005 έως τον Μάιο του 2007 η φοιτήτρια της Φιλοσοφικής με τον πύρινο και μεστό λόγο, το αστείρευτο θάρρος και το σπάνιο, αξιοθαύμαστο ψυχικό σθένος τα είπε όλα: για το θλιβερό... εθιμικό δίκαιο που λέγεται «φακελάκι», για τις κάθε λογής πρακτικές που παραβιάζουν τον όρκο του Ιπποκράτη, για τις τραγικές αδυναμίες του συστήματος περίθαλψης.

Η ηλεκτρονική κίνηση των φίλων της Αμαλίας -φίλων που στη συντριπτική πλειοψηφία τους δεν είχαν τη χαρά να τη γνωρίσουν από κοντά, παρά μόνο από τα κείμενα του blog της- είναι το ελάχιστο που μπορεί να γίνει στην παρούσα φάση για να μείνει ζωντανή η μνήμη της Αμαλίας και τα όσα μας κληροδότησε. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, σε καμία περίπτωση πως είναι ήσσονης σημασίας εξέλιξη. Αντιθέτως. Για πρώτη φορά η (διαρκώς διογκούμενη) ελληνόφωνη μπλογκόσφαιρα ενώνει τις δυνάμεις της σε τόσο μεγάλη έκταση και σε ελάχιστο χρόνο, παραμερίζοντας κάθε τύπου διαφορές, επιδεικνύοντας αξιέπαινο ζήλο και ωθούμενη από αγνά κίνητρα. Άλλωστε, σημασία έχει να γίνει το πρώτο βήμα. Όσο περισσότεροι βηματίσουν μαζί, τόσο το καλύτερο. Και στην προκειμένη περίπτωση οι συνοδοιπόροι είναι ήδη πολλοί, καλοί και έχουν εισπράξει το μήνυμα: οι ιστολόγοι έχουν δύναμη παρέμβασης -περίτρανη απόδειξη η Αμαλία.

Μέχρι τη στιγμή που γράφεται τούτο το σημείωμα, όπως διαπιστώνω στο Sync, τουλάχιστον 320 σημερινά posts αναδημοσιεύουν το συλλογικό κείμενο ή δικά τους λόγια για την Αμαλία, ενώ ο συνολικός αριθμός όσων έχουν αναφερθεί τις τελευταίες 30 ημέρες στην κοπέλα που ταρακούνησε την μπλογκόσφαιρα αγγίζει τα 1.000. Εξάλλου, τα σχόλια στο blog της, το Malpractice, έχουν φθάσει τα 1.130 (μετά την αναγγελία του θανάτου της). Παράλληλα ξεχώρισα δύο videos στο YouTube: ένα από το Metablogging και ένα από τον Γιώργο Κρόγια. Για τον συντονισμό της κινητοποίησης έχει δημιουργηθεί ειδικό ιστολόγιο στην εξής διεύθυνση: http://giatinamalia-blog.blogspot.com. Τις επόμενες ώρες αναμένεται να επιστρατευθούν και οι άλλες μορφές δράσης, όπως διανομή φυλλαδίων, μαζική αποστολή e-mails που ενημερώνουν για την ιστορία της Αμαλίας και τις «πληγές» του συστήματος υγείας σε 5 διαφορετικές γλώσσες κ.ά.

Ακολουθεί το κοινό μήνυμα που «ταξιδεύει» σήμερα σε όλη την μπλογκόσφαιρα (ελληνόφωνη και ξένη):

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του».
(Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...».
(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας».
(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:
«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας».

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ


ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων
(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

In Memoriam

Τα ξημερώματα της Παρασκευής η Αμαλία Καλυβίνου, η νεαρή κοπέλα η οποία με το ιστολόγιο που δημιούργησε για να καταγγείλει τα λάθη, τις αυθαιρεσίες, την εγκληματική συμπεριφορά γιατρών σε βάρος της και τα περιβόητα φακελάκια, συγκλόνισε και κατάφερε να ακουστεί όχι μόνο στην εγχώρια μπλογκόσφαιρα αλλά και πέρα από αυτή, άφησε την τελευταία της πνοή στο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν. Τα θλιβερά νέα έγιναν γνωστά από το blog της διά χειρός της κοινωνικής λειτουργού που τη στήριζε τα τελευταία χρόνια.

Εδώ και πολλές ημέρες τα μηνύματα συμπαράστασης, οι γεμάτες στοργή αλλά και ανησυχία ερωτήσεις για την πορεία της υγείας της Αμαλίας είχαν πάρει μορφή χιονοστιβάδας στο ιστολόγιό της. Οι δικοί της άνθρωποι τα παρακολουθούσαν και της μετέφεραν το ενδιαφέρον των (πολλές φορές άγνωστων) φίλων, οι οποίοι άφηναν ένα σύντομο σημείωμα κάτω από το τελευταίο post της Αμαλίας. «Αμαλία, μας διαβάζεις; Η αλήθεια είναι ότι έχουμε ανησυχήσει. Πού είσαι κοριτσάκι μου; Αισθάνεσαι καλά; Χρειάζεσαι κάτι; Γράψε τουλάχιστον ότι είσαι καλά. Μόνο αυτό. Ίσως, βέβαια, και να σε ενοχλούμε. Αν σε πιέζουμε, συγχώρεσέ μας. Όλοι νομίζω από ενδιαφέρον το κάνουμε», έγραφε για παράδειγμα μία από τις e-φίλες της, η Γωγώ.

Από το τελευταίο μήνυμα της Αμαλίας μέχρι εκείνο της κοινωνικής λειτουργού κυρίας Φρόσως Χατζάκη, μεσολάβησαν περίπου 100 μηνύματα, ανάλογα με αυτό της Γωγώς. Και βέβαια ο καταιγισμός σημειωμάτων συνεχίστηκε και μετά. «Καλό ταξίδι, Αμαλία», «θερμά συλληπητήρια στην οικογένειά της» και άλλα παρόμοια μηνύματα -πάνω από 300 ως την ώρα που γράφονται τούτες οι γραμμές- κατέκλυσαν το ιστολόγιο που επί δύο χρονιά αποτέλεσε «χαστούκι» για το σάπιο κομμάτι του χώρου της υγείας.

Παράλληλα, τα αφιερωμένα στην Αμαλία posts σε όλη την ελληνόφωνη μπλογκόσφαιρα έχουν ξεπεράσει τα 100. Ενδεικτικά, και σε τυχαία σειρά, εντοπίσαμε τα ακόλουθα:

• Καλό ταξίδι Αμαλία (Να τα πούμε?)
• «Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας» (Oneiros)
• Καλό ταξίδι Αμαλία (Ta parapona sas sto MIXER)
• Δεν άνθισαν ματαίως τόσα σχόλια (Ιστολόγιον)
• Στον παράδεισο δεν έχει φακελάκι (Metablogging)
• Γαίαν έχοις ελαφράν Αμαλία… (sfrang2)
• Αρκετά κουράστηκες, Αμαλία (Zepos)
• Ένα λουλούδι για την Αμαλία (Doncat)
• Καλό ταξίδι Αμαλία (simos.gr)
• Έφυγε η Αμαλία (Theoulini)
• Καλό ταξίδι (X-Psilikatzoy)
• Ο αγώνας της Αμαλίας συνεχίζεται (Ό,τι δεν λύνεται... κόβεται)
• Πέθανε η Αμαλία (pestaola.gr)
• Η Αμαλία έφυγε (E-saloni)
• Αμαλία δεν πρόκειται να αναστηθείς… γιατί δεν έχεις πεθάνει (Παραφωνιάδες)
• Μαύρη μέρα σήμερα ξημέρωσε (Πολιτικό Blog)
• Για την Αμαλία (Πού είναι η πανοπλία μου;)
• Καλό ταξίδι Αμαλία (Η καλύβα ψηλά στο βουνό)
• RIP (Arxedia Media)
• No more cry… (Ώρα Ελλάδας)
• Έφυγε η Αμαλία Καλυβίνου (Μαύρος Γάτος)
• Καλό ταξίδι (Say no to violence)
• Καλό ταξίδι, Αμαλία (Allu Fun Marx)
• ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΑΜΑΛΙΑ.ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΜΑΣ ΒΛΕΠΕΙΣ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ ΚΑΙ ΝΑ ΓΕΛΑΣ ΜΕ ΤΑ ΧΑΛΙΑ ΜΑΣ... (ΠΡΕΖΑ TV)
• Καλό ταξίδι Αμαλία… (Τα ταξίδια μου)
• Αμαλία, δεν σε ξεχνάμε!!! (Romeo & Juliet)
• Εκεί που πας (Ασπαστός)
• Καλή Αντάμωση (Ιερές δούλες της θεάς Καφροδίτης)
• Αντίο Αμαλία ((Πολύ) Χαμηλές πτήσεις)
• Ξεκουράσου Αμαλία, εμείς σύντομα θα σε ξεχάσουμε (monaxikoslikos)
• Καλό ταξίδι «Κουρέλι» (Love & Poison)
• Καλό ταξίδι κοριτσάκι (Γητεύτρια)
• Από χθες… (Βασιλική)
• Καλό ταξίδι Αμαλία (La Cruz del Sur)
• Πεθαίνοντας στο blogspot (Γυφτάκι)
• Αντίο Αμαλία (Το ιατρείο)
• Θάνατος… (Blogoσφαιρα)
• Αυτή έφυγε, το fakelaki έμεινε (We are not alone)
• 250507* (Unlearn)
• Για την Αμαλία (In a dead angle)
• Καλό ταξίδι Αμαλία (Swell)
• Ένα κορίτσι μετράει τα’ άστρα (deksiaristera)
• Καλό ταξίδι (Ήχος πλάγιος μόνος)
• Σσσσς (Ανιαρές εξομολογήσεις)
• Η Αμαλία έφυγε (Έτσι το βλέπω)
• Για την Αμαλία (Teenage Thinking)
• Πόσο μελαγχόλησε αυτός ο τόπος (Do pixel sprites dream of electric sheep?)
• Για όσους έμειναν (Adiple)

Η Αμαλία μπορεί να έφυγε από τη ζωή, όμως παραμένει ανάμεσά μας με το ιστολόγιό της, τις σκέψεις της και όσα μας έμαθε. Δοκιμάστηκε, πόνεσε, απογοητεύτηκε, κατήγγειλε, ταρακούνησε, συγκίνησε, ενέπνευσε, απέδειξε ότι η μπλογκόσφαιρα και το Διαδίκτυο δεν είναι εικονική πραγματικότητα αλλά κομμάτι της πραγματικής ζωής, που μπορεί μάλιστα να αφυπνίσει τα «παραδοσιακά» μέσα και να τους δώσει θέματα από ανθρώπους για ανθρώπους. Όπως εύστοχα σημειώνει ο Μιχάλης Παναγιωτάκης στο Ιστολόγιον, «το "Malpractice" είναι η επιτομή ενός πράγματος που τα μπλογκ μπορούν να κάνουν καλά: να δώσουν βήμα καταγγελίας και να αναδείξουν θέματα που, εσκεμμένα ή από αδιαφορία, δεν περνούν στα μέσα ενημέρωσης, και μάλιστα στην περίπτωση της Αμαλίας, κάτι ακόμα πιο χρήσιμο: βήμα για επώνυμες καταγγελίες (και επαίνους), παρακάμπτοντας τη φοβία ή απροθυμία των ΜΜΕ να μπλέξουν στην ανελεύθερη περί "δυσφημήσεως" νομοθεσία/βιομηχανία της χώρας μας (για να μην μιλήσω για πιθανές "διαπλοκές")».

Ήδη πολλοί συν-ιστολόγοι έχουν τονίσει ότι η προσπάθεια της Αμαλίας πρέπει να συνεχιστεί. Στο πλαίσιο αυτό, έχει προταθεί το ιστολόγιό της ή κάποιο άλλο, νέο, να λειτουργήσουν ως κέντρα καταγγελιών. Αξίζει να σημειωθεί ότι μέσα σε τρεις ημέρες ο αριθμός παραπομπών προς το Malpractice από άλλα ιστολόγια το ανέβασε στην 5η θέση της κατάταξης του Sync με τα δημοφιλέστερα blogs. Παράλληλα, έχει δοθεί ραντεβού για την 1η Ιουνίου, καθώς η πρόταση του ανθυποπυραγού Νίκου Στεργίου να γίνει η ημέρα αυτή Ημέρα Αμαλίας και να αναρτηθεί σε όλα τα ιστολόγια ως σύνθημα το μότο-ευχή της 30χρονης κοπέλας «Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες, ρε παιδια, όχι ο κανόνας...» έχει αγκαλιαστεί από τους περισσότερους bloggers.

Αμαλία, σ' ευχαριστούμε! Καλό ταξίδι!

Η «μοναξιά» του Σαββατοκύριακου

Στις αρχές του μήνα εγκατέστησα στο ταπεινό αυτό ιστολόγιο έναν ηλεκτρονικό «κατάσκοπο» που με ενημερώνει για την επισκεψιμότητα του blog, δίνοντας ενδιαφέροντα στοιχεία, όπως: αριθμό μοναδικών επισκεπτών, γεωγραφική προέλευσή τους, ιστοσελίδα μέσω της οποίας έφθασαν εδώ κ.ά. Παρατηρώντας τα στοιχεία, διαπίστωσα ότι τα Σαββατοκύριακα (ελληνιστί γουηκέντ) καταγράφεται κατακόρυφη πτώση της επισκεψιμότητας. Την πρώτη φορά οφειλόταν στο Πάσχα. Τη δεύτερη φορά είχαμε την εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα: σημειώθηκε αύξηση, αλλά αυτό προέκυψε χάρη στην αναδημοσίευση του πρώτου post για την αθλητική βία στο e-rooster. Την τρίτη φορά δεν υπήρχε αργία ή άλλη δικαιολογία για τη μείωση. Το ίδιο χθες. Και φαντάζομαι πως ούτε αύριο θα αλλάξουν τα πράγματα (αν και η εγγύτητα με την Πρωτομαγιά γεννά υποψίες για άδειες «από τη σημαία» και τα συναφή).

«Σιγά την ανακάλυψη!», θα μου πείτε. Ούτε εμένα θα με ξάφνιαζε, αν -στην προσπάθειά μου να ερμηνεύσω το φαινόμενο αυτό- περιοριζόμουν στην πιθανότητα να οφείλεται στον λαμπερό ελληνικό ήλιο. Ο καιρός «χαμογελά» και όσοι μπορούν -των bloggers και όλων των χρηστών του Διαδικτύου συμπεριλαμβανομένων- δεν χάνουν την ευκαιρία για, μικρότερες ή μεγαλύτερες, αποδράσεις. Μαγεμένοι από τα κάλλη της φύσης, εγκαταλείπουν την οθόνη και το πληκτρολόγιο για να απολαύσουν τις μυρωδιές της εξοχής. Λογικό δεν είναι;

Ασφαλώς! Εντούτοις, μήπως παράλληλα συμβαίνει και κάτι άλλο; Μήπως τελικά το μεγαλύτερο ποσοστό των χρηστών του Internet, αλλά και των ιστολόγων ειδικότερα, «σερφάρει», «σχολιάζει», «γράφει» από το γραφείο; Και αν ναι, πώς; Ξεκλέβοντας χρόνο από τη δουλειά, παραμένοντας περισσότερες ώρες...; Η δουλειά εμπνέει για συγγραφή σχολίων και posts ή απλά για παρακολούθηση όσων γράφουν άλλοι;

Η πολλά υποσχόμενη ερευνητική δουλειά του Ζαφείρη Καραμπάση, στο πλαίσιο του μεταπτυχιακού προγράμματος του Παντείου Πανεπιστημίου «Δυνητικές Κοινότητες: Κοινωνιο-Ψυχολογικές Προσεγγίσεις και Τεχνικές Εφαρμογές», θα δώσει απαντήσεις στο θέμα αυτό και σε πολλά σημαντικότερα. Η συντριπτική πλειοψηφία της ελληνόφωνης μπλογκόσφαιρας, όπως έχει δείξει με τα μηνύματά της, περιμένει με ενδιαφέρον τα τελικά αποτελέσματα που θα προκύψουν από τις απαντήσεις 1.388 ιστολόγων στο ερωτηματολόγιο της έρευνας. Ζαφείρη, καλή δύναμη και καλή επιτυχία!

Η επιστροφή

Μου πήρε πολύ περισσότερο απ' όσο υπολόγιζα, αλλά επιτέλους να 'μαι και πάλι μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή να ιστολογώ :-)

Γνωστός Έλληνας blogger έχει επανειλημμένα διατυπώσει την απορία «γιατί τα blogs των δημοσιογράφων δεν είναι δημοφιλή;». Η ερώτηση αυτή ήρθε πολλές φορές στο νου μου το τελευταίο διάστημα που όλο σκεφτόμουν πως θέλω να ποστάρω κάτι και που όλο αναγκαζόμουν να το αναβάλω για μια σειρά από λόγους.

Νομίζω πως η απάντηση τελικά είναι πολύ απλή: αφενός, η διαπίστωση δεν ισχύει για όλα τα blogs δημοσιογράφων, και αφετέρου, στον βαθμό που ισχύει, οφείλεται, κατά τη γνώμη μου, στο ότι:
(α) Η καθημερινή «μάχη» με την άδεια σελίδα του κειμενογράφου, η οποία πρέπει να γεμίσει με ένα καλό ρεπορτάζ κόντρα στα στενά χρονικά πλαίσια που επιτάσσουν οι ρυθμοί της καθημερινότητας,
(β) Το ακατάστατο ωράριο και
(γ) Η ανάγκη να ξεκλέψεις λίγες στιγμές ιδιωτικότητας,
δεν αφήνουν περιθώρια για να ασχοληθείς σοβαρά με το απαιτητικό «άθλημα» του ιστολογείν.

Περί του ότι είναι απαιτητικό το blogging, δεν χωράει αμφιβολία. Το ζήτημα έχει ήδη τεθεί στον σύντομο διάλογο που είχα με τον αγαπητό «Παράφωνο» με αφορμή σχόλιό του στο πρώτο post του παρόντος ιστολογίου.

Όπως στην offline ζωή, έτσι και στο Διαδίκτυο «κρείττον τό σιγάν τού λαλείν». Η ακατάσχετη φλυαρία, η ανταλλαγή υβριστικών χαρακτηρισμών και οι, συχνά, ανούσιες αυτοαναφορικές τάσεις που εκδηλώνονται με τη μορφή του metablogging (το οποίο, βεβαίως, ούτε εξ ορισμού κακό ούτε άχρηστο είναι -σημασία έχει ο τρόπος που γίνεται) στην ελληνόφωνη μπλογκόσφαιρα, το μόνο που πετυχαίνουν είναι να ξοδεύουν πολύτιμο bandwith χωρίς λόγο. Ευτυχώς που αυτός δεν είναι ο κανόνας. Ίσα ίσα που εξαιρετικά δείγματα γραφής -λογοτεχνικής, φιλοσοφικής, επιστημονικής, κριτικής, δημοσιογραφικής...- ανθούν στην κοινότητα των ιστολογίων και δίνουν λόγο ύπαρξης και συνέχισης στο φαινόμενο του blogging.

Επί τη ευκαιρία, ποια είναι η δική σας γνώμη για την ελληνική μπλογκόσφαιρα; Τι πιστεύετε για τη θεματολογία, τον τρόπο γραφής, τη γλώσσα που χρησιμοποιείται σε αυτή; Ποια είναι η συνολική εντύπωσή σας, σε σύγκριση και με τη διεθνή μπλογκόσφαιρα;

Περιμένω τα σχόλιά σας... ;-)

Υ.Γ. Για το θέμα δημοσιογραφία και blogging βρήκα πολύ ενδιαφέροντα δύο σχετικά posts του Παναγιώτη Βρυώνη και του Πάνου Ζέρβα.