Πρωτοχρονιάτικες «ευχές» από εχθρούς και φίλους

Η αφήγηση του Σαμαρά στο πρωτοχρονιάτικο διάγγελμά του είχε όλα τα χαρακτηριστικά μια κλασσικής αλλά κακόγουστης χριστουγεννιάτικης ιστορίας. Στο τέλος, όλος ο ελληνικός λαός, όλοι αδελφωμένοι και αγαπημένοι μεταξύ μας, νικήσαμε (ή αρχίζουμε να νικάμε) το «κακό» μνημόνιο. Το μέλλον προοιωνίζεται καταπληκτικό και με πολλή αγάπη. Αγάπη που, εν τέλει, επικρατεί απέναντι στο μίσος που σπέρνουν οι κάθε είδους αντιπολιτεύσεις. Κι αυτό το «χριστουγεννιάτικο θαύμα» είναι έργο μονάχα του ίδιου του λαού, που με στωικότητα υπέμενε τις «απαραίτητες» και οδυνηρές θυσίες! Βέβαια, απαραίτητη ήταν και η εμπιστοσύνη που έδειξε ο λαός στον Σαμαρά και στην κυβέρνηση του, χωρίς την οποία τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχαν γίνει. Το αντίθετο, μάλιστα. Η Ελλάδα θα είχε καταστραφεί και μαζί της όλοι (!) οι Έλληνες. Όμως, επικράτησε… εν τέλει ο Σαμαράς και η κυβέρνησή του (…αλλά και κάποιος Βενιζέλος). Αλληλούια, χρόνια πολλά και καλή χρονιά.
Απίστευτη η ξεδιαντροπιά και η κυνικότητα από μια κυβέρνηση της φτώχειας και της φτωχοποίησης εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, από μια κυβέρνηση των απολύσεων και της ανεργίας, που έχει οδηγήσει στο θάνατο χιλιάδες ανθρώπους λόγω οικονομικού αδιέξοδου ή στην προσπάθειά τους να επιβιώσουν. Ιδιαίτερα από μια κυβέρνηση που ετοιμάζει τη νέα σφαγή των εργαζομένων εντός του… σωτήριου 2014. Ώστε να «συνηθίσουμε» σε συνθήκες μνημονίων χωρίς μνημόνια.
Ωστόσο, αυτό το «επικρατήσαμε εν τέλει» του πρωθυπουργικού διαγγέλματος φανερώνει κάτι, έστω συγκαλυμμένα, για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της «επικράτησης». Φανερώνει τη σφοδρή κοινωνική σύγκρουση που συντελέστηκε στα πρώτα χρόνια των μνημονίων. Τον ανολοκλήρωτο λαϊκό ξεσηκωμό που έριξε κυβερνήσεις, που μάτωσε και καταστάλθηκε με τα γκλοπ και τα δακρυγόνα των «προγονικών» κυβερνήσεων της σημερινής κυβέρνησης, ώστε να επικρατήσει η σημερινή «σταθερότητα» της πιο βάρβαρης πολιτικής.
Αυτό το «επικρατήσαμε εν τέλει» υποδηλώνει και την κινηματική άπνοια του σήμερα, άπνοια που οι κυβερνώντες εύχονται να συνεχιστεί.
Σίγουρα μεγαλώνει η ανεμπιστοσύνη, η αμφισβήτηση και δυσπιστία του λαού απέναντι στην κυβέρνηση, παρά την όποια υποτιθέμενη άπνοια. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η ανεμπιστοσύνη, η αμφισβήτηση και δυσπιστία, εξαιτίας μιας συνένοχης αριστεράς της καθεστωτικής σταθερότητας και της εκλογικής επιβεβαίωσης, εξαιτίας μιας υποταγμένης συνδικαλιστικής ηγεσίας της ανάθεσης, της μετάθεσης και της συνδιαλλαγής, εξαιτίας της έλλειψης ενός συγκροτημένου μαζικού κινήματος και πολιτικού μετώπου με στόχους που να απαντούν στις πραγματικές λαϊκές ανάγκες, διαχέεται παντού. Διαχέεται στη δυνατότητα των εργαζομένων και του λαού να αλλάξουν τα πράγματα, διαχέεται απέναντι στις δυνάμεις της Αριστεράς γενικά, απέναντι στο συνδικαλισμό γενικά. Αφήνοντας ένα συναισθηματικό κενό (απόρροια του πολιτικού κενού πραγματικής εκπροσώπησης των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων) για το πώς και –κυρίως- για το αν μπορούμε να βγούμε από το εφιάλτη που βιώνουμε.
Το μάταιο του συλλογικού αγώνα που δημιουργεί η φαντασίωση για την παντοδυναμία του ταξικού αντίπαλου, ενός αντίπαλου που δεν δέχεται το παραμικρό λαϊκό αίτημα, το παραμικρό δίκιο των εργαζομένων και της εργατικής τάξης, τη παραμικρή ουσιαστική αντίδραση και αντίσταση του λαού αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα, αν όχι το ισχυρότερο όπλο του ταξικού αντιπάλου.
Αποτελεί μια κατάσταση που τροφοδοτεί τη λογική της ανάθεσης και, αλίμονο, την αναμονή σε κάποιο «από μηχανής σωτήρα-τιμωρό» που θα αναδειχτεί (ή, έστω κι ας μην αναδειχθεί!) στις επόμενες εκλογές.
Κι όλα αυτά όχι γιατί υπάρχει κάποια «μυστηριώδη» δύναμη στη λογική της ανάθεσης που «μαγνητίζει» τις λαϊκές μάζες αλλά από καθαρό αδιέξοδο, ανάγκη και κακή συνήθεια. Δηλαδή, από χρόνια «εκπαίδευση» των μαζών στη λογική αδυναμίας των «απλών ανθρώπων».
Τίποτα, όμως, δεν γίνεται από μόνο του. Ούτε η βαρβαρότητα ούτε η ανατροπή της βαρβαρότητας γίνεται από μόνη της. Τα πάντα προϋποθέτουν μια πορεία, μια σκληρή ταξική αντιπαράθεση, μια μάχη γκρεμίσματος και ξαναχτισίματος. Και μόνο γκρεμίζοντας αποκτάς την «τεχνογνωσία» να ξαναχτίσεις.
Όσον αφορά τους κεφαλαιοκράτες, ρίχνουν στη μάχη όλα τα όπλα που διαθέτουν (και διαθέτουν αρκετά) για το σκοπό αυτό. Να γκρεμίσουν δικαιώματα και ανάγκες. Να ξαναχτίσουν μια πιο κερδοφόρα βαρβαρότητα. Όσον αφορά το λαό και την εργατική τάξη, θα αναγκαστούν, επίσης, να παλέψουν με όλα τα μέσα που διαθέτουν. Με σώμα, μυαλό και ψυχή. Με ταξική οργάνωση, πολιτικούς στόχους και όραμα. Για να γκρεμίσουν την καπιταλιστική βαρβαρότητα και να χτίσουν μια κοινωνία με μέτρο τον άνθρωπο και όχι το κέρδος.
Με την επίγνωση ότι χωρίς τη μαζική λαϊκή συμμετοχή τίποτα δεν ανατρέπεται και τίποτα δεν οικοδομείται. Με την επίγνωση ότι η δύναμη του λαού από την στιγμή που θα εκδηλωθεί είναι αστείρευτη και ασυγκράτητη. Καλή χρονιά.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Ο καλός και ο κακός δρόμος

«Μειώσαμε το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος στο ελάχιστο, όπως είχαμε δεσμευτεί», θριαμβολογεί ο επιστάτης της τρόικας, που παριστάνει τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ (ποιο ΠΑΣΟΚ;) και τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης της ΝΔ, Ε. Βενιζέλος. Σύντομος και περιεκτικός, όπως δεν τον έχουμε συνηθίσει, περιγράφει την ουσία της κυβερνητικής πολιτικής στα εργασιακά. Ούτε νοικοκυρέματα, ούτε αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, ούτε εξορθολογισμοί και δημόσιο συμφέρον. Μείωση του κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος, μόνο.
Με λόγια άλλα, αληθινά που δεν μυρίζουν ανθρώπινο κρέας, αρπάξανε τη μπουκιά από το στόμα των πεινασμένων, θεσμοθέτησαν τη γενιά των 200-300 ευρώ και των ανέργων, καθιέρωσαν την απλήρωτη και χωρίς δικαιώματα εργασία, ισοσκέλισαν τον αριθμό των εργαζομένων με σχέση ιδιωτικού δικαίου (1.371.450, σύμφωνα με το υπ. Εργασίας), με τον αριθμό των καταγεγραμμένων ανέργων (1.365.406 άνεργοι, σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ). Από αυτούς του εργαζόμενους, το 57% αμείβονται με λιγότερα από 1.000 ευρώ μεικτά ενώ το 20%, αμείβεται με λιγότερα από 500 ευρώ μεικτά. Πραγματική κόλαση και ανθρωποφαγία.
Πρόκειται όμως για επιτυχία και όχι για αποτυχία της οικονομικής πολιτικής! Όπως την εννοεί αυτή η ΕΕ, το ΔΝΤ, η κυβέρνηση και το κεφάλαιο. Γι’ αυτό θριαμβολογεί ο Βενιζέλος. Ως γνήσιος εκπρόσωπος του ντόπιου κεφαλαίου και φαφλατάς λακές των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων, αντιλαμβάνεται την ουσία της καπιταλιστικής αναπαραγωγής: τη μείωση του κόστους εργασίας ανά μονάδα προϊόντος. Όλα τα άλλα αποτελούν παράπλευρες ανθρώπινες απώλειες, που ούτε κέρδος βγάζουν ούτε αναπαράγουν το «ιερό και όσιο» της ιμπεριαλιστικής-καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και βαρβαρότητας.
Στο χώρο της εστίασης πχ., που μαζί με το λιανικό και χοντρικό εμπόριο καταλαμβάνει το 42% των θέσεων εργασίας (αποτέλεσμα της βίαιης αποβιομηχάνισης και της κατάρρευσης της παραγωγής), ο κατώτατος μισθός είναι τα 511 ευρώ μεικτά (430 καθαρά) για εργαζόμενους κάτω των 25 ετών και 580 ευρώ μεικτά (490 καθαρά) για τους μεγαλύτερους. Αυτές, άλλωστε, είναι οι «επιτρεπτές» αμοιβές που ορίζει ο «εθνικός» κατώτατος μισθός των μνημονίων. Δηλαδή, 14 ευρώ την ημέρα για, τουλάχιστον, 8άωρη εργασία, ώστε να (μη) πληρωθεί το φαί, το νοίκι, η θέρμανση, ο ηλεκτρισμός, οι μετακινήσεις και διάφοροι λογαριασμοί (για οικογένεια, ούτε λόγος).
Εργασιακός μεσαίωνας; Εδώ μιλάμε για πραγματική σκλαβιά (συγγνώμη, λάθος! Μιλάμε για.. μείωση του κόστους εργασίας ανά μονάδα προϊόντος). Μιλάμε για μια ακόμη επιτυχία της κυβέρνησης του «πώς να δείχνεις επιτυχημένος». Κι όχι γιατί οι υπόλοιποι 1.365.406 άνεργοι ζουν χειρότερα (όπως ξεδιάντροπα επιχειρηματολογούν) αλλά γιατί πετύχαμε τους στόχους!
Η κυβερνητική πολιτική δολοφονεί. Εκτός από τις χιλιάδες αυτοκτονίες, αποτέλεσμα του οικονομικού και κοινωνικού αδιεξόδου της καπιταλιστικής κρίσης και των μνημονίων των ιμπεριαλιστών, καθημερινά άνθρωποι πεθαίνουν στην προσπάθειά τους να επιβιώσουν.
Από αναθυμιάσεις μαγκαλιού πέθανε 13χρονο κορίτσι πρόσφατα, όπως παλαιότερα και φοιτητές στη Λάρισα, στην προσπάθειά τους να ζεσταθούν. Κατά τα άλλα, φως στο τούνελ, βλέπει η κυβέρνηση. Φως στο τούνελ; Μπορεί. Φως, θέρμανση και ηλεκτρισμός στα σπίτια, όχι.
Όμως, κανένα δικαίωμα στη διαμαρτυρία δεν αναγνωρίζεται. Γιατί τότε είσαι «άκρο». Γιατί υποκύπτεις σε «λαϊκίστικη προσέγγιση», σύμφωνα πάντα με την κυβερνητική επιχειρηματολογία. Μοναδικό «άκρο», άλλωστε, ο λαός που αντιστέκεται. Τώρα που «αποσύρθηκε» (;) η Χ.Α… ώστε να ξαναπαρουσιαστεί με επίσημη ενδυματολογία. Εργασιακή σκλαβιά χωρίς φασισμό, κατάλληλο νομικό «πολιτισμό» χωρίς «αξιολογικό και διωκτικό» μηχανισμό δεν νοείται.
Τις παλιές «καλές» εποχές του ασφαλίτη συντάκτη επιστολών με τη γνωστή ένδειξη «δι’ υπόθεσίν σας» (που συμπληρώνει μεροκάματο και ως χαφιές), φέρνουν στο νου αρκετές διώξεις και συλλήψεις του λεγόμενου «άλλου άκρου».
Χαρακτηριστικό από την άποψη αυτή αποτελεί έγγραφο της ΓΑΔΑ που στάλθηκε στο προεδρείο του συλλόγου διοικητικών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Σε αυτό το έγγραφο-τρομοκρατική προκήρυξη ζητούνται, ούτε λίγο ούτε πολύ, τα πρακτικά της συνέλευσης του σωματείου καθώς και τα πλήρη στοιχεία ταυτότητας των μελών της απεργιακής επιτροπής!
Αντίστοιχη «επαγγελματική διαστροφή» αποτελεί και η σύλληψη του Τάσου Θεόφιλου που βασίστηκε σε ανώνυμο τηλεφώνημα αγνώστου (που παραμένει άγνωστος στην αστυνομία!), και με τον «άγνωστο» που τηλεφώνησε, αφού υπέδειξε ως δράστη τον Τ.Θ., να δίνει και… πλήρες βιογραφικό του υπόπτου. Ενώ ο δάσκαλος κολύμβησης, Μάριος Ζέρβας, συλλαμβάνεται σε διαδήλωση γενικής απεργίας και διώκεται «απλώς» για φυσιογνωμικά και ενδυματολογικά… εγκλήματα.
Προφανώς, δεν περιμένουμε τίποτα διαφορετικό από μια κυβέρνηση της εκτεταμένης κοινωνικής καταστροφής, της φτώχειας και καταπίεσης προς όφελος των ιμπεριαλιστών «δανειστών» της ΕΕ-ΔΝΤ και του κεφαλαίου. Μοναδικό «επιχείρημα» η κοροϊδία, οι απειλές και η βία. Περιμένουμε μονάχα από τους αγώνες.
Τέλος, και μια… αισιόδοξη είδηση. Σε καλό δρόμο βρίσκεται η Ελλάδα, διαμηνύει ο Β. Σόιμπλε. Σε «κακό δρόμο» θα βρίσκεται όταν τον πρώτο λόγο θα έχει ο λαός.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Από την «ευλογία» των μνημονίων στην «ευλογία» του πρωτογενούς πλεονάσματος «Πεινάστε τώρα για να φάτε αργότερα»

Από το success story της επιτυχημένης διακυβέρνησης και διαπραγμάτευσης με τους δανειστές, στο happy end για πρωτογενές πλεόνασμα εντός του 2013 και για οικονομική ανάπτυξη, τα επόμενα χρόνια, που θα ακυρώσει τα μνημόνια. Είναι η καινούργια virtual πολιτική του Α. Σαμαρά, ώστε να μεταδοθεί παντού και… ευρυζωνικά η νέα εικονική πραγματικότητα, το χαρμόσυνο μήνυμα εξόδου από την κρίση και ενός μέλλοντος με ανάπτυξη και θέσεις εργασίας. Αυτή τη φορά, η υπερπαραγωγή έχει τη στήριξη και την φιλική συμμετοχή του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου, του προέδρου «Άι Βασίλη» Μάρτιν Σουλτς που φέρνει «δώρο» το τέλος της λιτότητας και την έναρξη της ανάπτυξης. Γιατί οι θυσίες «απέδωσαν καρπούς» (για ποιόν, όμως;).
Πράγματι, «Άι Βασίλης» ο Μάρτιν Σούλτς. Μοιράζει εξίσου και με την ίδια ευκολία τα «δώρα» σε όλους, τόσο στο Α. Σαμαρά όσο και στον Α. Τσίπρα.
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση αναζητά τα νέα θύματα της πολιτικής της. 12.500 οι επόμενοι «διαθέσιμοι», 4.000 οι απολυμένοι έως το τέλος του χρόνου και άλλοι 11.000, το 2014. Προσλήψεις στο δημόσιο, πλέον μόνο με προσωρινές συμβάσεις, χωρίς δικαιώματα και με μικρότερους μισθούς.
Παράλληλα, νέα φοροεπιδρομή εξαγγέλλεται, η απλήρωτη και χωρίς δικαιώματα εργασία γίνεται καθεστώς, η ανεργία κοντά στο 30%, τα απανωτά χτυπήματα στα εργασιακά, συνταξιοδοτικά, ασφαλιστικά, δημοκρατικά, κοινωνικά δικαιώματα διαδέχονται το ένα το άλλο, με ρυθμούς που θα ζήλευε και η πιο δραστήρια «τρομοκρατική οργάνωση» ενώ εξαπολύεται κάθε είδους τρομοκρατία απέναντι σε όποιον αντιστέκεται.
Η «ευλογία» του πρωτογενούς πλεονάσματος (όπως παλαιότερα η «ευλογία» του μνημονίου) περνά μέσα από την, χωρίς όρια και τέλος, οικονομική και κοινωνική συντριβή των εργαζομένων. Αυτό είναι το «happy end» που… θα μας βγάλει από τα μνημόνια.
Κι όταν κάποτε βγούμε από τα μνημόνια, τότε, στην κοινωνική έρημο που θα έχει δημιουργηθεί από τα πολλά πρωτογενή πλεονάσματα μιας σε «τροχιά ανάπτυξης» οικονομίας, θα επιστραφούν «οι καρποί των θυσιών» στην κοινωνία, έτσι βεβαιώνει ο Σαμαράς. Ο απόλυτος παραλογισμός πίσω από τον οποίον κρύβονται οι απατεώνες. Γιατί είναι εντελώς παράλογο να κόβεις μισθούς και συντάξεις, να κάνεις απολύσεις για να έχεις πρωτογενές πλεόνασμα και να υπόσχεσαι ότι θα κάνεις αυξήσεις και προσλήψεις, στη συνέχεια, από το πρωτογενές πλεόνασμα! Τι κουλό θαύμα είναι τούτο; Και την πίτα-πλεόνασμα ολόκληρη και τους μισθούς-συντάξεις-εργαζόμενους… χορτάτους;
Όμως, έχει πείσμα ο «παραλογισμός» και επιμένει με επιστημονικές ασυναρτησίες. Το πρωτογενές πλεόνασμα θα φέρει ανάπτυξη, η ανάπτυξη θα φέρει θέσεις εργασίας, μισθούς και συντάξεις. Ιδού το (καπιταλιστικό) θαύμα! Τότε, όμως, γιατί κόπηκαν οι μισθοί και οι συντάξεις στην αρχή; Γιατί έγιναν μαζικές απολύσεις; Για να φέρουν πρωτογενή πλεονάσματα και ανάπτυξη (και φτου απ’ την αρχή);
Φαύλος κύκλος. Δεν βγάζεις άκρη, παρά μόνο αν τα πολλά και πολλών δισ. πλεονάσματα πάνε κατευθείαν στα θησαυροφυλάκια των ιμπεριαλιστών για την αποπληρωμή των τόκων και του χρέους (και όχι μόνο). Ο,τι περισσεύει, όμως, θα «αποδοθεί στην κοινωνία», δηλαδή στις τσέπες της πρόθυμης, εγχώριας πλουτοκρατίας.
Ωστόσο, ακόμη και αυτό το πρωτογενές πλεόνασμα μπορεί να αποδειχθεί προϊόν δημιουργικής λογιστικής, στην οποία άλλωστε τόσο μας έχουν συνηθίσει. Δημιουργική λογιστική που ίσως αποκαλυφθεί, όταν χρειαστούν νέα, ακόμη πιο οδυνηρά μέτρα.
Για την ώρα, τα νέα μέτρα που έχουν συμφωνηθεί για το 2013-2014, κοστολογούνται περίπου στα 13,5 δισ. ευρώ (και όχι βέβαια σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους). Γι’ αυτό, άλλωστε, δεν είναι ακριβώς νέα μέτρα. Είναι μέτρα… πρωτογενούς πλεονάσματος. Δηλαδή, πλεόνασμα μέτρων (και… κοροϊδίας).
Πάντως, και οι κοροϊδία έχει τα όριά της. Το παράκανε ο «καλός» Γερμανός σοσιαλδημοκράτης, πρόεδρος του εξωραϊστικού θεσμού της ΕΕ (του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου), όταν δήλωνε με κάθε σοβαρότητα ότι «Στην Ευρώπη δεν έχουμε διαφορετικής κατηγορίας κράτη, η Ελλάδα είναι ισότιμο μέλος».
Ισότιμο μέλος υπό επιτήρηση από… άλλα ισότιμα μέλη της ΕΕ! Ισότιμο μέλος που, ωστόσο, αντιμετωπίζεται σαν νεοαποικία. Που υποχρεώνεται να απωλέσει… εθελοντικά «ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας», σύμφωνα με τους δανειστές και τον Βενιζέλο.
Τι κι αν οι αυλικοί της κυβέρνησης Σαμαρά και η ελληνική κεφαλαιοκρατία διακηρύσσουν ότι «αυτό είναι το σωστό, το πατριωτικό και έτσι πρέπει να γίνει», για το καλό… τους. Πρόθυμους αυλικούς βρίσκει πάντα η κάθε ιμπεριαλιστική αυλή.
Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι κυρίως πολιτικό. Γιατί, πράγματι, μπορεί η χώρα, με όρους οικονομικούς, να βγει από την κρίση, να βγει από το ευρώ και την ΕΕ. Ωστόσο, ποιος ωφελείται και ποιος ζημιώνεται και θα αντιδράσει με όλα τα μέσα; Ποια κοινωνική τάξη έχει συμφέρον από αυτόν ή τον άλλο δρόμο, έχει την οικονομική δύναμη και την πολιτική εξουσία στα χέρια της;
Στο τιμόνι η πολιτική. Γιατί η πολιτική εξουσία της μεγαλοαστικής τάξης εξυπηρετεί τα οικονομικά και κοινωνικά συμφέροντά της και όχι το αντίστροφο.
Το πρόβλημα τώρα είναι ότι η μεγαλοαστική τάξη της χώρας έχει μια πληθώρα πολιτικών κομμάτων και θεσμών στη διάθεσή της. Ενώ το πολιτικό κόμμα και οι συλλογικοί-συνδικαλιστικοί θεσμοί που θα εξυπηρετούν την εργατική τάξη και το προλεταριάτο ακόμη αναζητούνται. Πράγματι, είναι… ευκαιρία η κρίση, και για την Αριστερά.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

«Τσαμπουκάδες» στη βουλή

Ο απόλυτος χουλιγκανισμός και τσαμπουκάς που χαρακτηρίζει, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια της «μνημονιακής διάσωσης», το πολιτικο-οικονομικό σύστημα της χώρας, εκφράστηκε αναπόφευκτα και στη βουλή, κατά τη συνεδρίαση για την πρόταση δυσπιστίας που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ. Μια πρόταση, επί της ουσίας, άσφαιρη, τόσο στη μορφή όσο και στο περιεχόμενό της. Πρόταση «επικοινωνιακή», για εσωτερική κατανάλωση, με αδιάφορα αποτελέσματα (όσο κι αν όλοι αισθάνονται νικητές) και που, δικαιολογημένα, προκάλεσε νυσταλέα αδιαφορία τόσο στους εντός (15 βουλευτές όλοι και όλοι, μεταξύ των οποίων 7 του ΣΥΡΙΖΑ, τον περισσότερο χρόνο), όσο και στους εκτός βουλής (άμαζος ο προαναγγελθείς… ξεσηκωμός, μήπως και πέσει η κυβέρνηση). Τρικυμία σε μελανοδοχείο …και μάλιστα άδειο, όπως ήταν τα έδρανα της βουλής.
Τη στιγμή που πλατιά λαϊκά στρώματα της κοινωνίας δεινοπαθούν στα όρια της επιβίωσης και νέα βάρβαρα μέτρα επιβάλλουν την πλήρη απελευθέρωση των απολύσεων, των πλειστηριασμών (και για την πρώτη κατοικία), τη μείωση των εργοδοτικών εισφορών, περισσότερες διαθεσιμότητες και απολύσεις στο δημόσιο, την επέκταση της «ενοικίασης εργαζομένων», νέα φοροληστεία, νέα μέτρα αποδιάρθρωσης και απορρύθμισης της εργασίας (εργασία με κλήρωση και χρηματοδότηση μέσω ΕΣΠΑ), της υγείας, της παιδείας, της κοινωνικής ασφάλισης και προστασίας, μέτρα που οδηγούν στο απόσπασμα κάθε δικαίωμα στην ζωή, ο αντι- και οι συμ-πολιτευόμενοι της συμφοράς, απέναντι σε όλα αυτά, επιδεικνύουν τον «ανδρισμό» τους στο κοινοβούλιο, κι αυτό ανεξάρτητα από φύλο και θέση.
Οι «μονομάχοι» απαιτούν να τους κοιτάζει ο αντίπαλος στα μάτια, κοιτάζουν αλλού για να μη γελάσουν, είναι για γέλια και για κλάματα ο ένας για τον άλλον, απειλούν με το ίδιο «τρύπιο» νόμισμα, αλληλοπροσκαλούνται σε μονομαχία στο Ελ Πάσο ή όπου αλλού, σε έναν ανούσιο καβγά προσωπικών επιθέσεων. Γιατί, όπως οφείλατε να ξέρατε, ζούμε τη βαρβαρότητα σαν ένα ιδιόμορφο καθεστώς πρωθυπουργικού βίτσιου και βουλευτικών ιδιοτροπιών. Όπου υπερψηφίζουν ή καταψηφίζουν μέτρα και προτάσεις δυσπιστίας προς την κυβέρνηση, νομίζοντας ότι υπηρετούν τη χώρα ενώ την οδηγούν στην καταστροφή από παρεξήγηση, ανικανότητα ή πείσμα. Εξάλλου, στο (σωματικό) βάρος που κουβαλά ο πρωθυπουργός οφείλεται που δεν μπορούν να «υπερπηδήσουν τα εμπόδια».
Ως φαίνεται, ο Α. Τσίπρας διολίσθησε στο επίπεδο του Σαμαρά. Να είναι άραγε κι αυτή η «διολίσθηση» ένας όρος και μια προϋπόθεση για την πρωθυπουργία; Γιατί, προφανώς, στο Τέξας δεν πήγε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης για να αντιμετωπίσει «καουμπόικα» τους Βενιζέλο και Σαμαρά. Στο Τέξας πήγε και έδωσε φανατικά διαπιστευτήρια υπέρ της ΕΕ και του ευρώ. Συμμετέχοντας στην γενική καταστροφολογία της κεφαλαιοκρατίας και στη τρομοκράτηση του λαού για το τι θα σήμαινε έξοδο για την Ελλάδα και την Ευρώπη. Πλησιάζοντας με ένα ακόμη βήμα στην τεχνική εξαπάτησης του Σαμαρά: ακύρωση-επαναδιαπραγμάτευση-εφαρμογή των μνημονίων με… εθνικό σχεδιασμό! Αλήθεια, γιατί αυτήν την «σκληρή επαναδιαπραγμάτευση» ή αντικατάσταση του μνημονίου με ένα «εθνικό σχέδιο ανάπτυξης» να μη μπορούν να την κάνουν οι ανεξάρτητοι Ελληνες ή ακόμη και η Χ.Α.; Οι ειδικευμένοι στους ανέξοδους λεονταρισμούς και ψευτοτσαμπουκάδες προς τους «ανθέλληνες» της τρόικας; Αυτό αναρωτιέται κανείς, καθώς αυξημένα, παρά τη δολοφονία του Π. Φύσσα, εμφανίζονται τα δημοσκοπικά ποσοστά της Χ.Α (γύρω στο 10%). Ενώ τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ, ας μη το ξεχνάμε αυτό, εκτοξεύτηκαν από 4,6% το 2009 στο 26,89% το 2012, όσο δηλαδή ήταν ή παρίστανε την Αριστερά των κινημάτων και των εξεγέρσεων. Τι να σημαίνει άραγε αυτό για τον, κατά τα άλλα, «συντηρητικό και ακροδεξιό» λαό.
Όπως ήταν αναμενόμενο ήταν ελάχιστη έως ανύπαρκτη η αναφορά στο επίδικο, κατά την συζήτηση της πρότασης μομφής. Στις πραγματικές αιτίες και τον πραγματικό ένοχο της αντιλαϊκής πολιτικής, στη πραγματική λαϊκή διέξοδο από τη βαρβαρότητα. Ο ιμπεριαλισμός των ΔΝΤ-ΕΕ «απλώς» δεν υπάρχει, το πλέγμα των σχέσεων εξάρτησης και υποτέλειας του εγχώριου κεφαλαίου μασκαρεύεται (όταν και όσο τίθεται) σε ζήτημα «προσωπικού ραγιαδισμού» του πρωθυπουργού και των «μερκελιστών». Πουθενά τα κέρδη της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας εν μέσω κρίσης «ευκαιρία».
Κατά 20% αύξησαν τα πλούτη τους και κατά 11% αυξήθηκαν όσοι έχουν προσωπική περιουσία άνω των 30 εκατ. στην Ελλάδα (σύνολο, 505 τα αρπακτικά… τόσο για «το καλό της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού). Παγκοσμίως, τα αρπακτικά αριθμούν 2.170 άτομα (880 περισσότεροι πριν την κρίση), και με συνολική περιουσία 6,5 τρισ. δολάρια (σχεδόν διπλάσια από ό,τι πριν 5 χρόνια). Την ίδια ώρα, ο Σαμάρας τάζει δωρεάν WIFI στους πεινασμένους, γιατί αποδεδειγμένα (;) αυξάνουν το ΑΕΠ. Αντίθετα, η αυτού υψηλότης της τρόικας πάει για σκι, ώσπου να συμφωνήσει στο… ξεσκί η κυβέρνηση.
Τι σημαίνουν όλα αυτά; Πάντως, όχι μόνο ότι «λεφτά υπάρχουν». Είναι δείγματα παρασιτισμού, παρακμής και κρίσης αναπαραγωγής. Γιατί, προφανώς, αυτά τα λέφτα δεν μπορούν να επενδυθούν κερδοφόρα. Οι κεφαλαιοκράτες απλώς αποταμιεύουν και… το διασκεδάζουν (καταληστεύοντας, βέβαια, το λαό), όπως θα έκανε ο… καθείς σε περίοδο κρίσης.
Ωστόσο, ακόμη και όταν όλα τα παραπάνω υπονοούνται και δηλώνονται αμυδρά, με το γνωστό «αταξικό, κοινοβουλευτικό τρόπο» (εδώ, εξαιρείται το ΚΚΕ, που ωστόσο αναγορεύει την ταξικότητα σε «δόγμα βιβλικό», χωρίς επί γης συνέπειες), καταντούν απλώς μια «αντιπολιτευτική» φάρσα χωρίς πραγματική ουσία. Κάτι σαν «έξω οι βάσεις από την… χημεία».
Η προσποιητή κινηματική επανεμφάνιση του ΣΥΡΙΖΑ, έξω από τη βουλή, απέτυχε. Και δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς. Γιατί ο λαϊκός ξεσηκωμός δεν σκηνοθετείται. Αυτό, βέβαια, το ξέρει πολύ καλά ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως πολύ καλά το ξέρει και το ΚΚΕ.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Μικροί και υποτακτικοί δικτάτορες

Ως «μικρός δικτάτορας» φαίνεται να βλέπει τον εαυτό του ο Κυρ. Μητσοτάκης, που με απερίγραπτο «μητσοτακέικο» κυνισμό δεσμεύτηκε στους «μεγάλους δικτάτορες» των Βρυξελλών να εφαρμόσει πιστά τη… στοχευμένη βαρβαρότητα που απαιτούν οι «δανειστές». Για το καλό (δηλαδή, για το μικρότερο κακό) της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας.
«Είναι κάπως σαν εφαρμογή στρατιωτικού νόμου» οι απολύσεις, ήταν το στρατιωτικό παράγγελμα του κ. υιού Μητσοτάκη από τις Βρυξέλλες. Μόνο που δεν υπάρχει «λιγάκι» στρατιωτικός νόμος όταν ετοιμάζεσαι μέχρι το τέλος της χρονιάς να στείλεις 25.000 δημόσιους υπαλλήλους στην κόλαση της διαθεσιμότητας (που είναι…κάπως σαν απόλυση), και άλλους 15.000 στην «καθαρή» απόλυση μέσα στο 2014. Δεν υπάρχει «κάπως και ολίγον στρατιωτικός νόμος» όταν όσοι δεν προστατεύονται πλέον από την ιδιότητα του δημοσίου υπαλλήλου θα χάνουν τη δουλεία τους. Κι αφού όλοι οι εργαζόμενοι (δημόσιοι και ιδιωτικοί), δεν προστατεύονται πλέον γενικώς, μιας και το «τελευταίο οχυρό», το μέγιστο όριο στις απολύσεις οδεύει προς κατάργηση, επεκτείνοντας τις μαζικές -χωρίς όρια και αποζημιώσεις- απολύσεις και τις συνθήκες σύγχρονης δουλείας, έχουμε στρατιωτικό νόμο σκέτο.
Τα «όχι νέα»… νέα μέτρα θα είναι βέβαια «στοχευμένα». Όπως, άλλωστε, ήταν κι απ’ την αρχή. Γιατί, προφανώς, δεν αφορούσαν εξίσου πλούσιους και φτωχούς, εργοδότες και εργαζόμενους, κεφαλαιοκράτες και εργάτες. Στόχευαν κυρίως στην εργατική τάξη και στους εργαζόμενους, στόχευαν στα μη προνομιούχα τμήματα της μικροαστικής τάξης. Μόνο στοχευμένα μπορούν να είναι μέτρα ταξικά, μέτρα υπέρ του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού.
Η κυβέρνηση, η αστική τάξη και συνολικά το σύστημα παρουσιάζονται, εδώ και καιρό, με πλήρη εξάρτηση εκστρατείας και διάταξη πολεμική. Επιβάλουν με «στρατιωτικά διατάγματα» τη μαζική φτώχεια και εξαθλίωση, χωρίς διαπραγματεύσεις και αμοιβαίες υποχωρήσεις μεταξύ των «κοινωνικών εταίρων». Ακυρώνουν στην πράξη κάθε σκέψη για μια άλλου τύπου διαχείριση εντός καπιταλισμού. Αχρηστεύουν τη γραμμή της «αριστερής» διαχείρισης από όπου κι αν προέρχεται. Δεν είναι ότι εκτελούν απλά τα «παραγγέλματα» των ιμπεριαλιστών. Γνωρίζουν ότι οφείλουν να εκτελούν τα «παραγγέλματα» των ιμπεριαλιστών, αν θέλουν να διαφυλάξουν την υπόστασή τους ως «δικτάτορες» κεφαλαιοκράτες. Γνωρίζουν, επίσης, ότι τα ταξικά ζητήματα δεν κρίνονται με όρους ποσοστών, Συντάγματος και δημοκρατίας, αλλά με όρους ταξικής αντιπαράθεσης.
Αν κάτι μπορούμε να προβλέψουμε (για να μη πολιτικολογούμε, άλλα να κάνουμε πολιτική), αυτό είναι ο τρόπος που σκοπεύει το ιμπεριαλιστικό-καπιταλιστικό σύστημα να απαντήσει (και απαντά) στην κρίση αναπαραγωγής του. Με την καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, με σπρώξιμο μεγάλου μέρους των λαών και του λαού μας στην κόλαση της επιβίωσης. Για το σκοπό αυτό διαμορφώνει ένα κράτος και μια κυβέρνηση παρατεταμένης «έκτακτης ανάγκης», με όλους τους κινδύνους που ενέχει αυτό τόσο για το κίνημα άλλα και για το ίδιο το σύστημα. Γιατί μια πολιτική που επιχειρεί να λύσει ζητήματα επιβίωσης «στρατιωτικά», δηλαδή, με την αστυνομία, τους νόμους, τα δικαστήρια, τις φασιστικές και παρακρατικές ομάδες, την προπαγάνδα των μέσων εξαπάτησης είναι περισσότερο πολιτική αδυναμίας παρά πολιτική πυγμής. Δεν γίνεται να ανοίγεις διαρκώς κεφάλια εργαζομένων, συνταξιούχων και ανέργων. Δεν γίνεται οι φυλακίσεις να βαφτιστούν αναπτυξιακή και μεταρρυθμιστική πολιτική. Χρειάζεται κάτι περισσότερο από τη ψυχολογική ή ωμή βία.
Όμως, επειδή, μέχρι στιγμής, η ωμή ή ψυχολογική βία, με τη μορφή των απειλών και των εκβιασμών, αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της αστικής πολικής, επανέρχεται διαρκώς η τρομερή ερώτηση. «Πού θα βρεθούν τα χρήματα»… αν όχι με νέα δάνεια, για να γίνουν όσα λέτε; Κι όποιος απαντά με «λάθος» τρόπο, θα απαντά ενώπιον του νόμου και των δικαστηρίων. Όμως, αλήθεια, αυτοί που μας «δανείζουν» πού βρήκαν τα λεφτά; Από την ανθρώπινη εργασία της εργατικής τάξης, βέβαια. Αυτή η απάντηση είναι μια καλή αρχή.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Τα διάφορα είδη του αντιφασισμού

Σε ένδειξη διαμαρτυρίας στο «αντιφασιστικό reality», με παίχτες γνωστούς… αντιφασίστες της τηλεοπτικής, δημοσιογραφικής και πολιτικής σκηνής του «ε, όχι και μαχαίρι!» (και μάλιστα σε Έλληνα, που,... παρεμπιπτόντως, ήταν αριστερός αντιφασίστας), δεν θα αναφερθούμε άμεσα στη Χρυσή Αυγή και στις συλλήψεις του βασικού ηγετικού πυρήνα της. Εξάλλου, γέμισε ο τόπος με όψιμους «αντιφασίστες διώκτες» της Χρυσής Αυγής σε πολιτικό ή ποινικό επίπεδο, με ή χωρίς κουκούλες της αντιτρομοκρατικής.
Παρά την ικανοποίηση για τις χειροπέδες που πέρασαν σε αυτά τα ανθρωποειδή, με το ανάλογο σόου και σύμπλεγμα αγάπης-μίσους των φασιστών στις κάμερες, θα περιοριστούμε στο είδος του αντιφασισμού που υπάρχει και σε αυτόν που απαιτούν οι καιροί. Γιατί με την «εμφάνιση-δράση-εξάρθρωση(;)-απόσυρση(;)» της Χρυσής Αυγής, ούτε αρχίζει ούτε τελειώνει ο φασιστικός κίνδυνος και ο εκφασισμός της δημόσια ζωής.
Τα ερωτηματικά αυξάνονται και γίνονται εντονότερα με την πολιτική επιλογή της «ανεξάρτητης» δικαιοσύνης (γιατί νομικά επιχειρήματα βρίσκονται πάντα και για το οτιδήποτε), να αφήσει προσωρινά ελεύθερα τα ηγετικά νευρόσπαστα της Χ.Α., ώστε, ευθύς αμέσως, να τελέσουν και άλλα αδικήματα, χτυπώντας και κλωτσώντας όποιον έβρισκαν μπροστά τους κατά την αποχώρηση από τα δικαστήρια.
Στο χώρο της Αριστεράς και του ευρύτερου αντιμνημονιακού τοπίου, αναπτύχθηκε ένας καθολικός αντιφασιστικός (…και αντιφατικός) προβληματισμός για το τι τελικά είναι η Χρυσή Αυγή (κόμμα, παρακράτος ή εγκληματική οργάνωση;). Ποιος πραγματικά ωφελείται από τη δολοφονία (η κυβέρνηση, η ΝΔ, το κράτος, η Αριστερά ή η Χρυσή Αυγή;). Τι σημαίνουν οι συλλήψεις και μέχρι που πρέπει να τις επικροτούμε, φωνάζοντας «συνεχίστε… σύντροφοι αντιφασίστες δικαστές-αστυνομικοί!». Είναι η Χ.Α. μεγαλύτερη απειλή για τη δημοκρατία και την κοινωνία από την μνημονιακή κυβέρνηση, την ΕΕ και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς; Εχουμε αλλαγή στάσης απέναντι στη Χ.Α. από την κυβέρνηση Σαμαρά μετά τη δολοφονία; Ηταν η δολοφονία έργο της ΧΑ; Ο δολοφόνος έδρασε μόνος του, με την «παρέα» του ή κατόπιν εντολής, και ποιοι έδωσαν την εντολή; Ήταν προβοκάτσια του καθεστώτος με όργανο χρυσαυγίτη και… θύμα τη Χ.Α.; Πρόκειται για εσωτερική ή διεθνή συνομωσία;
Έκδηλη η σύγχυση που καλλιεργείται, σε αντίθεση με την «καθαρή γραμμή» του αντιπάλου.
Χάνεται κανείς με τόσες (σοβαρές ή σοβαροφανείς) ερωτήσεις «μυθιστορηματικού» τύπου. Που αντιμετωπίζουν τη Χ.Α. και το φασισμό, όχι στο πλαίσιο αυτού που ονομάζουμε ταξική πάλη, αλλά στο πλαίσιο αντιπαράθεσης «σκοτεινών κέντρων εξουσίας». Κανένα σοβαρό πολιτικό συμπέρασμα, χρήσιμο για τη λαϊκή αντίσταση δεν βγαίνει «αναλύοντας το παρασκήνιο». Τα «σκοτεινά κέντρα εξουσίας» λέγονται «σκοτεινά», ακριβώς γιατί αποκλείουν κάθε παρέμβαση στα πράγματα, κάθε βεβαιότητα για το «πώς έχουν τα πράγματα» από την μεριά του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Οδηγούν στην αδράνεια και την παράλυσή τους.
Αφού, λοιπόν, τίποτα δεν μπορεί να αποκλειστεί, γιατί να μην ισχύουν όλα; Δηλαδή, η Χρυσή Αυγή είναι, ταυτόχρονα, πολιτικό κόμμα, εγκληματική οργάνωση, παρακρατική, παραστρατιωτική οργάνωση, που έχει στους κόλπους της μαφιόζους και νονούς της νύχτας, μαστροπούς, παραχαράκτες, ληστές και δολοφόνους, με φασιστικές, εθνικιστικές, ρατσιστικές, μυστικιστικές, αποκρυφιστικές, ελληνορθόδοξες, ειδωλολατρικές, κλπ δοξασίες. Εξάλλου, το ένα δεν αποκλείει το άλλο. Το θέμα, όμως, δεν είναι η «κοινωνιολογία» του φασισμού.
Το τι είναι, τελικά, η ΧΑ και τι εκφράζει (όχι κατά δήλωσή της, αλλά πραγματικά), το απαντά η ίδια η πραγματικότητα, για όσους θέλουν να τη δουν. Οι εθνικιστικές-φασιστικές οργανώσεις είναι εργαλεία και ο φασισμός επιλογή του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού για τη διεξαγωγή της ταξικής πάλης ενάντια στην εργατική τάξη και το λαό. Δεν είναι μια «τρίτη δύναμη» που στέκεται ανάμεσα στην αστική και την εργατική τάξη. Ανάμεσα στην αστική δημοκρατία (μια από εκφράσεις της αστικής κυριαρχίας) και το σοσιαλισμό (έκφραση της εργατικής κυριαρχίας). Είναι, ή μπορεί να γίνει ιδεολογικοπολιτικό ρεύμα στην υπηρεσία του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού.
Και τα ιδεολογικοπολιτικά ρεύματα δεν κατασκευάζονται στην ασφάλεια. Το πρόβλημα τώρα είναι τι είναι πολιτική και τι εγκληματική δράση. Μήπως ορίζονται αυστηρά από τους νόμους και το Σύνταγμα; Ή, μήπως, ορίζονται ανάλογα με το συμφέρον της κάθε εξουσίας.
Για να καταλάβουμε το φασισμό, προϋπόθεση είναι να καταλάβουμε τη λογική του κεφαλαίου. Ή, για να το πούμε διαφορετικά, οι κεφαλαιοκράτες και το πολιτικό προσωπικό τους είναι τόσο δημοκράτες ή τόσο φασίστες, όσο αυτό τους εξυπηρετεί.
«Ποιος είχε συμφέρον από τη δολοφονία;», αναρωτιέται στο «Πριν» ο Γ. Δελαστίκ (και όχι μόνο). Βέβαια, τονίζει: «αυτός που ωφελείται πολιτικά δεν είναι πάντα ο ένοχος, γιατί ειδικά στην πολιτική οι συνέπειες μιας δολοφονίας μπορεί να είναι διαφορετικές από αυτές που υπολόγισαν όσοι τις σχεδίαζαν». Σωστά! Όμως, ο Γ. Δελαστίκ συνεχίζει, σα να αγνοεί αυτό που μόλις είπε: «πολύ δύσκολα μπορεί κανείς να υποθέσει ότι την εντολή δολοφονίας την έδωσαν ηγετικά στελέχη πρώτης γραμμής του κόμματος της Χ.Α.», αφού η Χ.Α. δεν είχε συμφέρον και ζημιώθηκε πολιτικά. Κι ο δολοφόνος έφυγε σαν κύριος, σκοτώνοντας μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου! Άρα, ήθελε να συλληφθεί, συνεχίζει ο… επιθεωρητής Κλουζό (που, ωστόσο, αρνείται κατηγορηματικά αυτήν την ιδιότητα). Είναι τώρα αυτό σοβαρή πολιτική ανάλυση;
«Ποιός ωφελήθηκε, όμως». Ετσι γίνονται σήμερα οι σοβαρές πολιτικές αναλύσεις! Σαν τις «αναλύσεις» κάποιου ΔΑΠίτη στη δολοφονία του Τεμπονέρα: Για να συνεχιστούν οι καταλήψεις και μετά τα Χριστούγεννα του 90’-91’, «κάποια νοσηρά μυαλά της αριστεράς…». Βέβαια! Ισως οι καταληψίες να ήταν οι δολοφόνοι! Δεν βγάζεις άκρη με μια «μέθοδο που κολλάει» παντού: από τον εμφύλιο (όπου μας βάλανε οι Άγγλοι να τσακωθούμε), την επίθεση στα μέλη του ΚΚΕ, έως τη δολοφονία του Π. Φύσσα. Συνωμοσίες, προβοκάτσιες και πρακτοριλίκι! Εκεί παίζεται το πολιτικό παιχνίδι! Ωραίος αντιφασιστικός, αντικαπιταλιστικός… κ.λπ. αγώνας!
Μπορεί κάποια επιμέρους συμπεράσματα να φαίνονται σωστά στα όσα γράφει ο Γ. Δ., αλλά, συγνώμη, δεν σου φεύγει η αίσθηση αθώωσης ή απενεχοποίησης της Χ.Α. Γιατί; Για να πληγεί η αντιμνημονιακή κυβέρνηση; Για χάρη της αντικειμενικότητας, της ψύχραιμης ανάλυσης, της αναζήτησης της αλήθειας; Ποιας «σκοτεινής» αλήθειας και για χάρη ποιου;
Πρόκειται όμως για εγκληματική οργάνωση που λειτουργεί πάντα κατ’ εντολή, με «συμβόλαια θανάτου» και όχι με το γενικό σύνθημα-εντολή «πυρ κατά βούληση». Οι άρσεις απορρήτων και ο «υπερκοριός» της ΕΥΠ, έκαναν και πάλι «καλή δουλειά», κυρίως αθέατη και αυταπόδεικτη. Όπως και στην «εξάρθρωση-απόσυρση» της 17Ν. Ποιος, αλήθεια, δίνει ή εκβιάζει εντολές, για να σκοτώσουν οι φασίστες μετανάστες και αριστερούς; Η ερώτηση ακούγεται αστεία. Σαν να λέμε, ποιος δίνει εντολή ή εκβιάζει εντολές στην Αριστερά να πραγματοποιεί απεργίες και διαδηλώσεις!
Ρατσιστές «δεν γίναμε», μονάχα γιατί ήρθαν οι μετανάστες (δεν φταίμε εμείς, αυτοί είναι μαύροι). Φασίστες «δεν γίναμε», μονάχα λόγω μνημονίου και κρίσης. Στην ελληνική κοινωνία, δεν υπάρχουν μονάχα «παραπλανημένοι» και, κατά βάθος, είμαστε όλοι δημοκράτες. Ο φασισμός, εθνικισμός, ρατσισμός προωθήθηκε, χρόνια τώρα, από το σύστημα. Όπως και η «θεωρία των δύο άκρων».
Θα έρθει όμως και η σειρά του «άλλου άκρου», αυτού που λέει «έξω από την ΕΕ, ΝΑΤΟ, κάτω η πολιτική κυβέρνησης –ΕΕ-ΔΝΤ, που δεν αφήνει τη χώρα να ανακάμψει». Το είπε ο Σαμαράς στις ΗΠΑ, καθησυχάζοντας επιχειρηματίες. Το είπε και εναπομείναντας βουλευτής της ΧΑ στη βουλή. Είναι η συνένωση των «άκρων», για να εφαρμοστεί ο καθαρόαιμος ιμπεριαλισμός-καπιταλισμός.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Το φίδι και το αυγό του

Κι όποιος δεν κατάλαβε «ποιο είναι το φίδι και ποιο το αυγό του», το έδειξε κρυστάλλινα και καθαρά ο βουλευτής επικρατείας και σύμβουλος του πρωθυπουργού, νταής της «δημοκρατίας» Χ. Λαζαρίδης: για τη στυγερή δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα, από «ταγματασφαλίτη» της Χρυσής Αυγής, ευθύνεται και ο ΣΥΡΙΖΑ. Κυρίως ευθύνονται οι «παράνομες» κινητοποιήσεις και απεργίες όσων κλείνουν σχολεία, νοσοκομεία και δημόσια κτήρια, «πέρα από κάθε έννοια νομιμότητας». Ευθύνονται, δηλαδή, οι απεργίες των εκπαιδευτικών, των νοσοκομειακών και των εργαζομένων στην τοπική αυτοδιοίκηση που, αντί να διαμαρτύρονται (καλό βέβαια θα ήταν να μη διαμαρτύρονται καθόλου) στο πλαίσιο που ορίζει ο «νόμος και η τάξη», επιλέγουν τη «στρατηγική της έντασης». Ε, μετά από όλα αυτά, είναι επόμενο να βγαίνουν τα μαχαίρια! Να «θρηνούμε θύματα»! Να αδρανεί η αστυνομία! Κι όσο θα συνεχίζεται αυτή η «ανομία» των κινητοποιήσεων, όπως προειδοποιεί, θα υπάρξουν και «άλλα θύματα». Δηλαδή, θα δολοφονούνται και άλλοι άνθρωποι που βρίσκονται «εκτός συνταγματικού τόξου»! Έχετε ξανακούσει πιο ευθεία απειλή κατά της ζωής πολιτικών αντιπάλων της κυβέρνησης; Απειλή κατά της ζωής όσων αντιστέκονται δυναμικά με τη «δημοκρατία» των τοκογλύφων και των εγχώριων υποτακτικών τους;
Και δεν τα λέει αυτά, όπως διαβεβαιώνει ο Χ. Λαζαρίδης, μονάχα αυτός. Πράγματι, τα λέει και ο Κασιδιάρης της Χρυσής Αυγής, αποτελούν σταθερή γραμμή της τροϊκανόδουλης επιχειρηματολογίας ενάντια στους αγώνες που γίνονται, μια επιχειρηματολογία που χρησιμοποιεί, κατά περιόδους, το σύνολο της κυβέρνησης και της ελεγχόμενης δημοσιογραφίας, άμεσα ή έμμεσα, με ή χωρίς μικροδιαλείμματα.
Οι καταγγελτικές ανακοινώσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, οι εξοργιστικές καταγγελίες ακόμη και της ίδιας της Χρυσής Αυγής δεν μπορούν στο ελάχιστο να κρύψουν ότι η «δημοκρατία που πενθεί», η «δημοκρατία που δολοφονείται» απλώς δεν υπάρχει. Έχει μετατραπεί σε βολικό επιχείρημα του κάθε πολιτικού και οικονομικού απατεώνα, του κάθε απεργοσπάστη, του κάθε φιλοτομαριστή, του κάθε φασίστα και εν δυνάμει δολοφόνου. Είναι μια «δημοκρατία» που υπηρετεί το κεφάλαιο και την πλουτοκρατία ενάντια στην εργατική τάξη και το λαό. Είναι ο «κοινοβουλευτικός φασισμός» του κεφαλαίου, στην εποχή της κρίσης. Πώς διαφορετικά υπάρχει αυτή η εκπληκτική ανοχή και ατιμωρησία απέναντι σε φασιστικές- εγκληματικές ενέργειες, από τη μεριά της νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας, από μεριά του πολιτικού κατεστημένου;
Φαίνεται πως δεν επιτρέπεται πλέον να μιλάς και να αντιδράς ανεπιφύλακτα ενάντια στη σύγχρονη δουλεία. Δεν επιτρέπεται πλέον να μιλάς και να αντιδράς κατηγορηματικά ενάντια στον εφιάλτη που βιώνουν 1,5 εκατομμύρια άνεργοι, η εργατική τάξη και η πλειοψηφία των εργαζομένων. Δεν επιτρέπεται πλέον να μιλάς και να αντιδράς στη βαρβαρότητα του φασισμού και της Χρυσής Αυγής. Μπορείς να μιλάς για όλα αυτά, μονάχα όταν καταδικάζεις, χωρίς υποσημειώσεις και αστερίσκους, τη βία «από όπου κι αν προέρχεται», αν καταδικάζεις τη στρατηγική της έντασης «από όπου κι αν προέρχεται», μονάχα αν συμμερίζεσαι τη θεωρία των δυο άκρων». Ώστε να καταλήξουμε στην ανοχή της βίας της ακροδεξιάς, του κράτους και μιας αντιλαϊκής πολιτικής που επιβάλλεται με την τρομοκρατία της απόλυσης, της ανεργίας, της εξαθλίωσης, του κλομπ και του μαχαιριού.
Εξισώνεται η δίκαιη οργή και η βίαιη αντίδραση του απολυμένου, που «παίζει» τη ζωή του, με τις φασιστικές και δολοφονικές ενέδρες. Εξισώνεται το δικαίωμα στην επιβίωση και στη ζωή με το «δικαίωμα» να αφαιρείς τη ζωή και την κατάργηση κάθε δικαιώματος στην επιβίωση. Κι όταν λέγεται, με κάθε σοβαρότητα, ότι ένα κόμμα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, που είναι αξιωματική αντιπολίτευση, είναι εκτός συνταγματικού τόξου, ο καθένας καταλαβαίνει τι πρόκειται να ακολουθήσει.
Αυτή η δολοφονική επίθεση της ΧΑ έρχεται αμέσως μετά από τους τραμπουκισμούς στις «γιορτές» αντικομμουνιστικού μίσους και υποτέλειας στο Γράμμο-Βίτσι και Μελιγαλά που έστησαν κυβερνητικοί παράγοντες και απόστρατοι από τους οποίους, ως φαίνεται, διεκδίκησαν την «πρωτοπορία» του αντικομμουνιστικού αγώνα. Με τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, έκαναν πράξη το πολιτικό περιεχόμενο αυτών των εμφυλιοπολεμικών «γιορτών», έκαναν πράξη αυτό που ίσως, λόγω ηλικίας ή θέσης, δεν μπορούν να κάνουν ορισμένοι εξ’ αυτών.
Ωστόσο, η απειλή του φασισμού δεν αντιμετωπίζεται με κάλπικες απαγορεύσεις του αστικού κράτους. Γιατί είναι βέβαιο, ότι θα βρεθούν άλλοι δρόμοι έκφρασης και ύπαρξης αυτού του πολύτιμου για το σύστημα ιδεολογικού και πολιτικού συμμάχου. Γιατί είναι ακόμη πιο βέβαιο, ότι η τακτική της απαγόρευσης έχει ως στόχο κυρίως την Αριστερά των έργων και όχι απλά των διακηρύξεων. Η απειλή του φασισμού αντιμετωπίζεται με τους ανυποχώρητους αγώνες του εργατικού και λαϊκού κινήματος ενάντια στο «αυγό του φιδιού» αλλά και ενάντια στο ίδιο το φίδι που το γεννά.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Αφού δεν δώσαμε τις «μικρές» μάχες… ας αποφύγουμε τώρα και τις «μεγάλες»

Είμαστε αντιμέτωποι με τον εφιάλτη των μαζικών απολύσεων, της μαζικής ανεργίας και εξαθλίωσης. Αντιμέτωποι με τη θεσμοθέτηση της σύγχρονης δουλείας που αμφισβητεί ευθέως το δικαίωμα στη ζωή. Ο πόλεμος του κεφαλαίου έχει μέχρι στιγμής ισοπεδώσει κάθε έννοια συλλογικών συμβάσεων, δημοκρατίας και ελευθεριών, κάθε έννοια δικαιωμάτων στην εργασία, σε μισθούς και συντάξεις. Νοσοκομεία, σχολεία και σχολές κλείνουν, κι όσα απομένουν λειτουργούν με άγρια ταξικά χαρακτηριστικά αχρηστεύοντας στην πράξη το δικαίωμα στην εκπαίδευση και στην υγεία-πρόνοια, διώχνοντας μαζικά μαθητές και καθηγητές από τα σχολεία και τους ασθενείς και το νοσηλευτικό προσωπικό από τα νοσοκομεία. Ανθρωποι πετιούνται μαζικά στα σκουπίδια της καπιταλιστικής «ανάπτυξης».
Κι ενώ ισοπεδώνουν την ελληνική κοινωνία με το αζημίωτο και κατ’ εντολή της τρόικας σπεύδουν να δηλώσουν υποτέλεια και στήριξη σε έναν εγκληματικό ιμπεριαλιστικό πόλεμο στη Συρία που απειλεί να βάλει φωτιά σε ολόκληρη την περιοχή.
Πώς αντιμετωπίζεται αυτή η κατάσταση από τις συνδικαλιστικές ομοσπονδίες και τις κυρίαρχες παρατάξεις της Αριστεράς; Με μια από τα ίδια: 3ωρες στάσεις εργασίας, 24 ή 48ωρες απεργίες και βλέπουμε, με επιφυλάξεις, συγκράτηση και αναμονή, λες και δεν συμβαίνει τίποτα το σοβαρό και ασυνήθιστο.
Στο όνομα τάχα της αποτελεσματικότητας των αγώνων, των όποιων συνολικών στόχων και επιδιώξεων που πρέπει να έχει το κίνημα, σύμφωνα με τον κομματικό ή παραταξιακό προγραμματισμό. Στο όνομα των οργανωμένων, σχεδιασμένων και προσεκτικών βημάτων που πρέπει να γίνουν «για να μην ηττηθούμε» (γιατί τώρα, προφανώς, βρισκόμαστε σε ισοπαλία!), των κατά παραγγελία μεγάλων στρατηγημάτων και τακτικών προπαγανδίζεται (υπόγεια ή φανερά) η αναβολή διαρκείας αντί της απεργίας και σύγκρουσης διαρκείας με το σύστημα.
Δεν έχει έρθει ακόμη ο «κατάλληλος χρόνος» για απεργία διαρκείας. Δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι! Γιατί, ενώ ο εχθρός έχει «μπει στο σπίτι μας και σφάζει αδιακρίτως» (δικαιώματα, μισθούς, συντάξεις), ο «κατάλληλος χρόνος» για να απεργήσουμε είναι όταν μπει και στο σπίτι του γείτονα με ανάλογες διαθέσεις, τότε, όταν «σφαχτεί και ο γείτονας» μπορείς να κάνεις μέτωπο μαζί του. Ο «κατάλληλος χρόνος» είναι όταν «τακτοποιηθείς» πολιτικά, οργανωτικά, ιδεολογικά για να δώσεις μια μάχη που έχει ήδη κριθεί με νίκη του αντιπάλου. Σε έναν πόλεμο που διεξάγεται «εδώ και τώρα». Πώς προετοιμάζεται όμως κανείς για τον αγώνα; Αποφεύγοντας διαρκώς τη μάχη; Αγωνιστές γινόμαστε αγωνιζόμενοι. Ετσι προετοιμάζονται και οι νίκες.
Ωστόσο, οι πολιτικές και συνδικαλιστικές «αυθεντίες»… της ήττας κρίνουν την άποψη για απεργία διαρκείας και όσους την υποστηρίζουν, όσους δηλαδή θεωρούν ότι τα ζητήματα κρίνονται με όρους κίνησης και ταξικής πάλης, πολιτικά αδαείς, τυχοδιώκτες, παρασυρμένους από το θυμικό και την οργή και όχι από τη λογική, ότι δεν υπολογίζουν τάχα «όρους και προϋποθέσεις».
Βέβαια, ο μόνος χαμένος αγώνας είναι αυτός που δεν γίνεται. Αυτό το ξέρει ο καθείς. Ωστόσο, κι απ’ ό,τι φαίνεται, υπάρχει και «βελτιωμένη» εκδοχή: ο μόνος χαμένος αγώνας είναι αυτός που δεν γίνεται για να… πέσει η κυβέρνηση ή για τη λαϊκή εξουσία. Κι αυτή η «βελτίωση» της συμφοράς έγινε τώρα μέτρο ρεαλισμού και επαναστατικότητας!
Η επανεμφάνιση των κάθε είδους «στρατηγών χωρίς στρατό» (αυτών π.χ. που όταν εμφανίστηκε ο «στρατός» στην απεργία των εκπαιδευτικών, αποχώρησαν με… όρους και προϋποθέσεις με τα γνωστά αποτελέσματα, χωρίς να διδαχτούνε τίποτα), φέρνει και τέτοιες «βελτιώσεις». Γιατί οι αγώνες πρέπει να γίνονται με απεργούς υπό τις «διαταγές» τους, διαφορετικά, καλύτερα να μη γίνουν καθόλου! Γιατί θα υποστούμε (ή μήπως θα υποστούν;) ήττα.
Μαθαίνουμε λοιπόν ότι σημασία δεν έχει τόσο η αποφασιστικότητα του αγώνα, μια τέτοια αποφασιστικότητα μάλιστα μπορεί να είναι και καταστροφική! Περισσότερο σημασία έχει ο ψυχρός (ή μήπως κυνικός), υπολογισμός του τόπου και του χρόνου της σύγκρουσης που θεωρούν αφελώς ότι ελέγχουν. Αν, δηλαδή, στο φανταστικό χάρτη των επιχειρήσεων που έχουν στο κεφάλι τους, θα πολεμήσουμε στο ύψωμα ή στην πεδιάδα, με τον ήλιο στα μάτια ή στην πλάτη, κατακαλόκαιρο ή με βροχή. Εως ότου βέβαια αποφασίσουν «μπήκαν στη πόλη οι οχτροί».
Σύμφωνα λοιπόν με τη λογική αυτή τα σχολεία πρέπει να μείνουν προς το παρόν ανοιχτά. Για να φανεί η απόλυτη απορρύθμιση και διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης. Για να μη δοθεί η δυνατότητα στην κυβέρνηση να κρύψει τα κενά και τις ελλείψεις κάτω από το χαλί της απεργίας, ενοχοποιώντας τους απεργούς εκπαιδευτικούς! (Να φανεί δηλαδή ότι δεν λειτουργούν τα σχολεία εν λειτουργία! Οπως συμβαίνει τόσα χρόνια). Ταυτόχρονα, κερδίζουμε έτσι και τη συμπάθεια της κοινωνίας… αλλά και τη συμπάθεια των Πορτοσάλτε-Πρετεντέρη, που χρόνια τώρα ξέρουν: για το χάλι της εκπαίδευσης και της οικονομίας φταίνε οι εκπαιδευτικοί και οι εργαζόμενοι, οι απεργίες και οι απεργοί που φταίνε εξάλλου και για την ανεργία. Μην απεργείτε λοιπόν! Για να φανεί ότι για την ανεργία φταίει η κυβέρνηση! Τέτοια υποταγή και αυτοενοχοποίηση!
Ας μην ανησυχούμε όμως. Ο χρόνος λειτουργεί πότε μπρος και πότε πίσω, πότε υπέρ της κυβέρνησης και πότε υπέρ των εργαζομένων (ανάλογα, δηλαδή, με το πώς μας βολεύει). Κι αφού οι μαθητευόμενοι μάγοι του συνδικαλισμού ελέγχουν, από ό,τι φαίνεται, και το χρόνο θα χρησιμοποιήσουν σίγουρα, όταν βγουν κυβέρνηση, τη… μηχανή του χρόνου για να γυρίσουν το χρόνο πίσω, με μια ολική επαναφορά προ καταστροφής.
Ο χρόνος όμως δεν γυρίζει πίσω. Ο χρόνος και το μέλλον κερδίζονται όταν απαντάς στις «μικρές» καθημερινές προκλήσεις. Μονάχα τότε οικοδομούνται «όροι και προϋποθέσεις» για τα μεγάλα.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Πρόγραμμα σταθεροποίησης της βαρβαρότητας

Είναι πλέον φανερό, κι ας κάνουν οι λακέδες της τρόικας πως δεν το βλέπουν. Η «πολιτική των μνημονίων», που στην πραγματικότητα αποτελεί έκφραση της ιμπεριαλιστικής-καπιταλιστικής επίθεσης στο κόσμο της εργασίας σε καθεστώς καπιταλιστικής κρίσης, είναι μια πολιτική χρηματοδότησης της κοινωνικής καταστροφής και βαρβαρότητας χωρίς τέλος. Μια αποδοτική για τον ιμπεριαλισμό και το κεφάλαιο κατεδάφιση εργασιακών σχέσεων, δικαιωμάτων και παραγωγικών δυνάμεων, με ρυθμούς και ένταση πραγματικού πολέμου, ώστε να αλλάξουν οι όροι εκμετάλλευσης και καταπίεσης της εργατικής τάξης και του λαού. Τα δάνεια που δίνονται είναι στην πραγματικότητα μια επένδυση για την ανέγερση της σύγχρονης δουλείας.
Οι «καλύτερες μέρες» που θα έρθουν (…όπως συνηθίζουν να τάζουν οι χορτάτοι στους πεινασμένους) δεν θα έρθουν ποτέ, επιχειρούν μόνο να κρύψουν την αγριότητα της πολιτικής τους, να μετριάσουν τη δίκαιη οργή, να αδρανοποιήσουν τις αντιστάσεις. «Καλύτερες μέρες» με 12.500 απολύσεις στο δημόσιο έως το Σεπτέμβρη και άλλους τόσους έως το τέλος του έτους (με την επίσημη ανεργία στο 28% και έπεται συνέχεια…). «Καλύτερες μέρες» με μισθούς και συντάξεις πείνας, χωρίς δικαίωμα στη δουλεία, στην υγεία και στην παιδεία. Κι όλα αυτά, όχι λόγω κρίσης αλλά… γιατί έπρεπε να γίνουν από καιρό, γιατί πρέπει να ισχύουν πάντα.
Η τρομοκρατία και ο εκφοβισμός, οι απειλές και οι εκβιασμοί, τα απροκάλυπτα ψέματα και η λάσπη αποτελούν το πλαίσιο διακυβέρνησης της τροϊκανής «δημοκρατίας», για να μπει ο λαός στο γύψο: Δεν θα υπάρξουν άλλα μέτρα (το πιο σύντομο ανέκδοτο), δεν θα γίνουν άλλες απολύσεις… που δεν είναι απολύσεις αλλά κινητικότητα (ή μήπως κυνικότητα;). Κι όποιος διαφωνεί, αντιμετωπίζει την κρατική καταστολή (τη μόνη «υπηρεσία» που λειτουργεί, μαζί με τη φοροκαταστολή).
Λένε, ότι αναδιαμορφώνουν την παιδεία, την υγεία και συνολικά το δημόσιο, ότι καθορίζουν σύγχρονες (!) εργασιακές σχέσεις, χωρίς συλλογικές συμβάσεις, συνδικαλισμό και όπου ο κατώτατος μισθός θα ορίζεται με υπουργική απόφαση, ώστε να ανταποκριθούμε στις «ανάγκες των καιρών». Πράγματι! Αυτές είναι οι «ανάγκες των καιρών», η πλουτοκρατία διψά για όλο και περισσότερο αίμα.
Στο οικονομικό επίπεδο, νέα μέτρα απίστευτης βαρβαρότητας σχεδιάζονται και εν μέρει ομολογούνται ανοιχτά. Τα υπόλοιπα, τα ανομολόγητα, θα αποφασιστούν «λόγω ανάγκης». Και θα εκσφενδονίσουν τη χώρα στον τρίτο και τέταρτο κόσμο της απόλυτης ανέχειας και εξαθλίωσης.
Στο πολιτικό επίπεδο, θα χρειαστεί μια δικτατορικού τύπου διακυβέρνηση, για να «σωθεί η χώρα». Όπου η απαγόρευση των συναθροίσεων άνω των δυο ατόμων δεν θα ισχύει μόνο λόγω της επίσκεψης Σόιμπλε.
Μπαίνουμε, λοιπόν, στην εποχή του πραγματικού, του «καθαρού» καπιταλισμού. Απαλλαγμένος από κάθε κατάκτηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος, από τις «στρεβλώσεις» και τις «πληγές» που προξένησαν στο σώμα του οι λαϊκοί, εργατικοί και επαναστατικοί αγώνες, βρήκε την αυτοεκπλήρωση του. Κι αν παραβλέπαμε προς στιγμήν τη βαρβαρότητα με την οποία εκδηλώνεται αυτό ο πραγματικός καπιταλισμός, τη δυστυχία και τον πόνο που φέρνει, αν βλέπαμε προς στιγμήν τα πράγματα ψυχρά και υπολογιστικά, θα λέγαμε ότι πρόκειται για μια «θαυμάσια κατάσταση». «Θαυμάσια κατάσταση», για όσους αντιλαμβάνονται ότι η ρίζα όλου του κακού βρίσκεται στις σχέσεις ιδιοκτησίας και εκμετάλλευσης της ανθρώπινης εργασίας. Βρίσκεται ακριβώς στον ίδιο τον καπιταλισμό. Κι αυτήν την αλήθεια έχουν ανάγκη να αντιληφθούν τα πιο καταπιεσμένα και εκμεταλλευόμενα στρώματα που υποφέρουν.
Πρέπει ,λοιπόν, να περάσουμε από τη μικροκλίμακα της αντίδρασης των κάθε φορά «άμεσα θιγμένων», αντίδραση που πρέπει να ενισχυθεί, στην αντίδραση της εργαζόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας. Από την αντίδραση στο μεμονωμένο εργοδότη ή υπουργό, στην αντίδραση απέναντι στην τάξη των εργοδοτών, στο κράτος και την κυβέρνησή τους, για να ανοίξει ο δρόμος και από την περιγραφή της φρίκης να περάσουμε στην αντιμετώπισή της. Ιδιαίτερα σήμερα, που ο αντίπαλος μετατρέπει την κάθε διεκδίκηση, τον κάθε αγώνα σε αντιπαράθεση «εφ’ όλης της ύλης». Που είναι ο αντίπαλος που οξύνει την ταξική πάλη από την μεριά του, ως πάλη μιας τάξης «για τον εαυτό της», με όλα τα μέσα ενάντια στον «εχθρό λαό».
Πρόκειται για αγώνα παρατεταμένο που φιλοδοξεί να συμπεριλάβει τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού. Που ξεκινά από την ανάγκη για μαζικό ξεσηκωμό απέναντι στη «νέα ανάπτυξη», όπως την ορίζουν οι σύγχρονοι εκμεταλλευτές. Μια «ανάπτυξη» καταστροφική και κοινωνικά επιζήμια. Χρήσιμη αποκλειστικά για τον ιμπεριαλισμό και το κεφάλαιο.
Η αναμέτρηση προβλέπεται σφοδρή και οι συσχετισμοί για το εργατικό-λαϊκό κίνημα είναι αρνητικοί. Ωστόσο, μια τέτοιας έντασης αναμέτρηση, όπου το επίδικο είναι, ούτε λίγο ούτε πολύ, «ελευθερία ή θάνατος», δεν την αντέχει το πολιτικό σύστημα της χώρας. Δεν έχει τους αναγκαίους εγχώριους συσχετισμούς, παρά μόνο τους έξωθεν προστάτες. Ο ορίζοντας του πολιτικού συστήματος στενεύει διαρκώς. Οι πιο φερέγγυες αστικές πολιτικές δυνάμεις (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) συρρικνώνονται και χάνουν αξιοπιστία μέχρι γελοιοποίησης. Τη γελοιοποιήσει να βραβεύει ο Σαμαράς, ο πρωθυπουργός «όλου του ελληνικού λαού», Κινέζους επιχειρηματίες. Τη γελοιοποίηση του υπ. παρα- Παιδείας Αρβανιτόπουλου και παρα- Ανάπτυξης Χατζηδάκη, να βραβεύουν, μαζί με τον Σάκη Ρουβά, τους… κατά λάθος «ήρωες ανάμεσά μας», σε μια χαζοχαρούμενη και στημένη τηλεοπτική φιέστα, παρουσιάζοντάς μας μια κυβέρνηση «reality show» και μια αναίσθητη-υπερευαίσθητη μικρομπουρζουαζία.
Ωστόσο, οι πραγματικοί ήρωες είναι άλλοι. Είναι οι απλοί εργαζόμενοι που παράγουν όλο τον πλούτο, οι άνεργοι που επιμένουν να κρατούν το κεφάλι ψηλά, ήρωες είναι όσοι αντιμάχονται τη βαρβαρότητα.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Επαναστατικός… κυβερνητισμός

Αφού ξεπεράσαμε την «επιτυχημένη» τρικομματική κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, την κυβέρνηση της ψευδεπίγραφης πολιτικής σταθερότητας και της απάτης για γρήγορη έξοδο από την κρίση, για να καθηλωθούν οι λαϊκές αντιδράσεις, αφού, μετά το «δημοκρατικό» πλυντήριο της ΔΗΜΑΡ, προέκυψε η «νέα βρωμιά» της δικομματικής κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, με λαϊκή αντίδραση, επανήλθε ένας συγκρατημένος ενθουσιασμός στη θέση της προηγούμενης απαισιοδοξίας σε ένα μεγάλο τμήμα της Αριστεράς. Η μεταστροφή αυτή μπορεί, βέβαια, να θεωρηθεί δικαιολογημένη. Τo success story του Σαμαρά κατέρρευσε μπροστά στα μάτια της κοινωνίας. Η δυναμική επανεμφάνιση του λαϊκού παράγοντα ενάντια στο κλείσιμο της ΕΡΤ, απέφερε άμεσα αποτελέσματα: την ελεγχόμενη και «εντός των τειχών» αλλαγή της κυβέρνησης και την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ.
Ωστόσο, εκτιμούμε ότι η βασική αιτία αυτού του ενθουσιασμού ήταν, για μια ακόμη φορά, το ενδεχόμενο των εκλογών. Το ενδεχόμενο, δηλαδή, απαλλαγής από την αδίστακτη κυβέρνηση του Σαμαρά ή, έστω, της ανακοπής της κυβερνητικής επίθεσης. Ενδεχόμενο που, αν και αποτράπηκε προς στιγμήν, είναι βέβαιο ότι θα ξαναπαρουσιαστεί πιο έντονα την επόμενη περίοδο.
Απέναντι, λοιπόν, στο ενδεχόμενο των εκλογών, η ριζοσπαστική Αριστερά θεώρησε εαυτό υποχρεωμένο να παρουσιάσει έτοιμο σχέδιο και λύση κυβερνητική. Να ξεπαγώσει από τώρα όλη τη σχετική φιλολογία για αριστερές ή εργατικές κυβερνήσεις ειδικού… μεταβατικού σκοπού, να ξαναθερμάνει μέτωπα και συμπορεύσεις για έναν άλλο κυβερνητικό δρόμο χωρίς ευρώ, ΕΕ και χρέος απέναντι σε μια κυβέρνηση που, όπως λέει, καταρρέει. Επανήλθε, πιο έντονα και πιεστικά, η ανάγκη να «σηκώσει το γάντι των ιστορικών ευκαιριών», της αριστερής-εργατικής κυβέρνησης και εξουσίας, στη βάση ενός μεταβατικού προγράμματος με εργατικό έλεγχο, αυτοδιαχείριση και δυαδική εξουσία.
Είναι πράγματι εντυπωσιακή η αναστάτωση που προκαλεί και μόνο το ενδεχόμενο των εκλογών σε αυτό το τμήμα της, κατά τα άλλα, μη εκλογικής, μη κοινοβουλευτικής Αριστεράς. Αποκορύφωμα της όλης αναστάτωσης… οι μομφές εναντίον του Τσίπρα που «δεν τολμά να ζητήσει εκλογές».Τέτοια προδοσία απέναντι στις επαναστατικές δυνάμεις! Κι αυτό, μετά την «προδοσία» υποταγής στην επιστράτευση των καθηγητών.
Πέρα όμως από το γελοίο του πράγματος, υπάρχει και η σοβαρή πλευρά. Είναι η πλευρά που θέλει, ή ισχυρίζεται ότι θέλει, να συνδέσει, στο θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο, την κίνηση των μαζών με τον «τελικό σκοπό» της ανατροπής και της επαναστατικής αλλαγής της κοινωνίας, τις σημερινές ταξικές συγκρούσεις με την σοσιαλιστική προοπτική. Σχετικά με αυτό, εμφανίζεται να διαμορφώνονται δύο αντιλήψεις. Ο «κυβερνητισμός» και ο «κινηματισμός» (αλήθεια, που είδαν τον «κινηματισμό» μετά της 20 Φλεβάρη;).
Η πρώτη αντίληψη λέγεται ότι θέλει άμεσα μόνο αριστερή κυβέρνηση και αδιαφορεί για τους αγώνες ενώ η δεύτερη, μόνο κίνηση μαζών χωρίς αριστερή κυβέρνηση (υπάρχει βέβαια και η αντίληψη που δεν θέλει άμεσα τίποτα από τα δυο! Δεν είναι όμως της στιγμής).
Είναι φανερό ότι το σχήμα αυτό, αντί να φωτίζει, απλώς στηρίζει τις αντιπαρατιθέμενες απόψεις, όπως ο φανοστάτης τον μεθυσμένο. Γιατί ο πραγματικός διαχωρισμός είναι άλλος: είναι, όσο κι αν φαίνεται και τετριμμένο, ο διαχωρισμός μεταξύ υπερεπαναστατικού ρεφορμισμού και της αντίληψης ότι οι κοινωνίες αλλάζουν μονάχα επαναστατικά. Ένας διαχωρισμός που αφορά τόσο στην ανάλυση του σύγχρονου κόσμου όσο και στο ξεπέρασμά του.
Στο πλαίσιο αυτής της αντιπαράθεσης, αναπτύσσονται πολλά και ενδιαφέροντα ερωτήματα, όπως: είναι η ταξική πάλη βασική παράμετρος για το όποιο θεωρητικό και πρακτικό προχώρημα, για την ύπαρξη του όποιου μεταβατικού προγράμματος; Ή, μήπως, τα μεταβατικά προγράμματα και η διεκδίκηση της κυβερνητικής εξουσίας αποτελούν προϋποθέσεις της ταξικής πάλης προς όφελος των εργατών;
Το δίλλημα, βέβαια, μπορεί να διατυπωθεί κι αλλιώς. Υπάρχει σήμερα απάντηση στο ερώτημα (κατάληψης) της εξουσίας, υπάρχει ανάγκη για «φυγή προς τα μπρος» (με αριστερές, εργατικές, προλεταριακές κυβερνήσεις και… «λαϊκές εξουσίες»), ώστε να μη γίνει η Αριστερά θεατής των εξελίξεων ή μήπως αυτή η προσέγγιση μας οδηγεί ακριβώς -ηθελημένα ή αθέλητα- να παραμένουμε θεατές των εξελίξεων; Θεατές των εξελίξεων, δηλαδή, όσο οι εξελίξεις δεν ευνοούν… μια άλλη κοινωνία (όπως π.χ. υπονοεί το σύνθημα: οι μόνοι αγώνες που έχουν σημασία είναι οι αγώνες για μια άλλη κοινωνία, εισάγοντας τη θεωρία της «επανάστασης του δωματίου» στην πολιτική σκηνή).
Για να το πούμε διαφορετικά και… χοντροκομμένα (κι ας αδικούμε ορισμένους): Με τη «γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ» που, ωστόσο, αρνείται να εφαρμόσει ο ΣΥΡΙΖΑ, ή με την όξυνση της ταξικής πάλης και την απάντηση στο ερώτημα της εξουσίας, όχι ως θεωρητικό κατασκεύασμα, άλλα μέσα στην κίνηση των μαζών.
Ωστόσο, το «δίλημμα» ευνοεί και άλλες θεωρητικές ακροβασίες. Με τεντωμένο το σκοινί και την ανάσα, μαθαίνουμε ότι η δυαδική εξουσία και ο εργατικός έλεγχος προαναγγέλλονται προγραμματικά και δεν αποτελούν καταστάσεις ή αποτελέσματα της ταξικής πάλης. Ότι δεν αρκεί απλώς (!) η συντριβή του αστικού κράτους για την εργατική εξουσία και το σοσιαλισμό (να υποθέσουμε ότι, αφού δεν αρκεί, δεν χρειάζεται καν;).
Επειδή λοιπόν τα μεταβατικά προγράμματα «του δωματίου» κραυγάζουν από αντιφάσεις, ανισορροπίες και υπεκφυγές, δεν λέγεται καν καθαρά για ποιο ακριβώς σκοπό συντάσσονται. Πότε ο στόχος είναι η κυβερνητική, πότε η πολιτική εξουσία και πότε οι αντιφατικές φιλολαϊκές κυβερνήσεις. Άλλοτε στόχος είναι η αριστερή και άλλοτε η εργατική ή προλεταριακή κυβέρνηση-εξουσία, βαφτίζοντας την κυβέρνηση εξουσία και τούμπαλιν. Πότε οι εξεγέρσεις θα φέρουν την εργατική εξουσία και πότε θα συμβεί το ακριβώς αντίθετο. Ο ίδιος αχταρμάς απλώνεται και στο ζήτημα των πολιτικών συμμαχιών. Ο κορσές χωράει είτε τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ είτε έναν από τους δύο ή και κανέναν. Κι όλα αυτά ταυτόχρονα και στην ίδια συγκυρία!
Δυστυχώς, η ιστορία και οι ιστορικές ευκαιρίες δεν τηρούν αυστηρό πρωτόκολλο για τη σειρά των εξελίξεων και των συμμαχιών. Ενώ η ναρκισσιστική αναφορά στα γνωστά λενινιστικά «και με το διάολο» και «χθες ήταν νωρίς, αύριο θα είναι αργά» χρησιμοποιούνται κατά πώς βολεύουν.
Στο μικρόκοσμο του ελληνικού καπιταλισμού και… ιμπεριαλισμού (!) που ζει η ελληνική αριστερά (εξάλλου, Ελλάδα είναι όλος ο κόσμος και όλος ο κόσμος είναι Ελλάδα), υπάρχουν μακροχρόνιες δυαδικές εξουσίες, εργατικοί έλεγχοι διαρκείας και εργατικές αυτοδιαχειρίσεις που ξεκινούν από τον καπιταλισμό και καταλήγουν στον κομμουνισμό. Χωρίς ενόχληση από το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό. Στο μικρόκοσμο του ελληνικού καπιταλισμού μπορούμε να μιλάμε διαρκώς για ταξικό πόλεμο αλλά ποτέ για εμφύλιο πόλεμο, αφού αυτόν τον τελευταίο, τον φανταζόμαστε μόνο με μακρύ μούσι και φυσεκλίκια.
Τα πράγματα, όμως, είναι σοβαρά και θα σοβαρέψουν ακόμη περισσότερο. Και … ενόψει εκλογών θα πρέπει σοβαρά να επανέλθουμε.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Ο αγώνας δεν γίνεται στις τηλεοπτικές οθόνες (…και η «μαύρη οθόνη» του Σαμαρά)

Κουβέντα σε δεξιό καφενείο θυμίζει η δημόσια καθεστωτική συζήτηση για την ΕΡΤ. Μια κουβέντα που έχει απ’ όλα. Ίντριγκες, συνωμοσίες, μεταρρυθμιστικό ίστρο, φασιστικού τύπου τσαμπουκάδες, αλληλοκατηγορίες και φαγώματα, εύκολες λύσεις του τύπου «ας ήμουν μια μέρα πρωθυπουργός», άλλα και μεγάλα λόγια για το μεγαλείο της ενημέρωσης. Όπως συνήθως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, από το «βαθυστόχαστο» προβληματισμό απουσιάζουν παντελώς οι εργαζόμενοι και ο λαός, οι πραγματικές ανάγκες και επιθυμίες τους. Αντ’ αυτού, κυριαρχεί ο εσκεμμένος παραλογισμός που θέλει το κλείσιμο της ΕΡΤ αλλά όχι τη «μαύρη οθόνη», που σπεύδει να δηλώνει ότι, αν και δεν υπάρχει πλέον ΕΡΤ, αυτή οφείλει να λειτουργεί και να εκπέμπει. Δηλαδή, χωρίς λεπτότητα και χοντροκομμένα: απολύσεις με ανοιχτή την ΕΡΤ!
Είναι πλέον φανερό, ότι τα «παπαγαλάκια» του συστήματος έχουν χάσει την ευγλωττία και τα επιχειρήματά τους. Ακριβώς, επειδή αντίστοιχη έλλειψη βιώνει στο σύνολό του το πολιτικό σύστημα της χώρας, τόσο η κυβέρνηση όσο και οι κάθε είδους παρατρεχάμενοι και αντιπολιτευόμενοι.
Σύμφωνα, λοιπόν, με την επίσημη εκδοχή, η κυβέρνηση του Σαμαρά έδρασε «αιφνιδιαστικά» ενάντια στην… κυβέρνηση του Βενιζέλου και του Κουβέλη. Έκλεισε σε λιγότερο από ένα 24ωρο την ΕΡΤ και απέλυσε χιλιάδες εργαζόμενους. «Ξάφνιασε» τους κυβερνητικούς εταίρους, με κάτι που, ωστόσο, γνώριζαν και οι τρεις, αφού είναι βέβαιο ότι υπήρξε συζήτηση επί του θέματος. Γι’ αυτό, άλλωστε, στις πρώτες δηλώσεις, τόσο του Βενιζέλου όσο και του Κουβέλη, είχαμε το γνωστό μηρυκασμό: διαφωνούμε με το μέτρο αλλά δεν τίθεται θέμα κυβερνητικής συνοχής. Μόνο όταν το κλείσιμο της ΕΡΤ και οι «μαύρες οθόνες» ξεσήκωσαν θύελλα αντιδράσεων, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό (που κυρίως ενδιαφέρει του «μεταρρυθμιστές»), μόνο όταν αντιλήφθηκαν το μέγεθος του «αδειάσματός» Σαμαρά στο πρόσωπό τους, διαμαρτυρήθηκαν, κυρίως για τη διαδικασία, σαν πληγωμένες πεθερές. Θέλουν μερίδιο στη διακυβέρνηση.
Έχουν όμως δίκιο! Η φασιστική λογική της «μαύρης οθόνης» του ακροδεξιού Σαμαρά, θέλει, τουλάχιστον, κοινή συμφωνία και συνεννόηση με τις «δυνάμεις του συνταγματικού τόξου». Πρόβλημα με το «σκοτάδι» της άμεσης απόλυσης 2.600 εργαζομένων, προφανώς, δεν υπάρχει. Θέλουν απολύσεις με δημοκρατικές διαδικασίες και αξιοκρατία. Ας μη ξεχνάμε, πρόκειται απλώς για «συντεχνία βολεμένων», όπως βολεμένοι και τεμπέληδες είναι οι εκπαιδευτικοί, οι εργαζόμενοι στο Μετρό, στα ναυπηγία και στα λιμάνια. Τα έλεγαν, άλλωστε, από την αρχή, ο Παπανδρέου (βολεμένος ο ίδιος στην Αμερική), αλλά και οι εταίροι μας στην Ευρώπη: ο ελληνικός λαός αποτελείται από διεφθαρμένους, σπάταλους, τεμπέληδες και βολεμένους ανθρώπους που τρώνε τα λεφτά του κράτους, των φορολογούμενων της Ευρώπης και των τραπεζών.
Ο «αιφνιδιασμός» του Σαμαρά γίνεται σε μια χώρα που, τα τελευταία τουλάχιστον 4 χρόνια, «αιφνιδιάζεται» συνεχώς με μαζικές απολύσεις, με κατάργηση δικαιωμάτων και ελευθεριών, με λογικές «αποφασίζουμε και διατάζουμε». Σε μια χώρα που κυβερνάται με προεδρικά διατάγματα, υπουργικές αποφάσεις και εφαρμοστικούς νόμους, όπως ορίζουν τα μνημόνια των ιμπεριαλιστών της τρόικας. Τόσο αιφνιδιαστικά! Όμως, για τη συντριπτική πλειοψηφία, το χτύπημα δεν ήταν καθόλου αιφνιδιαστικό. Ήταν αναμενόμενο, μόνο ο τόπος και ο χρόνος ήταν η απορία.
Υπάρχει, ωστόσο, και αρκετή δόση συνωμοσίας στην κουβέντα. Η συνωμοσία έχει περίπου ως εξής: Η «κίνηση Σαμαρά» δεν ήταν μια πολιτική επιλογή που αποσκοπούσε στο άνοιγμα, με ακραίο επιθετικό τρόπο, των μαζικών απολύσεων στο δημόσιο, αλλά ένα δόλιο και κρυφό τέχνασμα, για να προκληθούν ένταση και εκλογές, έστω εν όψει της νέας σφαγής, σύμφωνα με τους «αντιστασιακούς» της τηλεόρασης και του κοινοβουλίου. Έτσι, οι εκλογές, από «ευλογία», έγιναν κατάρα. Μια συνωμοσία, λοιπόν, αντίστοιχη π.χ. με αυτήν της ηγεσίας της ΟΛΜΕ για απεργία στις εξετάσεις. Προφανώς (;), με σκοπό να περάσουν τα μέτρα (αυτά και άλλα), το Σεπτέμβρη, σε έναν κλάδο ηττημένο (καλύτερα δηλαδή να περάσουν τα μέτρα τον Ιούνη!).
Πρόκειται για τη γνωστή θεωρία της «συνωμοσίας των καθεστωτικών δυνάμεων» (πολύ της μόδας, στην αριστερά της «προβοκάτσιας»), που αντιγράφει αμάσητα την πάλαι ποτέ θεωρία της «κομμουνιστικής συνωμοσίας» των αντιδραστικών.
Να το πούμε καθαρά. Όποιος προσπαθεί να περιγράψει τις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις με όρους συνωμοσίας και όχι ταξικής πάλης, το μόνο που καταφέρνει είναι να αφαιρέσει τον έλεγχο, τη δράση και την πρωτοβουλία από τις μάζες και το λαϊκό κίνημα. Γιατί συνωμοσίες μπορεί να υπάρχουν (είναι κι αυτό ένα εργαλείο της ταξικής πάλης), όμως δεν καθορίζουν καθόλου τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις.
Όσο για τον «αγώνα της ΕΡΤ» και το δημόσιο αγαθό της ενημέρωσης (βλέπετε, πήξαμε από αντικειμενική ενημέρωση τα τελευταία χρόνια), καλό είναι η όποια άποψη και κριτική να εστιάζει στο βασικό ζητούμενο της εποχής μας: την πιο πλατιά ενότητα των μαζών και του εργαζόμενου λαού. Για να αντιμετωπιστεί από την εργατική τάξη και τους σύμμαχους της η ιμπεριαλιστική και καπιταλιστική βαρβαρότητα. Για να αλλάξουμε τον κόσμο.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Να εκπαιδευτούμε στη διαρκή μιζέρια

Αν είναι δυνατόν! Για δύο ωρίτσες παραπάνω, σε ένα σχολείο της συστηματικής διάλυσης δομών και συνειδήσεων, ποικιλόμορφων ταξικών φραγμών, μαζικής διαρροής και απόρριψης των μαθητών, λόγω εκτεταμένης φτώχειας, και μιας εχθρικής εκπαιδευτικής πολιτικής, με απανωτές εξετάσεις, σε ένα σχολείο όπου λιποθυμούν μικρά παιδιά από την πείνα, σε παγωμένες αίθουσες και με ανύπαρκτες υποδομές…
Για δύο ωρίτσες παραπάνω που, μαζί με το κύμα των συγχωνεύσεων και καταργήσεων σχολικών μονάδων, το στοίβαγμα του μαθητικού πληθυσμού σε 30άρια τμήματα, την αξιολόγηση-συμμόρφωση με τις υποδείξεις των κρατούντων, τον κατακερματισμό της εκπαίδευσης και το «νέο σχολείο», μεθοδεύουν μαζικές απολύσεις στην εκπαίδευση… 
Για δύο ωρίτσες παραπάνω, σε ένα εργασιακό περιβάλλον εργασιακής ανασφάλειας, υποταγής και εξαθλίωσης του δάσκαλου και του καθηγητή. Άκουσον άκουσον, η «κάστα» των εκπαιδευτικών (ξέρει από κάστες η κεφαλαιοκρατική αριστοκρατία) αρνείται να βάλει πλάτη στη «διάσωση της χώρας» που επιχειρεί μια κυβέρνηση φτωχοποίησης της κοινωνίας, για χάρη των συμφερόντων της πλουτοκρατίας.
Αυτή, λοιπόν, η «κάστα», όπως και όλη η «κάστα» των δημοσίων υπαλλήλων, σύμφωνα με την γκεμπελική αρχή ενοχοποίησης του «εχθρού λαού», απαιτεί να εξαιρεθεί από τη βαρβαρότητα, κι ας τη βιώνει στο πετσί της εδώ και 4 χρόνια, μαζί με την υπόλοιπη κοινωνία. Με μείωση του ετήσιου εισοδήματος κατά 40% έως 50%, με αύξηση των απλήρωτων υπερωριών, με απειλές για δυσμενή μετάθεση, διαθεσιμότητα και απόλυση, αν δεν συμμορφωθεί με τις εντολές τις τρόικας και της κυβέρνησης. Με συκοφαντικές εκστρατείες, όπου «μαζί τα φάγαμε, μαζί τεμπελιάζαμε» και άλλες βολές για την αμοιβή και το χρόνο εργασίας των «τεμπέληδων» δημόσιων υπαλλήλων και εκπαιδευτικών.  Τώρα,  «το πάρτι τέλος», λένε. Για να αρχίζει το πραγματικό «πάρτι» ασυδοσίας του κεφαλαίου. Από κοντά και οι «επιστρατεύσεις και τα φύλλα πορείας» που θα μεταθέτουν τον εκπαιδευτικό σε όλη την επικράτεια, αδιαφορώντας για την οικογενειακή και προσωπική ζωή του.
Αν είναι δυνατόν! Για όλα αυτά, και για πολλά ακόμη, οι εκπαιδευτικοί απειλούν την κοινωνία (δηλαδή την κυβέρνηση που διάλεξε τον τόπο και τον χρόνο της επίθεσης), με απεργία στις πανελλαδικές εξετάσεις, οι οποίες, βεβαίως, αργά ή γρήγορα θα γίνουν, χωρίς να λύσουν απολύτως κανένα πρόβλημα μιας κοινωνίας που καταρρέει.
Τους απειλούμε, λοιπόν. Μαζί με τους εκπαιδευτικούς και όλοι οι εργαζόμενοι και άνεργοι που αντιστέκονται, αντί να  βάλουν πλάτη στη διάλυση κάθε κατάκτησης στη παιδεία, στην υγεία και εργασία. Τους απειλούμε, αντί να αποδεχτούμε την εξόντωσή μας, «όπως απαιτούν οι καιροί!». Ονομάζουν την κατεδάφιση δικαιωμάτων «μονόδρομο για καλύτερες μέρες». Ενώ ισχύουν στο ακέραιο τα λόγια του Μπρεχτ (κι ας μην ειπώθηκαν ειδικά για τον Σαμαρά και την τρικομματική κυβέρνησή ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ): Χορτάτοι οι ίδιοι, μιλάνε στους πεινασμένους για τις καλύτερες μέρες που θα έρθουν».
Η εκπαίδευση απαιτεί την υποταγή των εκπαιδευτικών στη διαιώνιση της καπιταλιστικής μιζέριας , αλλά και όλων των εργαζομένων στις απαιτήσεις που ορίζουν οι «νέες» σχέσεις κυριαρχίας του κεφαλαίου. Να εκπαιδευτούν στη βαρβαρότητα όχι μονάχα οι μαθητές, αλλά και οι εκπαιδευτικοί, οι γονείς, συνολικά η κοινωνία. Η εποχή της ιμπεριαλιστικής-καπιταλιστικής κρίσης  απαιτεί ένα πιο ταξικό εκπαιδευτικό σύστημα, ένα πιο ταξικό σύστημα υγείας, σε ένα πιο ταξικό και βάρβαρο περιβάλλον εκμετάλλευσης και καταπίεσης. Γι’ αυτό, η «διέξοδος» από την κρίση είναι η έφοδος σε όλες τις κοινωνικές κατακτήσεις του παρελθόντος, ώστε να λειτουργήσει η «πραγματική οικονομία» του κεφαλαίου.  
Δεν λείπουν, βεβαίως, οι αντιφάσεις σε αυτή τη διαδικασία. Γιατί υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να διδαχτούμε κάτι παραπάνω από το επιτρεπτό. Να μάθουμε κάτι παραπάνω από όσα ορίζει το μεταρρυθμιστικό αναλυτικό πρόγραμμα «εξυγίανσης, σταθερότητας και ανάπτυξης» των ΔΝΤ-ΕΕ-Κυβέρνησης. Ευτυχώς, υπάρχει και το «μεγάλο σχολείο» της ζωής, που καταρρίπτει τα ψέματα και μυθεύματα της κυβέρνησης και των μέσων παραπληροφόρησης.
Αυτό που προβάλλεται σαν θεραπεία για την κρίση από την ΕΕ, και κυρίως από τον γερμανικό ιμπεριαλισμό (θεραπεία που αποδέχεται πλήρως η «ασθενής» ελληνική κεφαλαιοκρατία), είναι η βάσει σχεδίου, αυστηρή λιτότητα και εκτίναξη της ανεργίας, η διάλυση των δικαιωμάτων, η αλλαγή των εργασιακών σχέσεων υπέρ του κεφαλαίου. Γίνονται τάχα για την αποπληρωμή του χρέους, την καταπολέμηση των ελλειμμάτων, την αύξηση της ανταγωνιστικότητας, την επανεκκίνηση της οικονομίας που θα φέρουν «καλύτερες μέρες».
Ο στραγγαλισμός αφορά, βεβαίως, μόνο τα εργασιακά εισοδήματα και δικαιώματα, ενώ τα κέρδη του κεφαλαίου όχι μόνο μένουν άθικτα αλλά πολλαπλασιάζονται. 
Ωστόσο, ενώ η Δεξιά ορκίζεται για την ορθότητα της συνταγής (σκληρή λιτότητα, ιδιωτικοποιήσεις, ξένες επενδύσεις) για την επίτευξη των στόχων (αποπληρωμή χρεών, μείωση ελλειμμάτων, ανταγωνιστικότητα, ανάκαμψη και ανάπτυξη), η… ομπαμική Αριστερά που μας προέκυψε τελευταία, ενώ δεν αμφισβητεί την ορθότητα των στόχων (χρέος, ελλείμματα, ανταγωνιστικότητα κ.λπ), διαφωνεί μονάχα με τη διαδρομή που πρέπει να ακολουθηθεί (όχι λιτότητα, όχι ξεπουλήματα κ.λπ).
Λόγω κρίσης, λοιπόν, μας προέκυψε ένας «άλλος» ιμπεριαλιστικός-καπιταλιστικός κόσμος από αυτόν που ξέραμε έως τώρα. Ενας ιμπεριαλισμός-καπιταλισμός που θέλει οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη για όλους, ανταγωνιστικότητα για όλους, το δίκαιο, να αποπληρώνονται τα χρέη κ.λπ. Με τη διαδρομή μπορεί κανείς να διαφωνεί, όχι με τους στόχους! Αν ποτέ υπήρξε ένας καπιταλισμός της μέγιστης εκμετάλλευσης για την απόσπαση του μέγιστου κέρδους, ένας ιμπεριαλισμός της ανταγωνιστικότητας που οδηγεί στον πόλεμο (οικονομικό, πραγματικό), αυτός, για την αριστερά των «ρεαλιστικών στόχων», υπήρχε «προ μνημονίων και κρίσης», αν υπήρξε ποτέ.  Ενώ συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: Όξυνση όλων τον «παραδοσιακών» ιμπεριαλιστικών-καπιταλιστικών επιδιώξεων και στόχων. Στην παιδεία, στην υγεία και στην εργασία, όπου «όλοι πρέπει να συμβάλλουμε» με περισσότερη δουλεία, λιγότερη αμοιβή και καθόλου δικαιώματα.
Πράγματι, μπροστά στη διάσωση του πολιτικού και οικονομικού συστήματος που θέλει δουλειά χωρίς αμοιβή και δικαιώματα, εκπαίδευση και υγεία φθηνή και βολική για το σύστημα αλλά ακριβή έως ανύπαρκτη για το λαό, τι είναι οι δυο ώρες παραπάνω δουλειά (και) στους εκπαιδευτικούς;        

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Κύπρος Από την «επιτυχία» της ένταξης, στα καταστροφικά «σχέδια Β»

Αλήθεια, πώς έγινε και μια από τις μεγαλύτερες «νίκες του ελληνισμού», δηλαδή η ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ («νίκη» αντίστοιχη της ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ, στη μετέπειτα ΕΕ- ΟΝΕ με τα... γνωστά αποτελέσματα), κατέληξε σε μια απόλυτη καταστροφή για την Κύπρο -όπως, βεβαίως, συνέβη και για την Ελλάδα;
Αν θυμόμαστε καλά (και η αλήθεια είναι ότι θυμόμαστε περίφημα), αυτές οι μεγάλες τάχα νίκες του ελληνισμού θα έβαζαν τόσο την Κύπρο όσο και την Ελλάδα στο ασφαλές λιμάνι της ανάπτυξης και της ευημερίας, θα αποτελούσαν στρατηγική ήττα των «αντιπάλων», καθώς θα έδιναν στις δύο χώρες την τιμή(!) να συμμετάσχουν σε ένα κλειστό κλαμπ προνομιούχων, στο οποίο οι «Βόρειοι και εξ' Ανατολών εχθροί» δε θα μπορούσαν ποτέ να εισέλθουν, οχυρώνοντας πολιτικά και οικονομικά τις δύο χώρες.
Το τι συνέβη στη συνέχεια είναι πλέον γνωστό σε όλους. Οικονομική ερήμωση και καταστροφή, πολιτικές λιτότητας και φτώχειας χωρίς τέλος, απαρέγκλιτη εφαρμογή των πιο βάρβαρων μέτρων με ΜΑΤ και βία. Από την άλλη, φόβος και πανικός σε κάθε επίσκεψη των ελεγκτών της τρόικας, σκληρή αντίδραση των ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ σε κάθε «λανθασμένη» απόφαση εναντίωσης του λαού στις επιταγές των δανειστών. Όσο για την «εθνική κυριαρχία, ανεξαρτησία και ασφάλεια», δεν αποτελεί καν θέμα συζήτησης για τους «εθνάρχες» του μνημονίου. Η εξάρτηση και υποταγή στους ιμπεριαλιστές εξασφάλιζε και εξασφαλίζει την «εθνική ανεξαρτησία και ασφάλεια» της χώρας!
Αν κάτι επιβεβαιώνουν απόλυτα οι εξελίξεις σε Ελλάδα και Κύπρο, αυτό είναι ότι η ένταξη στη ληστρική λυκοσυμμαχία της ΕΕ από δήθεν μεγάλη επιτυχία που θα έφερνε δημοκρατία, ευημερία και ασφάλεια, οδήγησε τελικά στα ακριβώς αντίθετα. Στην κατάργηση κάθε δημοκρατίας και στη μέσω διαταγμάτων διακυβέρνηση, στη φτωχοποίηση της κοινωνίας, στη φασιστικοποίηση και στην ανασφάλεια.
Η ευρωπαϊκή ιδέα για ισότητα, αλληλεγγύη και άλλα «γλυκά» προπαγανδιστικά ευχολόγια των ιμπεριαλιστών μετατράπηκαν σε ρατσιστικές και νεοαποικρατικές «απορίες» για το αν θα πρέπει οι φορολογούμενοι στις βόρειες χώρες να δουλεύουν, για να πληρώνουν τα σπασμένα των οκνηρών και διεφθαρμένων λαών του νότου.
Η επιβολή του να «σκεφτόμαστε με ευρωπαϊκά και όχι εθνικά-εθνικιστικά κριτήρια», επιβολή που αποσκοπούσε στην κατάργηση κάθε έννοιας εθνικής ανεξαρτησίας μετεξελίχθηκε στην... ευρωπαϊκή ιδέα εξυπηρέτησης των γερμανικών εθνικών συμφερόντων.
Αναμενόμενη η συνέχεια. Θα αγριεύει διαρκώς το ύφος και η συμπεριφορά των ιμπεριαλιστικών «εταίρων» της ΕΕ απέναντι στις προς «διάσωση» χώρες. Οι άλλοτε «φιλικοί εταίροι» της ΕΕ, τώρα απαιτούν υποταγή, αλλιώς απειλούν να μας διαλύσουν. Ή, όπως κομψά το περιγράφει η πρόθυμη, υποταγμένη και επίσημη δημοσιογραφία: σκληραίνει τη στάση της η τρόικα, προφανώς για το καλό των “άτακτων χωρών που αμελούν να μάθουν και να συμμορφωθούν από τα παθήματά τους”.
Ο παροξυσμός των ανταγωνισμών μεταξύ των βασικών ιμπεριαλιστικών κέντρων δεν μπορεί παρά να έχει θύματα χώρες και λαούς. Το λένε, άλλωστε, καθαρά, πιο καθαρά δεν γίνεται: Θα υπάρξετε ως χώρα και ως λαός, μονάχα ως χώρα που συμμορφώνεται στις υποχρεώσεις της απέναντι στους δανειστές, ως λαός υποταγμένων στις αναγκαιότητες και απαιτήσεις του χρηματοπιστωτικού κεφαλαιοκρατικού συστήματος. Κι όταν αρπάξουμε όλο τον πλούτο που... εσείς, οι τεμπέληδες, απαιτητικοί και οκνηροί εργαζόμενοι, παράγετε, όταν η μόνη αποδεκτή «δημοκρατία» θα είναι ιδιωτικού δικαίου και συμφερόντων, μονάχα τότε θα έχετε δικαίωμα στην επιβίωση.
Βέβαια, δεν είναι ακριβώς αυτές οι λέξεις που χρησιμοποιούν. Ο λόγος τους είναι συνεργατικός, δασκαλίστικος, με κατανόηση και «επιστημονικά τεκμηριωμένος». Μια τεκμηρίωση του τρόμου. Στα χέρια τους, άλλωστε, θεωρούν, ότι κρέμονται οι τύχες της ανθρωπότητας. Είναι μια γλώσσα ευθύνης! Είναι η γλώσσα που έμαθαν καλά οι διανοούμενοι του κεφαλαίου στα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου. Σε πανεπιστήμια, ιδρύματα και ινστιτούτα με καθηγητές που αξιολογήθηκαν ως «επαρκείς». Πώς αλλιώς θα λειτουργήσει το μεγαλύτερο πλυντήριο ξεπλύματος μυαλών και μαύρου χρήματος που είναι ο καπιταλισμός!
Θα μπορούσε βέβαια να ισχυριστεί κανείς, ότι η κυπριακή «διάσωση» μέσω φορολόγησης-αρπαγής των καταθέσεων (απόφαση που πέρασε ομόφωνα στο Γιουρογκρούπ και την οποία ο κ. Στουρνάρας ψήφισε με χέρια ψηλά), στο βαθμό που αφορά καταθέσεις άνω των 100.000 ευρώ (όπως π.χ. πρότεινε ο «φίλος των μικροκαταθετών» Σόιμπλε), είναι μια ιδιότυπη εφαρμογή του...επαναστατικού συνθήματος “την κρίση να πληρώσουν οι μεγαλοκαταθέτες και το κεφάλαιο”. Ωστόσο, η κοροϊδία έχει τα όριά της. Τόσο η δεξιά όσο και ο αριστερή κοροϊδία. Είναι προφανώς ένα σύνθημα μιας αριστεράς του... κυβερνητικού συρμού. Προσοχή, λοιπόν, στο... κενό μεταξύ αριστερού συρμού και δεξιάς αποβάθρας.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Δυτικός καπιταλισμός και ελληνικό... εμιράτο

Εκτός από προτεκτοράτο των «δανειστών», τώρα και «χαλιφάτο» του Κατάρ! Η υποδοχή που επιφύλαξαν στον «ευεργέτη» εμίρη του Κατάρ γνωστά «παμφάγα» των καναλιών, διάφορες «μασέλες» κατασπάραξης της δημόσιας περιουσίας και βεβαίως η ίδια η κυβέρνηση των ληστρικών επενδύσεων υπέρ του κεφαλαίου όπου Γης, δεν είχε προηγούμενο. Κι αν στο οικονομικό επίπεδο το ξεπούλημα 6 νησιών του Ιονίου για 6-7 εκατομμύρια, ως μπόνους για περαιτέρω επενδύσεις, μπορεί να μη διαφέρει από τα συνήθη ξεπουλήματα μιας λούμπεν αστικής τάξη και μιας κυβέρνηση της μνημονιακής εξάρτησης που αναμασά το «όραμα των ξένων επενδύσεων», στο ιδεολογικό-προπαγανδιστικό επίπεδο μονάχα με την εποχή της «φιλεύσπλαχνης» βασιλομήτορος Φρειδερίκης μπορεί να συγκριθεί. Την εικόνα της χαζοχαρούμενης «αισιοδοξίας για τη χώρα» που περιφέρουν κυβέρνηση, κανάλια και αυλικοί συμπληρώνουν οι πόζες της Μέρκελ στο ελληνικό περίπτερο στη διεθνή εκθεση τουρισμού. Πόζες που εκλήφθησαν σαν… κορυφαία πράξη συμπάθειας και αλληλεγγύης της Μέρκελ προς την Ελλάδα! Βλέπετε, είναι μεγάλη η τιμή!
Θα επωφεληθούμε, λοιπόν, όλοι από την αγορά του εμίρη του Κατάρ, όπως επωφεληθήκαμε από τα ξεπουλήματα δημόσιας ή άλλης περιουσίας σε επιχειρηματίες, επενδυτές και πλουτοκράτες κάθε είδους, από «μεγαλοκεφαλαιούχους επενδυτές» που θεωρούν ότι τους ανήκει ο κόσμος. Θα ανταμειφθούμε καταρχήν με μπόλικη αποχαύνωση. Την αποχαύνωση που προκαλεί η τιμή της «επίσκεψης» υψηλών προσκεκλιμένων του πλούτου και της εξουσίας στη φτωχή Ελλαδίτσα, θα επωφεληθούμε όλοι γιατί η χώρα θα αποκτήσει «ανατολίτικη αίγλη» κι ας «ανήκωμεν εις την Δύσιν». Θα επωφεληθούμε, τέλος, γιατί ο εμίρης έταξε νερό (και όχι θάλασσα, που υπάρχει) στους «ιθαγενείς» κατοίκους της Ιθάκης. Εξ άλλου, θάλασσα έχουν οι κάτοικοι των νησιών, νερό δεν έχουν. Γιατί το νερό και τα άλλα στοιχειώδη για την επιβίωση του λαού (όπως νερό, τροφή, εργασία, περίθαλψη, υγεία κ.λπ), δεν πρέπει να παρέχονται από την οργανωμένη πολιτεία αλλά από κάθε εμίρη του Κατάρ. Εξ άλλου, η εξαθλίωση τραβούσε ανέκαθεν την ιδιωτική πρωτοβουλία.
Προς στιγμήν, πάντως, η «φοβερή επένδυση» κινδύνεψε να ναυαγήσει. Κι αυτό γιατί ο… κακομοίρης του Κατάρ έχει... ανάγκες που αναλογούν σε τουαλέτα 250 τετραγωνικών (τόση βρόμα αναδύει η αφεντιά του), ενώ οι πολεοδομικοί κανονισμοί στην περιοχή δεν επιτρέπουν «επενδύσεις»... παλατιανών διαστάσεων. Τελικά το πρόβλημα ξεπεράστηκε και... θα «βρομίσει» ο τόπος με πράσινη οικοδομική ανάπτυξη μιας κατά τα άλλα προστατευόμενης περιοχής.
Σε αντίθεση πάντως με την άνεση του εμίρη που δίνει 6-7 εκατομυριάκια για 6 νησιά, η κυβέρνηση «ζορίζεται» στη διαπραγμάτεσή της με την τρόικα για μόλις 2,5 εκατομμύρια. Δυόμισι εκατομμύρια που αρνείται να εκταμιεύσει η τρόικα, αν η κυβέρνηση δεν δώσει το αίμα 25.000 δημοσίων υπαλλήλων, αν δεν παραδώσει σάρκα και οστά εργαζόμενων, αν δεν παραχωρήσει δημόσιες επιχειρήσεις και περιουσίες.
Πράγματι, ο καπιταλισμός συναντάται στον κόσμο με διάφορες μορφές και διαβαθμίσεις. Υπάρχει ο καπιταλισμός των ιμπεριαλιστικών χωρών της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής. Υπάρχει ο καπιταλισμός των χωρών του πρώην «ανατολικού συνασπισμού» αλλά και της Κίνας, υπάργει ο ασιατικός, ο αραβικός καπιταλισμός, ο καπιταλισμός του δημαγωγού, του μονάρχη, του εμίρη, του χαλίφη και τόσοι άλλοι καπιταλισμοί. Ωστόσο, λειτουργούν στην ίδια βάση: της εκμετάλλευσης και καταπίεσης των πολλών από τους λίγους. Μονάχα η αγριότητα και η ένταση της εκμετάλλευσης διαφέρει (αν και με βάση τη σημερινή καπιταλιστική κρίση... διορθώθηκε και αυτό, έχουμε ίση φτώχεια για όλο και περισσότερους ανθρώπους και χώρες!
Μπορεί το φάντασμα της «παγκοσμιοποίσης» (φάντασμα στο οποίο, βέβαια, κανείς πλέον δεν τολμά να αναφερθεί, κάτω από το βάρος της έκρηξης των ανισοτήτων), να στοιχειώνει δεξιές και αριστερές αναλύσεις. Όμως, γεγονός είναι ότι ζούμε τον ιμπεριαλισμό των πολλών και ανισόμετρων καπιταλισμών (της ανισόμετρης καπιταλιστικής ανάπτυξης). Με την Ελλάδα να κατρακυλά στον τελευταίο (μήπως και στον πιο αδύναμο;), κρίκο της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας.
Η μεγαλύτερη αναδιανομή πλούτου σε βάρος του λαού και της χώρας, αναδιανομή από τον κόσμο της εργασίας στο κόσμο του κεφαλαίου και από τις εξαρτημένες χώρες στις ιμπεριαλιστικές, πραγματοποιείται συνήθως σε χώρες που χαρακτηρίζονται «αδύναμοι κρίκοι» από τη σκοπιά των ισχυρών. Αδύναμοι κρίκοι, δηλαδή, όχι για τα συμφέροντα και «δικαιώματα» του καπιταλισμού, αλλά για να σπάσουν τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις της κοινωνικής και εργαζόμενης πλειοψηφίας. Για να γυρίζουμε αιώνες πίσω. Για να εμπεδωθεί «δημοκρατία» της απαρέγκλιτης εφαρμογής του κάθε (άδικου και αντιδημοκρατικού) νόμου. Για μια «δημοκρατία» των δυνάμεων του «συνταγματικού και κοινοβουλευτικού τόξου», όπως ονομάζουν τον εαυτό τους οι πολιτικοί εκπρόσωποι του κεφαλαίου. Είναι οι νέοι ορισμοί της δημοκρατίας από τους αρνητές κάθε δημοκρατίας που υπηρετεί το λαό.
Θιασώτες των «νέων ορισμών» και η αριστερά της διαπραγμάτευσης, η αριστερά των γενικόλογων καταγγελιών, η αριστερά του κοινοβουλευτικού καθωσπρεπισμού, η αριστερά της παραγωγικής καπιταλιστικής ανασυγκρότησης και των «σωστών και δίκαιων» επενδύσεων.
Απέναντι στις «επενδύσεις από το εξωτερικό» η Αριστερά πρέπει να επενδύσει στη δύναμη του λαού, στους αγώνες του, στην οργή του, στην ανάγκη του να ανατρέψει τη σημερινή βάρβαρη κατάσταση, να σπάσει τα δεσμά της εξάρτησης και της δήθεν παντοδυναμίας των αγορών, των δανειστών, του ευρώ και των ΕΕ-ΔΝΤ-ΕΚΤ. Να αρνηθεί τα τετελεσμένα των αρνητικών συσχετισμών (που δεν αλλάζουν μαγικά με εκλογικά πυροτεχνήματα).
Διαφορετικά, η χώρα θα ξεπουληθεί μέχρι το τελευταίο ακατοίκητο ή κατοικημένο νησάκι και ως την τελευταία περιοχή. Τις περίφημες «Ελεύθερες Οικονομικές Ζώνες» για το κεφάλαιο. Συμβαίνει ήδη στα ορυχεία χρυσού της Χαλκιδικής αλλά και αλλού. Μπροστά στη φτώχεια και την ανεργία, ολόκληρες περιοχές ξεπουλιούνται μαζί με τους κατοίκους τους, κάτοικοι που θα χρησιμοποιηθούν (οι «τυχεροί») σαν φτηνό και χωρίς δικαιώματα εργατικό δυναμικό.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Να γίνουν τα ρυάκια ορμητικό ποτάμι

Κράτος «έκτακτης ανάγκης», που ετοιμάζεται να καταργήσει ολοσχερώς το δικαίωμα στην απεργία, πριν καν αυτή εκδηλωθεί, με το επιχείρημα ότι θα πρέπει να ψηφίζουν και οι... απόντες (αφού παλαιότερα ψήφιζαν και τα.. δέντρα), κυβέρνηση «ειδικών συνθηκών», που σε συνεννόηση με το κράτος «έκτακτων αναγκών» επιστρατεύει απεργούς και βγάζει παράνομες όλες τις απεργίες για το ατομικό συμφέρον (συμφέρον που ανακηρύσσεται δημόσιο) των κεφαλαιοκρατών και των εργοδοτών, κοινωνία «εκτός εαυτού», που παλινδρομεί μεταξύ «κανιβαλικής» επιβίωσης (η προτεινόμενη συστημική εκδοχή) και αγωνιστικής ανάτασης (η αναγκαιότητα των εποχών).
«Εκτακτα μέτρα, εξαιρετικές ανάγκες, ειδικές συνθήκες», αυτά ήταν πάντα τα προσχηματικά επιχειρήματα και το άλλοθι της βαρβαρότητας, ώστε να κλέβουν οι χορτάτοι το ψωμί των πεινασμένων, για να υποτάσσεται ο λαός στη μοίρα που του επιφυλάσσουν οι κυρίαρχοι, για να γίνουν μόνιμα τα μέτρα των «έκτακτων, εξαιρετικών, ειδικών» συνθηκών.
Ποιός στα αλήθεια πιστεύει, ότι, μετά τη μίζερη ανάπτυξη που υπόσχεται ο Σαμαράς και η θλιβερή και τρισάθλια συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, ανάπτυξη που στο βαθμό που επιτραπεί και ενταχθεί στα σχέδια των «ευεργετών» ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ και της Ευρώπης, θα μετατρέψει, στην καλύτερη περίπτωση, ένα κομμάτι από τα εκατομμύρια των ανέργων σε εκατομμύρια εξαθλιωμένων εργαζομένων χωρίς δικαιώματα, θα επαναφέρει στην προηγούμενη -προ μνημονίου- κατάσταση την σημερινή κοινωνική σκλαβιά. Ότι η μεταμνημονιακή ανάπτυξη θα φέρει μισθούς ανακούφισης των εργαζομένων (το κορυφαίο στην ανοησία του αίτημα της ρεφορμιστικής Αριστεράς και του υποταγμένου συνδικαλισμού), ότι οι συντάξεις θα δίνονται μετά σε τιμές «ισχυρής Ελλάδας» και «λεφτά υπάρχουν», ότι οι εργασιακές σχέσεις σκλαβιάς θα «διορθωθούν» σε σχέσεις μεταξύ «ισότιμων κοινωνικών εταίρων». Είναι, πράγματι, δύσκολο να γίνει πιστευτή η μετάβαση από την ομαδική, προμνημονιακή ψευδαίσθηση ευημερίας (όπου όλοι τα τρώγαμε μαζί) σε μια εποχή ανανεωμένων ψευδαισθήσεων της γενικευμένης ευημερίας για όλους. Οσο κι αν μας το «μουρμουρίζει εμπιστευτικά» ο Σαμαράς, ότι, δηλαδή, θα υπάρξει “happy end”, είναι φανερό, ότι αυτό το παραμύθι δεν θα έχει αίσιο τέλος.
Το ευνοϊκό περιβάλλον που πρέπει να διαμορφωθεί για τους επενδυτές, ώστε να υπάρξει ανάπτυξη (λες και δεν ήταν η καπιταλιστική ανάπτυξη που μας έφερε εδώ), δεν επιτρέπει τέτοιες «ευνοϊκές επιστροφές» στο παρελθόν. Ούτε οι «ανταγωνιστικές συνθήκες εργασίας», οι υδρογονάνθρακες (... άνθρακας ο θυσαυρός) και άλλες αρλούμπες που ξεφουρνίζουν συγκυβερνητικοί απατεώνες δεν πρόκειται να αποτρέψουν αυτό που αποτελεί τη βάση του όλου πράγματος. Ότι, δηλαδή, η καπιταλιστική κρίση θα ξεπεραστεί πάνω από τα κορμιά και τα δικαιώματα των εργαζομένων και της εργατικής τάξης. Εχει ξανασυμβεί αρκετές φορές στο παρελθόν, με το σύστημα να διακινδυνεύει, μάλιστα, ακόμη και την ύπαρξή του.
Μπαίνουμε σε νέα φάση που θυμίζει πολλά από τα παλιά (τα... παλαιοκαπιταλιστικά και... παλιοκομμουνιστικά). Από το πώς θα διαβαστεί αυτή η νέα φάση θα εξαρτηθεί, αν η κρίση θα αποτελέσει ευκαιρία για τον καπιταλισμό ή ευκαιρία για τις λαϊκές δυνάμεις, για την Αριστερά, τους εργαζόμενους, τη νεολαία και το λαό γενικότερα.
Η κυβερνητική αναπτυξιακή αφήγηση βασίζεται σε έναν νέο διαμοιρασμό της χώρας στους ιμπεριαλιστές μνηστήρες. Στο έδαφος ενός σφοδρού ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού, που τόσο συχνά κομματιάζει χώρες και βυθίζει τις κοινωνίες στη φρίκη. Κι όμως, αυτή η αναπτυξιακή αφήγηση πιάνει τόπο σε εχθρούς και φίλους.
Η σημερινή υποχώρηση και αμηχανία των λαϊκών διαθέσεων για αντίσταση σε σχέση με ένα προηγούμενο διάστημα, η προσαρμογή σε προσδοκίες για μια «ρεαλιστική» ανακοπή της κατηφόρας, αποτέλεσε κύρια συνέπεια και βασικό πυρήνα της πολιτικής μιας Αριστεράς της «παραγωγικής ανασυγκρότησης» εντός συστήματος, όσο κι αν εμφανίζεται, τώρα, αυτή η συστημική Αριστερά να διαμαρτύρεται ενάντια σε αυτήν την κατάσταση υποχώρησης και αποσπασματικών αντιστάσεων.
Ας αποδεχτούμε, ότι δεν είναι τόσο «έκτακτες» οι ανάγκες του καπιταλισμού, που για χρόνια αποζητούσε τη ρεβάνς απέναντι στο εργατικό και λαϊκό κίνημα και τις κατακτήσεις του. Δεν είναι «εξαίρεση» από τα «δημοκρατικά» ήθη του κεφαλαίου η σημερινή φασιστικοποίηση της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής. Ότι είναι ο πραγματικός, ο ανόθευτος ιμπεριαλισμός-καπιταλισμός αυτό που τώρα ζούμε, ένας καπιταλισμός που πασχίζει να απαλλαγεί από της «ανορθογραφίες» και τους «αναχρονισμούς» των εργατικών και λαϊκών κατακτήσεων, αλλά και από κάθε ανάμνηση των κατακτήσεων του σοσιαλισμού. Η περιβόητη «μνημονιακή» καταστροφή είναι ο πραγματικοις καπιταλισμός, είναι η Ειδική Οικονομική Ζώνη φτηνής και ελαστικής εργασίας, χωρίς μισθό και δικαιώματα, είναι η νεοαποικιοκρατία του «ευρωπαϊκού και αναπτυξιακού οράματος».
Όλα αυτά είναι η πραγματικότητα του «σύγχρονου» ιμπεριαλισμού-καπιταλισμού, για να εξασφαλιστεί η διαιώνισή του. Είναι μια ενδεχόμενη πραγματικότητα, που θα επιβληθεί, αν δεν βρει το αντίπαλο δέος του.
Πράγματι, η κοινωνική έκρηξη και σύγκρουση είναι αναπόφευκτη. Δεν είναι, ωστόσο, αυταπόδεικτη και αυτόματη η μετατροπή της καπιταλιστικής κρίσης σε οργή και «ευκαιρία» αντίστασης και αλλαγής των πολιτικών συσχετισμών. Αυτό, όμως, πρέπει να είναι το πεδίο δράσης της Αριστεράς και όσων θέλουν να υπηρετήσουν τη λαϊκή υπόθεση, δηλαδή η προώθηση, οργάνωση, ο συντονισμός ενός μαζικού παλλαϊκού ξεσηκωμού. Και όχι η αδράνεια, η ηττοπάθεια και η μιζέρια στο σαθρό έδαφος της αυτοεπιβεβαίωσης.
Απαιτείται μια αντιθετική πολιτική και κοινωνική δύναμη, με πυρήνα μια αντίπαλη τάξη που αποκτά, αγωνιζόμενη, τη συνείδηση του εαυτού της. Που θα ανοίξει το δρόμο για μια άλλη πραγματικότητα, για έναν πολύμορφο παλλαϊκό, ίσως και αντιφατικό, ξεσηκωμό του παρατεταμένου αγώνα. Που θα χαράξει το δρόμο της ανατροπής και τον κοινωνικό μετασχηματισμό προς τον σοσιαλισμό της εποχής μας.
Βέβαια, για να συμβούν όλα αυτά, προϋπόθεση είναι, πέρα από την «εκρηκτική ύλη», που σήμερα υπάρχει στα πρόσωπα των εκατοντάδων χιλιάδων οργισμένων εργαζομένων, στα πρόσωπα των εκατοντάδων χιλιάδων απελπισμένων άστεγων και απογοητευμένων νεολαίων, να ανάψει κάποιος το φιτίλι. Και αυτός που θα ανάψει το φιτίλι δεν είναι άλλος από το οργανωμένο εργατικό και λαϊκό κίνημα, με όλη την ποικιλομορφία του (οργανώνεις, συνδικάτα, παρατάξεις, σχήματα, πρωτοβουλίες κλπ), όπου και όπως αυτά εμφανίζονται. Να αναλάβουμε, δηλαδή, το ρόλο μας, να κάνουμε τα οργισμένα «ρυάκια» ένα ορμητικό κινηματικό ποτάμι παλλαϊκού ξεσηκωμού, αντίστασης και ανατροπής.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Τι κρύβει η λίστα Λαγκάρντ;

Στο ρυθμό της λίστας Λαγκάρντ χορεύει η χώρα. Για την ακρίβεια, στο ρυθμό που επιβάλλουν οι «δανειστές» ιμπεριαλιστές με φανερές αλλά, πιθανόν, και κρυφές λίστες τρανταχτών μεγαλοκαταθετών του εξωτερικού, που τόσο «φιλικά και αμερόληπτα» παραχωρούν (μάλλον επιλεκτικά) στην ελληνική κυβέρνηση. Οι «λίστες των δανειστών» διαμορφώνουν πολιτικό κλίμα και ατζέντα όπως ακριβώς διαμόρφωναν οι επικρίσεις προς τους «τεμπέληδες Έλληνες που ζουν με δανεικά και τώρα πρέπει να δουλέψουν».
Λίστες συντάσσονται, μεταφέρονται, χάνονται, αλλοιώνονται και εμφανίζονται ξανά σε ένα σκηνικό απόλυτης γελοιοποίησης του εξαρτημένου πολιτικού συστήματος με σκοπό τον απόλυτο αποπροσανατολισμό ενός λαού καταδικασμένου στη φτώχεια. Ένας αποπροσανατολισμός χρήσιμος σε όσους αδιαφορούν παντελώς για τις πραγματικές αιτίες της εξαθλίωσης στην οποία υποβάλλεται μια ολόκληρη κοινωνία.
«Η υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ βγάζει για μια ακόμα φορά στην επιφάνεια τη σαπίλα του καπιταλισμού», τοποθετείται ο Περισσός. Σωστό αλλά γενικόλογο και πολιτικά άσφαιρο, εκτός κι αν η κυρία Λαγκάρντ αποσκοπούσε να βγάλει στην επιφάνεια τη σαπίλα του καπιταλισμού.
Αντίστοιχα ο ΣΥΡΙΖΑ, μιλάει για πρωτόγνωρο σκάνδαλο που αποκαλύπτει τη σαπίλα (όχι τόσο του καπιταλισμού, όπως λένε οι «γενικολογούντες»), αλλά «συγκεκριμένα» του πολιτικού συστήματος, αφού αποκαλύπτεται ότι ο βασικός υπουργός του μνημονίου είναι ύποπτος διαφθοράς, καταστρέφοντας έτσι την εικόνα πάταξης της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς που θέλει να επιβάλει το μνημόνιο για να σωθεί η χώρα. Εδώ, εκτός από την Λαγκάρντ, στρατεύονται σύσσωμα τα ΜΜΕ που θέλουν φαίνεται την «κατάρρευση της εικόνας της δημοσιονομικής τάξης που επιβάλλει το μνημόνιο».
Μόνο που όλοι βάλλουν κατά και «καρφώνουν» τον πολιτικά νεκρό Παπακωνσταντίνου (άλλα και τους «αδικοχαμένους» Παπανδρέου, Παπαδήμο και Βενιζέλο), όπου επίσης αναζητούν και βρίσκουν την αιτία της κρίσης... χρέους, όπως την ονομάζουν. Η αιτία βρίσκεται στο πρόσωπο του Παπακωνσταντίνου, στο σόι του και στους ομοίους του. Βρίσκεται και στο σημερινό πολιτικό σύστημα που έχει ευθύνες, στο Σαμαρά και λοιπούς (κ.λπ., κ.λπ.) που τους καλύπτουν.
Πραγματικά, διαφωτιστική η Αριστερά, οπλίζει το λαό για τους μελλοντικούς αγώνες! Οι μεν «γενικολογούντες» του Περισσού μας κατατοπίζουν για τον «κακό καπιταλισμό» και παραπέμπουν σε ένα αόριστο μέλλον με ενδιάμεσα «δρώμενα αγώνων» και διοργανωτές τους ίδιους, οι δε (οι «συγκεκριμένοι») για την ανάγκη ο ΣΥΡΙΖΑ να γίνει κυβέρνηση για να διαχειριστεί και να αλλάξει, «εδώ και τώρα», το σάπιο πολιτικό σύστημα, όπως αρμόζει άλλωστε σε κάθε «σοβαρή και υπεύθυνη» αξιωματική αντιπολίτευση.
Ξαφνικά, λοιπόν, το μείζον πολιτικό πρόβλημα της χώρας, είτε από δεξιά είτε από «αριστερή» σκοπιά, είναι το γελοίο «κρυφτούλι» με τη λίστα Λαγκάρντ που οργάνωσαν και προώθησαν πολιτικοί απατεώνες τύπου Παπακωνσταντίνου, Βενιζέλου, Παπανδρέου (τα γνωστά πολιτικά λείψανα του πτώματος ΠΑΣΟΚ) και επαγγελματίες τραπεζίτες τύπου Παπαδήμου. Το μείζον πρόβλημα δεν είναι μια πολιτική που τα δίνει όλα στο κεφάλαιο και αρπάζει τα πάντα από τους εργαζόμενους και τους φτωχούς, δεν είναι η οργάνωση της αντίστασης απέναντι σε αυτήν την πολιτική, αλλά πώς το CD έγινε USB, ποιος έδωσε σε ποιον τι και πού το παρέδωσε μετέπειτα, το πρόβλημα είναι τα 2.000 ονόματα μεγαλοκαταθετών στην Ελβετία ή αλλού, που με νόμιμη κλοπή (όπως επί το πλείστον θα αποδειχθεί) συγκέντρωσαν μεγάλα χρηματικά ποσά. Κι αυτό, τάχα, γιατί αποδεικνύει τη σαπίλα είτε του πολιτικού συστήματος είτε του καπιταλισμού! Πράγματι, χρήσιμα αυτά τα 2.000 ονόματα σε έναν λαό που δεινοπαθεί κάτω από την καπιταλιστική βαρβαρότητα, για να μυριστεί τη σαπίλα! Τόσο ανόητος (πρέπει να γίνει) ο λαός! Να βλέπει μονάχα «Παπακωνσταντίνους» κι όχι αυτό που τους αναπαράγει.
Βλέποντας λοιπόν το δάσος χωρίς να παραβλέπουμε το δέντρο, αντιλαμβανόμαστε ότι αυτά τα... μικροποσά των εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ, που με τόσο ναρκισσισμό κομπάζουν ότι απέκτησαν με νόμιμο τρόπο μικροκυράτσες ξαδέρφες και πρώην ανήθικοι αλλά «νόμιμοι» υπουργοί (δηλώνοντας μάλιστα με θράσος ότι τα εισοδήματά τους είναι πολλαπλάσια), βλέποντας τη μετατροπή της χώρας σε νεοαποικία της ΕΕ και του ΔΝΤ-ΗΠΑ, αντιλαμβανόμαστε ότι αυτά τα «μικροποσά» ωχριούν μπροστά στα δισεκατομμύρια ευρώ που για χρόνια αρπάζουν και μεταφέρουν στα μεγάλα αφεντικά τους. Μια μεταφορά πλούτου από την εξαθλίωση του λαού που εξασφαλίζει την κυριαρχία της εγχώριας κεφαλαιοκρατίας.
Αν δεν πληρώσουν οι φτωχοί, πώς θα ζήσουν οι πλούσιοι; Αν δεν χρεοκοπήσουν οι εξαρτημένες χώρες του Νότου πώς θα πραγματοποιηθούν τα «οικονομικά θαύματα» στις ισχυρές ιμπεριαλιστικές χώρες του Βορά; Αυτό ορίζει το περίφημο ευρωπαϊκό όραμα-εφιάλτης και η ευρωπαϊκή ιδέα-απάτη που τόσο θαυμάζουν «αριστεροί» και δεξιοί αντιμνημονιακοί. Ευρωπαϊκό όραμα και ιδέα που οδηγεί στη γερμανική ηγεμονία στην... Ενωμένη Ευρώπη.
Αυτό που πραγματικά χρειάζεται ο λαός δεν είναι μια αριστερά που θα του λέει μόνο πόσο βάρβαρα βιώνει το σάπιο καπιταλισμό ή το σάπιο πολιτικό σύστημα. Δεν χρειάζεται μια αριστερά που αποπροσανατολίζει συστηματικά και εσκεμμένα το λαό φλυαρώντας τεχνοκρατικά και «αρμοδίως», όχι για τις αιτίες της κρίσης και της βάρβαρης πολιτικής (την πολιτική του ιμπεριαλισμού-καπιταλισμού) αλλά μονάχα για τα συμπτώματά της κρίσης (χρέος, διαφθορά, σκάνδαλα και λίστες).
Χρειαζόμαστε μια αριστερά της οργανωμένης λαϊκής πάλης που θα παλεύει ενάντια στην εξάρτηση από την ιμπεριαλιστική ΕΕ, ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα δημιουργώντας πραγματικές αντιστάσεις και όχι «θεάματα αντίστασης». Για να ανοίξει ο δρόμος της εξόδου από την ΕΕ και όλους τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς εκμετάλλευσης και καταπίεσης, με το λαό, την εργατική τάξη και τους συμμάχους της κυρίαρχους στο τόπο και στη ζωή τους.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Για μια χώρα «ελκυστική» στους πλούσιους

Εκτός ελέγχου και σε κατάσταση πανικού η κυβέρνηση, ασθμαίνοντας αμολιέται να προλάβει προθεσμίες (ενόψει Γιούρογκρουπ, συνόδων κορυφής, επισκέψεων των ελεγκτών της τρόικας), να εκπληρώσει τελεσίγραφα (που λήγουν το 2012, το 2014, το... 2020 ή 2022!), να ξοφλήσει όπως όπως τις δεσμεύσεις και απαιτήσεις των «δανειστών» που διαρκώς αυξάνουν, σαλεύοντας διαρκώς κάτω από την απειλή να μην εκταμιευτεί η δόση, παρά την τήρηση όλων των καταστροφικών δεσμεύσεων από μια «κυβέρνηση της... επαναδιαπραγμάτευσης». Για να αποφύγει μάλιστα η κυβέρνηση το ενδεχόμενο του περαιτέρω «ακρωτηριασμού» της παρακάμπτει τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες, προκρίνει την πραξικοπηματική εφαρμογή όλων όσα ψήφισε με οριακή πλειοψηφία στη Βουλή. Με «έκτακτες και κατεπείγουσες» πράξεις νομοθετικού περιεχομένου (έκτακτη η κρίση!), με υπουργικά διατάγματα και εγκυκλίους, έξω από κάθε διαδικασία, ελπίζοντας να κρατηθεί στη ζωή. Όπως και οι προηγούμενες «σωτήριες» κυβερνήσεις της τρόικας, κάνει ό,τι της ζητηθεί. Και όμως, η δόση (που τόσο χρειαζόμασταν «γιατί στις 16 Νοέμβρη τελειώνουν τα λεφτά» - ακόμη 16 Νοέμβρη έχουμε!) αναβάλλεται έως ότου συμφωνήσουν στο μοίρασμα της λείας οι ιμπεριαλιστές και οι δορυφόροι τους.
Φταίνε τα δύσκολα τεχνικά ζητήματα και οι δύσκολοι υπολογισμοί βεβαιώνουν τα μεγάλα αφεντικά στην Ουάσινγκτον, στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες. Πράγματι, είναι δύσκολοι οι υπολογισμοί της μοιρασιάς όταν ληστεύεις μια ολόκληρη χώρα, είναι σχεδόν αξεπέραστα τα «τεχνικά ζητήματα» όταν επιδιώκεις να εδραιώσεις την πολιτική και οικονομική κυριαρχία καταβροχθίζοντας μια ολόκληρη χώρα, ανταγωνιζόμενος άλλα αρπακτικά. 11 ώρες διήρκησε ο ενδοϊμπεριαλιστικός και... χαμογελαστός αλληλοσπαραγμός στο Γιουρογκρούπ χωρίς να υπάρξει συμφωνία. Η συμφωνία αναβάλλεται για την επόμενη σύνοδο κορυφής. Έως την επόμενη ασυμφωνία και εμπλοκή με χαμογελαστά αλληλομαχαιρώματα.
Ωστόσο, το εγχώριο κουκλοθέατρο έχει άλλη γνώμη για τα αίτια της εμπλοκής: Φταίνε οι χειρισμοί του Σαμαρά, απαγγέλλει ο Τσίπρας (πόσο γρήγορα μαθαίνει αυτό το παιδί!). Φταίει η Μέρκελ, ξεσπαθώνει η επίσημη ειδησεογραφία. Δεν φταίει κανείς, αφού τελικά θα εκταμιευτεί η δόση, μουρμουρίζει ο κυβερνητικός θίασος και τα «παπαγαλάκια» που έχει στο κλουβί.
Πράγματι, η δόση (αυτή αλλά και οι επόμενες), κάποτε θα εκταμιευτεί. Δεν μπορεί χωρίς δάνεια και δανεισμό να επιβιώσει ο ιμπεριαλισμός. Ούτε βέβαια η ελληνική κεφαλαιοκρατία που έχει μάθει στην περιορισμένη ηγεμονία με δανεικά. Για τον λαό ωστόσο τα δάνεια δεν είναι πάρα μια ακόμη θηλιά που διαρκώς θα σφίγγει, αν δεν την κόψει η λαϊκή αντίσταση και διεκδίκηση.
Οι περίφημοι μηχανισμοί ελέγχου και εποπτείας των «δανειστών» σηματοδοτούν έναν απόλυτο οικονομικό και πολιτικό έλεγχο της χώρας που είχε να δει η ανθρωπότητα από την εποχή της αποικιοκρατίας. Η επιβολή αυστηρότατων κυρώσεων σε ΔΕΚΟ, ΟΤΑ και υπουργεία (δηλαδή, σε όλον τον δημόσιο τομέα) σε περίπτωση αποκλίσεων από τους μνημονιακούς προϋπολογισμούς σημαίνει την ολοκληρωτική και οριστική απαλλαγή του κράτους από κάθε υποχρέωση απέναντι στους πολίτες και σε όλους του τομείς. Χωρίς υγεία, πρόνοια, παιδεία και με απολύσεις.
Στα ψιλά γράμματα του 3ου μνημονίου, εξάλλου, υπάρχουν ρήτρες φτώχειας, περικοπών και απολύσεων που εξασφαλίζουν το αζημίωτο για το κεφάλαιο σε κάθε αποτυχία του προγράμματος. Ο «αυτόματος μηχανισμός διόρθωσης και ποινών» ορίζει την υποχρέωση της κυβέρνησης να προβαίνει σε περικοπές κάθε είδους αν αποτύχουν π.χ. οι αποκρατικοποιήσεις. Και ποιοι, παρακαλώ, είναι οι υποψήφιοι αγοραστές των αποκρατικοποιημένων επιχειρήσεων; Είναι οι ίδιοι οι δανειστές, το ιμπεριαλιστικό χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο. Και όσο δεν αγοράζει ο «αγοραστής», θα τιμωρείται ο «πωλητής»! Φοβερές οι διαρθρωτικές αλλαγές που... έπρεπε να γίνουν από καιρό! Δικό τους το μαχαίρι, δικό τους το φιλέτο, δικό τους το πιάτο που έχει το φιλέτο, δικό τους το τραπέζι που κρατά το πιάτο που έχει το φιλέτο. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, ούτε το εγχώριο τραπεζικό σύστημα πρόκειται να εξαιρεθεί από αυτό το δεξιοτεχνικό ξεπούλημα στους «δανειστές». Για να σπάσει η «ραχοκοκαλιά» της εγχώριας οικονομίας και να αποφασίζουν «οι δανειστές» τι θα χρηματοδοτείται, όπως αρμόζει σε ένα προτεκτοράτο στην ιμπεριαλιστική εποχή.
Όμως ακόμα και τα προτεκτοράτα οφείλουν να είναι «ελκυστικά» στους πλούσιους (σε όλους τους πλούσιους, ακόμα και στους «δικούς μας»). Στους πλούσιους αλλοδαπούς που αγοράζουν οικόπεδα και εκτάσεις θα δίνεται μπόνους η άδεια παραμονής, χωρίς ωστόσο δικαίωμα εργασίας. Για να γίνει η χώρα «ελκυστική» στα υψηλά εισοδήματα και να ανοίξει η κτηματική αγορά, όπως πληροφορούμαστε. Είναι η «λαϊκίστικη» εκδοχή των πολυπόθητων ξένων επενδύσεων. Τελικά, το μεγαλύτερο αμάρτημα στη χώρα είναι να εργάζεσαι, να πληρώνεσαι, να μην είσαι πλούσιος, αλλά ξένος.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »

Χωρίς όρια η επέλαση της βαρβαρότητας, καιρός να δούμε τον κόσμο αλλιώς

Όλα καλά, λοιπόν. Η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα, μονάχα οι φτωχοί, οι άνεργοι και οι άμισθοι ή μισθωτοί εργαζόμενοι έχουν. Με 153 «ναι», 128 «όχι», 18 «παρών», μια απουσία και πολλά επικοινωνιακά τερτίπια υπερψηφίστηκε τελικά το μνημόνιο 3 και, ευτυχώς (!), δεν μείναμε... ακυβέρνητοι. Κάθε άλλη εξέλιξη θα κατέρριπτε την αρχή της εκπροσώπησης και της ανάθεσης στους «ειδικούς εθνοσωτήρες», μια αρχή που συγκροτεί την κοινωνίας «μας». Κάθε άλλη εξέλιξη θα προϋπόθετε τη δυναμική παρουσία του οργανωμένου, βαθιά πολιτικοποιημένου και ιδεολογικά αδέσμευτου από τα αστικά μυθεύματα εργατικού και λαϊκού κινήματος και των οργανώσεών του. Μια προϋπόθεση που δεν στήνεται σε μια απεργιακή νύχτα, όσο μαζική κι αν είναι αυτή.
Όλα καλά, λοιπόν. Ακόμη μια δόση θα εκταμιευτεί και θα πάει κατευθείαν και εξολοκλήρου στις τράπεζες και στους δανειστές (31,5 δισ. αυτή τη φορά, έως την επόμενη δόση που θα χρειαστεί για να... πληρωθούν μισθοί και συντάξεις). Αποφύγαμε τα χειρότερα! Κι άλλα νέα... τελευταία μέτρα εξόντωσης της κοινωνικής πλειοψηφίας υπερψηφίστηκαν, μέχρι να έρθουν τα επόμενα... τελευταία μέτρα. Με μια κυβέρνηση που κυκλοφορεί σαν ζωντανός νεκρός, με τηλεκοντρόλ τις επιταγές της τρόικας, να υπερηφανεύεται ότι άντεξε, έστω σε κρίσιμη κατάσταση και στην εντατική, με τεχνητές αναπνοές την, πάση θυσία, παραμονή της χώρας στο ευρώ και στην ευρωζώνη, με μηχανική υποστήριξη την αδυναμία των «από κάτω» για μια άλλη, μη καπιταλιστική, σοσιαλιστική και ανατρεπτική προοπτική.
Από εκεί και πέρα η «μεγάλη επιτυχία» της τροϊκανής δημοκρατίας συνίσταται στο ότι το ιμπεριαλιστικό μεγαλοκηφηναριό και τα εγχώρια τρωκτικά συνεχίζουν να θησαυρίζουν αλλά και να αλληλοσπαράζονται... πολιτισμένα με «διατάγματα σωτηρίας» της ευρωπαϊκής οικονομίας και της κοινωνίας γενικότερα, έγκειται στο ότι οι τράπεζες ανακεφαλαιοποιούνται ληστεύοντας τους εργαζόμενους με τη δικαιολογία της ανάπτυξης. Ενώ στην κοινωνία επιβάλλεται «απαγόρευση κυκλοφορίας» με εντολή της αστυνομίας και των «χρυσών» ταγμάτων εφόδου και ασφαλείας. Παράλληλα, οι μηχανισμοί εξαπάτησης σπέρνουν τον τρόμο της φτώχειας και της εξαθλίωσης (...ώστε να εκταμιευτεί η δόση και να αποφύγουμε τα χειρότερα), αλλά και την τρομοκρατία της «θεωρίας των αντιδημοκρατικών άκρων» (κυρίως του «αριστερού άκρου») που φέρνει βία και ανομία.
Η «μεγάλη διάσωση» της κυβέρνησης του ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ συνοδεύεται, βεβαίως, και με μεγάλα λόγια: «Η Ελλάδα έκανε ένα μεγάλο, αισιόδοξο και αποφασιστικό βήμα προς την ανάκαμψη. Ήταν προϋπόθεση αυτή η ψηφοφορία για να ξαναβρούμε δουλειά για τα παιδιά μας», ξορκίζει ο «εθνοπατέρας» Α. Σαμαράς. Ενώ η ελπίδα για την κυβέρνηση διαγράφεται με αποκρατικοποιήσεις, με αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης στα 67, με την πλήρη κατάργηση του 13ου-14ου μισθού και σύνταξης, με γενική μείωση συντάξεων και μισθών όπου δήθεν «όλοι χάνουν κάτι», με απολύσεις και περικοπές παντού, με διάλυση σε υγεία, παιδεία, ασφάλιση, πρόνοια, εργασιακών σχέσεων, δικαιωμάτων και ελευθεριών. Δηλαδή, μια ελπίδα- ζουρλομανδύας για να δοθεί παντού το μήνυμα ότι «η Ελλάδα γυρίζει... αιώνα» ολοταχώς σε μια ζωή φτώχειας και ανασφάλειας, σε μια ζωή χωρίς δικαιώματα, γίνεται παράδεισος για επενδύσεις.
Το ερώτημα τώρα είναι πώς γίνεται να αποτελούν μοναδική ελπίδα σωτηρίας, ορόσημο αλλαγής προς το καλύτερο οι κάθε φορά εκλογικές αναμετρήσεις. Κι αυτό παρά τη αδιάκοπη διάψευση των προσδοκιών, παρά την επαναλαμβανόμενη και οδυνηρή διαπίστωση ότι ο ιμπεριαλισμός-καπιταλισμός, τελικά, δεν διαπραγματεύεται την ύπαρξή του. Πώς γίνεται, δηλαδή, να θεωρείται ότι η σφοδρή ταξική αντιπαράθεση που εξελίσσεται θα κερδηθεί από όποιον «φέρει το καλύτερο χαρτί ή την καλύτερη ζαριά», από όποιον φέρει ένα «καλό εκλογικό αποτέλεσμα» ή, απλώς, με μια «καλή απεργιακή ριξιά». Πότε συνέβη ιστορικά αυτό για να συμβεί τώρα;
Η απάντηση στην παραπάνω απορία δεν αφορά απλώς τις τεράστιες ευθύνες της Αριστεράς που υπάρχουν. Μια Αριστερά αγνώριστη στην ίδια και στους άλλους. Μια Αριστερά τόσο συστημική που κάνει κάτι απολιθώματα της ανθρώπινης ιστορίας, σαν τη Χρυσή Αυγή, να φαντάζουν «αντισυστημικά και λαϊκή καινοτομία». Η απάντηση αφορά την αναγνώριση της πολιτικής, οργανωτικής και ιδεολογικής ήττας του επαναστατικού κινήματος. Την αποδοχή ότι είμαστε ανίσχυροι απέναντι στην οργανωμένη επέλαση της βαρβαρότητας όχι επειδή «κάναμε λάθος από την αρχή» αλλά γιατί η «έφοδος στον ουρανό», η πραγματική κοινωνική αλλαγή είναι ένα έργο που θέλει άλλους συσχετισμούς, άλλη δύναμη και άλλη ψυχή. Αφορά την επίγνωση ότι ένα κίνημα και μια κοινωνία που πρόκειται να αντικαταστήσει τον ανταγωνισμό με την αλληλεγγύη, την εξουσία με τη συλλογικότητα, το ατομικό κέρδος με την κοινωνική πρόοδο, τον καταναγκασμό με την υπεύθυνη ελευθερία, τα ιδεολογήματα περί αχόρταγης και εγωιστικής ανθρώπινης φύσης με την καθαρή και ολοφάνερη διαπίστωση ότι υπάρχουμε ως ανθρωπότητα κυρίως λόγω της ανθρώπινης ιδιότητας της συνεργασίας, της αλληλεγγύης και της κοινωνικοποίησης της εργασίας και όχι λόγω του ανταγωνισμού και της ατομικής ιδιοποίησης-αρπαγής των αγαθών, είναι ένα κίνημα και μια κοινωνία που διαρκώς τα «βάζει με τον εαυτό της». Πρόκειται για μια συνολική και συνειδητή επιλογή, σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο, που μόνο με στοιχεία ένταξης και δέσμευσης μπορεί να γίνει. Για να μετεξελιχθεί η πλατιά κοινωνική οργή σε συνειδητή πολιτική δράση, όπου οι «καλές προθέσεις» θα συμβαδίζουν με τη δυνατότητα να πραγματοποιηθούν.
Στον αντίποδα, μπορούμε (;) κάλλιστα να αποδεχτούμε έναν κόσμο εφιαλτικό, που το ένα μισό (το απελπιστικά μικρότερο μισό) θα ζει στρεβλά και θα απολαμβάνει (εξίσου στρεβλά) εις βάρος του μεγαλύτερου μισού που θα παράγει χωρίς να απολαμβάνει τίποτα. Έναν κόσμο της σταθερής κατανάλωσης υπέρ του κόσμου του κεφαλαίου που θα διεκδικεί όλο και μεγαλύτερο έδαφος από τον κόσμο της εργασίας, σε έναν κόσμο αφημένο στα όρια της επιβίωσης.

OΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ »